เล่ห์หวนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,072,577 Views

  • 1,573 Comments

  • 11,692 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24,592

    Overall
    1,072,577

ตอนที่ 34 : ลุงประธานชอบกินสตรอว์เบอรี่ - 100% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1400 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

จันทร์เจ้าได้ยินเสียงร้องของหลานก็ลุกพรวดแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องทันทีโดยไม่สนใจจะทำความเคารพผู้อาวุโสกว่าที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพร้อมกับระรินดา บุตรสาว เป็นผลให้รัมภาไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"นี่เธอ หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!" รัมภาชี้ไปทางจันทร์เจ้า แต่หญิงสาวไม่สนใจ ยังคงปรี่ออกไปหาพราวนภาด้วยความเป็นห่วงจึงยิ่งทำให้รัมภาโกรธหนักจนตัวสั่นเทิ้ม ระรินดาที่ไม่ชอบจันทร์เจ้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงถือโอกาสตวาดเสียงดังลั่น

"หูหนวกรึไง คุณแม่ฉันบอกให้แกหยุดทำไมแกไม่หยุด!"

"เธอนั่นแหละหยุด!" ชินดนัยก้าวพรวดมายืนตรงหน้าประตูทันทีพร้อมกับขึ้นเสียงใส่ระรินดาที่ทำท่าจะปรี่เข้าไปหาจันทร์เจ้า

"หยุดเดี๋ยวนี้จะเกรซ จะทำอะไร"

ระรินดาสะดุ้งเฮือกเพราะไม่เคยถูกชินดนัยตวาดใส่มาก่อน แต่กระนั้นก็ยังเชิดหน้าอย่างถือดีเพราะมั่นใจว่าเขาไม่กล้าต่อว่าตนกับมารดาแน่นอน

"ก็นังเลขาฯ ของพี่ชินมันไร้มารยาทไม่ยอมไหว้คุณแม่ แถมยังทำผิดกฎเอาลูกมาเลี้ยงที่ทำงานอีก"

"กฎอะไรของเธอ พี่เป็นผู้บริหารที่นี่ยังไม่เคยรู้เลยว่ามีกฎห้ามไม่ให้พนักงานพาลูกมาที่นี่ด้วย" ชายหนุ่มหัวเสียไม่น้อยที่สองแม่ลูกคู่นี้ชักเริ่มล้ำเส้นมากเกินไปแล้ว

"ถึงจะไม่มีกฎที่วางไว้ตายตัว แต่ก็ต้องรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ควรจะพาลูกมาที่ทำงานด้วย เพราะมันอาจสร้างความรำคาญให้คนอื่นเขาได้..." รัมภายังพูดไม่ทันจบ ชินดนัยก็โพล่งขึ้นก่อน

"เหมือนที่คุณน้าทำบ่อย ๆ ตอนที่ยังทำงานที่นี่ใช่ไหมครับ ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณน้าก็มักพาลูกมาที่ทำงานเกือบทุกวัน และถ้าวันไหนมีลูกอยู่ด้วยคุณน้าก็มักจะเลิกงานเร็วกว่าคนอื่นเขาเสมอ บางทีก็ทำงานแค่ครึ่งวันด้วยซ้ำ แล้วแบบนี้เรียกว่าผิดกฎรึเปล่าครับ"

"ตาชิน! มันจะมากไปแล้วนะ ถือสิทธิ์อะไรถึงมาพูดจากับน้าอย่างนี้ต่อหน้าคนอื่น น้าเป็นผู้บริหาร น้ามีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ แต่ลูกน้องทำผิดน้าก็ต้องต่อว่าสิ เราน่ะทำไม่ถูกที่ให้ลูกน้องทำอะไรตามใจเกินไป ที่น้าตักเตือนก็เพื่อบริษัททั้งนั้นนะ"

"จะเพื่ออะไรก็ช่างคุณน้าเถอะครับ แต่เวลานี้คุณน้าควรจะต้องรู้ตัวสักทีว่าคุณน้ากับลูกไม่มีสิทธิ์จะมาวุ่นวายที่บริษัทนี้อีกเพราะคุณน้าพ้นสภาพจากการเป็นพนักงานของที่นี่แล้ว ตอนนี้ที่นี่คือบริษัทของผม ผมคือประธานบริษัท สิทธิ์ขาดการตัดสินใจทุกอย่างขึ้นอยู่กับผมเพียงคนเดียว ผมจะอนุญาตให้ลูกน้องของผมทำหรือไม่ทำอะไรก็ได้ และคนที่จะต่อว่าลูกน้องของผมได้ก็มีแต่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์"

"ตาชิน! นี่น้านะ" รัมภาหน้าแดงด้วยความโกรธและอายที่ถูกตอกหน้ากลับต่อหน้าพนักงานหลายคน ครั้นพอมองไปรอบ ๆ แล้วเห็นนิธิ ญาติห่าง ๆ อีกคนหนึ่งกำลังยืนกอดอกพิงผนังด้วยสีหน้าเรียบเฉยจึงรีบหาพวกทันที

"ตาไนต์ เธอดูพี่ชายเธอซิ พูดจาไม่ให้ความเคารพน้าเลย"

นิธิยักไหล่พร้อมกับเบะปากเล็กน้อยอย่างไม่แยแส ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

"พี่ชงพี่ชายอะไรกันครับ ที่นี่คือที่ทำงานนะ มีแต่เจ้านายกับลูกน้องเท่านั้นแหละ เจ้านายว่าไงลูกน้องก็ว่าตามนั้น...จริงไหมครับท่านประธาน" ประโยคหลังเขาหันไปพูดกับชินดนัย

"ดีจริ๊ง เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย พวกเด็กรุ่นใหม่อย่างเธออย่าเพิ่งทำปีกกล้าขาแข็งกันนักเลย ประสบการณ์ก็ยังน้อยแต่มาทำตัวข่มคนเก่าคนแก่อย่างนี้ใช้ไม่ได้ น้าจะเอาเรื่องวันนี้ไปบอกแม่เธอ ตาชิน"

"เชิญครับ ตามสบายเลย" ชินดนัยยกมือขึ้นกอดอกพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่าย ครั้นพอมองไปด้านข้างก็เห็นจันทร์เจ้าอุ้มพราวนภาเดินเข้ามาใกล้ โดยเจ้าตัวเล็กได้แต่กอดคอหญิงสาวแล้วเอาหน้าซุกกับบ่าของผู้เป็นน้า ไหล่เล็ก ๆ สะท้านไหวตามแรงสะอื้นเป็นพัก ๆ ไม่ยอมหันหน้ามามองทางนี้ราวกับหวาดกลัวใครบางคน

"แกก็เหมือนกัน! อย่าคิดว่ามีเจ้านายคอยถือหางแล้วจะเชิดหน้าชูคออยู่ในบริษัทนี้ได้ตลอดนะ คอยดูเถอะ ฉันจะบอกอดีตประธานให้ไล่แกออก" รัมภาหันไปแหวใส่จันทร์เจ้าอย่างเอาเรื่อง แต่หญิงสาวเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ส่งให้แล้วพูดกับอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

"ถ้าคิดว่าทำได้ก็เชิญค่ะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าอดีตท่านประธานจะมาสนใจกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ด้วยรึเปล่า อ้อ...ฉันขอแนะนำหน่อยนะคะ ถ้าคุณอยากให้คนกราบไหว้มากนักละก็ ลองอัดรูปตัวเองใส่กรอบ หรือทำรูปปั้นครึ่งตัวขนาดเท่าคนจริงไปวางตั้งไว้หน้าตึกดูสิคะ รับรองค่ะว่านอกจากจะมีคนมากราบไหว้บูชาแล้ว ยังมีของเซ่นไหว้ไม่ขาดอีกด้วย"

"ว้าย! คุณแม่ขา มันหาว่าคุณแม่ตายแล้วค่ะ...พี่ชินคะ เกรซไม่ยอมนะ พี่ปล่อยให้นังเลขาฯ นี่มาว่าคุณแม่ของเกรซได้ยังไง" ระรินดาโกรธจนอยากกรี๊ดออกมาดัง ๆ แต่ติดที่คนอยู่เยอะจึงไม่กล้าแสดงออกมากนัก ขณะที่รัมภานั้นได้อ้าปากค้าง ยกมือสั่นเทาชี้ไปทางจันทร์เจ้าโดยไม่มีคำผรุสวาทใด ๆ หลุดมาแม้แต่คำเดียว

"ผมเพิ่งพูดไปหยก ๆ ว่าไม่มีใครจะเอาลูกน้องของผมออกได้นอกจากผมคนเดียว ผมขอย้ำให้ฟังกันชัด ๆ อีกครั้งนะครับว่าที่นี่ผมใหญ่สุด และผมมีสิทธิ์ออกคำสั่งทุกอย่างแม้กระทั่งการสั่งให้รปภ.ข้างล่างมาเชิญคุณน้ากับเกรซออกไปจากบริษัทของผมตอนนี้ เลือกเอานะครับว่าจะเดินออกไปเองหรืออยากให้มีคนในเครื่องแบบเดินนำ"

"ตาชิน!/พี่ชิน!" สองแม่ลูกต่างคาดไม่ถึงว่าจะถูกชายหนุ่มไล่เอาซึ่ง ๆ หน้า รัมภาโกรธจัดจนหน้าแดง ครั้นพอหันไปมองหน้าแต่ละคนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก็ยิ่งทวีความกรุ่นโกรธเพราะบางคนนั้นแอบหันไปอมยิ้มราวกับสาสมใจ

"ยายเกรซ กลับ!" สุดท้ายรัมภาก็ดึงมือบุตรสาวเดินกระแทกเท้าปึงปังเชิดหน้าออกจากออฟฟิศไป

คล้อยหลังสองแม่ลูกแล้ว ชินดนัยก็หันไปมองพราวนภาที่กำลังแอบเอียงหน้ามองไปทางประตูทั้งที่แขนยังกอดคอจันทร์เจ้าไว้แน่น ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นแดงระเรื่อ ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ที่ขนตาและแก้มยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่ ดูแล้วชวนให้สงสารอย่างบอกไม่ถูก

"หนูพราวเป็นยังไงบ้าง" เขาถามจันทร์เจ้าที่ยังเอามือลูบหลังพราวนภาไปมาอย่างปลอบประโลม

"กลัวค่ะ แกไม่เคยถูกคนขึ้นเสียงใส่ก็เลยตกใจจนร้องไห้ออกมา" จันทร์เจ้าตอบไปตามที่ได้ฟังเรื่องราวมาจากบรรดาเลขานุการรุ่นพี่

"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณรัมภาเขาทำอะไรหนูพราวหรือ"

ชินดนัยหันไปถามเอมิกา อีกฝ่ายจึงเล่าเรื่องราวให้ผู้เป็นนายฟังอย่างละเอียด โดยแอบใส่สีตีไข่เพิ่มเติมลงไปอีกเล็กน้อยเพราะพวกตนนั้นไม่ค่อยชอบอดีตผู้จัดการแผนกบัญชีคนนี้เท่าไรนัก

"เฮ้อ...กับเด็กตัวแค่นี้ก็ยังมาวางอำนาจบาตรใหญ่ ไม่ไหวเล้ย" นิธิส่ายหน้าอย่างระอาก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเอง คนอื่น ๆ จึงเดินกลับโต๊ะของตัวเองบ้าง

ชินดนัยลองเดินเข้าไปใกล้พราวนภาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุด

"หนูพราว เราไปหม่ำไอติมกันดีไหมคะ ตามที่เราสัญญากันไว้ไง"

เจ้าตัวเล็กผงกศีรษะขึ้นมาจากบ่าของผู้เป็นน้าทันที จากนั้นก็หันไปหาคนพูดแล้วพยักหน้าช้า ๆ ชายหนุ่มได้โอกาสจึงรีบพูดขึ้นทันทีเพราะมั่นใจว่าจันทร์เจ้าไม่กล้าปฏิเสธต่อหน้าคนอื่นแน่นอน

"คุณจันทร์ครับ ผมต้องขอโทษแทนคุณรัมภากับลูกสาวของเขาด้วยนะครับที่ทำให้หนูพราวตกใจกลัว ผมขอเลี้ยงไอติมหนูพราวเป็นการปลอบขวัญก็แล้วกัน ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เมื่อเช้าผมก็ชวนแกเอาไว้ด้วยว่าจะพาไปกินไอติม"

"เอ่อ...คือว่า" หญิงสาวอยากปฏิเสธ แต่พอเห็นสายตาเว้าวอนของเด็กน้อยในอ้อมแขนแล้วก็พูดไม่ออก

"ไปเถอะครับ ร้านไอติมในห้างข้างล่างตึกนี่แหละ ไม่ต้องไปไหนไกล ผมขอเข้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์ก่อน" พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในห้องทำงานโดยไม่รอคำตอบจากเธอ

สุดท้ายจันทร์เจ้าก็ต้องจูงพราวนภาเดินตามหลังชินดนัยออกมาจากลิฟต์เมื่อถึงชั้นที่เป็นศูนย์การค้า ชายหนุ่มชะลอฝีเท้าเพื่อเดินไปพร้อมกันกับหญิงสาวโดยมีเด็กหญิงตัวน้อยอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่

"รู้สึกไหมว่าเราสามคนนี่เหมือนพ่อแม่ลูกกันเลยเนอะ" ชินดนัยพูดไปยิ้มไป แต่พอหันไปมองหน้าหญิงสาวซึ่งกำลังมองเขาด้วยหางตาก็แกล้งสะดุ้งโหยง

"อูย...มองแรงเชียว พี่แค่พูดความจริงไม่เห็นต้องด่ากันในใจเลย"

เธอสะบัดหน้าไปอีกทางโดยไม่พูดอะไร ชายหนุ่มจึงคิดว่าเธอคงโกรธ แต่พอมองกระจกร้านอาหารญี่ปุ่นซึ่งสะท้อนใบหน้าของหญิงสาวออกมาจึงเห็นว่าที่แท้เธอแอบหันไปอมยิ้ม เพียงแค่นั้นหัวใจของเขาก็พองฟูขึ้นมาทันที คิดในใจว่าหัวใจที่แข็งเป็นหินของจันทร์เจ้าคงค่อย ๆ อ่อนลงบ้างแล้วกระมัง

ทั้งสามคนเลือกร้านไอศกรีมที่เป็นที่นิยมที่สุดเพราะมีเมนูหลากหลาย หลังจากได้ที่นั่งเรียบร้อยแล้ว พนักงานจึงวางเมนูไว้ให้ พราวนภาได้นั่งเก้าอี้สำหรับเด็กซึ่งสูงพอที่จะใช้มือพลิกเปิดเมนูได้

"คุณลุงประธานชอบกินไอติมอะไรคะ" เสียงใสของเจ้าตัวเล็กถามชายหนุ่มอย่างอารมณ์ดี แต่เขายังไม่ทันได้ตอบ จันทร์เจ้าก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน

"สตรอว์ค่ะ คุณลุงชอบกินสตรอว์เบอรี่ค่ะ" หญิงสาวเน้นที่คำว่าสตรอว์เบอรี่อย่างมีนัยยะ ซึ่งชินดนัยก็เข้าใจความหมายของคำนั้นดีจึงได้แต่ยิ้ม ไม่รู้สึกโกรธเคืองที่ถูกหลอกด่า เขามองหน้าเธอนิ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า

"ส่วนคุณแม่ของหนูพราวก็ชอบช็อกโกแลตค่ะ และเมนูที่สั่งทุกครั้งเวลามากินที่นี่ก็คือสติ๊กกี้ ชูวี่ ช็อกโกแลต"

จันทร์เจ้าเงยหน้ามองเขาทันทีอย่างคาดไม่ถึง ขณะที่เขาเองก็มองหน้าเธอนิ่งเช่นกัน

"พี่ยังจำได้ว่าจันทร์ชอบกินอะไร" เขาพูดขึ้นเบา ๆ เรื่องราวที่เก็บไว้ในกล่องความทรงจำระหว่างเธอกับเขาเริ่มผุดขึ้นมาในหัวทีละฉาก ๆ ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดเพิ่งผ่านไปไม่นาน เขาคิดว่าเธอก็คงจำได้เช่นกัน มิเช่นนั้นคงไม่โกรธเคืองเขาถึงขนาดนี้

"หนูพราวก็ชอบช็อกโกแลตค่ะ สตรอว์เบอรี่ก็ชอบนะคะ แต่ชอบช็อกโกแลตมากกว่า"

ทางด้านเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็พลิกหน้าเมนูดูภาพสวย ๆ ไปทีละหน้าอย่างอารมณ์ดี แต่ผู้ใหญ่สองคนที่นั่งจ้องตากันอยู่นั้นต่างหลุดจากภวังค์ของกันและกันโดยที่หญิงสาวเป็นฝ่ายหลุบตาลงมองเมนูตรงหน้า ส่วนชายหนุ่มนั้นได้แต่นั่งยิ้มบาง ๆ ตามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาอ่อนแสง

"ทำไมคุณลุงชอบกินรสสตรอว์เบอรี่ล่ะคะ คุณครูบอกว่ารสสตรอว์เบอรี่เป็นรสสำหรับผู้หญิงนี่นา"

จันทร์เจ้าหลุดขำพรืดทันทีที่ฟังหลานตัวน้อยเอ่ยปากถามคนตัวโตตรงหน้าด้วยความสงสัย เธอจึงเป็นฝ่ายตอบเสียเอง และคำตอบนั้นก็ทำให้เขาได้แต่มองหญิงสาวอย่างคาดโทษ

"ก็คุณลุงเขาชอบสตรอว์เบอรี่ไงคะ จริงไหมคะคุณลุงประธาน"


*****************************************

8/1/2562

มัวแต่ปั่นจนลืมอัปเลย ขออภัยเด้อค่ะ

นิยายยังจองได้อยู่นะคะ ถุงผ้ายังไม่หมดจ้า แต่ก็ใกล้เต็มทีแล้วล่ะตัวเอง

ตอนแรกว่าจะสั่งทำถุงผ้าดิบ ออกแบบลายไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วแต่พอติดต่อร้านที่รับทำถุงผ้าหลาย ๆ ร้าน ปรากฏว่าคิวได้สินค้าเป็นเดือนหน้าทั้งนั้นเลย เพราะช่วงนี้คิวแน่น งานชุกกันทั้งนั้น แถมราคาก็ค่อนข้างสูงด้วย ใบละไม่ต่ำกว่าหกสิบบาทแน่ะ ก็เลยตัดสินใจเลือกใช้ถุงผ้าสำเร็จรูปแทนค่ะ 

แต่ถึงจะเป็นแบบสำเร็จรูปก็เป็นผ้าแคนวาสเนื้อหนานะคะ มีซิปปิดกระเป๋าและมีช่องใส่มือถือด้านในด้วย ไปแอบส่องรูปกันได้ที่เพจจรสจันทร์เน้อ ถ่ายจากของจริงค่ะเพราะหนิงสั่งมาทดลองดูก่อนว่าสินค้าโอเคไหม ซึ่งพอมาจับของจริงแล้วมันค่อนข้างโอเคมากๆ ก็เลยจะสั่งเพิ่มค่ะ สวยงามมากอะ บอกเลย อิอิ

จองกันเถอะนะเธอจ๋า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.4K ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #887 saowaluk-pongaem (@saowaluk-pongaem) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 15:26
    โอ้ย สุดๆไปเลยจ้า อยากมาพูดจาหมาไม่แดกดีนักนังสองแม่ลูก เจอตอกกลับหน่อยเป็นไง หึๆ
    #887
    0
  2. #886 Irene1989 (@ssomprattana) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 15:07
    ปรบมือให้พระเอกเลยจ้า
    #886
    0
  3. #885 พาย (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 15:04

    เพลียมนุษย์ป้าและมนุษย์ลูกของป้านิ


    เอามงให้ลุงประธานค่ะ

    #885
    0
  4. #884 Jvar J. (@jvar) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 12:37
    อิพี่มันร้ายยยยย
    #884
    0
  5. #883 Venitah (@PhoRR) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 12:27
    โดนหลอกด่า 55555
    #883
    0
  6. #882 sdy590002 (@sdy59000) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 11:57
    มุข สตอร์

    สุดยอดเลย
    #882
    0
  7. #881 Netnapit Vanasit (@glauy-9434) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 11:55
    รอ ebook นะคะ
    #881
    0
  8. #879 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 08:34

    ปรบมือให้คุณลุงประธานค่ะ

    #879
    0
  9. #878 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 08:32
    ชออออออบ​ น้องพราวน่ารัก
    #878
    0
  10. #877 กางเกง (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 07:44

    หลอกด่าซะ

    #877
    0
  11. #876 Tato Aung (@tato-aung) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 07:43
    555คุณลุงประธาน
    #876
    0
  12. #875 wapeefai (@wapeefai) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 07:21
    อิพี่ชินมันร้าย แอบหยอดตล๊อด
    #875
    0
  13. #874 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 07:12

    ตอนนี้เริ่มรักพี่ชินแล้ว555
    #874
    0
  14. #872 แอน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 06:33

    จองแล้วจ้า รอหนังสือ รอถุงผ้า อิอิ

    #872
    0
  15. วันที่ 8 มกราคม 2562 / 04:54
    คุณรัมภาเกินเยียวยามาหลายครั้งแล้วหล่ะ ลุงประธานถึงไม่ไว้หน้าขนาดนี้
    #871
    0
  16. #870 ravinipa (@ravinipa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 02:17
    พนักงานชั้นนี้ สามัคคีกันดีจริงๆ
    #870
    0
  17. #869 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:41
    เอาใจไปเลยลุงประธานให้1,000 คะแนนเลยที่ตอกหน้ายัยสองแม่ลูกจอมวุ่นวายให้ออกจากบริษัทได้เร็วๆมันน่าตบเสียจริงๆ
    #869
    0