เล่ห์หวนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,072,056 Views

  • 1,573 Comments

  • 11,702 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24,071

    Overall
    1,072,056

ตอนที่ 33 : ลุงประธานชอบกินสตรอว์เบอรี่ - 70% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1324 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

จันทร์เจ้าเห็นเจ้าตัวเล็กยิ้มแฉ่งและเฝ้ารอคำตอบอย่างคาดหวังจึงตอบรับไปอย่างไม่ลังเลเพราะอย่างไรเสียวันนี้ก็เป็นวันศุกร์ เธอตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าจะพาพราวนภาไปกินข้าวนอกบ้านหลังจากเลิกงานแล้ว

"ได้สิคะ วันนี้แม่ว่าจะพาหนูพราวไปกินสปาเก็ตตี้ที่หนูชอบด้วย"

"เย้ ๆ แม่จันทร์ใจดีที่สุดเลยค่ะ เดี๋ยวรอคุณลุงประธานออกมาแล้วเราค่อยไปกันนะคะ"

หญิงสาวเข้าใจว่าพราวนภาหมายถึงต้องขออนุญาตเจ้านายอย่างชินดนัยก่อนจึงจะสามารถออกไปข้างนอกได้ เธอจึงลูบศีรษะเล็กของหลานสาวอย่างเอ็นดูแล้วพูดว่า

"เราไม่ได้ไปกันตอนนี้นะคะหนูพราว แต่จะไปหลังจากที่แม่เลิกงานแล้วค่ะ กินเสร็จจะได้กลับบ้านเลยไงคะ ดีไหม"

"ดีค่ะ หนูพราวจะได้บอกคุณลุงประธานว่าแม่จันทร์อนุญาตแล้ว คุณลุงจะได้เตรียมตัวไปกินไอติมกับหนูพราว"

จันทร์เจ้าขมวดคิ้วทันทีด้วยความสงสัย "เมื่อกี้หนูว่ายังไงนะลูก คุณลุงจะไปกินไอติมกับหนูพราวหรือ"

พราวนภาพยักหน้าพร้อมกับยิ้มกว้าง "ใช่ค่ะ คุณลุงมาชวน คุณลุงบอกว่าให้หนูพราวขออนุญาตแม่จันทร์ให้ได้ วันนี้จะได้ไปกินไอติมด้วยกัน คุณลุงอยากกินไอติมเหมือนกันค่ะแต่ไม่มีเพื่อนไปกิน ให้คุณลุงไปด้วยนะคะแม่จันทร์ขา"

"เอ่อ..." หญิงสาวเม้มปากแน่น คำพูดปฏิเสธค้างอยู่ในลำคอเพราะเมื่อครู่นี้เธอรับปากหลานไปแล้วว่าจะพาไปหลังเลิกงาน พลันนั้นภาพที่ชายหนุ่มกระซิบกระซาบกับพราวนภาอย่างมีลับลมคมในกันก่อนหน้านี้ ที่แท้ก็คือเรื่องนี้นั่นเอง

คนเจ้าเล่ห์ นิสัยไม่ดี!

จันทร์เจ้าตวัดตามองไปทางประตูห้องทำงานของผู้เป็นเจ้านายพลางบ่นว่าให้เขาอยู่ในใจ ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่หน สุดท้ายเธอก็ต้องตกหลุมพรางให้เขาปั่นหัวเล่นอยู่อย่างนี้ทุกที

"หนูพราวนั่งเล่นไปก่อนนะคะ ห้ามซน ห้ามไปเดินเล่นที่ไหนนะรู้รึเปล่า แม่ขอเข้าไปคุยกับคุณลุงประธานก่อนนะคะ"

พราวนภาพยักหน้าก่อนจะเปิดกล่องดินสอสีแล้วพลิกสมุดระบายสีไปหน้าที่ตนต้องการ จากนั้นก็นั่งระบายไปเงียบ ๆ จันทร์เจ้าจึงหยิบสมุดบันทึกและปากกาเดินถือไปที่ห้องของท่านประธานแล้วเคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงเจ้าของห้องตอบรับออกมาแล้วจึงเปิดเข้าไปด้านใน จากนั้นก็เดินไปนั่งบนโซฟาโดยไม่พูดอะไร

ชินดนัยนั่งมองหญิงสาวจากโต๊ะทำงานของตน เรียวปากแย้มยิ้มอยู่ตลอดเวลา เขาเองก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน เอาแต่นั่งมองอยู่อย่างนั้นจนจันทร์เจ้าเริ่มทนไม่ไหว ตวัดตามองค้อนเขาอย่างไม่สบอารมณ์

"ท่านประธานจะสั่งงานอะไรไหมคะ ถ้าไม่มีฉันจะได้ขอตัวออกไปทำงานต่อ"

"มีสิครับ แต่ขอนึกก่อนนะ เฮ้อ...พี่นี่ไม่ไหวเลย เจอหน้าจันทร์ทีไร ไอ้ที่นึกไว้ในหัวนี่หายหมด" ชายหนุ่มทำท่านึก หากแต่ปากกลับคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนหน้างอสะบัดหน้าไปทางอื่น แต่สักพักเธอก็หันกลับมาแล้วจ้องหน้าเขาเขม็ง

"คุณคุยอะไรกับหนูพราวคะ"

ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย แต่แววตากลับวิบวับจนคนมองนึกอยากเอาปากกาจิ้มตาคู่นั้นให้บอดไปเสียให้สิ้นเรื่อง

"ก็แค่ชวนไปกินไอติมด้วยกัน พี่อยากกินไอติมแต่ไม่มีเพื่อนไปกิน และพี่เองก็อยากทำความรู้จักกับหลานสาวให้มากกว่านี้หน่อย หวังว่าหนูจันทร์คงไม่รังเกียจที่จะมีพี่ไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยนะ"

"รังเกียจค่ะ ขอโทษนะคะที่พูดตรง ๆ"

จันทร์เจ้าสวนกลับไปทันที พร้อมกับทำหน้าตาไม่รู้สึกรู้สาที่พูดจาทำร้ายจิตใจเขา แต่ประโยคเมื่อครู่กลับเป็นสิ่งที่ชินดนัยคาดเดาเอาไว้อยู่แล้ว เขาจึงได้แต่หัวเราะเบา ๆ อย่างชอบใจพลางถือคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเดินมานั่งบนโซฟาอีกตัวที่อยู่ใกล้กับหญิงสาวมากที่สุด

"ไม่เป็นไรเพราะพี่ไม่รังเกียจ...ไม่เอาน่า อย่าทำหน้าบึ้งสิเดี๋ยวแก่เร็วไม่รู้ด้วยนะ ระวังหนูพราวจะเรียกผิดจากคุณแม่เป็นคุณยายล่ะ"

"คุณชินดนัย!" หญิงสาวลืมตัวเรียกชื่อเขาเสียงดังอย่างเอาเรื่อง แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มกว้างอย่างชอบใจพร้อมกับตอบรับเสียงหวาน

"จ๋า...ฮ่า ๆ โอเค พี่ไม่แกล้งแล้ว เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า" เขาโบกมือไปมา จากนั้นก็หันหน้าจอโน้ตบุ๊กไปทางจันทร์เจ้า ซึ่งบนหน้าจอนั้นเป็นข่าวการประมูลสินค้าที่จะจัดขึ้นเดือนหน้านี้แล้ว

หญิงสาวไล่สายตาอ่านข่าวนั้นแล้วก็เบิกตากว้างพลางโน้มตัวลงมาใช้นิ้วสไลด์หน้าจอเพื่ออ่านรายละเอียดที่อยู่ด้านล่าง เมื่ออ่านจบก็เงยหน้าขึ้นถามเขา

"เอ๊ะ...เลื่อนให้เร็วขึ้นหรือคะ"

"ใช่ ตามกำหนดการเดิมคือวันที่เก้าเดือนหน้า แต่เขาเลื่อนให้เร็วขึ้นมาอีกสองอาทิตย์ ซึ่งก็คือวันเสาร์หน้านี้แล้ว จันทร์ส่งอีเมลแจ้งให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องหน่อยนะเพราะพี่จะเรียกประชุมวันจันทร์"

"ได้ค่ะ" หญิงสาวรับคำสั่งพลางจดลงสมุดบันทึก จึงไม่ทันเห็นรอยยิ้มมุมปากของคนที่นั่งมองอยู่

"วันที่จัดงานประมูลน่ะ จันทร์ต้องไปกับพี่ด้วยในฐานะเลขาฯ หรือผู้ติดตาม ถ้าเป็นไปได้วันนั้นพยายามทำตัวให้ว่างหน่อยนะ งานนี้มีคนในวงสังคมไฮโซซึ่งเป็นลูกค้าของเราอยู่หลายคน ลองไปหาข้อมูลเก่า ๆ ดูนะว่ามีใครบ้าง ถ้าเจอแล้วก็จำชื่อให้ได้ ไปทักทายเขาหน่อยก็ดี"

จันทร์เจ้านิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่ง "ค่ะ"

หญิงสาวลอบถอนหายใจ เธอเข้าใจดีว่าการที่ชินดนัยให้เธอติดตามไปด้วยก็เพื่อให้ตนไปทำความรู้จักกับบรรดาลูกค้าไฮโซทั้งหลาย และหากเธอสามารถจำชื่อของแต่ละคนได้ก็จะเป็นการดีกับบริษัทด้วย เพราะถือเป็นการให้เกียรติลูกค้าอย่างมาก อีกทั้งจะทำให้ลูกค้าเหล่านั้นรู้สึกเป็นคนสำคัญที่มีคนจดจำชื่อตนได้ ถือเป็นการสร้างความประทับใจอย่างหนึ่ง

แต่งานนี้ไม่รู้ว่าเธอจะเจอคนรู้จักบ้างหรือเปล่า เพราะตั้งแต่ครอบครัวถูกฟ้องล้มละลาย เธอกับมารดาก็ปลีกตัวออกมาใช้ชีวิตเงียบ ๆ โดยไม่ติดต่อกับบรรดาภรรยานักธุรกิจที่เคยรู้จักกันอีก คนเหล่านี้ส่วนใหญ่หน้าไหว้หลังหลอก ต่อหน้าก็ทำท่าทางเห็นใจ แต่ลับหลังกลับหัวเราะเยาะเย้ยในชะตากรรมของคนอื่น

ขณะที่จันทร์เจ้าจมอยู่กับภวังค์ความคิดของตัวเอง ชินดนัยก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่างานประมูลครั้งนี้ หญิงสาวอาจเจอคนรู้จักก็เป็นได้ และเธอคงกำลังหนักใจอยู่กระมังที่ต้องไปออกงานพร้อมเขา

"เอ่อ...พี่ขอโทษทีนะจันทร์ พี่ลืมไปเลยว่างานนี้เราอาจจะเจอคนรู้จักของคุณพ่อคุณแม่ ถ้าจันทร์ไม่สะดวกหรือไม่อยากไปก็บอกตามตรงนะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก...พี่เข้าใจ"

หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าเขาจะคำนึงถึงเรื่องนี้แทนเธอด้วย ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจช้า ๆ พร้อมกับความลังเลที่ว่าจะไปหรือไม่ไปดี

และในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้

"ไม่เป็นไรค่ะฉันไปได้ ถ้าเจอก็ไม่เป็นไรหรอก ก็คงทักทายไปตามมารยาท" เพราะถ้าหนีก็ต้องหนีไปตลอดชีวิต ถึงครอบครัวของเธอจะล้มละลาย ไม่มีทรัพย์สินมากมายไม่ได้ใช้ชีวิตหรูหราเหมือนเมื่อก่อน แต่ลมหายใจและคำว่าครอบครัวก็ยังคงอยู่

"งั้นก็ตามใจจันทร์ละกัน แต่ถ้าเปลี่ยนใจไม่อยากไปแล้วก็บอกพี่ได้ตลอดเวลานะ"

ชินดนัยพูดเสียงอ่อนพลางมองเธออย่างชื่นชม จันทร์เจ้าเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก และยิ่งเธอเป็นอย่างนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากยืนอยู่ข้าง ๆ คอยดูแลและคอยเป็นกำลังใจให้ เพราะเขารู้ดีว่าภายใต้หน้ากากเฉยชาและท่าทีเข้มแข็งของเธอนั้นแอบซ่อนความเปราะบางไว้ด้านใน แต่เพราะภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับไว้เต็มบ่า จันทร์เจ้าจึงไม่สามารถแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นจากโต๊ะทำงาน ทำให้ชินดนัยต้องละสายตาจากใบหน้าของจันทร์เจ้าแล้วมองไปทางต้นเสียง เขาผุดลุกขึ้นแล้วกดรับสายทันทีที่เห็นชื่อของภาวินปรากฏอยู่บนหน้าจอ

"ไอ้ชิน! ทำไงดีวะ กูทำเส้นผมของหนูพราวหายไปไหนก็ไม่รู้"

เสียงของภาวินโพล่งขึ้นโดยไม่มีการทักทายเพื่อน ซึ่งพอชินดนัยได้ฟังก็ก่นด่าอีกฝ่ายเสียงดังอย่างลืมตัว

"ไอ้ควาย! ของแค่นี้ยังรักษาไม่ได้แล้วมึงจะไปทำอะไรกินวะไอ้วิน!"

จันทร์เจ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินสองคำแรกพร้อมกับมองตามชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้อยู่ตรงโต๊ะทำงาน มุมปากอดยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้เพราะสมัยก่อนเวลาที่ชินดนัยพูดกับเพื่อนฝูงก็มักมีคำห่าม ๆ หรือด่ากันหยาบคายแบบนี้เสมอ

เสียงเคาะประตูห้องทำงานทำให้ชินดนัยลดเสียงให้เบาลงแล้วตะโกนบอกอนุญาตให้คนเคาะเข้ามาในห้องได้ ทว่าทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงร้องไห้ของพราวนภาก็ดังมาให้ได้ยินพร้อมกับเสียงแหลม ๆ ของรัมภา

"ตาชิน! ทำไมถึงอนุญาตให้พนักงานเอาลูกเอาเต้ามาที่ทำงานอย่างนี้เนี่ย วุ่นวายไปหมด ทำอย่างนี้ใช้ไม่ได้เลยนะ"


********************************************

5/1/2562

ยายคุณนายรัมภากับลูกสาวมาป่วนอิพี่ชินอีกแล้ว คราวนี้ทำให้หนูพราวร้องไห้เลย เดี๋ยวได้เจอฤทธิ์เดชของจันทร์เจ้าผนึกกำลังกับอิพี่ชินแน่นอน ทำใครไม่ทำ มาทำแก้วตาดวงใจ อย่างนี้ต้องโดนดี

ยังเปิดจองอยู่เรื่อย ๆ นะคะ หนังสือจัดส่งสิ้นเดือนนี้ค่ะ อีบุ๊กก็พร้อมให้ดาวน์โหลดสิ้นเดือนเช่นกัน หากใครไม่สะดวกสั่งซื้อทางเน็ตก็ไปซื้อได้ที่ร้านนายอินทร์ทุกสาขา จะวางแผงต้นเดือนกุมภาพันธ์ค่ะ

ใครที่สั่งซื้อเข้ามาทางกล่องข้อความเพจ หรือช่องทางอื่น ๆ หนิงอาจตอบช้าหน่อยนะคะช่วงนี้ เพราะเร่งปั่นต้นฉบับ อาจจะไม่ค่อยได้เข้าเฟซบุ๊ก หรือเช็กไลน์เท่าไร ต้องขออภัยด้วยนะค้าาา

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.324K ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #987 saro116 (@saro116) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:43
    อิป้ามหาภัย
    #987
    0
  2. #864 Sysley (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 18:47

    โน้ตบุคใช้นิ้วสไลด์หน้าจอได้แล้วเหรอคะไรท์

    #864
    2
    • #864-1 (@nink-ning) (จากตอนที่ 33)
      7 มกราคม 2562 / 19:16
      อ้าว ยี่ห้ออื่นยังทำไม่ได้เหรอคะ Macbook ทำได้แล้วนะ ใช้มือสไลด์บนจอได้เลย จะซูมเข้าซูมออกก็ผ่านหน้าจอได้หมดเหมือนไอแพดเลยค่ะ
      #864-1
    • #864-2 White Drawing (@lagendary) (จากตอนที่ 33)
      8 มกราคม 2562 / 00:31
      เยอะแยะครับ เกมมิ่งโน็ตบุ๊คสเปกระดับ40000อัพทำได้เกือบทุกยี่ห้อครับพวก rogของasus dragonของmsi หรือตัวรันเรนเดอร์สูงหน้าจอสัมผัส ก็จะมีของ asus msi dell hp พวกนี้ก็ทำได้ครับ ของที่บ้านเป็น rog รื่นกว่าแม๊คอีกครับ ลื่นหัวแตก
      #864-2
  3. #863 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 18:46
    ขำพี่ชินด่าพี่วิน5555

    ว่าแต่ยัยรัมภาเดี๋ยวเจอแม่เสือหวงลูกเข้าไปแน่ ว่าแต่ทำอะไรหนูพราวยะ
    #863
    0
  4. #844 กางเกง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 07:09

    ติดตามตลอดเลยค่ะ อย่าทำอะไรหนูพราวนะ

    #844
    0
  5. วันที่ 7 มกราคม 2562 / 05:16
    ยืนไว้อาลัย แล้วเตรียมไปนิมนต์พระสวดให้คุณรัมภา
    #843
    0
  6. #825 Cucumber-12 (@cucumber-12) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 17:10
    ดีใจจังที่มีขายที่นายอินทร์
    #825
    0
  7. #823 rtom711 (@rtom711) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 02:13
    แกล้งเด็กให้ร้องใช่ไหม???
    #823
    0
  8. #822 jastintin (@jastintin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:54
    จะออกe-bookใหมคะ
    #822
    0
  9. #821 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:42

    โอ้ยยย!อะไรเนี้ย

    #821
    0
  10. #820 Jvar J. (@jvar) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:50
    ตัวมารมาอีกละ
    #820
    0
  11. #818 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:59
    ตัวป่วนมาแล้ว
    #818
    0
  12. #817 ์ืNippy (@Thannaree499) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:51

    จองหนังสือแล้วน้า

    #817
    0
  13. #816 sugarhom (@sugermilkhom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:51

    ป้าทำอะไรหนูพราวใช่ไหม หนูพราวเลยร้องไห้

    #816
    0
  14. #815 Venitah (@PhoRR) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:50
    มีงานเข้าาาาา !!!
    #815
    0
  15. #814 Poope Athi (@athiya2527) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 20:47
    รออีบุ๊คค่ะ...
    #814
    0