พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,906 Views

  • 43 Comments

  • 394 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    69

    Overall
    31,906

ตอนที่ 8 : ยุทธการซึมลึกของริชาร์ด - 50% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 พ.ย. 59

ณิดาพาริชาร์ดมารับประทานมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารตามสั่งธรรมดาในซอยข้างร้าน วันนี้คนไม่เยอะมากนักเนื่องจากเป็นวันหยุด จึงมีแต่พนักงานโรงแรมบางกลุ่มเท่านั้นที่มานั่งจับจองโต๊ะกันอยู่ หญิงสาวหันมองไปรอบร้านเห็นยังมีโต๊ะว่างอยู่อีกหลายโต๊ะจึงเดินมาสั่งอาหารก่อน เธอแหงนหน้ามองภาพอาหารแต่ละชนิดที่แปะติดเรียงกันไว้กับกระดานดำ

“เส้นใหญ่ผัดขี้เมาค่ะ คุณรับอะไรคะ” สั่งกับแม่ค้าเสร็จก็หันมาถามคนยืนข้างๆ ที่กำลังเพ่งมองภาพอาหารด้วยความสนใจ

ชายหนุ่มไม่รู้จะสั่งอะไรเพราะไม่รู้จักจึงถามเธอกลับไปบ้าง

“เมื่อกี้คุณสั่งอะไรหรือ” ชายหนุ่มชี้ไปที่ภาพเหล่านั้น ณิดาจึงเอานิ้วจิ้มไปที่ภาพๆ หนึ่ง “ฉันสั่งจานนี้ค่ะ”

ริชาร์ดเห็นหน้าตาของอาหารที่หญิงสาวชี้ ดูจากภาพคงไม่น่าจะเผ็ดร้อนเท่าไรนัก “ผมเอาแบบคุณแล้วกัน”

ณิดาทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย ชายหนุ่มจึงหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“มันเผ็ดนะคะ คุณแน่ใจหรือ”

ริชาร์ดมองภาพอีกครั้งแล้วส่งยิ้มให้ “ผมกินได้ ผมมาเมืองไทยบ่อย”

ณิดาพยักหน้าขึ้นลงก่อนจะหันไปสั่งกับแม่ค้าว่าเพิ่มเป็นสองจาน แล้วพาเขาไปนั่งที่โต๊ะตัวที่ใกล้พัดลมมากที่สุดเพราะกลัวว่าเขาจะร้อน

“ตามปกติถ้าเป็นเวลาพักเที่ยงอย่างตอนนี้ ที่นี่คนจะแน่นมากถึงกับต้องยืนรอคิวกันเลยค่ะ”

“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะดูจากรูปแล้วน่าอร่อยนะครับ”

“ค่ะ ร้านนี้ทำอร่อย ราคาก็ไม่แพง” ณิดาทำทีเป็นมองนอกร้านไปเรื่อย เพราะไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ ริชาร์ดเองก็เหมือนจะรู้จึงพยายามหาเรื่องมาชวนเธอคุย

“จริงสิ คุณไปซื้อต้นไม้พวกนั้นที่ไหนหรือครับ ผมหมายถึงต้นไม้ที่ประดับอยู่ในร้านคุณน่ะ”

หญิงสาวหันมามองหน้าเขาเพื่อตอบคำถามเพราะเกรงว่าจะเสียมารยาทหากพูดโดยไม่มองหน้า “ซื้อมาจากจตุจักรค่ะ รู้จักไหมคะ คุณเคยไปมารึยัง”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกว้างเมื่อบทสนทนาเริ่มเข้าตามแผน

“ผมเคยได้ยินแต่ชื่อแต่ยังไม่เคยไป คุณไปที่นั่นบ่อยไหมครับ” ริชาร์ด ถามพลางดูดน้ำจากแก้ว

“โดยเฉลี่ยประมาณเดือนละครั้งค่ะ เพราะไปซื้อดินซื้อปุ๋ยบ้าง บางทีก็ไปเดินดูแก้วกาแฟเก๋ๆ ของแต่งร้านส่วนใหญ่ก็ซื้อจากที่นั่นค่ะ อาทิตย์นี้ก็ว่าจะไปเดินดูไม้ประดับแบบแขวน จะเอามาแทนที่ดอกยิปโซที่กำลังจะโรยน่ะค่ะ”

บิงโก! ชายหนุ่มโห่ร้องอยู่คนเดียวในใจ ไม่คิดว่าอะไรๆ จะพอเหมาะพอเจาะอย่างนี้

“ว้าว! เยี่ยมเลย จะรังเกียจไหมถ้าผมอยากจะขอไปด้วย...เพื่อนผมคนหนึ่งเขามาตั้งรกรากอยู่ที่นี่เพราะได้ภรรยาเป็นคนไทย เขาชอบต้นไม้มาก อาทิตย์หน้าผมคิดว่าจะไปเยี่ยมเขา กำลังคิดอยู่เลยว่าจะหาอะไรไปฝากเขาดี พอคุณพูดอย่างนี้ผมเลยอยากจะขอให้คุณช่วยพาผมไปหน่อย...แต่ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ ผมเข้าใจ...เราเพิ่งจะรู้จักกัน”

แต่จะพูดไปอย่างนั้นแต่เขาก็มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเธอต้องไม่กล้าปฏิเสธแน่นอน

“มะ...ไม่เลยค่ะ ไม่รังเกียจ คุณไปกับฉันก็ได้นะคะ” เขาเล่นออกตัวมาขนาดนั้นใครจะกล้าปฏิเสธกันเล่า

หญิงสาวได้แต่คิดอยู่ในใจ เริ่มแปลกใจกับท่าทีของเขา แต่ก็ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขากำลังสนใจเธออยู่ เพราะมันไม่น่าเป็นไปได้ ผู้ชายที่ดูดีมากๆ อย่างเขาคงไม่มาสนใจผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอแน่

“ขอบคุณครับ ไม่ได้คุณผมคงแย่” ริชาร์ดยิ้มพรายเมื่อสิ่งที่คิดไว้สมใจทุกอย่าง ระหว่างนั้นอาหารที่สั่งไว้มาเสิร์ฟพอดี บทสนทนาจึงจบลงแค่นั้น

ริชาร์ดตักอาหารเข้าปากคำแรกก็ยิ้มออกมา เพราะมันไม่เผ็ดอย่างที่นึกกลัว ณิดาเห็นอย่างนั้นก็เริ่มใจชื้นแต่ก็ยังวางใจไม่ได้ เพราะผัดขี้เมาเมื่อกินไปเรื่อยๆ ความร้อนของเครื่องเทศสมุนไพรก็ทำเอาเหงื่อตกได้เหมือนกัน

และก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ไม่ผิด เมื่อชายหนุ่มกินไปไม่ถึงครึ่งจาน เหงื่อก็เริ่มผุดซึมขึ้นตามไรผม หน้าผากและลำคอ เสื้อเชิ้ตที่เขาสวมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ น้ำอัดลมขวดที่สองพร่องไปกว่าครึ่ง ใบหน้าขาวๆ แดงก่ำจนน่าสงสาร

“ไหวไหมคะ สั่งอย่างอื่นดีกว่าไหม” ณิดาถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นคนตรงหน้าเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อป้อยๆ สูดลมเข้าปากเพื่อบรรเทาความเผ็ดร้อน

“ผมเห็นมันก็ไม่ค่อยมีพริก ทำไมมันถึงได้เผ็ดนัก” ชายหนุ่มพูดไปเช็ดเหงื่อไป ณิดายิ้มบางก่อนตอบ

“มันเผ็ดเครื่องเทศค่ะ พริกไทย ใบกะเพรา ความจริงแล้วสมุนไพรพวกนี้มันจะทำให้เรารู้สึกร้อนมากกว่า”

ริชาร์ดฟังที่หญิงสาวพูดก็พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็หยิบก้อนน้ำแข็งใส่ปากหนึ่งก้อนแล้วอมไว้จนแก้มป่องออกมาข้างหนึ่ง

หมดกัน! มาดสุขุมนุ่มลึกที่เขาอุตส่าห์เพียรสร้างต่อหน้าเธอ

ณิดาลุกเดินไปหน้าร้าน ริชาร์ดจึงลอบถอนหายใจออกมาอย่างหมดท่า ไม่เคยรู้สึกขายหน้าเท่านี้มาก่อน ท่าทางของเขาเมื่อครู่คงดูน่าตลก ไม่รู้ว่าเธอจะแอบขำอยู่หรือเปล่า

ระหว่างที่กำลังคิดเรื่องขายหน้าของตัวเอง จู่ๆ ก็มีนมกล่องหนึ่งมาวางอยู่ตรงหน้า เขาเงยหน้าขึ้นมอง เธอยิ้มหวานส่งให้เมื่อเห็นเขาทำหน้าฉงน

“เวลาที่กินอะไรเผ็ดจัด ถ้าดื่มนมเข้าไปจะช่วยบรรเทาได้ดีค่ะ เมื่อกี้ฉันสั่งข้าวไข่เจียวให้แล้วนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ” เขาเอื้อมไปหยิบนมกล่อง เอาหลอดเจาะแล้วดูดจนหมดภายในเวลาอันรวดเร็ว รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ผู้หญิงคนนี้ช่างเอาใจใส่ในเรื่องเล็กน้อย ดูก็รู้ว่าเธอไม่ได้ทำเพื่อต้องการเอาใจเขา แต่เธอทำเพราะนี่คือตัวตนของเธอต่างหาก เธอแสดงออกได้อย่างเป็นธรรมชาติและน่ารักเป็นที่สุด

ต่อให้เผ็ดกว่านี้ ร้อนกว่านี้อีกกี่สิบเท่า เขาว่ามันก็คุ้มแสนคุ้ม

 

วันต่อมา ณิดาต้องมาที่ร้านเพียงลำพังเพราะณิชาป่วยเป็นไข้ พอมาถึงที่ร้าน เด็กสาวที่มารับจ้างทำเป็นรายวันก็ขอลาไปทำธุระที่มหาวิทยาลัย ตลอดช่วงเช้าหญิงสาวจึงต้องวิ่งวุ่นอยู่คนเดียวจนขาแทบขวิด ลูกค้าส่วนใหญ่เห็นว่าวันนี้เจ้าของร้านอยู่เพียงลำพังโดยไม่มีผู้ช่วยก็ไม่มีปริปากบ่นเวลาที่ต้องรอนาน ครั้นพอล่วงเข้าสิบโมง คนจึงเริ่มซาลงไปบ้าง ณิดาจึงได้พักขาอย่างเต็มที่

หญิงสาวมัวแต่เตรียมของและอุปกรณ์ไว้ใกล้มือให้มากที่สุดเพื่อเตรียมรอรับช่วงเที่ยงของวัน ซึ่งเป็นเวลาที่คนจะเยอะมากกว่าช่วงเช้า จึงไม่ทันเห็นร่างสูงสง่าของใครบางคนมายืนเท้าแขนบนเคาน์เตอร์มองเธออยู่เป็นนานสองนาน พอเธอหันหน้ากลับมาถึงกับสะดุ้งโหยง

“คุณริชาร์ด ทำไมไม่เรียกฉันล่ะคะ มานานรึยังคะเนี่ย” ณิดาถามพลางวางถุงเมล็ดกาแฟไว้ในโหลสุญญากาศ ปิดฝาแล้วเอาวางเรียงกันไว้เพื่อให้สะดวกต่อการหยิบใช้งาน

“ไม่นานครับผมเพิ่งมาสักครู่นี่เอง อยู่คนเดียวหรือครับ คุณไม่มีผู้ช่วยหรือ” ชายหนุ่มมองไปรอบร้าน ไม่เห็นเด็กสาววัยรุ่นที่เขาเคยเจอ เพราะมายืนอยู่ตั้งนานก็เห็นเธอวุ่นวายจัดนั่นจัดนี่อยู่คนเดียว

“มีค่ะ ปกติจะมีน้องสาวและเด็กนักศึกษาคนหนึ่งมาช่วย แต่วันนี้น้องสาวของฉันเขาไม่สบายค่ะ ส่วนเด็กคนนั้นก็ขอลาไปทำธุระที่มหาวิทยาลัย ฉันก็เลยต้องวุ่นอยู่คนเดียว ว่าแต่...รับอะไรดีคะ หรือจะรับเหมือนเมื่อวาน”

“ขอแบบเมื่อวานก็แล้วกันครับ” เขายิ้มละไม ดีใจที่เธออุตส่าห์จำได้ว่าเมื่อวานเขาดื่มอะไร

“นั่งรอก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันยกไปให้”

ณิดาชี้ไปยังที่นั่ง เพราะหากเขายังคงปักหลักยืนอยู่ตรงนี้ มีหวังเธอคงชงผิดชงถูกเป็นแน่

“ไม่เป็นไรครับ ผมรอยกแก้วไปเองดีกว่า ไม่อยากให้คุณเหนื่อย”

ริชาร์ดคลี่ยิ้มบาง ๆ นัยน์ตาสีฟ้าวับวาวจับจ้องแต่วงหน้าของหญิงสาวไม่วางตา ส่งผลให้คนถูกมองหน้าเห่อร้อนขึ้นมาตามระเบียบ และในเมื่อเขายืนยันที่จะยกไปเองเธอจึงไม่กล้าเซ้าซี้ให้มากความ สุดท้ายจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาชงกาแฟไป พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สบตากับนัยน์ตาสีฟ้าระยิบระยับคู่นั้น ทั้งที่หญิงสาวรู้สึกได้ว่าเขามองตามเธออยู่ตลอด

ใครก็ได้ช่วยเอาตาคนนี้ไปเก็บที!

เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง ริชาร์ดนั่งมองดูผู้คนที่เริ่มหลั่งไหลเข้ามาที่ร้านเรื่อยๆ แล้วก็ให้นึกเป็นห่วงคนที่วุ่นวายอยู่หลังเคาน์เตอร์คนเดียว เขาครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจกดโทรศัพท์ไปหาวิลสัน

“บ่ายนี้ฉันไม่เข้านะ คงกลับเข้าไปอีกทีหลังหกโมงเย็นเลย” เขาพูดกับปลายสายโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ณิดาไม่วางตา

“บอสอยู่ที่ไหนครับ ต้องให้ผมไปด้วยไหม” วิลสันถามกลับมา ริชาร์ดกำลังจะตอบปฏิเสธ แต่ก็ฉุกคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้

“ฉันอยู่ร้านกาแฟข้างโรงแรม นายจะมาก็มา ถ้ามาก็ซื้อข้าวกลางวันให้ฉันสักสองชุด”

“ผมกินแล้วครับบอส”

“ฉันไม่ได้จะเผื่อนาย ฉันจะเอามาเผื่อสาวน้อยของฉัน เร็วๆ ด้วยล่ะ” หลังจากวางหูเขาก็เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่หลังเคาน์เตอร์ ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทวางพาดไว้กับเก้าอี้ก่อนจะหันไปหาณิดาที่ยืนทำหน้าฉงนมองมาทางเขา

“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ผมอยากช่วย” เพราะรู้ว่าเธอต้องปฏิเสธแน่นอน จึงรีบพูดดักเอาไว้ก่อนว่าเขาอยากช่วยเธอจริงๆ

ณิดาได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มหวานส่งให้

“ถ้างั้นรบกวนช่วยตักน้ำแข็งใส่แก้ววางเรียงไว้ในถังน้ำแข็งให้หน่อยนะคะ ฉันจะชงกาแฟเองค่ะ”

ชายหนุ่มรับคำพร้อมกับทำตามที่เธอบอกอย่างไม่อิดออด นัยน์ตาสีฟ้าคอยมองดูว่าเธอชงกาแฟเสร็จเมื่อไรเขาก็ยื่นแก้วที่ใส่น้ำแข็งเอาไว้แล้วส่งให้เธอได้ทันท่วงที นอกจากนี้เขายังคอยหยิบเค้กจากตู้แช่นำมาใส่จานให้ลูกค้าอีกด้วย

ณิดาไม่รู้ว่าเป็นเพราะพื้นที่ด้านหลังเคาน์เตอร์ที่เธอยืนอยู่มันแคบเกินไป หรือเพราะเขาตัวใหญ่เกินไปกันแน่ เนื่องจากว่าแผ่นหลังของเธอเบียดชิดกับหน้าอกของเขาบ่อยเหลือเกิน บางครั้งใกล้กันขนาดที่เธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนจางออกมาจากกายเขา น้ำเสียงทุ้มเวลาที่เขาถามอะไรบางอย่างก็ได้ยินชัดราวกับเขามากระซิบอยู่ข้างหูจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดขมับ พานจะทำให้เธอเสียสมาธิอยู่บ่อยๆ

“คุณครับ แบบนี้มันหมดตู้แล้ว มีอีกรึเปล่า” ริชาร์ดยืนซ้อนหลังหญิงสาวพลางชะโงกหน้ามาพูดอยู่ที่ข้างแก้มนวล ณิดาหันขวับมาตามเสียงเรียกโดยไม่ทันระวัง ผิวแก้มจึงปะทะเข้ากับจมูกและปากของเขาเต็มๆ

“อุ๊ย! เอ่อ...คือ...ด้าน...ด้านหลังค่ะ ที่ตู้แช่ด้านหลังยังมีอีกถาด เดี๋ยวฉันไปยกมาเองค่ะ” หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบ ผิวเนื้อตรงบริเวณที่สัมผัสกับจมูกเขาเริ่มร้อนจนเห่อลามแดงก่ำไปทั้งหน้า ในขณะที่คนหน้าตายแกล้งทำทีเป็นกางมือออกทั้งสองข้างยกขึ้นระดับอก แล้วเอ่ยเสียงราบเรียบราวกับไม่รู้สึกรู้สากับเหตุการณ์เมื่อครู่

“โอ๊ะ...ขอโทษทีครับผมไม่ได้ตั้งใจ คุณอยู่ตรงนี้แหละเดี๋ยวผมไปยกมาให้เอง ด้านหลังนี่ใช่ไหมครับ” เขาชี้ไปทางประตูทางเข้าด้านหลัง เมื่อเห็นเธอพยักหน้าให้จึงก้าวออกไปจากบริเวณนั้น

วิลสันเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ เขาแอบยืนมองเจ้านายของตนทำเนียนหอมแก้มสาวแล้วก็ได้แต่ยืนอมยิ้มอยู่คนเดียวเงียบๆ ถ้าแอนโทนี่ได้มาเห็นอย่างที่เขาเห็นรับรองว่าหมอนั่นต้องอึ้งแน่นอน เพราะไม่เคยสักครั้งที่ริชาร์ดจะทำก้อร่อก้อติกใส่ผู้หญิงที่ไหนก่อน

เขาอยากอัดคลิปเอาไว้จริง ๆ

นัยน์ตาสีเทาเพ่งมองใบหน้าอ่อนใสของหญิงสาวที่ทำให้เจ้านายของเขาหลุดมาดแล้วก็รู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ แต่ทว่านึกเท่าไรก็นึกไม่ออกจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาที่หน้าเคาน์เตอร์ เขาเงยหน้ามองเมนูบนกระดานดำด้านหลัง ขณะที่ณิดาเห็นลูกค้าต่างชาติเดินเข้ามาใหม่จึงส่งเสียงต้อนรับพร้อมกับส่งยิ้มให้

“สวัสดีค่ะ รอสักครู่นะคะ” หญิงสาวก้มหน้าชงกาแฟต่อด้วยความรวดเร็ว เนื่องจากยังมีลูกค้ายืนรออยู่อีกสี่คน

วิลสันต้องเบิกตาโตอีกครั้งเมื่อเห็นเจ้านายผู้แสนสุขุมนุ่มลึกกำลังยกถาดเค้กออกมาจากหลังร้าน เสื้อเชิ้ตราคาแพงของริชาร์ดถูกพับขึ้นไปจนถึงข้อศอก ชายเสื้อปล่อยออกมาด้านนอกไม่เหลือมาดของเจ้าของโรงแรมเลยแม้แต่น้อย เขาแกล้งกระแอมเบา ๆ คนที่กำลังเรียงเค้กใส่ตู้แช่ก็ตวัดสายตาขึ้นมามองทันที

“ฉันคิดว่าแทนที่นายจะมัวแต่ยืนขำอยู่แบบนี้ นายควรจะไปล้างแก้วดีกว่าไหมวิลสัน”

!

ในที่สุดชั่วโมงแห่งความวุ่นวายก็ผ่านไปด้วยดี เพราะได้สองหนุ่มร่างใหญ่มาช่วย ณิดาถูกริชาร์ดต้อนให้มารับประทานมื้อกลางวันด้วยกันที่โต๊ะภายในร้านโดยทิ้งให้วิลสันอยู่ล้างแก้ว และจานเค้กอยู่ที่ซิงค์น้ำเพียงคนเดียว

ณิดานั่งมองอาหารกลางวันสุดหรูที่วิลสันหอบมาให้จากโรงแรมแล้วก็รู้สึกเกรงใจ นอกจากจะให้พวกเขามาช่วยโดยไม่หวังอะไรตอบแทนแล้วยังอุตส่าห์เอามื้อกลางวันมาเผื่ออีกด้วย

“เอ่อ...ฉันเกรงใจพวกคุณจัง ท่าทางแพงนะคะเนี่ย” หญิงสาวยิ้มแหย นัยน์ตาสวยซึ้งมีแต่ความประหม่าและละอายอยู่ลึกๆ ริชาร์ดหัวเราะเบา ๆเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

“อย่าไปคิดว่าถูกหรือแพงเลยครับ อาหารยังไงมันก็คืออาหาร คิดเสียว่ามื้อนี้เราก็มากินมื้อเที่ยงด้วยกันอีกครั้งเหมือนเมื่อวานก็พอแล้ว อืม...จริงสิผมว่าผมมากินมื้อเที่ยงกับคุณทุกวันดีกว่า ได้ไหมครับ”

พูดจบเขาก็ตักปลาแซลมอนมาจ่อที่ปากของหญิงสาว ณิดาหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอีกรอบที่จู่ๆ เขาก็ป้อนเธอหน้าตาเฉยโดยไม่สนใจกับสายตาของลูกค้าที่ยังมีอยู่ในร้านประปราย แต่ชายหนุ่มก็ทำไม่รู้ร้อนรู้หนาวยังคงคะยั้นคะยอให้เธออ้าปากรับอาหารที่เขาป้อนให้

แล้วเธอก็ต้องรู้สึกหน้าเห่อร้อนเพราะความเขินขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาใช้ช้อนคันเดียวกับที่ป้อนเธอเมื่อครู่ตักอาหารเข้าปากตัวเอง หนำซ้ำสายตาที่เขาใช้มองเธอนั้นยังมีประกายวับไหวแปลกๆ ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ริชาร์ดรู้สึกถูกใจอาการเขินอายของคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก สาวน้อยคนนี้คิดอย่างไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าหมด ยิ่งเห็นเธอก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกเลยก็ยิ่งรู้สึกสนุกกับการแกล้งให้เธอต้องขวยเขินจนแทบหยิบจับอะไรไม่ถูก

“มะรืนนี้ใช่ไหมครับที่เราจะไปซื้อต้นไม้กัน”

“ใช่ค่ะ งั้นฉันจะมารอคุณที่ร้านตอนสิบโมงนะคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นตอบเขาแล้วก็ต้องรีบหลุบสายตาลงต่ำเมื่อนัยน์ตาระยิบระยับสีฟ้าตรงหน้านั้นกำลังมองเธอด้วยสายตายิ้มได้


*******************************************

29/11/2559

หนุ่มหน้าหนากับสาวขี้อาย อิอิ

ตอนนี้กำลังหาของสมนาคุณที่จะแจกพร้อมหนังสืออยู่ค่ะ ไม่รู้จะเอาอะไรดี คิดไม่ตก 555

เรื่องนี้พิมพ์มาแค่ 100 เล่มเท่านั้นนะคะ หมดแล้วหมดเลยจริง ๆ ไม่มีการพิมพ์เพิ่มแล้วเพราะเรื่องนี้เคยพิมพ์ไปแล้วกับสนพ.ค่ะ คงมีหลายคนที่เคยอ่านมาแล้วเลยไม่อยากพิมพ์มาเยอะ เผื่อไว้สำหรับคนที่ยังไม่เคยอ่านและอยากเก็บเป็นรูปเล่มปกสวย ๆ เอาเนอะ


ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ ปลายสัปดาห์นี้รอในรูปแบบอีบุ๊กนะคะ

^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #6 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:27
    คุณริชาดน่ารัก^^
    #6
    0