พันธนาการปรารถนา (Rewrite)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 31,922 Views

  • 43 Comments

  • 394 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    85

    Overall
    31,922

ตอนที่ 10 : ข่าวร้าย - 50% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    2 ธ.ค. 59

ณิดานำรถเข้ามาจอดที่ร้านเพราะตั้งใจจะเดินทางด้วยรถไฟฟ้า ซึ่งสะดวกกว่าการเอารถไปเองมากนัก เมื่อจัดการล็อกรถเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปสถานีที่ใกล้ที่สุด ระหว่างนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเหมือนมีคนเดินตามจึงหยุดเดินกะทันหันแล้วหันไปมองอย่างรวดเร็ว เป็นเหตุให้ปะทะเข้ากับอกกว้างของใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง

คนๆ นั้นเอามือจับต้นแขนทั้งสองข้างของเธอไว้เพื่อประคองไม่ให้ล้ม กิริยาท่าทางไม่ได้ดูคุกคามแต่อย่างใด พอเห็นเธอเริ่มตั้งหลักเองได้จึงรีบผละออกจากหญิงสาวทันที

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันระวัง” ณิดาขยับตัวถอยห่างออกมาประมาณสองช่วงแขนมองชายต่างชาติร่างสูงใหญ่ตรงหน้า แววตาที่มองไปทางชายหนุ่มคนนั้นมีความระแวดระวังอยู่ในที จึงทำให้เขากางมือทั้งสองข้างแล้วยกขึ้นระดับอกพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“ผมต่างหากครับที่ต้องขอโทษ เผอิญผมต้องการจะไปสยามเซ็นเตอร์ ผมเห็นคุณกำลังจะเดินไปสถานีเลยเดินตามมาเพื่อจะถามว่ามันต้องไปเส้นไหนน่ะครับ”

“อ้อ...คุณต้องไปสายสุขุมวิทที่ป้ายเขาจะบอกว่าไปหมอชิตน่ะค่ะ”

ณิดายิ้มบางๆ ส่งให้ ลดอาการระแวงคนตรงหน้าลงไปได้บ้าง แต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆ กับผู้ชายคนนี้อยู่ดี

“ขอบคุณมากครับ ผมขอตัวก่อน”

ชายหนุ่มคนนั้นผงกศีรษะให้ก่อนเดินจากไป เขาเดินนำไปทางสถานีรถไฟฟ้าทางเดียวกันกับที่เธอจะไป แต่ณิดาเลือกที่จะไม่เดินตามเขา จึงทำทีเป็นเลี่ยงเข้าร้านสะดวกซื้อที่อยู่ละแวกนั้นแทน

พอเดินถึงบันไดทางขึ้นหน้าสถานี ชายหนุ่มต่างชาติคนนั้นหันมองมาทางที่ณิดายืนอยู่ เห็นเธอเดินเข้าร้านสะดวกซื้อไป มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น แววตาเป็นมิตรเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไปราวกับจิ้งจอกที่เจอเหยื่ออันโอชะ

“รสนิยมดีไม่เปลี่ยนเลยนี่ริชาร์ด”

ผู้ชายคนนั้นเดินเลี่ยงไปอีกทางไม่ได้ขึ้นไปที่สถานีแต่อย่างใด เขาโบกรถแท็กซี่ที่ขับมาบริเวณนั้นแล้วขึ้นนั่งที่เบาะหลัง พอรถเคลื่อนตัวออกไปสักระยะ ก็ปรากฏร่างของใครบางคนที่แอบซุ่มดูอยู่โผล่ออกมา

“มาคัส!” ริชาร์ดสบถเรียกชื่อชายคนนั้นเบาๆ

เขาเห็นมาคัสเดินตามสาวน้อยของเขาตั้งแต่เธอเดินออกจากร้านมาแล้ว จึงแอบซุ่มดูอยู่เงียบๆ นี่แสดงว่ามาคัสคงส่งคนมาตามดูเขาอยู่แน่ๆ ถึงได้รู้ทุกความเคลื่อนไหวของเขาอย่างนี้

ริชาร์ดเดินมายืนรอณิดาที่หน้าร้านสะดวกซื้อ เมื่อเห็นเธอเดินออกมาเขาจึงรีบเข้าไปหาพร้อมกับรอยยิ้ม ณิดาอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเจอหน้าคนที่นัดไว้วันนี้ ทั้งที่ตอนแรกนึกหวั่นใจว่าเขาจะผิดนัดเธออีกครั้งเสียแล้ว

“บังเอิญจังเลยนะครับ ผมเห็นคุณเดินเข้าไปซื้อของด้านในก็เลยมายืนรอที่หน้าร้าน” ริชาร์ดยิ้มพราวใส่ตาหญิงสาวจนเธอต้องเบนหลบมองไปทางอื่น

“วันนี้คุณไปได้ใช่ไหมคะ ไม่ได้ติดธุระอะไรหรือ” ณิดาถามยิ้มๆ แต่สายตาเผลอส่งค้อนให้เขาอย่างไม่รู้ตัว

“การไปกับคุณวันนี้คือธุระสำคัญของผม ตอนนี้ไม่ว่าธุระอะไรก็ตามก็ไม่สำคัญเท่ากับนัดของเราอีกแล้วครับ”

ชายหนุ่มพูดหน้าตาเฉย เขาจงใจพูดให้เธออายม้วนซึ่งมันได้ผล เพราะใบหน้าเนียนใสนั้นแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

“งั้น...งั้นเราก็ไปกันเถอะค่ะ”

ณิดาก้มหน้าเดินนำไป ริชาร์ดฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นอาการของหญิงสาวตรงหน้า เขารีบสาวเท้าขึ้นไปเดินเคียงข้างเธอไปทางสถานี พยายามเก็บมือเก็บไม้ไม่ให้เผลอไปล่วงเกินเธอเข้า

ระหว่างที่อยู่บนรถไฟฟ้าทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันมากนักเพราะเป็นระยะทางสั้นๆ แค่สถานีเดียวเพื่อไปต่อยังรถไฟใต้ดิน ณิดาต้องอธิบายให้ริชาร์ดฟังเกี่ยวกับการเดินทางจากลอยฟ้าลงมายังด้านล่าง ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไร ออกจะยินดีด้วยซ้ำที่จะได้ไปไหนมาไหนกับเธอสองต่อสอง

เมื่อมาถึงรถไฟใต้ดิน มีผู้ใช้บริการค่อนข้างมาก ทุกขบวนอัดแน่นไปด้วยผู้โดยสาย ณิดาคิดว่าปลายทางของคนเหล่านั้นน่าจะเป็นสถานีเดียวกันกับเธอ

ริชาร์ดดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษถึงแม้ภายในรถจะอัดแน่นกันมากแค่ไหน นั่นเพราะร่างนุ่มนิ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขานั้นช่างหอมกรุ่นเสียจนอยากให้มีผู้โดยสารขึ้นมาเพิ่มอีกสักสิบยี่สิบคนให้อัดกันเป็นปลากระป๋องยิ่งกว่านี้ เขาจะได้แนบชิดกับเธอมากขึ้นกว่าเดิ

แต่แล้วคำภาวนาของเขาก็เกิดผลเมื่อจู่ๆ รถไฟก็กระชากตัวออกอย่างแรงจนณิดาเสียหลักหงายไปทางด้านหลัง แผ่นหลังของเธอจึงสัมผัสเข้ากับอกของเขา จนดูเหมือนว่าร่างของเธอผวาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างจงใจ

คราแรกณิดาไม่ทันสังเกตว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน แต่พอรู้ตัวก็ค่อยๆ ขืนตัวเองออกมาจากอ้อมกอดเขาอย่างไม่ให้ดูน่าเกลียด เธอขอบคุณเขาเบาๆ โดยไม่หันไปมองหน้า แต่ชายหนุ่มก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังเขิน เห็นได้จากข้างแก้ม และใบหูแดงระเรื่อนั่น ดูน่ารักเสียจนน่าเอาจมูกและปากลงไปคลุกเคล้า

งานไทยเที่ยวไทยวันอาทิตย์นี้คนเยอะจนน่าตกใจ ผู้คนมากมายที่หลั่งไหลกันเข้าชมงานเนื่องจากหลายบริษัทนําเที่ยวต่างงัดโปรโมชั่นมาห้ำหั่นกันเพื่อดึงดูดลูกค้ากันสุดฤทธิ์

ณิดาเดินนําริชาร์ดไปยังโซนที่เกี่ยวกับท่องเที่ยวทางทะเล และดําน้ำ ทั้งสองเดินคุยกันไปตลอดเวลา หญิงสาวพยายามบรรยายลักษณะสถานที่เที่ยวที่เคยไปให้ชายหนุ่มฟัง ขณะที่อีกคนก็รับฟังอย่างสนใจ

จนกระทั่งทั้งคู่มาหยุดที่บูธแนะนําการท่องเที่ยวหมู่เกาะสุรินทร์ ณิดาแนะนําให้คนที่มาด้วยกันซื้อทัวร์ของที่นี่ทันที เพราะเธอเคยใช้บริการของที่นี่มาก่อนจึงค่อนข้างประทับใจมาก

“คุณริชาร์ดชอบดำน้ำไหมคะ ถ้าชอบลองซื้อทัวร์ของที่นี่สิ เขาบริการดีมากค่ะ ราคาไม่แพงด้วย”

“ดําน้ำตื้นหมู่เกาะสุรินทร์ อืม...น่าสนใจมากครับ วันนั้นที่คุณเล่าให้ผมฟัง ผมไปเสิร์ชในอินเตอร์เน็ตดูด้วยนะ มันสวยมาก ยังคิดอยู่เลยว่าจะต้องไปที่นั่นให้ได้สักครั้ง”

“เห็นแค่ในรูป สวยสู้ไปเห็นของจริงไม่ได้หรอกค่ะ”

ณิดายิ้มทั้งตาและปากทําเอาคนมองไม่อาจละสายตาไปจากดวงหน้านั้นได้ นัยน์ตาสีฟ้าเอาแต่จ้องมองใบหน้าของหญิงสาวอยู่อย่างนั้นจนคนถูกมองรู้ตัวต้องหันไปทางอื่นอย่างประหม่า

หญิงสาวเขินจัดจนหน้าแดง พยายามหลบสายตาร้อนแรงคู่นั้น แสร้งทําเป็นคุยกับพนักงานขายประจําบูธ ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อเห็นเธอเขินอายได้อย่างน่ารัก ก่อนจะเอ่ยกับพนักงานขายเพื่อขอซื้อแพ็คเกจท่องเที่ยวสองชุด

ณิดาแอบคิดในใจว่าเขาซื้อสองชุดแสดงว่าเขาน่าจะซื้อเผื่อภรรยาด้วยคิดเพียงแค่นั้นหัวใจเจ้ากรรมกลับรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ หญิงสาวจึงพยายามดึงสติของตนเองกลับมาแล้วแนะนำกับคนตรงหน้าด้วยความหวังดี ก่อนที่หัวใจจะหวั่นไหวไปมากกว่านี้

“ไม่สอบถามคนขายหน่อยหรือคะว่าไปได้ช่วงไหน ขึ้นรถยังไง ถ้าคุณไปตอนปิดเกาะจะเสียเที่ยวเอานะคะ”

“ทําไมผมต้องถามล่ะ คนนําเที่ยวก็ยืนอยู่นี่ทั้งคน” ริชาร์ดยิ้มกริ่มในขณะที่หญิงสาวยืนทําหน้างง เขาจึงพูดต่อ

“ผมซื้อมาสองชุด คุณคิดว่าผมจะไปกับใครล่ะถ้าไม่ใช่ไปกับคุณ คุณเป็นคนแนะนําเพราะฉะนั้นคุณต้องรับผิดชอบพาผมไป” เขาพูดหน้าตายก่อนเดินนําไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทักท้วง

ณิดาได้แต่ยืนอึ้งมองตามแผ่นหลังกว้างของเขา กว่าจะได้สติจึงออกเดินตาม แต่เนื่องจากคนที่มาชมงานค่อนข้างเยอะจนแทบจะเบียดเสียดกัน ทําให้เธอชนกับคนอื่นเข้า จนเอกสารนําเที่ยวของผู้หญิงคนนั้นร่วงกระจายลงพื้น

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”

หญิงสาวรีบก้มลงเก็บเอกสารส่งคืนให้เจ้าของ พอลุกขึ้นอีกครั้ง ปรากฏว่าชายหนุ่มที่มาด้วยกันเดินหายไปจากสายตาเสียแล้ว

ณิดาเดินเข้าออกไปตามซอยต่างๆ เพื่อมองหาริชาร์ด ระหว่างที่เธอกําลังสอดส่ายสายตามองหาเขาอยู่นั้น มือของเธอก็ถูกกอบกุมด้วยมืออุ่นร้อนของใครบางคนจากด้านหลัง

“ไปเดินที่ไหนมาครับ ผมตามหาเสียทั่วเลย” ริชาร์ดฉุดรั้งมือหญิงสาวให้เดินตามเขาไปเรื่อยๆ จนมาถึงบริเวณโล่ง

“หิวรึยังครับ ผมว่าเราไปหามื้อเที่ยงกินกันดีกว่า" ริชาร์ดก้มลงมองคนข้างกาย ทำเนียนเอามือตนสอดประสานกับมือเธออย่างถือวิสาสะ

ณิดาจําไม่ได้แล้วว่าวันนี้เธออึ้งไปกี่รอบจากเซอร์ไพรส์หน้าตายของคนที่คว้ามือเธอไปเกาะกุมหน้าตาเฉย ครั้นพอเดินมาถึงทางออกของงาน หญิงสาวจึงกระตุกมือเบาๆ จนชายหนุ่มหันมามอง

“ว่าไงครับ” ริชาร์ดเลิกคิ้วขึ้นถามหน้าตาย ริมฝีปากแย้มยิ้มตลอดเวลา

“เอ่อ...คือ...” ณิดาพูดไม่ออกได้แต่มองมือตัวเองอยู่อย่างนั้นแล้วก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองสบกับตาวาววามคู่นั้น ริชาร์ดจึงต้องปล่อยมือออกอ้อยอิ่ง แต่ยังไม่วายเอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ผมกลัวเราจะหลงกันอีก ก็เลยจับมือคุณเอาไว้เลยดีกว่าน่ะ”

“คงไม่หลงแล้วค่ะ คนไม่เยอะแล้ว” ณิดาอ้อมแอ้มตอบ ใบหน้าแดงก่ำลามเลียไปถึงใบหู

“แน่ใจนะ” ริชาร์ดถามหญิงสาวตรงหน้านัยน์ตาพราว

คนบ้านี่! ณิดาตวัดค้อนส่งให้วงใหญ่โดยไม่กล่าวอะไร ก่อนเดินนําเขาลงไปยังรถไฟใต้ดิน

หญิงสาวพาริชาร์ดมารับประทานข้าวเที่ยงที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองโดยใช้บริการรถไฟใต้ดินอีกครั้ง เมื่อมาถึงที่หมาย ณิดาจึงถามคนข้างกายทันที “อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”                      

“คุณมีอะไรแนะนำไหมล่ะ ความจริงแล้วผมก็กินได้ทุกอย่างนะ”

“มันก็น่ากินไปหมดแหละค่ะในความรู้สึกของฉัน แต่คงไม่ชวนคุณกินอาหารไทยหรอกนะคะ เพราะคิดว่าคุณคงกินบ่อยแล้ว แต่ถ้าคุณอยากกินฉันก็ไม่ขัดข้องค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มเอ็นดูหญิงสาวข้างกาย

“ทำไมถึงคิดว่าผมกินอาหารไทยบ่อยล่ะครับ”

“ฉันเห็นคนต่างชาติที่มาเมืองไทยส่วนใหญ่ คนที่มาต้อนรับหรือรับรองแขกมักจะพาไปกินอาหารไทยแทบทุกครั้ง เหมือนเวลาเราไปเกาหลี คนที่นั่นก็ต้องพาเราไปกินอาหารเกาหลีถูกไหมคะ แต่ถ้าให้เรากินทุกมื้อมันก็เบื่อได้เหมือนกัน” หญิงสาวเว้นระยะครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ

“ฉันคิดว่าตั้งแต่มาเมืองไทย คุณคงกินอาหารไทยจนจำชื่อได้หมดแล้วมั้ง" ณิดาพูดยิ้มๆ ริชาร์ดยิ้มกว้างทันทีที่เธอเดาใจเขาถูกเผง แต่ยังไม่วายพูดหยอดร่างบางให้ต้องอายอีกครั้ง

“สำหรับเรื่องอาหารก็มีบ้างครับที่จะต้องเบื่อ แต่ถ้าเป็นอย่างอื่นผมยังไม่เบื่อนะ และจะไม่มีวันเบื่อด้วย” ริชาร์ดมองสบตาหญิงสาวอย่างต้องการสื่อความหมาย

“อย่างกาแฟของคุณไงครับ ผมดื่มของผมได้ทุกวันผมยังไม่เบื่อเลย”

ริชาร์ดอมยิ้มเมื่อเห็นพวงแก้มของคนตรงหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่ออีกครั้งจนเขานึกอยากดึงเธอเข้ามาหาแล้วกดจมูกลงไปหนักๆ อย่างมันเขี้ยว

“แล้วตกลงจะกินอะไรดีคะ” ณิดาแกล้งเฉไฉ ทำทีหันหน้าไปมองร้านต่างๆ อย่างสนใจ

“ไปกินอาหารญี่ปุ่นกันดีกว่าครับ” ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้ามือหญิงสาวแล้วพาเดินเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ข้างหน้าทันที

 

ณ อีกฟากของทวีป หญิงสาวผมบลอนด์รูปร่างเย้ายวนทว่าสูงสง่ายืนเหม่อมองออกไปที่กระจกใสบานใหญ่ของห้อง คิ้วเรียวขมวดมุ่น ใบหน้างามบูดบึ้งบ่งบอกอารมณ์ของเจ้าของได้เป็นอย่างดี ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก เสียงห้าวกังวานทรงอำนาจก็ดังขึ้นปลุกให้เธอออกจากภวังค์

“โอลิเวีย ลูกรัก” ชายสูงอายุกางแขนรอรับร่างงามที่โผเข้ามาหา

“คุณพ่อ คิดถึงจังเลยค่ะ” หญิงสาวโผเข้ากอดผู้เป็นบิดาก่อนหอมแก้มซ้ายขวาอย่างออดอ้อน

“มาหาพ่อแบบนี้ จะอ้อนขออะไรอีกล่ะสิ” ไมเคิลเอ่ยอย่างรู้ทัน มือลูบศีรษะเล็กอย่างเอื้อเอ็นดู

“แหมคุณพ่อ เห็นหนูเป็นคนยังไงเนี่ย” โอลิเวียทําเสียงกระเง้ากระงอดใส่บิดา ชายชราหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดีพลางโอบไหล่บุตรสาวพามานั่งที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง

“ว่าไง มีเรื่องอะไร” ไมเคิลเอ่ยถามบุตรสาวอีกครั้ง เขาหยิบซิการ์ขึ้นมาจุดสูบระหว่างที่รอให้โอลิเวียเปิดปากพูด

“หนูอยากให้คุณพ่อจัดการเรื่องริชาร์ดให้หนู” หญิงสาวนั่งกอดอกไขว่ห้าง หลังยืดตรงเมื่อเข้าประเด็นสำคัญที่ต้องการพูด แต่คนฟังถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“โอลิเวีย เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วไม่ใช่หรือลูก”

ไมเคิลเอ่ยอย่างหนักใจ เขารู้อยู่เต็มอกว่าบุตรสาวของตนนั้นหลงใหลคลั่งใคล้ริชาร์ดมากขนาดไหน ถึงกับเคยออกปากให้เขาไปบังคับชายหนุ่มให้มาแต่งงานกับตนให้ได้โดยใช้บารมีของการเป็นนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลเพื่อหวังจะให้ริชาร์ดเกรงใจ แต่เขาก็ไม่ได้ทำตามที่โอลิเวียต้องการ

ไมเคิลบอกบุตรสาวให้เลิกคิด และตัดใจเสีย โอลิเวียเป็นคนสวย มีหน้ามีตาอยู่ในสังคมชั้นสูง และที่สําคัญเธอเป็นลูกสาวของเขา ไมเคิล แมคแคน นักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งของเครือจักรภพอังกฤษ เขาเชื่อว่าสักวันบุตรสาวของเขาจะต้องเจอคนที่ดีกว่าริชาร์ดแน่นอน

“หนูมีแผนค่ะคุณพ่อ แต่คุณพ่อต้องช่วยหนู” โอลิเวียยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อนึกถึงแผนการที่ว่า


***************************************

2/12/2559

เปิดจองจ้าาาาา 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #8 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 18:25
    วุ้ยยอยากได้เขาจนตัวสั่นเลยเหรอนางมารร้ายโผล่แล้ว
    #8
    1