พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,905 Views

  • 43 Comments

  • 394 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    68

    Overall
    31,905

ตอนที่ 7 : ความลับของณิชา - 100% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 พ.ย. 59

ณิดาเช็กของอยู่ในร้านเพียงลำพัง เปิดเพลงคลอไปเบาๆ เพื่อไม่ให้ดูเงียบเหงาจนเกินไปนักเพราะวันนี้เป็นวันหยุด ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพนักงานออฟฟิศจึงหยุดกันหมด เธอจึงถือโอกาสปิดร้าน และจะได้พักผ่อนไปในตัวด้วย

หญิงสาวเดินออกมารดน้ำตามกระถางไม้ดอกที่แขวนติดผนัง เสร็จเรียบร้อยก็ลากสายยางมารดในส่วนที่เป็นไม้ประดับตามกระถางที่วางติดพื้น โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเป็นที่จดจ้องของใครบางคน

เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าใสยืนตระหง่านอยู่หน้าร้านตรงทางเข้า กำลังชั่งใจว่าจะเข้าไปทักดีหรือเปล่า เพราะเกรงว่าหญิงสาวจะจำเขาไม่ได้แล้วจะพานกลัวคนแปลกหน้าอย่างเขาที่ดื้อดึงจะเข้ามาที่ร้าน

แต่สุดท้ายความอยากพบอยากเจอก็เป็นฝ่ายชนะ จึงตัดสินใจเดินกลับมาที่หน้าร้านอีกรอบ รู้ทั้งรู้ว่าวันนี้ร้านปิด แต่ก็ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องยกมือขึ้นกดออดที่ด้านหน้า

ณิดาหยุดงานที่กำลังทำอยู่ทันทีเมื่อได้ยินเสียงออดดัง หญิงสาววิ่งไปปิดก๊อกน้ำแล้วม้วนสายยางเก็บ ก่อนจะเดินมาเปิดประตูหน้าร้าน เธอหยุดยืนนิ่งตาค้างทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

ริชาร์ดกำลังก้มลงมองโทรศัทพ์ในมือ ทำทีเป็นไม่ได้สนใจคนที่มาเปิดประตูเท่าไรนักพลางเอ่ยปากถาม

“วันนี้ร้านปิดหรือครับ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วแสร้งทำท่าแปลกใจเมื่อเจอคนตรงหน้า

“อ้าว...คุณนั่นเอง บังเอิญมากเลย คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ” ริชาร์ดทำหน้าตายเอ่ยทักหญิงสาวตรงหน้าด้วยความยินดี แต่พอเห็นสาวน้อยยังคงยืนนิ่งไม่ตอบคำก็ให้รู้สึกใจเสียขึ้นมา

“เอ่อ...คุณจำผมได้ไหมครับ เราเคยเจอกันที่สนามบินไง คุณยังให้เค้กผมมาเลย” พูดออกไปแล้วก็รู้สึกเสียความมั่นใจไม่น้อย ผู้ชายอย่างเขามีแต่ผู้หญิงอยากวิ่งเข้าหาแต่คนตรงหน้ากลับทำเหมือนจำเขาไม่ได้ นั่นก็แสดงว่าเขาคงไม่ได้อยู่ในความสนใจของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“อ๊ะ...อ๋อค่ะ จำได้ค่ะ คุณ...เอ่อ...” ณิดาอยากเขกกะโหลกตัวเองนัก ทำไมถึงจำชื่อเขาไม่ได้ก็ไม่รู้

“ริชาร์ดครับ คุณจอย” อา...เขาไม่อยู่ในความทรงจำของเธอจริง ๆ ด้วย ไม่อยากจะเชื่อ เขาถูกผู้หญิงเมินใส่

“ค่ะคุณริชาร์ด จอยขอโทษทีค่ะ ว่าแต่คุณมีธุระอะไรหรือคะ” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที ไม่อยากให้เขาตำหนิเอาได้ว่าแค่ไม่กี่วันก็ลืมชื่อเขาเสียแล้ว

“คือผม...วันก่อนผมมานั่งดื่มกาแฟที่ร้านนี้น่ะ แล้วรู้สึกติดใจบรรยากาศ แถมรสชาติก็ดี วันนี้เลยแวะมาอีกครั้ง ร้านนี้เป็นร้านของคุณหรือครับ” ชายหนุ่มยิ้มละไมทำเอาหญิงสาวหน้าแดงระเรื่อดูแล้วน่ารักในสายตาของคนมอง

“ค่ะ ร้านของฉันเอง เข้ามาก่อนสิคะ” ณิดาเชื้อเชิญให้คนตรงหน้าเข้ามาด้านในพลางเบี่ยงตัวออกไปยืนด้านข้างให้เขาก้าวเข้ามาในร้าน ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ปฏิเสธ ก้าวขาเข้ามาตามคำเชิญทันที

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่มารบกวน ทั้งที่คุณแขวนป้ายเอาไว้แล้วว่าปิดร้าน แต่ผมเห็นมีคนอยู่ด้านในเลยลองกดเรียกดู เสียมารยาทจริง”

ริชาร์ดพูดเสียงอ่อนระหว่างเดินเคียงคู่ไปกับหญิงสาวเข้าไปในร้าน

“ไม่หรอกค่ะอย่าคิดมากเลย คุณดื่มกาแฟอะไรคะเดี๋ยวฉันชงให้” หญิงสาวหันมาถามเสียงหวาน

“จะเป็นการรบกวนคุณเกินไป ไม่ต้องหรอก” เขาบอกอย่างเกรงใจ แต่ณิดาไม่คิดอย่างนั้น เธออยากชงกาแฟให้เขาดื่มเพื่อเป็นการขอโทษที่จำชื่อเขาไม่ได้

“ไม่รบกวนเลยค่ะ ฉันอยากทำให้คุณ ว่าไงคะคุณดื่มแบบไหน”

“งั้นผมไม่เกรงใจนะครับ ผมขอเอสเปรสโซแล้วกัน”

ริชาร์ดเลือกนั่งที่ชุดโซฟาด้านหน้า นัยน์ตาสีฟ้าเผลอมองตามร่างบอบบางที่กำลังชงกาแฟให้เขาอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม่วางตา มองจนคนรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องถึงกับหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง พานจะหยิบจับเครื่องไม้เครื่องมือไม่ถูก

เธอกำลังเขิน...ริชาร์ดคิดในใจ เรียวปากบางยิ้มกริ่มเมื่อเห็นหญิงสาวมีปฏิกิริยาอย่างนั้น จะว่าไปเธอก็น่ารักดี ปกติเขามักไม่สนใจผู้หญิงสไตล์นี้เท่าไร ประเภทเรียบร้อยอ่อนหวานขี้อายดูไม่ค่อยเหมาะกับเขา ผิดกับรายนี้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเขาติดใจเธอที่ตรงไหน

รอไม่นานนัก ณิดาก็ยกกาแฟมาเสิร์ฟให้พร้อมน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว จากนั้นก็นั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามกับเขา

“คุณทำร้านนี้มาตั้งแต่ต้นเลยหรือครับ”

“ใช่ค่ะ ทำมาเกือบสี่ปีแล้ว ว่าแต่...คุณพักที่โรงแรมนี้หรือคะ ถึงได้มาอยู่แถวนี้ได้” ณิดาถามเขากลับบ้าง พยายามไม่ทำให้การพูดจาดูน่าอึดอัดจนเกินไป

“อ่า... ครับ ผมพักที่นั่น จริงสิ เค้กที่คุณให้ผมไปวันนั้นอร่อยมากเลยนะ ฝีมือไม่เลวเลย” ริชาร์ดเอ่ยชมคนตรงหน้าจากใจจริง แต่คนถูกชมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าเอ็นดู รอยยิ้มกับท่าทางขัดเขินของเธอถูกใจเขาเหลือเกิน

“ขะ...ขอบคุณค่ะ ดีใจที่คุณชอบ” ณิดาพูดได้เพียงแค่นั้นก็ก้มหน้าอมยิ้ม

“แล้วทำไมวันนี้ถึงปิดร้านล่ะครับ” ชายหนุ่มหาเรื่องมาคุยต่อ ไม่อยากให้บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น

“วันนี้วันหยุดค่ะ พนักงานออฟฟิศส่วนใหญ่จะหยุดงานกันหมด ก็เลยปิดร้าน ถือโอกาสพักผ่อนไปในตัวด้วย เพราะเมื่อวานก็เร่งทำขนมส่งให้ทางโรงแรมแต่เช้า กลัวจะไม่ทันที่เขาประชุมกันค่ะ”

ริชาร์ดพยักหน้ารับรู้แล้วชวนคุยเรื่องอื่นต่อไปเรื่อยๆ เพื่อช่วยลดอาการประหม่าของคนขี้อายไปในตัว เขาต้องทำให้เธอคุ้นเคยกับเขาให้ได้โดยเร็ว ซึ่งมันก็ค่อนข้างได้ผล หญิงสาวตรงหน้าเริ่มกล้าสบตาเขามากขึ้นเวลาพูด

ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬกาบนฝาผนัง เห็นว่าเป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว จึงนึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้ที่จะช่วยให้เขากับเธอสนิทสนมกันมากขึ้น

“เที่ยงกว่าแล้ว ผมเริ่มรู้สึกหิวแล้วสิ คงต้องรบกวนคุณจอยแนะนำร้านอาหารอร่อยๆ แถวนี้ให้ผมแล้วล่ะ”

“ร้านอาหารหรือคะ” ณิดาครุ่นคิด พลางเหลือบมองท่าทางของชายหนุ่มตรงหน้า เขาดูเนี้ยบถึงแม้จะอยู่ในชุดลำลองธรรมดา เฟอร์นิเจอร์ที่สวมใส่ก็จัดว่าหรูหรามีราคาไม่น้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่กินในโรงแรมที่เข้าพักเสียก็หมดเรื่อง โรงแรมระดับห้าดาวขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มีร้านอาหารดีๆ ให้เขานั่งรับประทาน

“คุณอย่าบอกนะว่าจะให้ผมไปกินในโรงแรม ขอร้องเลย ตั้งแต่ผมมาพักที่นี่ผมก็กินแต่อาหารในโรงแรมจนเบื่อแล้ว ผมอยากลองกินอะไรที่มันแปลกใหม่ดูบ้าง ผมเห็นพวกพนักงาน เอ่อ...พนักงานโรงแรมน่ะ เขาไปกินกันในซอยนี้ มันน่าสนใจดีนะผมว่า เพียงแต่ผมไม่รู้ว่าจะต้องสั่งอะไรยังไงเท่านั้นเอง คุณจะสะดวกไหมถ้าผมอยากให้คุณไปเป็นเพื่อนผม”

เล่นถามกันแบบนี้ ถ้าจะปฏิเสธก็กลัวจะหาว่าเธอรังเกียจเขา ณิดาจึงได้แต่ยิ้มรับแล้วตอบตกลงในที่สุด ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนจะเห็นประกายตาสีฟ้าของเขาดูวิบวับชอบกล แต่เจ้าตัวก็รีบก้มมองพื้นแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ค่ากาแฟเท่าไรครับ” ชายหนุ่มล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ แต่หญิงสาวรีบยกมือห้ามเขาทันที

“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้องจ่าย กาแฟแก้วเดียวเองคิดเสียว่าฉันเลี้ยงคุณแล้วกันนะคะ คุณริชาร์ด”

“อืม...โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอเลี้ยงข้าวมื้อเที่ยงคุณก็แล้วกัน โอเคนะครับ” ริชาร์ดยิ้มใส่ตาหญิงสาวจนเธอต้องผินหน้าไปมองทางอื่น แล้วขอตัวเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายตรงเคาน์เตอร์ โดยบอกให้เขาไปยืนรอที่หน้าร้านก่อนเพื่อเธอจะได้ตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะออกจากร้านไป


**************************************

28/11/2559

เปิดจองแล้วนะค๊าาาาา รายละเอียดตามแบนเนอร์ด้านล่างนี้เลยค่ะ ส่วนของสมนาคุณจะเป็นอะไรนั้น ขออุบเอาไว้ก่อนเนอะ อิอิ

เรื่องนี้เป็นงาน Re print ฉะนั้นจึงจัดทำเล่มตามยอดจองเท่านั้นนะคะ ไม่มีการวางหน้าร้านนายอินทร์ค่ะเพราะว่าเป็นงานที่เคยขายมาแล้วกับสนพ.ไลต์ออฟเลิฟ 

ถ้าใครชอบสะสมปกนิยายหวาน ๆ สีสวย ๆ เนื้อหาน่ารัก ๆ ก็อย่าลืมอุดหนุนเรื่องนี้นะคะ ^_^

สายอีบุ๊ก รอประมาณปลายอาทิตย์ค่ะ ตอนนี้กำลังเร่งจัดหน้าอยู่ 

ขอบคุณมากค่าาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #22 tiktik (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 13:04
    จำได้เคยอ่านเรื่องนี้เมื่อนานมาแล้ว แต่ลืมชื่อเลยหาซื้อหนังสือลำบากมากๆ แต่จดไว้แล้ว จะไปแอดเพจนะคะ เพราะสนใจหนังสืออีกหลา่ยเรื่อง ^^
    #22
    1
  2. #3 patty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 13:48
    ชอบมากเลยค่ะเรื่องนี้นางเอกน่ารักมาก

    รอติดตามอ่านอยู่นะคะมาอัพบ่อยๆจะดีมากเลย
    #3
    1