เล่ห์หวนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,072,047 Views

  • 1,573 Comments

  • 11,701 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24,062

    Overall
    1,072,047

ตอนที่ 22 : มีลูกแล้ว - 100% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1528 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61

ตลอดช่วงเช้า ชินดนัยไม่ค่อยมีสมาธิทำงานเท่าไรนักเพราะความคิดมักวนไปหาจันทร์เจ้าทุกครั้งที่เผลอเหม่อลอย แต่กระนั้น ความสงสัยก็ยังมีเต็มหัวเพราะเด็กที่ชื่อพราวนภานั้นไม่ได้ใช้นามสกุลของบิดา แต่ใช้นามสกุลเดียวกับจันทร์เจ้า

"ตามปกติ ต่อให้ไม่ได้จดทะเบียนสมรสแต่เด็กก็มักใช้นามสกุลของพ่อไม่ใช่หรือวะ" เขารู้สึกสะกิดใจตรงนี้ที่สุด และสิ่งที่ติดอยู่ในใจของเขาอีกเรื่องนั่นก็คือพราวนภามีใบหน้าละม้ายคล้ายใครบางคนที่เขารู้จัก แต่เขากลับนึกไม่ออกว่าใคร

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะทำงานดังขึ้น ปลุกให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ เขาหยิบมันขึ้นมากดรับสายทันทีที่เห็นชื่อคนที่โทร. เข้ามา

"เออว่าไง" เขากรอกเสียงลงไปด้วยคำทักทายที่เป็นกันเองเพราะคนที่โทรศัพท์เข้ามาคือภาวิน

"บ่ายนี้มึงอยู่ออฟฟิศรึเปล่า"

"อยู่ แต่ไม่ยุ่งเท่าไร ถามทำไม" ชินดนัยถามกลับเพราะคิดว่าเพื่อนสนิทน่าจะชวนออกไปข้างนอก

"ไม่ยุ่งก็ดี งั้นสักบ่ายครึ่งกูจะเข้าไปหา มีอะไรจะปรึกษาหน่อย"

"โอเค แล้วไอ้ปกล่ะจะมาด้วยรึเปล่า" เขาถามถึงปกเกล้า เพื่อนสนิทอีกคน

"เห็นว่าไปดูทำเลเปิดสาขาใหม่ที่บุรีรัมย์"

"อ้อ...สนามแข่งรถที่นั่นกำลังบูมเลยนี่" เขาเห็นด้วยที่ปกเกล้าจะไปเปิดร้านขายอุปกรณ์แต่งรถสำหรับซูเปอร์คาร์ที่บุรีรัมย์เพราะเคยคุยกันมาหลายครั้งแล้วว่าที่นั่นน่าสนใจ

"ใช่ เอาเป็นว่าเจอกันช่วงบ่ายละกันเพื่อน แค่นี้ก่อนนะติดธุระว่ะ"

"โอเค แล้วเจอกัน" ชินดนัยกดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม จากนั้นก็อ่านรายงานปัญหาที่เขาให้จันทร์เจ้าตามเรื่องตั้งแต่เมื่อวานต่อ

จันทร์เจ้าทำงานไปก็คอยหันไปมองหลานตัวน้อยที่นั่งอยู่ด้านหลังเป็นระยะ ๆ โชคดีที่พราวนภาไม่ใช่เด็กซุกซนหรืออยู่ไม่นิ่ง เพราะมีแค่หนังสือภาพนิทานหรือสมุดระบายสี เด็กหญิงก็สามารถใช้เวลาอยู่กับมันได้

"ลูกสาวเรียบร้อยเหมือนแม่เลย ดีจัง ไม่เหมือนลูกชายพี่ นั่นเหมือนลิงกลับชาติมาเกิด" เอมิกามองพราวนภาแล้วก็ได้แต่ยิ้มเพราะตนชอบเด็กผู้หญิง และเด็กคนนี้ก็หน้าตาน่ารักน่าชังราวกับตุ๊กตา

"อีกหน่อยนะจันทร์เอ๊ย หัวกระไดบ้านไม่แห้งแน่เพราะคงมีหนุ่ม ๆ มาตามจีบลูกสาว พี่ว่าโตขึ้นหนูพราวต้องสวยแน่นอนเพราะแม่เขาก็สวย ยิ่งมีลักยิ้มยิ่งมีเสน่ห์" นันทิดา เลขาฯ ของนิธิก็อดชมไม่ได้เช่นกัน

"แสดงว่าพ่อของหนูพราวต้องมีลักยิ้มแน่เลยใช่ไหมจันทร์" กชวรรณ เลขาฯ ของกิตติกรถามขึ้นลอย ๆ ระหว่างที่กำลังคัดแยกจดหมายให้ผู้เป็นนายจึงไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของจันทร์เจ้า

"ใช่ค่ะ หนูพราวมีลักยิ้มเหมือนพ่อเขา" จันทร์เจ้าตอบไปตามความจริง เพราะจากภาพถ่ายที่เคยเห็นในคอมพิวเตอร์ของพี่สาว ผู้ชายคนนั้นก็มีลักยิ้มที่แก้มซ้ายเช่นเดียวกับพราวนภาเช่นกัน และที่สำคัญใบหน้ายังละม้ายคล้ายคลึงกันบางจุดด้วยโดยเฉพาะรอยยิ้ม

"แฟนจันทร์ทำงานอะไรหรือ" เอมิกาถามเรื่อยเปื่อยไปตามประสา และคนถูกถามเองก็รู้เช่นกันว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวแต่อย่างใด หากแต่เป็นการถามเพื่อชวนคุยเท่านั้นเหมือนเวลาที่ตนคุยกับเพื่อน

"เขาเสียไปแล้วค่ะ ตั้งแต่หนูพราวยังไม่หัดคลานเลย"

จันทร์เจ้าตัดสินใจบอกไปแบบนั้นเพราะตนไม่ต้องการโกหกว่าบิดาของพราวนภายังอยู่ด้วยกัน การบอกว่าอีกฝ่ายเสียชีวิตไปแล้วเป็นการจบบทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่ได้ผลที่สุด และความจริงคนที่ตายจากไปตั้งแต่เด็กหญิงตัวน้อยยังไม่หัดคลานนั่นก็คือเพียงตะวัน พี่สาวของเธอหรือมารดาของพราวนภานั่นเอง

"อุ๊ยตายแล้ว! พี่ขอโทษนะจันทร์พี่ไม่รู้ พี่นึกว่ายังอยู่ด้วยกัน" เอมิกาหน้าตื่นทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ซึ่งเลขานุการอีกสามคนก็ตกใจเช่นกันที่รู้ว่าสามีของจันทร์เจ้าเสียชีวิตไปแล้ว

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ จันทร์ทำใจได้ตั้งนานแล้ว เขาเสียเพราะอุบัติเหตุรถคว่ำน่ะ" จันทร์เจ้ายิ้มบาง ๆ เพราะเรื่องนี้เธอกุขึ้นมาเอง และเป็นเรื่องที่บอกใครต่อใครเอาไว้แบบนี้เสมอเวลาที่ถูกคนอื่นถามถึงบิดาของพราวนภา

"จันทร์เก่งมากเลยนะที่เลี้ยงลูกคนเดียวได้" นันทิดามองเลขาฯ ใหม่อย่างชื่นชม

"ความจริงจันทร์ไม่ได้เลี้ยงคนเดียวหรอกค่ะ คุณแม่ก็ช่วยเลี้ยงด้วย ถ้าไม่มีท่าน จันทร์ก็คงแย่เหมือนกันค่ะเพราะตอนนี้หน้าที่รับส่งหนูพราวไปโรงเรียน และดูแลเรื่องอาหารการกินจะเป็นคุณแม่ของจันทร์เอง"

"อ้อ...แบบนั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย ก็ดีนะที่มีแม่ช่วยดูลูกให้" กชวรรณพูดเสริมขึ้น จากนั้นก็ไม่มีใครถามถึงเรื่องบิดาของพราวนภาอีกเพราะไม่อยากเสียมารยาท จันทร์เจ้าจึงก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ

พราวนภายังต้องนอนกลางวัน ดังนั้นเมื่อถึงเวลา เด็กน้อยก็เริ่มหาวและยกมือขยี้ตาไปมา จันทร์เจ้าเห็นดังนั้นจึงนำเบาะออกมากางด้านหลังโต๊ะทำงาน ซึ่งพื้นที่บริเวณนี้กว้างพอที่จะให้เด็กตัวเล็ก ๆ นอนได้หนึ่งคน อีกทั้งบนชั้นนี้พนักงานก็ไม่พลุกพล่านเหมือนชั้นล่างเพราะเป็นชั้นของผู้บริหาร บรรยากาศจึงค่อนข้างสงบเงียบ ไม่ต้องกังวลว่าพราวนภาจะหลับ ๆ ตื่น ๆ

หลังจากห่มผ้าให้หลานแล้วหญิงสาวก็ตบก้นเบา ๆ เพื่อกล่อมเด็กน้อยให้หลับ ไม่นานนักเจ้าตัวเล็กก็เข้าสู่นิทราไปพร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวโปรด เธอก้มลงหอมแก้มป่องอมชมพูนั้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะลุกขึ้นยืน

จันทร์เจ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันกลับมาแล้วพบว่าร่างสูงสง่าของชินดนัยกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขามองเธอนิ่งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เธอจึงต้องเดินเข้าไปหาเขา

"ท่านประธานมีอะไรจะให้รับใช้รึเปล่าคะ"

คำถามของจันทร์เจ้าเหมือนนาฬิกาปลุกให้ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์ เขาทำทีเป็นกระแอมเบา ๆ แต่ในสมองกลับวิ่งหาข้ออ้างสารพัดเหตุผลที่ทำให้เขาต้องมายืนอยู่ตรงนี้ เพราะคราแรกเขาแค่จะออกมาเข้าห้องน้ำ แต่พอเดินผ่านโต๊ะทำงานของหญิงสาวแล้วเห็นเธอกำลังกล่อมลูกนอนกลางวัน สองเท้าของเขาก็หยุดก้าว และสองตาของเขาก็จับนิ่งอยู่ที่เธอโดยไม่รู้ตัว

จันทร์เจ้ามีสัญชาตญาณของความเป็นแม่อย่างเต็มตัว เธอดูอบอุ่นอ่อนโยน ขณะเดียวกันก็ดูน่าทะนุถนอมจนอยากกอดไว้แนบอก แต่แล้วความจริงก็บอกกับเขาว่าเธอเป็นภรรยาของคนอื่น และความอบอุ่นอ่อนโยนนั้นไม่ใช่มีไว้เพื่อเขา แต่เพื่อครอบครัวของเธอ ความรู้สึกของเขาก็แทบไม่ต่างอะไรกับการดิ่งลงเหว

"เอ่อ...คือว่า...เพื่อนผม ช่วงบ่ายเพื่อนผมจะมาหา ถ้าเขามาก็ให้เขาเข้าไปหาผมในห้องได้เลยไม่ต้องโฟนไปบอกนะ"

ในที่สุดเขาก็เค้นเหตุผลออกมาบอกเธอจนได้ เห็นหญิงสาวรับคำสั่งด้วยท่าทางสงบนิ่งเช่นเคย เขาจึงเดินเลี่ยงออกไปเข้าห้องน้ำที่อยู่นอกออฟฟิศก่อนที่ตนจะเผลอมองเธอจนคนอื่นสงสัยเอาได้

 

พราวนภาตื่นมาในช่วงเที่ยงกว่า จันทร์เจ้าจึงจัดแจงให้เด็กน้อยกินมื้อกลางวันโดยตนก็นั่งกินไปพร้อมกับหลานด้วย ส่วนเลขาฯ คนอื่นนั้นลงไปกินด้านล่างกันหมด หลังจากกินเสร็จแล้วเรียบร้อย หญิงสาวคิดจะไปล้างกล่องข้าวในห้องแคนทีน จึงหันไปบอกหลาน

"หนูพราวนั่งดูสมุดภาพอยู่ตรงนี้นะลูก อย่าลุกเดินไปไหนนะเดี๋ยวคุณแม่มาค่ะ ขอคุณแม่เอากล่องข้าวไปล้างก่อน"

"ค่ะ หนูพราวจะไม่ไปไหน"

ได้ยินเจ้าตัวเล็กรับคำอย่างแข็งขัน จันทร์เจ้าจึงเดินไปห้องแคนทีนอย่างสบายใจ เพราะบนชั้นนี้ไม่ค่อยมีบุคคลแปลกหน้าขึ้นมาอยู่แล้ว และห้องแคนทีนก็อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานของตนเท่าไรจึงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

คล้อยหลังจันทร์เจ้า ร่างสูงโปร่งของภาวินก็เดินทอดน่องเข้ามาในออฟฟิศอย่างอารมณ์ดี เขามองแล้วไม่เห็นเลขาฯ แม้แต่คนเดียวก็รู้ว่าคงลงไปพักเที่ยงกันหมด แต่แล้วสายตาของเขาก็หยุดนิ่งอยู่ที่เด็กหญิงผมยาวแก้มป่องซึ่งกำลังนั่งเปิดสมุดนิทานไปทีละหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ

และเหมือนเด็กน้อยจะล่วงรู้ว่ามีคนแปลกหน้ามายืนอยู่จึงเงยหน้ามองมาทางเขาทันที ภาวินกลัวว่าเด็กจะตกใจกลัวที่เห็นคนแปลกหน้าจึงรีบฉีกยิ้มกว้างที่คิดว่าดูใจดีที่สุดไปให้พร้อมกับคำทักทายที่พยายามดัดเสียงให้ดูอ่อนโยนที่สุด

"สวัสดีค่ะสาวน้อย"

แต่แล้วจู่ ๆ เด็กหญิงตัวน้อยก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเขาอย่างไม่ทันได้คาดคิด จากนั้นก็แหงนหน้ามองเขาจนคอตั้งบ่า ภาวินเห็นดังนั้นจึงทรุดตัวนั่งบนส้นเท้าเพื่อให้เจ้าตัวเล็กมองได้ถนัดตามากขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างเช่นเคย

"ว่าไงคะคนเก่ง หนูมากับใครคะ" ภาวินลองชวนคุยเพราะเขาเองก็รู้จักเลขาฯ ผู้บริหารทุกคนที่ทำงานอยู่บนชั้นนี้ แต่เด็กน้อยก็ยังคงมองเขาตาแป๋วอยู่อย่างนั้น เขาจึงคิดจะลองชวนคุยดูอีกครั้งแต่เจ้าตัวก็เปิดปากพูดขึ้นมาเสียก่อน

"พ่อ...พ่อลงมาจากสวรรค์แล้ว พ่อมาหาหนูพราวใช่ไหมคะ"


*******************************************

5/12/2561

ค้างงงงงงกันอยู่บนยอดหญ้าละสิ อิอิ 

เชื่อว่าหลายคนเดาถูกอยู่แล้วว่าพ่อหนูพราวคือตาภาวินนี่แหละ แต่เรื่องจะเป็นไงมาไงต่อไป ก็เอาไว้ค่อยๆ ติดตามไปละกันเนอะ

เมื่อวานซืน หนิงเพิ่งไปเซ็นสัญญากับทางช่อง 3 มา เป็นที่แน่นอนแล้วว่า "มายาเสน่หา" ที่ออกกับสนพ.บางรักจะได้ทำละครแน่ค่ะ ตอนนี้ทางค่ายทีวีซีนกำลังเขียนบทกันอยู่ หลังจากเขียนบทเสร็จแล้วก็คงถึงคราวแคสติ้งนักแสดง เอาไว้หนิงจะมาอวด เอ๊ย...มาอัปเดตให้ทราบกันเป็นระยะๆ นะคะ

สองวันมานี้ดวงตาเป็นไรก็ไม่รู้ค่ะ เวลาหลับตาแล้วจะปวดตึบๆ ไม่รู้ว่าจะเป็นตากุ้งยิงรึเปล่า แต่มันก็ไม่มีตุ่มขึ้นใต้ตานะ เมื่อวานเอาน้ำเกลือล้างตาก็นึกว่าจะดีขึ้น แต่วันนี้ก็ปวดขึ้นมาอีก เอานิ้วแตะเบาๆ มันก็ปวดตุ้บๆ ถ้าพรุ่งนี้ไม่หายคงต้องไปหาหมอแล้วล่ะ

เมื่อวานกับวันนี้ หนิงนอนทั้งวันเลยค่ะ ก็เลยไม่ได้อัปนิยาย ขออภัยด้วยนะคะ แต่รู้สึกเหมือนร่างกายนอนเท่าไรก็ไม่เคยพอ ใครเคยเป็นบ้าง มันเพลียตลอดเวลา ตาก็ลืมได้ครึ่งเดียวเพราะรู้สึกเหมือนอยากหลับตาตลอด ก็เลยพยายามไม่เปิดคอม (แต่ก็ยังเข้าเฟซทางมือถือ) แล้วแบบนึกได้ว่าไม่ได้อัปนิยายหลายวันแล้ว ไม่อยากให้คนอ่านรอนานๆ เกรงใจคนรอเหมือนกัน ก็เลยเปิดคอมมาอัปให้ครบ 100 ก่อนดีกว่า เจอกันอีกทีวันมะรืนเน้อ

ฝากโหลดนิยายของหนิงด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.528K ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #1536 LinSlurpee (@SlurpyLin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 01:43
    ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะไรท์
    #1536
    0
  2. #1504 Ray_11 (@Ray_11) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:23

    ขอแสดงความยินดีกับนิยายที่กำลังจะได้เป็นละครด้วยนะครับ :D

    #1504
    0
  3. #1200 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 12:54
    กรี๊ดด พออ่านตอนต้นก้คิดว่าวินเป็นพ่อของน้องพราวแน่เลย กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ
    #1200
    0
  4. #1048 fsn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:18

    เก่งอะ หนูพราว

    #1048
    0
  5. #1016 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 13:45
    โอ้ยยย
    #ค้างกันอยู่บนยอดหญ้าหละสิ 😂😂😂😂😂
    #1016
    0
  6. #975 saro116 (@saro116) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 07:37
    เห้ยยยยยยยยบทจะเจอก้เจอซะง่ายเลย
    #975
    0
  7. #853 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 08:39
    อิพี่วินใช่มั๊ยพ่อหนูพราว
    #853
    0
  8. #566 Thungpang (@thung-pang) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 12:33
    ว่าแล้ววว เอะใจตั้งแต่ที่พี่ชินบอกว่าเพื่อนเป็นนักบิน
    #566
    0
  9. #551 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 13:04
    ว่าแล้วเชียว เพื่อนพระเอกแน่ๆ
    #551
    0
  10. #525 DajingMTBB (@DajingMTBB) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 00:29
    นั่นไงงงงงงง

    พราวนภา ภาวิน
    #525
    0
  11. #448 Oillykiko (@Oillykiko) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 09:13
    อัพต่ออีกได้มั้ยคะ ติดมาก
    #448
    0
  12. #447 tweeny (@tweeny-witch) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 02:42
    ติดตามค่ะ ชอบโทนเรื่องมาก รอซื้ออ
    #447
    0
  13. #446 kung92 (@kung92) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 02:18
    มาต่อเร็วๆๆนร้ามันค้างคะไรต์ขาาาา
    #446
    0
  14. วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 23:04
    อยากได้เล่มมมม อีบุคก็ได้งือออออ
    #445
    0
  15. #444 Paveena Paw (@pawtent) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 22:41
    ไปหาหมอเลยค่ะ จะได้รู้ว่าเป็นอะไร ไม่ต้องรอแล้วค่ะ ตา.. ไม่มีอะไหล่ซ่อมค่ะ
    #444
    0
  16. #443 Naenn (@Naenn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 21:11
    ไปหาหมอดีที่สุดค่ะ เรื่องดวงตาบอบบางมากๆ หายไวๆนะคะ
    #443
    0
  17. #442 นิดหน่อย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 21:10

    เป็นอาการของการใช้สายตากับคอมนานๆ ค่ะ ยังงัยก็ไปหาหมอดีกว่านะคะเป็นห่วงค่ะ

    #442
    0
  18. #440 Kung Patcharee (@kung2345) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 18:13

    ค้างงงงง
    #440
    0
  19. #439 wannessa (@wannessa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 16:58

    ขอให้หายเร็วๆ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
    #439
    0
  20. #438 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 15:58
    มามะมาต่อไวไวเลยค่า ติดอยูบนยอดสู้งสูงลงไม่ได้
    #438
    0
  21. #437 ืNippy (@Thannaree499) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 10:01

    ค้างเติ่งอยู่บนยอด มาให้ไวค่ะไรท์

    #437
    0
  22. #436 poppy09 (@poppy09) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 09:49

    คุณพ่อลงมาจากสวรรค์แล้วววว


    หายไวๆนะค่ะไรเตอร์

    #436
    0
  23. #435 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 09:46
    ค้างเติ่งบนยอดไม้สูงเลยค่ะ แต่สุขภาพไรท์สำคัญที่สุด ไฟท์ติ้งนะคะ
    #435
    0
  24. #434 Irene1989 (@ssomprattana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 09:40
    ค้างเลย 55
    #434
    0
  25. #433 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 08:59
    รอนะคะ
    #433
    0