เล่ห์หวนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 606,985 Views

  • 1,149 Comments

  • 10,218 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    282,787

    Overall
    606,985

ตอนที่ 17 : นาฬิกาไม่เดินถอยหลัง - 35% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1254 ครั้ง
    18 พ.ย. 61

ชินดนัยกับจันทร์เจ้าเดินเคียงคู่กันไปบนทางเดินลอยฟ้าที่เชื่อมตั้งแต่แยกราชประสงค์จนถึงย่านสยามสแควร์ อันเป็นที่ตั้งของบรรดาห้างสรรพสินค้าใหญ่ซึ่งมีสินค้าแฟชั่นหลากหลายแบรนด์ชั้นนำไปจนถึงโชว์รูมรถหรู

ชายหนุ่มมีรอยยิ้มที่มุมปากตลอดเวลา เหตุผลหนึ่งที่เขาพาหญิงสาวมาเดินบนทางเดินลอยฟ้าตรงนี้ก็เพื่อระลึกถึงความหลังเมื่อครั้งที่เขากับเธอเจอกันครั้งแรก

ตอนนั้นเธอเป็นน้องปีหนึ่ง เขาเป็นพี่ปีสาม เขาเพิ่งเสร็จจากเตะบอลกับเพื่อน จึงนั่งจักรยานยนต์รับจ้างแถวหน้ามหาวิทยาลัยมาลงที่รถไฟฟ้าแล้วขึ้นมาบนทางเดินตรงนี้เพื่อจะเข้าไปที่บริษัทเพราะเขาจอดรถไว้ที่นั่น เขาเห็นจันทร์เจ้ามาแต่ไกล ณ เวลานั้นเขาสนใจเธอขึ้นมาทันทีตามประสาผู้ชายรักสนุกเมื่อเห็นสาวสวยถูกใจ เธออยู่ในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทคลุมเข่าเดินหิ้วถุงของห้างสรรพสินค้าพะรุงพะรังเต็มสองมือ

และไม่รู้เพราะโชคเข้าข้างเขาหรือเพราะอะไร จู่ ๆ ก็มีลมแรงพัดมาจนผมของเธอปลิวมาปิดหน้าปิดตา ซ้ำร้ายไปกว่านั้น กระโปรงที่เธอสวมอยู่ก็ถูกลมพัดจนเลิกขึ้นเกือบเห็นกางเกงใน หญิงสาวดูตกใจมาก แต่ก็นับว่ามีสติและแก้ปัญหาได้รวดเร็วเพราะเธอรีบทรุดตัวนั่งบนส้นเท้าแล้วเอาของวางไว้บนพื้น แต่ขวดน้ำผลไม้กลับกลิ้งออกมาจากถุง หนำซ้ำยังกลิ้งมาหาเขา ในเมื่อโอกาสมารออยู่ตรงหน้า เขาจึงไม่รอช้าที่จะหยิบมันขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปหาผู้เป็นเจ้าของเพื่อทำความรู้จัก

ซึ่งพอเขารู้ว่าเธอเป็นรุ่นน้องในมหาวิทยาลัยเดียวกัน จึงเดินหน้าสานสัมพันธ์อย่างไม่ลดละ เขาตามจีบจันทร์เจ้าอยู่เกือบหนึ่งเทอม จนกระทั่งเธอขึ้นปีสอง และเขาเรียนปีสี่ เธอจึงตกลงปลงใจยอมคบหากับเขา

"ยังจำตอนนั้นได้ไหมหนูจันทร์ เราเจอกันครั้งแรกตรงนี้"

เขาหันไปมองคนที่เดินข้างกาย เห็นเธอเดินช้าลง สายตามองไปยังจุดที่ตนเคยนั่งลงเพื่อหลบลมแรงในตอนนั้น เขาจึงชะลอฝีเท้าให้ช้าลงตามเธอไปด้วย หญิงสาวหันหน้ามองเขาครู่หนึ่งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก จากนั้นก็ผินหน้ากลับไปแล้วก้าวเดินต่อ

"การรู้จักหรือเจอใครสักคน ก็ต้องมีครั้งแรกด้วยกันทั้งนั้นแหละค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ ไม่มีทีท่าปั้นปึ่งประชดประชัน

"มันก็ใช่ แต่ใครสักคนที่ว่าน่ะ เรามักจัดลำดับความสำคัญของแต่ละคนด้วยไม่ใช่หรือ อย่างพี่เองก็จัดให้จันทร์อยู่ในลำดับต้น ๆ เพราะถึงเรื่องของเราจะผ่านมาหลายปีแล้วแต่พี่ก็ไม่เคยลืม"

จันทร์เจ้าเงียบไปครู่ใหญ่จนเขาคิดว่าเธอคงไม่พูดอะไรแล้ว แต่สุดท้ายก็ได้ยินเสียงเธอ

"ฉันขออยู่อันดับสุดท้าย หรือไม่มีอันดับดีกว่าค่ะ"

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินเธอตอกกลับมา เขาก้าวนำหน้าเธอหนึ่งก้าวแล้วหยุดเดินดักหน้าเธอไว้

"อันดับสุดท้ายก็ได้ พี่ยกให้จันทร์เป็นคนสุดท้ายในชีวิตพี่เลย"

เขาพูดไปอย่างที่ใจคิด ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา แม้จะมีหญิงสาวมากหน้าหลายตาวนเวียนผ่านเข้ามาในชีวิต แต่ส่วนลึกในใจของเขาไม่เคยลืมผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เลย ช่วงที่เขาคบหากับเธอ ใช่ว่าเขาไม่รักจันทร์เจ้า แต่เพราะเวลานั้นเขาอายุยังน้อย และยังหลงระเริงกับสิ่งสวยงามที่ล่อตาล่อใจ บวกกับฮอร์โมนเพศชายที่พลุ่งพล่านและความมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองอันล้นเหลือ เขาจึงแอบคบซ้อน และนอกใจเธอไปคบกับผู้หญิงอื่นอีกหลายต่อหลายคนโดยที่เธอไม่เคยรู้

พอเสียเธอไปแล้ว เขาจึงเพิ่งรู้ตัวว่าได้ทำเพชรหลุดมือไป

จันทร์เจ้าเบนสายตาไปทางอื่น ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ

"นาฬิกาไม่เดินถอยหลังค่ะ ถ้ามันเดินย้อนกลับไปก็แสดงว่ามันเสีย และถ้าหยุดเดินก็หมายความว่านาฬิกาตาย"

"มันก็จริงที่นาฬิกามันต้องเดินไปข้างหน้าอย่างเดียว มันเดินถอยหลังไม่ได้ แต่ถ้ามันเสียหรือหยุดเดิน เราก็ส่งซ่อมให้มันกลับมาเดินเป็นปกติ แต่นาฬิกาบางเรือน การหยุดเดินไม่ได้หมายความว่ามันตาย เราแค่ต้องไขลานใหม่หรือเขย่าไม่กี่ทีมันก็กลับมาเดินได้เหมือนเดิมแล้ว" เขาหยุดพูดเมื่อเธอหันกลับมามองหน้าเขา

"ถูกของคุณค่ะ แต่ชีวิตเราก็เหมือนนาฬิกานะคะ คือต้องเดินไปข้างหน้า ไม่ควรเดินย้อนกลับไปข้างหลัง"

"ก็ในเมื่อเราไม่ควรเดินย้อนกลับไปข้างหลัง แล้วทำไมเราถึงต้องมาใส่ใจกับสิ่งที่มันผ่านไปแล้วล่ะ อดีตเรากลับไปแก้ไขไม่ได้ เราทำได้แค่เดินหน้าต่อ เพราะฉะนั้นเราก็ควรจะก้าวต่อไปไม่ใช่หรือ" เขายิ้มใส่ตาเธอเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของหญิงสาวที่ถูกเขาพูดดักไว้ทุกทาง

เจ็ดปีที่เลิกกันไป เขาแอบเก็บเธอไว้ส่วนลึกในใจมาเงียบ ๆ เพราะตั้งใจจะให้เป็นความทรงจำที่ดีว่าครั้งหนึ่งตนก็เคยมีผู้หญิงดี ๆ คนหนึ่งเข้ามาในชีวิต

ตอนนั้นเขาเชื่อว่าไม่นานจันทร์เจ้าคงมีคนใหม่เข้ามาแทนที่เขา และเขาเองก็คงใช้ชีวิตตามปราะสาหนุ่มเจ้าสำราญต่อไป เวลาที่เขามีผู้คนรายล้อมรอบกาย เขาจึงลืมเลือนเธอไปบ้าง แต่ทุกครั้งที่ได้อยู่คนเดียว หรือเห็นเพื่อนสนิทสวีตหวานกับแฟนสาว ใบหน้าของจันทร์เจ้าก็จะโผล่เข้ามาในห้วงคำนึงของเขาทุกครั้ง

ตอนที่เขาใช้ชีวิตเหลวแหลกอยู่เมืองนอก เขาคิดว่าจากนี้ไปคงไม่มีโอกาสได้กลับมาเจอกับจันทร์เจ้าอีกเพราะก่อนที่เขาจะเดินทาง เขาเคยโทรศัพท์ไปหาเพื่อจะบอกลาและเอ่ยคำขอโทษ แต่เธอเปลี่ยนเบอร์ไปแล้ว และจัดการตัดขาดกับเขาทุกทาง ครั้นจะไปหาเธอที่บ้านด้วยตัวเอง เขาก็หน้าบางเกินกว่าจะทำอย่างนั้นได้ สุดท้ายจึงได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างสูญสลายไปตามกาลเวลา และคิดเพียงว่าหากมีโอกาสได้กลับมาเจอกันอีก เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือ และสวรรค์ก็คงได้ยินความปรารถนาลึก ๆ ในใจของเขา จึงเหวี่ยงให้เธอได้กลับมาเจอกับเขาอีกครั้งหนึ่ง

"ใช่ค่ะ เราควรเดินต่อไป แต่ระหว่างที่เดินเราก็ควรนำประสบการณ์จากอดีตมาเป็นสิ่งเตือนใจด้วย ว่าทางไหนควรไปทางไหนควรเลี่ยง" เธอเชิดหน้าพูดกับเขาอย่างถือดี เขาเห็นแล้วรู้สึกมันเขี้ยวอยากหยิกแก้มสักทีสองทีแล้วหอมสักฟอดให้หายอยาก แต่ทำไม่ได้เพราะกลัวเธอโกรธจึงได้แต่หัวเราะเบา ๆ

"หนูจันทร์...บางทีเส้นทางนั้นมันอาจจะเคยขรุขระเดินไม่สะดวกก็จริง แต่ทุกสิ่งก็ต้องได้รับการแก้ไขไม่ใช่หรือ ดีไม่ดีเส้นทางนั้นมันอาจจะถูกปรับจนราบเรียบเดินสะดวกแล้วก็ได้ ถ้าไม่ลองเสี่ยงเดินดูแล้วจะรู้ได้ยังไงว่ามันดีขึ้นแล้ว ดูอย่างถนนหรือทางเท้าบ้านเราสิ จุดไหนไม่ดีเขาก็ซ่อมให้กลับมาดีได้ ไม่เคยปล่อยทิ้งไว้ในสภาพนั้นไม่ใช่หรือ"

คราวนี้จันทร์เจ้าแค่นยิ้มใส่เขาแล้วพูดว่า

"ขอโทษนะคะท่านประธาน ตั้งแต่ฉันจำความได้จนกระทั่งบัดนี้ ถนนกับริมทางเท้าในกรุงเทพฯ เนี่ยซ่อมแล้วซ่อมอีกซ่อมไม่มีที่สิ้นสุด ซ่อมเสร็จก็ดูสวยดีแต่ไม่เกินปีก็เจ๊งเหมือนเดิม"

เธอพูดพลางบุ้ยหน้าลงไปด้านล่าง เขาจึงมองตามลงไปก็เห็นว่าริมทางเท้าที่คนเดินกันขวักไขว่อยู่นั้นมีพื้นไม่สม่ำเสมอ แผ่นปูนแตกเป็นบางแผ่น บางจุดก็หลุดออกมา ซึ่งเขาเองก็เห็นด้วยกับเธอที่ว่าถนนหรือทางเดินเท้าในกรุงเทพฯ ส่วนใหญ่มักใช้งานไม่ได้นาน เว้นเสียแต่ว่าบริเวณนั้นเอกชนจะลงมือควักทุนจ่ายเองเพื่อหน้าตาขององค์กร

เขาหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่พลางก้าวเดินต่อ "เออเนอะ มันก็จริง ว่าแต่พวกเรานี่ก็คุยกันไปเรื่อยเลยนะ จากเรื่องนาฬิกาไปที่เรื่องถนนหรือทางเท้าได้ยังไงก็ไม่รู้"

ชินดนัยรู้ตัวว่าจันทร์เจ้าว่ากระทบเขาเรื่องการซ่อมถนนหรือทางเท้าของกรุงเทพฯ ซี่งเขาเองก็ไม่คิดจะเถียงหรือแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะเขาทำเรื่องแบบนั้นลงไปจริง ไม่แปลกที่หญิงสาวยังยึดติดว่าเขาเป็นเพลย์บอยจอมเจ้าชู้คนนั้นอยู่ อีกทั้งเขาก็สร้างความเจ็บช้ำให้เธอไว้ไม่น้อย เธอจะตั้งแง่กับเขาก็ถือว่าเป็นเรื่องที่สมควร เขาก็ได้แต่หวังว่าเมื่อเวลาผ่านไป จันทร์เจ้าจะเข้าใจ และเริ่มมองเขาที่เป็นคนใหม่ ไม่ใช่หนุ่มเสเพลเมื่อเจ็ดปีก่อนคนนั้นอีก

 

ทั้งคู่มาถึงโชว์รูมนาฬิกาที่อยู่ภายในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ผู้จัดการสาขาซึ่งเป็นชายหนุ่มอายุประมาณสามสิบกว่าเดินเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและนอบน้อม พนักงานสาวในชุดสูทสีดำที่ไม่ได้กำลังต้อนรับลูกค้าอยู่ ต่างยกมือไหว้ทำความเคารพชินดนัย ขณะที่จันทร์เจ้าก็มีรอยยิ้มบาง ๆ อย่างเป็นมิตรบนหน้าตลอด

จันทร์เจ้ากวาดตามองโชว์รูมนาฬิกาที่ตกแต่งไว้อย่างเรียบหรูดูมีรสนิยมด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นตาเป็นประกายเมื่อเห็นนาฬิกาที่ราคาเป็นแสนเป็นล้าน สำหรับเธอแล้วสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของนอกกาย มีก็ดีไม่มีก็ได้ เพราะตนก็ไม่ใช่นักสะสม อีกทั้งหากตนมีโอกาสได้ครอบครองนาฬิการาคาแพงแบบนี้อีกครั้ง ตนก็คงเก็บไว้เป็นมรดกส่งต่อให้กับหลานรักอย่างพราวนภา เผื่อในอนาคตมีเหตุให้ต้องใช้เงินก็สามารถนำออกมาขายต่อได้

*************************************

18/11/2561

มาแล้วจ้ะ อ่านคอมเมนต์แล้วสนุกสนานมาก 5555 ด่าอิพี่ชินกันยกใหญ่ แต่หนิงเชื่อว่าอ่านๆ ไปจะค่อยๆ เข้าใจความคิดของพระเอกว่าทำไมถึงคิดแบบนั้น ห่างไปตั้ง 7 ปีแล้วนึกยังไงถึงอยากกระพือให้ถ่านไฟเก่ามันคุขึ้นมาอีก แล้วช่วง 7 ปีที่ผ่านมาทำไมไม่ตามข่าว หรือติดต่อหนูจันทร์บ้าง อะไรแบบนี้ แต่เดี๋ยวตามอ่านไปเรื่อยๆ จะเข้าใจสิ่งที่หนิงต้องการสื่อค่ะ

หนิงหยิบเอาประเด็นที่ว่า "อยากเก็บให้เป็นความทรงจำดีๆ" มาเล่นตรงจุดนี้ เช่นในเรื่องเล่ห์หวนรักเนี่ย พระ-นางจบไม่สวยกันเท่าไร พระเอกก็ยังอายุน้อย และอีโก้ยังมีเต็มท้อง แม้ใจจริงจะรักและเสียดายนางเอก แต่ก็ปากแข็งบอกไม่สนใจ แต่พอเวลาผ่านไป วุฒิภาวะของความเป็นผู้ใหญ่ก็โตขึ้นมาด้วย

พระเอกไม่คิดว่าจะได้กลับมาเจอนางเอกอีก ก็เลยปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามแต่กาลเวลาจะชี้นำ ทำได้แค่เก็บนางเอกไว้ลึกสุดใจ เก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆ เพราะชาตินี้คงไม่ได้เจอกันแล้ว อะไรประมาณนี้อะค่ะ หวังว่านักอ่านที่รักคงนึกออก เพราะเชื่อว่าทุกคนก็คงมีความรักดีๆ ที่น่าจดจำซุกซ่อนอยู่ จะบอกว่าไม่เคยลืมไปจากใจก็คงไม่ผิด เพราะนึกถึงทีไรเราก็จำเรื่องราวตอนนั้นได้ทุกครั้ง จริงไหม

แต่เวลาที่เราเจอคนใหม่ หรือเจออะไรใหม่ๆ จึงไม่แปลกหรอกที่เราจะลืมคนๆ นั้นไปบ้าง บางทีก็แทบไม่ได้นึกถึงเลย จะนึกถึงก็ต่อเมื่อในสมองว่างเปล่า หรือผ่อนคลายนั่นแหละ (นึกออกไหมเอ่ย ใครเคยเป็นบ้าง) ทีนี้พอเราได้กลับมาเจอคนในความทรงจำนั้นอีกครั้ง มันก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้นโครมคราม และอยากรื้อฟื้นวันเวลาเก่าๆ ขึ้นมาอีก (แต่ในกรณีที่ยังไม่มีแฟนนะ 555)

เรื่องของความรู้สึก บางทีมันก็ซับซ้อนยากจะเข้าใจนะคะ ว่าไหม ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.254K ครั้ง

42 ความคิดเห็น

  1. #1033 Lek Newtoon (@toon22890) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:46
    มีความเเซะฟุตบาทนะเนี้ยยยย
    #1033
    0
  2. #954 bibibebe (@bibibebe) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 18:56
    รื้อฟื้นมาเนี้ยไม่ละอายบ้างเหรอ
    #954
    0
  3. #894 Fatty Dark (@chompu259) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:37
    เหมือนไรท์กลัว นักอ่านเกลียดพระเอก เพราะขยันย้ำว่าเพราะฮอร์โมนนะ เพราะวัยรุ่นงี้ ซึ่งก็ไม่ได้เกลียดนะ แต่ก็ไม่ได้ชอบอ่ะ555 แต่นุ้งรักนางเอก นางน่ารัก
    #894
    0
  4. #848 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 07:51
    พยายามรื้อฟื้นจริงๆนะอิพี่ชิน
    #848
    0
  5. #752 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 10:43
    เชียร์พี่ชินไม่ลง เชอะ่
    #752
    0
  6. #623 Liten katt (@meawjeep5688) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 00:36
    พระเอกเอาแต่โทษฮอร์โมนที่มันพลุ่งพล่านท่าเดียวเลย อะไรๆ ก็ฮอร์โมน/ เฮ้อ สนุก แต่เกลียดพระเอกทำไงดี 5555

    มีพระรองให้เชียร์ไหมคะ เอาแบบสุดท้ายลงเอยกะพระรองที่แสนดี พระเอกกินแห้ว
    #623
    0
  7. #565 Thungpang (@thung-pang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 10:30
    อยากให้พี่ชอนรุกหนักๆ เอาที่แบบหนูจันทร์ตั้งตังไม่ทัน 5555555
    #565
    1
    • #565-1 Thungpang (@thung-pang) (จากตอนที่ 17)
      16 ธันวาคม 2561 / 11:56
      พี่ชิน***
      #565-1
  8. #292 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 09:53
    ทุกคนรักพี่ชิน55555
    #292
    0
  9. #276 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 18:38
    ตัวเองลืมได้เพราะทำเขาเจ็บนี่ ไม่ได้เป็นคนเจ็บ เวรกรรมนางเอกแท้ๆ เจ้ากรรมนายเวรกลับเข้ามาในชีวิตอีกแล้ว.
    #276
    0
  10. #274 chaichana01 (@chaichana01) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 21:30
    นางใจแข็งมาก
    #274
    0
  11. #270 Marryland (@knowfilm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 09:16
    ทอลก์ยังไงให้เข้าข้างพระเอก
    #270
    0
  12. #269 kaaey (@aeykanokporn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:12

    ไม่อินกับพระเอก ดูมั่นหน้า เหมือนเห็นนางเอกเป็นของตาย มันเหมือนดูถูกหัวใจกันเกินไปอ่ะ

    #269
    0
  13. #268 namymelody (@namymelody) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:09
    พี่ชินไม่น่าเปรียบกับถนนเล้ยยยยย 5555
    #268
    0
  14. #267 Auammuang (@Auammuang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:52

    และเมื่อประสบการณ์ที่มีกับคนรักเก่าที่จบไม่สวยแล้วเราจะกล้าเสี่ยงกับคนเดิมนิสัยที่อาจจะเหมือนเดิมไปอีกเหรอถามใจดู
    #267
    1
    • #267-1 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 17)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 18:39
      เรื่องจริงคงมีน้อยค่ะที่จะกลับไป เพราะเจ็บจำและฉลาด.
      #267-1
  15. #266 Menajung09 (@Menajung09) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:34
    ทำไมเค้าอยากได้เล่มแล้วค่า
    #266
    0
  16. #265 naruk_jung (@naruk_jung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:42
    ติดตามค่ะไรท์ สนุกค่ะ
    #265
    0
  17. #264 Jvar J. (@jvar) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:33
    เพราะรักจึงด่านะอิพี่ชิน 555
    #264
    0
  18. #263 LipdaP (@pilipda) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 21:07
    เราเข้าใจนะคะ หลายสิ่งในชีวิตเลยที่เข้ามาแล้วก็จากไป บางอย่างเราก็เลือกที่จะปล่อยมันไปเอง ซึ่งอาจจะมาเสียดายทีหลังและยังติดอยู่ในซอกลืบความทรงจำ แต่ถ้าถามว่าในช่วงเวลานั้นเราจะทำแบบเดิมมั้น เราว่าก็ยังทำเพราะความคิดและอีโก้ก็ยังคงอยู่ แต่เมื่อคนเราผ่านประสบการณ์ชีวิต มีการเรียนรู้ข้อผิดพลาด เราก็จะเปลี่ยนตัวเองค่ะ

    สรุปได้ว่ามันคือจังหวะชีวิตคนเราค่ะ ถ้าไม่เจอนางเอกอีกพระเอกก็คงปล่อยแผลนั้นไว้ในหัวใจต่อไป แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อ แต่เมื่อมีโอกาสอีกครั้งในวันที่จังหวะชีวิตใันใช่ ถูกที่ ถูกเวลา และใช้ข้อผิดพลากดที่ผ่านมาเป็นบทเรียน ก็พร้อมจะเดินหน้าสานต่อ
    #263
    0
  19. #262 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:40
    ทำดีให้เขาเห็นคะพี่ชินมันต้องใข้เวลาหน่อยเพราะพี่ทำเขาไว้เจ็บแสบ ...ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน...ยืมเขามา
    #262
    0
  20. #261 ืNippy (@Thannaree499) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:38

    พยายามต่อไปค่ะพี่ชิน น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกล่อน https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-06.png

    #261
    0
  21. #260 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:26
    ้เข้าใจค่ะเข้าใจ
    แต่ยังไม่ให้อภัยง่าย ๆ
    #260
    0
  22. #259 3575e (@3575e) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:56
    ชอบค่ะ รอติดตาม
    #259
    0
  23. #258 pu_peee (@pu_peee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:53
    จะรอจุดไฟให้นะคะพี่ชิน
    #258
    0
  24. #256 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:21
    ชอบทอร์คไรท์ค่ะ
    #256
    0
  25. #255 sakkas123 (@sakkas123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:10

    หนูจันทร์อย่าใจอ่อนง่ายๆนะหนูหลุก
    #255
    0
  26. #240 AOR366 (@moorainy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 07:10
    พระเอกไม่ค่อยสำนึกหรือรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำกับนางเอกเลย
    #240
    1
    • #240-1 nunamcha (@nunamcha2014) (จากตอนที่ 17)
      14 มกราคม 2562 / 18:25
      ช่ายยัง
      #240-1