พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,594 Views

  • 43 Comments

  • 397 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    153

    Overall
    31,594

ตอนที่ 20 : Game on! - 50% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1972
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    23 ธ.ค. 59

“คุณวิลสัน นี่มันเรื่องอะไรกันคะ คุณช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม”

ณิดาหันไปถามกับคนข้างตัวทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถได้ แต่เขากลับปิดปากเงียบไม่พูดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย ครั้นพอเห็นหญิงสาวยังคงจ้องเขาไม่วางตาราวกับต้องการคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้ เขาจึงตอบเลี่ยงไป

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่เรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย คุณณิดาอย่ากังวลไปเลย” หันมาพูดกับหล่อนเสร็จเขาก็ตัดบทด้วยการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.หาใครบางคน

Game on!” วิลสันพูดกับปลายสาย ทว่ายังไม่ทันได้พูดประโยคถัดไป จู่ๆ เขาก็เร่งเครื่องให้เร็วขึ้นจนหญิงสาวหงายหลังจมไปกับเบาะ จากนั้นเขาก็สบถเสียงดังเมื่อเห็นรถคันหนึ่งขับตีคู่ขึ้นมาเบียดจนเกิดการเฉี่ยวชนกันขึ้น

ณิดาอุทานออกมาด้วยความตกใจเผลอกอดสายเข็มขัดนิรภัยแน่น มองไปทางวิลสันก็เห็นเขาล้วงหยิบปืนพกออกมาจากลิ้นชักหน้าคอนโซลรถ

“คุณณิดาก้มตัวลงให้ต่ำที่สุดครับ ห้ามเงยหน้าขึ้นมาเด็ดขาด”

สิ้นคำสั่งของเขา ณิดาก็รีบทำตามทันที เธอหวีดร้องเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงปืนจากนอกรถพร้อมกับแรงกระแทกจากรถอีกคัน

“แพททริค มาเร็วๆ ฉันกำลังแย่!” วิลสันตะคอกใส่ปลายสายพร้อมกับพยายามประคองรถไว้ให้มั่นที่สุด

นี่เป็นเรื่องไม่คาดฝัน เขาไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะชิงลงมือเร็วขนาดนี้ ตามข่าวที่ได้รับมา รู้แค่ว่ามาคัสสนใจผู้หญิงของริชาร์ด เพียงแต่ไม่คิดว่าจะชิงลงมือทันทีที่เล่นงานริชาร์ดให้ไปอยู่ในมือตำรวจได้

ตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้แพททริคกับนาตาลีมาถึงทันเวลาก่อนที่พวกนั้นจะเอาตัวของภรรยาเจ้านายไป

“บ้าเอ๊ย!” วิลสันสบถลั่นรถอีกครั้งเมื่อมีรถอีกคันมาจอดขวางทาง เขาจึงจำเป็นต้องขับพุ่งไปยังเลนที่รถสวนกันท่ามกลางเสียงบีบแตรลั่นของผู้ใช้ถนนร่วม เขาเชื่อว่าอีกไม่นานตำรวจจะต้องแห่กันมาแน่นอนเพราะเสียงปืน และการไล่ล่ากันอย่างเย้ยกฎหมาย ฉะนั้นระหว่างนี้เขาต้องถ่วงเวลาเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนกว่าจะตำรวจจะมาถึง

แต่ดูเหมือนว่าการถ่วงเวลาของเขาจะไม่เป็นผล เมื่อมีมอเตอร์ไซค์คันใหญ่จอดรออยู่เบื้องหน้า เล็งปืนมาทางเขาพร้อมกับลั่นไก วิลสันหักเลี้ยวพวงมาลัยไปทางขวาในทันที ทำให้ชนเข้าอย่างจังกับรถที่กำลังขับตรงมาด้วยความเร็ว รถของเขาหยุดนิ่ง ในขณะที่รถอีกคันรีบขับหนีไปด้วยความรวดเร็วเพราะคงรู้ถึงสถานการณ์ที่ไม่ปกติ

“โอ๊ย...” แรงกระแทกจากการชนกันเมื่อครู่ ทำให้ศีรษะของณิดากระแทกเข้ากับตอนหน้าของรถเข้าอย่างจัง หญิงสาวเผลอยกตัวขึ้นมาเมื่อเริ่มรู้สึกว่าสติใกล้เลือนหาย หางตาเหลือบไปเห็นคนสนิทของริชาร์ดกำลังสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง ในมือยังคงกำปืนไว้แน่น ส่วนอีกมือนั้นกุมหัวไหล่ซ้ายซึ่งมีของเหลวสีแดงไหลออกมาจนได้กลิ่นคาวเลือด

“วิลสัน... คุณถูกยิง!

นั่นคือประโยคสุดท้ายก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบ

 

คฤหาสน์แมคแคน 

ร่างสูงโปร่งเย้ายวนในชุดเดรสรัดรูปสีดำของโอลิเวียกำลังนั่งไขว่ห้างจิบไวน์อยู่บนโซฟาในห้องทำงานของผู้เป็นบิดา เรียวปากบางสวยเคลือบลิปสติกสีแดงสดคลี่ยิ้ม เอ่ยทักทายบิดาทันทีที่ประตูเปิดออก

“คุณพ่อคะ แผนที่วางไว้กำลังไปได้สวย ตอนนี้ริชาร์ดถูกตำรวจไทยควบคุมตัวเอาไว้แล้วค่ะ”

“อืม คนของพ่อรายงานมาเหมือนกัน”

โอลิเวียนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดีใจที่แผนการขั้นต้นสำเร็จไปด้วยดี

“แล้วจะทำยังไงต่อไป หืม... ลูกรัก”

“ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของแมทธิวค่ะคุณพ่อ” หญิงสาวคลึงแก้วคริสตัลในมือไปมา มุมปากยังคงมีรอยยิ้มแต้มอยู่

“ริชาร์ดเขาจะมอบอำนาจการจัดการงานบางส่วนให้แมทธิวอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นไม่ใช่เรื่องยากหากแมทธิวจะใช้ตรงนี้ให้เป็นประโยชน์” โอลิเวียหยุดพูดครู่หนึ่ง เพ่งสายตาไปที่ไวน์ชั้นดีที่กลอกกลิ้งอยู่ในแก้วใบสวย

“และเมื่อทุกอย่างที่เป็นของริชาร์ดตกมาอยู่ในมือของหนูแล้ว หนูจะใช้มันเป็นข้อต่อรองกับเขา รวมทั้งเรื่องที่คุณพ่อสามารถทำให้เขาหลุดพ้นจากคดีที่เราทำขึ้นได้ หนูมั่นใจว่ายังไงเขาก็ต้องยอมรับข้อเสนอ”

“ทำไมลูกถึงได้ดูมั่นใจนักล่ะโอลิเวีย อย่าลืมนะว่ามาคัสเขาไม่ค่อยจะลงรอยกับริชาร์ด” สายตาของผู้ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเกินครึ่งชีวิตหรี่ตามองบุตรสาวเหมือนปรามอยู่ในที บุตรชายคนโตเกลียดริชาร์ดยิ่งกว่าอะไร ในขณะที่บุตรสาวคนเล็กกลับหลงใหลคลั่งไคล้เสียเหลือเกิน

“หนูไม่สนใจมาคัสหรอกค่ะ คุณพ่อก็น่าจะรู้ว่าลูกชายของคุณพ่อน่ะ ถ้าได้ทำอะไรที่อยากทำโดยไม่มีคนมาคอยขวางเขาก็จะรามือไปเอง ที่ผ่านมาเพราะริชาร์ดคอยตามขัดแข้งขัดขามาตลอด มาคัสถึงได้เกลียดริชาร์ดนัก อีกอย่างหนูรู้จักริชาร์ดดีค่ะคุณพ่อ ถึงแม้เขาจะเป็นคนที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี แต่ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เป็นของครอบครัวเขา อย่างเช่นกิจการโรงแรมที่เขาต้องรับช่วงต่อ เขาจะไม่มีวันให้ตกไปอยู่ในมือของคนอื่นแน่ ยังไงเขาก็ต้องรับข้อเสนอของหนู แล้วหนูจะบอกเขาไม่ให้ไปวุ่นวายกับมาคัสเอง”

“ยังไงก็ตาม ริชาร์ดเขาไม่ใช่คนโง่ ถ้าลูกคิดจะทำอะไรลูกต้องวางแผนให้รอบคอบและรัดกุมที่สุด พ่อช่วยได้เท่าที่ช่วย เพราะแค่นี้พ่อก็เสียฐานการผลิตตรงสาละวินไปแล้ว อีกไม่นานตำรวจคงตามกลิ่นเจอจนได้ ยังดีที่ทรงยศมันหาสถานที่สำรองเอาไว้แล้ว”

โอลิเวียเข้าสวมกอดบิดาอย่างออดอ้อน ซบหน้าลงที่บ่าของชายชราผู้เป็นบิดา “หนูรู้ค่ะ และหนูจะไม่ทำให้คุณพ่อต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้ แค่นี้คุณพ่อก็ช่วยหนูเยอะแล้ว”

“พ่อว่าระวังแมทธิวไว้บ้างก็ดีนะยังไงเสียเขาก็ยังเป็นมือขวาของริชาร์ด อยู่” ไมเคิลเตือนบุตรสาว เพราะจากประสบการณ์ที่สั่งสมมาบอกเขาว่าเรื่องแบบนี้ไว้ใจใครไม่ได้

“ไม่ต้องห่วงค่ะ เพราะหลังจากที่งานทุกอย่างสำเร็จเรียบร้อย แมทธิวก็จะไปอยู่ในที่ที่เขาควรอยู่ทันที”

 

ณิดาเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาทีละน้อย โสตประสาทได้ยินเสียงคนพูดกันแว่วๆ อยู่ในรถ เป็นเสียงผู้ชายประมาณสองสามคนซึ่งเธอรู้ทันทีว่าไม่ใช่คนที่เธอรู้จักแน่นอน หญิงสาวตัวเกร็งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะกลัวคนพวกนั้นจะรู้ว่าเธอกำลังตื่นอยู่

“สวยดีนะพี่ แหม... เสียดายที่ลูกพี่ใหญ่ห้ามแตะต้อง นี่ถ้าไม่มีไอ้ฝรั่งนี่นั่งมาด้วย ป่านนี้พี่กับฉันคงได้พาอีหนูนี่ขึ้นสวรรค์ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ก่อนจะส่งให้ลูกพี่ใหญ่น่ะ” เสียงชายฉกรรจ์พูดเรื่อยเปื่อยอย่างคะนองปากระหว่างที่ขับรถไปด้วย เพราะนึกว่าฝรั่งร่างใหญ่ยักษ์ที่นั่งประกบเหยื่อเนื้อหวานอยู่ที่เบาะหลังจะฟังภาษาไทยไม่ออก

“มึงจะพูดอะไรระวังปากมึงหน่อยไอ้ชัย เขาฟังมึงออกนะเว้ย”

ลูกพี่ใหญ่ที่นั่งตอนหน้าคู่คนขับกระชากเสียงปรามลูกน้องราวกับกระซิบให้รู้ตัว จนคนปากดีต้องรีบหุบปากฉับเพราะกลัวจะโดนส่องจากทางด้านหลัง ใครจะกล้าไปยุ่งกับบอดี้การ์ดจอมโหดของมาคัส เท่าที่ได้ยินมา พ่อคุณเล่นหักคอคนได้ราวกับหักคอไก่เลยทีเดียว

รถยังคงขับต่อไปเรื่อยๆ ณิดาก็ไม่กล้าลืมตาขึ้นมามองว่าคือที่ไหน ในใจได้แต่ภาวนาให้มีคนมาช่วยเร็วๆ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าพวกผู้ชายที่นั่งอยู่ในรถนี่จะเป็นพวกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ หรือพวกจับผู้หญิงไปขายตัวตามซ่องอย่างที่เคยได้ยินมารึเปล่า ห่วงวิลสันก็ห่วง เพราะภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนจะสลบไปจำได้ว่าเขาถูกยิง ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ แล้วไหนจะริชาร์ดอีกเล่า เขาจะรู้ไหมว่าตอนนี้เธอกำลังถูกจับตัวมา

หญิงสาวรู้สึกว่ารถหยุดลงแล้วเพราะได้ยินเสียงเปิดประตูรถจากที่นั่งตอนหน้า ตามมาด้วยฝั่งที่นั่งด้านตรงข้ามกับเธอ จากนั้นประตูรถฝั่งที่เธอนั่งอยู่ก็เปิดออก พร้อมกับมีใครบางคนอุ้มร่างเธอออกมาจากรถจนเผลอสะดุ้งเล็กน้อย หญิงสาวกลั้นลมหายใจโดยอัตโนมัติเพราะรู้สึกได้ว่าคนที่อุ้มเธออยู่ชะงักฝีเท้าชั่วครู่ก่อนจะออกเดินต่อไป

ร่างระหงของหญิงสาวถูกวางลงบนที่นอนนุ่มอย่างเบามือ ณิดารับรู้ได้ว่าพื้นที่ข้างเธอนั้นยวบลงไปเพราะมีคนมานั่งอยู่แน่นอน แต่ให้ตายเธอก็ยังไม่กล้าลืมตาขึ้นมองอยู่ดี ทั้งที่รู้ว่าป่านนี้คนที่อุ้มเธอมาคงรู้แล้วว่าเธอไม่ได้หลับ

“ลืมตาได้แล้วสาวน้อย ผมรู้ว่าคุณไม่ได้หลับ”

เสียงทุ้มที่เอ่ยชิดใบหูพร้อมกับการกดจมูกลงหอมแก้มอย่างรวดเร็วนั้นทำให้ณิดารีบลืมตาตื่นขึ้น แล้วหมุนตัวไปอีกด้านของเตียงเพื่อหนีการรุกรานอันน่ารังเกียจนั้นทันที

“คุณ!

 

เงาร่างตะคุ่มๆ ของคนหลายคนที่อยู่นอกบริเวณบ้านเดี่ยวหลังหนึ่ง กำลังส่งสัญญาณมือเพื่อวางแผนงานกันอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะกระจายตัวเข้าโอบล้อมไปรอบบ้าน หลังจากที่ประเมินจำนวนคนเฝ้าที่เดินไปเดินมาอยู่ด้านหน้าแล้วก็รู้ได้ทันทีว่างานนี้มาคัสพลาดเสียแล้ว

ความชะล่าใจว่าริชาร์ดถูกจับตัวไปจนทำให้บรรดาลูกน้องและคนสนิทของริชาร์ดต่างวิ่งวุ่นเพื่อหาทางประกันตัวเจ้านายออกมาให้ได้จึงไม่มีใครสนใจผู้หญิงของริชาร์ดเลยสักคนนั้นช่างเป็นความคิดที่ผิดถนัด ทำให้ที่นี่มีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันอยู่ในบ้านหลังนี้เพียงแค่ห้าคนเท่านั้น

ปืนเก็บเสียงเตรียมพร้อมใช้งานอยู่ในมือครบทุกคน ทั้งหมดเคลื่อนที่เข้าสู่ตัวบ้านอย่างรวดเร็วโดยอาศัยความมืดบดบังกาย ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งแอบซุ่มยิงเข้าที่ศีรษะของบอดี้การ์ดซึ่งกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่เพียงลำพังที่ด้านหลังของตัวบ้านโดยมีชายอีกสองคนเข้ามารองรับร่างที่กำลังจะล้มกระแทกพื้นให้เกิดเสียงไว้ได้ทันท่วงที

“กรี๊ดด! ปล่อยฉันนะปล่อย ริชาร์ดช่วยด้วยยยยย”

เสียงหวีดร้องของหญิงสาวที่อยู่ด้านบนทำให้บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านล่างลอบยิ้มให้กัน ในขณะที่กลุ่มคนที่กำลังลอบเข้ามาทางประตูหลังนั้นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก โดยเฉพาะหนึ่งในนั้นแทบหยุดหายใจทันทีที่ได้ยินเสียงของผู้หญิงที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องหล่อนด้วยชีวิต!

ร่างสูงใหญ่ก้าวพรวดขึ้นชั้นสองทันที หัวใจแล่นไปอยู่หน้าห้องที่มีเสียงร้องของหญิงสาวแล้ว บาทาใหญ่ยักษ์ถีบโครมเข้าที่ประตูโดยไม่มีการรั้งรอจนประตูหลุดออกไปกระแทกกับผนังอีกด้านเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว และทันทีที่เห็นร่างบอบบางของภรรยาที่มีเพียงแค่ชุดชั้นในตัวบางสวมอยู่ ความโกรธก็แล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ จนแทบจะฉีกเนื้อคนที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้

“มาคัส!” ริชาร์ดพุ่งตัวเข้าหาร่างที่กำลังคร่อมทับภรรยาตัวเองอยู่เพราะไม่กล้าเหนี่ยวไกด้วยเกรงว่าจะไปถูกณิดาเข้า ขณะที่มาคัสรีบพลิกตัวไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว ณิดาอาศัยจังหวะที่มาคัสพลิกตัวหลบรีบลุกขึ้นไปยืนหลบมุมอยู่อีกด้านทันที

เมื่อเห็นหญิงสาววิ่งออกมาจากวิถีกระสุนแล้ว ริชาร์ดจึงยิงปืนไปตรงที่มาคัสหลบอยู่อย่างโกรธแค้นจนกระสุนหมด เขาเดินเข้าดูใกล้ๆ เห็นคู่แค้นคู่อาฆาตนอนคว่ำจมกองเลือดอยู่จึงลองใช้ปลายเท้าเขี่ยพลิกตัวขึ้นมาดูให้แน่ใจ เมื่อเห็นร่างนั้นแน่นิ่งไปแล้วจึงวิ่งกลับมาดูหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอยู่ที่มุมห้อง

“คุณเป็นยังไงบ้าง” ทันทีที่ได้ยินเสียงเขา หญิงสาวก็โถมตัวเข้ากอดร่างสูงเอาไว้อย่างหาที่พึ่งพลางซุกหน้าร้องไห้อยู่กับอกกว้างของเขา ชายหนุ่มทั้งสงสารและรู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายเพราะเขาเป็นต้นเหตุ

แต่ในเวลานี้เขาต้องรีบพาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ชายหนุ่มรีบดันตัวหญิงสาวออกห่างพร้อมกับถอดเสื้อกันกระสุน และเสื้อเชิ้ตเพื่อให้เธอสวมใส่ แทนที่จะเปิดเปลือยเนื้อตัวที่ใส่เพียงแค่ชุดชั้นในอย่างนี้

“ใส่เสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่”

ณิดารีบทำตามอย่างว่าง่ายโดยมีชายหนุ่มช่วยกลัดกระดุมเสื้อ และช่วยสวมเสื้อกันกระสุนให้

“แล้วคุณล่ะคะ คุณไม่มีเสื้อใส่”

“ไม่ต้องห่วงผม รีบไปกันเถอะ” เขารีบจูงมือเธอลงมาชั้นล่างทันที

คนของริชาร์ดจัดการคนของมาคัสไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นเวลาเดียวกับที่ได้ยินเสียงทุ้มกระหึ่มของเครื่องยนต์ดังขึ้นหน้าประตูบ้าน ณิดาเผลอตัวซุกเข้าที่ต้นแขนของสามีอย่างหาที่พึ่ง ริชาร์ดจึงตวัดแขนขึ้นโอบเธอไว้ บีบเบาๆ ที่ต้นแขนอย่างปลุกปลอบ

“ไม่มีอะไร คนของผมเอง”

ณิดาเห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามาถอดเสื้อแล้วยื่นส่งให้ริชาร์ดพร้อมเสื้อกันกระสุน ริชาร์ดรับมาแต่เสื้อเชิ้ตเท่านั้น ส่วนเสื้อกันกระสุนเขาส่งคืนไปให้เจ้าของ “นายใส่เถอะ เพราะฉันจะพาคุณจอยออกไปจากที่นี่แล้ว”

“บอสครับ” ชายคนหนึ่งเดินเข้ามายื่นกุญแจรถส่งให้ริชาร์ด เขารับมาแล้วก็พาภรรยาสาวออกจากบ้านทันที

เมื่อออกมาหน้าบ้าน รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่จอดเรียงกันอยู่ด้านหน้า ริชาร์ดพาณิดามาหยุดอยู่หน้ารถสีดำปลอดคันหนึ่ง เขาปล่อยแขนที่โอบเธอแล้วขึ้นคร่อมนั่ง จัดการสตาร์ตเครื่องจนเสียงกระหึ่มดังไปทั่วบริเวณ

“มัน...มันมีแค่ที่นั่งเดียว แล้วฉันจะ...ว้าย!

พูดยังไม่ทันจบประโยค ชายหนุ่มก็รวบร่างเธอขึ้นมานั่งคร่อมอยู่ด้านหน้าตรงตัวถังรถอย่างไม่ให้ตั้งตัว จากนั้นก็โน้มตัวไปจับแฮนด์ทั้งสองข้างจึงทำให้ดูเหมือนกักเธอไว้ในวงแขนพอดิบพอดี

“ถ้าคุณนั่งด้วย ผมสามารถทำให้มันเป็นสองที่นั่งได้ คุณเหยียบมาบนเท้าของผมเลยก็ได้ที่รัก” เขาเห็นเธอไม่มีรองเท้าใส่ และไม่อยากให้เธอต้องเกร็งเวลาอยู่บนเจ้ามอเตอร์ไซค์บิ๊กไบต์ที่เร็วและแรงปานพายุคันนี้ จึงพยายามชวนคุยเพื่อให้เธอคลายความตึงเครียด

ชายหนุ่มเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาละมือที่จับแฮนด์มาจับรวบผมยาวเป็นลอนของเธอจัดเก็บเข้าไว้ในเสื้อเชิ้ตที่เธอกำลังสวมเพื่อป้องกันผมปลิวมาตีหน้าเขาก่อนจะสวมหมวกกันน็อคให้ จากนั้นก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

มันเร็วมาก! จนเธอไม่แน่ใจว่ากำลังนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์หรือจรวดกันแน่ หญิงสาวหลับตาแน่น ค้อมตัวลงเล็กน้อยเพื่อโอบตัวถังรถอย่างหาที่ยึดเหนื่ยว โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้มืออีกข้างของเขากำลังเกาะกุมทรวงอกของเธออยู่!

คราแรกแค่คิดจะกอดเอวเธอไว้เพื่อให้เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย แต่มือเจ้ากรรมของเขาดันพลาดเป้าไปวางแหมะอยู่ที่หน้าอกอวบหยุ่นของเธอเข้าจนได้ เขาสาบานว่าไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนี้ แต่ก็ไม่อยากชักมือออกให้เธอรู้สึกตัวจึงตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย

ดีเท่าไรแล้วที่เธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าไอ้ตัวดีของเขามันกำลังปึ๋งปั๋งสู้กับบั้นท้ายอวบอัดของเธอที่นั่งทับมันอยู่!

พระเจ้า... ดูท่าเขาจะห่างผู้หญิงมานานแล้วจริงๆ หน้าสิ่วหน้าขวานยังอุตส่าห์พร้อมรบได้ขนาดนี้

 

ริชาร์ดแวะจอดริมทางเพื่อคุยอะไรบางอย่างกับหญิงสาว ขาทั้งสองข้างประคองรถให้ทรงตัว มือละจากแฮนด์มาถอดหมวกกันน็อคให้แล้วโอบกอดร่างนุ่มนิ่มไว้เต็มอ้อมแขนจากทางด้านหลัง รับรู้ถึงแรงสั่นสะท้านเล็กน้อยจากคนในอ้อมกอด

“หายกลัวรึยัง” ความอ่อนโยนถ่ายทอดออกมาผ่านกระแสเสียงนุ่มๆ ของเขา ทำให้ณิดาเอนหลังเข้าพักพิงอยู่ในอกกว้างอย่างยินยอม วงแขนแกร่งกอดกระชับแน่นขึ้นอีกนิด พลางยื่นหน้าไปจุมพิตที่กระหม่อมบางสูดดมความหอมละมุนของหญิงสาวที่เขาเริ่มจำกลิ่นของเธอได้

“ตอนแรกยอมรับว่ากลัวมากทั้งกลัวทั้งตกใจ นึกว่าจะถูกผู้ชายคนนั้น...”

ณิดาพูดได้เพียงแค่นั้นก้อนสะอื้นก็วิ่งมาจุกอยู่ตรงคอหอย แค่นึกถึงฝ่ามือหยาบคายคู่นั้นที่โลมลูบเธอไปทั่วทั้งร่าง ใบหน้าของผู้ชายแปลกหน้าที่พยายามจะเข้ามาจูบเธอแต่ไม่สำเร็จ ทว่ามันกลับไปสัมผัสที่ซอกคอของเธอแทน ความรู้สึกรังเกียจและขยะแขยงพุ่งปราดเข้ามาในจิตใจทันที เธอรังเกียจผู้ชายคนนั้น รังเกียจสัมผัสของเขา

“คุณปลอดภัยแล้วที่รัก ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว ผู้ชายคนนั้นเขามาทำอะไรคุณไม่ได้แล้ว” แค่ฟังคำปลอบโยนจากเขา น้ำตาเจ้ากรรมของหญิงสาวก็ร่วงเผาะราวกับทำนบแตก

“ฉันรังเกียจเขา เขามาสัมผัสแตะต้องเนื้อตัวของฉัน...ฉันขยะแขยง” เสียงพูดปนสะอื้นทำให้ริชาร์ดกอดเธอแน่นขึ้นอีกจนแทบจะหลอมละลายกลายเป็นคนเดียวกัน ชายหนุ่มจับใบหน้าของเธอให้หันมาทางเขา ก่อนจะใช้ริมฝีปากพรมจูบซับไปทั่วหน้าอย่างแสนรักแสนหวง

“ผมรู้ที่รัก ผมรู้ ผมจะเป็นคนลบรอยสัมผัสพวกนั้นเอง”

อากาศเริ่มเย็นลงทุกขณะเนื่องจากอยู่ชานเมือง ส่งผลให้ณิดาเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง ริชาร์ดนึกขึ้นได้ว่าเธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตเนื้อบางกับเสื้อกันกระสุนของเขาเท่านั้น จึงคลายอ้อมกอดแล้วใช้มือลูบขาเรียวของเธอไปมาให้อุ่นขึ้น แต่เป็นเพราะผิวเนื้อเนียนนิ่มของคนบนตักอีกทั้งยังเปิดเปลือยเรียวขาและเห็นบั้นท้ายวับๆ แวมๆ ระหว่างที่ลูบไปลูบมาเขาจึงเริ่มรู้สึกว่าคนที่ร้อนกลายเป็นเขาเองเสียแล้ว

“ผมว่าเรากลับไปที่โรงแรมของผมก่อนดีกว่าไหม”

“ฉันอยากกลับบ้านมากกว่าค่ะ เป็นห่วงยายจูน จริงสิแล้วคุณมาได้ยังไงคะ ตำรวจปล่อยตัวคุณมาแล้วหรือ”

ริชาร์ดอึ้งไปครู่หนึ่ง พยายามนึกหาคำอธิบายดีๆ ให้เธอเข้าใจ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องโกหกออกไปอยู่ดี

“แน่นอน ผมไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเขาไม่มีสิทธิ์มาจับผมหรอก”

จะบอกได้อย่างไรว่าคนของเขามาปล้นชิงตัวถึงรถตำรวจเลยต่างหาก!

 

ริชาร์ดจอดรถแอบไว้ข้างรั้วบ้านของณิดา หลังจากดับเครื่องแล้วก็อุ้ม   ณิดาให้มายืนที่พื้น ตาคมเหลือบไปเห็นเท้าเปล่าเปลือยของหญิงสาวจึงตวัดร่างเธอขึ้นอุ้ม ณิดาหวีดร้องเบาๆ เพราะตกใจกับการทำอะไรรวดเร็วว่องไวของเขา

“คุณไม่มีรองเท้าใส่ จะเจ็บเท้าเอาได้ กดออดเรียกน้องสาวคุณสิ”

ริชาร์ดอุ้มหญิงสาวมายืนหน้าประตูรั้ว ณิดากดออดเรียกให้น้องสาวมาเปิดให้ รอไม่นานนักณิชาก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาเปิดประตู ครั้นพอเห็นริชาร์ดอุ้มพี่สาวตัวเองไว้ก็ตกใจหน้าตื่น

“พี่จอยเป็นอะไร แล้วทำไมอยู่ในชุดแบบนี้ล่ะ” ณิชากวาดตามองพี่สาวที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งด้วยความฉงน หนำซ้ำรองเท้าก็ไม่มีใส่

“เรื่องมันยาวน่ะ เอาไว้พี่จะเล่าให้ฟังทีหลังนะ” เมื่อได้ยินพี่สาวพูดอย่างนั้น ณิชาจึงพยักหน้ารับแล้วปิดประตูรั้วลงตามเดิม

ริชาร์ดอุ้มณิดามาวางที่เตียงนอนอย่างทะนุถนอม จากนั้นจึงนั่งลงที่ข้างตัวหญิงสาว เอื้อมมือไปโอบไหล่เธอเข้ามาใกล้ตัว กดจมูกแช่ไว้ที่หน้าผากเนียนเนิ่นนาน ไต่เรื่อยมาจนถึงแก้มนวลทั้งสองข้าง

“ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นกับคุณอีกเด็ดขาด”

ณิดาจ้องหน้าชายหนุ่มนิ่ง นัยน์ตาคู่สวยไล่มองส่วนประกอบทุกอย่างบนใบหน้าหล่อเหลานั้นราวกับต้องการจดจำเอาไว้ทุกรายละเอียด แม้ว่าใบหน้าของชายคนนี้ได้ประทับตราตรึงเอาไว้ในหัวใจอยู่แล้วก็ตาม

แล้วจู่ๆ หญิงสาวก็ทำในสิ่งที่แม้แต่ริชาร์ดก็คาดไม่ถึง เมื่อเธอจับมือของเขาวางทาบลงไปที่หน้าอกของตัวเองทั้งสองข้าง

“ผู้ชายคนนั้นเขาจับหน้าอกของฉัน” หญิงสาวหลับตาลงเพราะรู้สึกอับอายเกินกว่าจะมองหน้าเขาตรงๆ ได้ แต่เธอก็ต้องการให้ริชาร์ดลบสัมผัสกักขฬะจากมาคัสที่สร้างไว้อย่างจาบจ้วงและหยาบคาย

“แล้วมันจูบคุณตรงไหนบ้าง” ริชาร์ดถามพลางก้มลงใช้ริมฝีปากของตัวเองจูบที่เนินอกอย่างแผ่วเบา มืออีกข้างก็ปลดกระดุมทีละเม็ดลงไปเรื่อยๆ นัยน์ตาสีฟ้าวาวโรจน์ดุดันเมื่อเห็นร่องรอยที่ศัตรูคู่อาฆาตฝากไว้ให้ดูต่างหน้า

“ตรงนี้ค่ะ แล้วก็ตรงนี้ด้วย” ณิดาชี้ไปยังตำแหน่งที่ถูกมาคัสระดมจูบอย่างหื่นกระหาย แต่เพราะสัมผัสที่แสนจะอ่อนโยนจากคนตรงหน้าที่ไล่จูบซับเพื่อลบรอยสัมผัสไปทุกที่ที่เธอชี้บอก ก็ทำให้คลายความรู้สึกขยะแขยงที่เกาะกินใจให้มลายลงแทบสิ้น

“ผมจะลบมันออกให้ ผมจะทำให้คุณลืมมันไปให้หมด” 


*************************************************

23/12/2559

ตัวเองงงงงง ของสมนาคุณที่แถมไปกับหนังสือมาถึงแล้วนะคะ อาทิตย์หน้าพร้อมส่งได้ทันทีเลยค่ะ ของยังเหลือ ใครสนใจส่งข้อความมาได้ที่เพจ ณรมล จรสจันทร์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #36 patty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 10:29
    ป๋าขาไหนๆๆก็จูบลบรอยมาคัสแล้วลบทั้งตัวเลยนะคะ
    #36
    1
  2. #35 นาว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 05:04
    เฮียชาร์ดปลอบหนูจอยด่วนเลยเจ้าค่ะ
    #35
    1
  3. #34 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:22
    ป๋าปลอบเมียแบบนี้ก็ดีสิ^_^
    #34
    1