[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 4 : Mad Dog : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,277 ครั้ง
    22 ก.ย. 63

 


ตรวจคำผิดครั้งที่ 1

Noted : เอ็ดมันด์ เลนนิกซ์ = จีซอง 

 

 

 


        “แต่คนอย่างนายไม่มีสิทธิ์ล่ามเรา ไทเลอร์”

เจ้าของผิวขาวเอ่ยกับทรูอัลฟ่าหนุ่มด้วยน้ำเสียงรื่นหูที่ฟังยังไงก็ดูไม่ได้ทำให้น่ากลัวเลยสักนิด เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวนั้นกำลังดื้อดึงอย่างถึงที่สุด เผลอ ๆ อาจจะเข้าขั้นที่เรียกว่าโกรธก็คงจะว่าได้ แต่มันก็ดูขัดกับสิ่งที่อีกฝ่ายเป็นอย่างชัดเจน

ภาพลักษณ์อ่อนหวานและกิริยาแสนสุภาพดั่งเช่นชนชั้นสูงไม่ได้ทำให้เจ้าตัวดูน่าเกรงขามแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ เพราะมันกลับทำให้ในสายตาคนผิวสีแทนเห็นเพียงแต่กระต่ายตัวขาว

ฝ่ามือใหญ่ที่กำรอบข้อเท้าเล็กยังคงไม่คลายแรงลงแม้แต่น้อย นอกเสียจากจะทรุดลงนั่งยอง ๆ เพื่อมองใบหน้าของคนที่นั่งอยู่กับพื้นอย่างเงียบ ๆ และนั่นก็นับว่าเป็นการกดดันที่ยอดเยี่ยมเสียจนคุณหนูเยลเวอร์ตันถึงกับเม้มปากแน่น

“อยู่เฉย ๆ มันยากมากนักหรือ..”

“....”

“รู้บ้างไหมว่าถ้าออกไปข้างนอก นายจะต้องเจอกับอะไรบ้าง?”

คางได้รูปถูกบีบให้เงยหน้าขึ้นเชิดมองยามที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มกำลังพูด จนทำให้คนที่ปิดปากเงียบนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องสบตากับคนตาดุโดยตรงในระยะใกล้ชิด

“มันคงไม่มีอะไรแย่สำหรับเราไปมากกว่านี้”

แมดส์ ไทเลอร์ หัวเราะในลำคอกับคำตอบของโอเมก้าตัวขาวที่ดูจะอ่อนต่อโลกเสียเหลือเกิน เจ้าตัวคงคิดแค่เพียงหากได้ออกไปจากที่นี่ก็จะช่วยทำให้หลุดพ้น แต่ก็คงลืมนึกไปว่าข้างนอกนั่นที่เต็มไปด้วยอันตรายเกินกว่าจะคาดเดานั้นมันโหดร้ายยิ่งกว่าการถูกกักขังเสียอีก

“คิดน้อยเสียจริง”

“แล้วทำไมเราถึงต้องอยู่เฉย ๆ เพื่อรอเวลาส่งตัวกัน...”

“.....”

“ต่อให้พี่จะสัญญา เราก็รู้อยู่แก่ใจว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไม่ได้”

ยังไงเสีย เธียร์ เยลเวอร์ตัน ก็ต้องถูกส่งไปให้อัลฟ่าของอีกเมือง มันคงเป็นไปได้ยากเหลือเกินสำหรับการที่ ดีแลน เยลเวอร์ตัน จะช่วยเหลือเจ้าของผิวขาวได้ ไม่มีทางเสียหรอก…

“ต่อให้นายหนีออกไป ฉันก็จะตามไปลากนายกลับมาที่นี่เหมือนเดิม”

“.....”

“มันยังไม่ถึงเวลาที่นายจะได้ออกไปจากที่นี่”

แววตาที่ไร้ความเห็นใจพวกนั้นของทรูอัลฟ่าหนุ่มย่อมทำให้คนมองยิ่งรู้สึกถูกกดลงต่ำลงไปอีกเสียจนกลายเป็นเพียงดอกไม้ที่กำลังเหี่ยวเฉาซึ่งพร้อมจะร่วงโรย

ตาสวยไล่มองตามมือหนาที่มีโซ่อยู่ในมือผ่านม่านน้ำตาที่ทำให้การมองเห็นเริ่มพร่าเลือนเต็มที ก่อนที่ทุกอย่างจะเด่นชัดขึ้น เมื่อม่านน้ำตาก่อนหน้าถูกกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำตาเม็ดโตรินรดบนแก้มขาวเป็นระยะ เสียงของโซ่ที่ลากกับพื้นเมื่อมือหนานั้นดึงรั้งมันออกมา ย่อมเป็นเสียงที่หลอกหลอนอยู่ในหัวของคนที่ถูกล่ามมาพักใหญ่ได้อย่างไม่ยาก

“อย่างน้อยการออกไปจากที่นี่ มันก็ทำให้เราไม่ต้องถูกล่ามแบบนี้”

เธียร์กลืนก้อนที่จุกบริเวณลำคอตนเองลงอย่างยากลำบาก หลังจากเอ่ยประโยคนั้นออกไป มือขาวซึ่งเคยเท้าไปกับพื้นด้านหลังเพื่อทรงตัวเอื้อมมาลูบเบา ๆ บริเวณข้อเท้าของตัวเองซึ่งยังคงมีรอยสีแดงที่ยังไม่ทันจางหายในครั้งก่อน แผลที่ยังไม่ทันหายดี มันคงย่อมจะต้องเจ็บปวดเพิ่มอีกน่าดูหากต้องกลับมาอยู่ในสภาพแบบเดิม แววตาโศกเอาแต่ทอดมองข้อเท้าของตัวเองนิ่ง ในขณะที่มือขาวยังคงไล้ตามรอยแผลที่ทำให้ผิวขาวจัดนั้นมีตำหนิด้วยสีแดงช้ำ

“ไม่ล่ามเราได้หรือเปล่า..”

มือนุ่มอย่างคนที่ไม่เคยแตะต้องงานหนักสัมผัสลงบนหลังมือสีเข้มเบา ๆ ในขณะที่ตาใสนั้นช้อนขึ้นมองทรูอัลฟ่าหนุ่มอีกครั้งด้วยท่าทีอ่อนลง จนเรียกได้ว่าไม่หลงเหลือความดื้อรั้นไว้ให้ได้เห็น

แมดส์ ไทเลอร์ ยังคงนิ่งเงียบเพื่อรอดูว่าคนอย่างคุณหนูเยลเวอร์ตันจะทำอะไรได้อีกนอกจากนี้ และมันก็เป็นความรู้สึกที่ผิดคาดเหลือเกินสำหรับไทเลอร์ที่ประมาทโอเมก้าตัวขาวจนเกินไป

“นายจะขังเราไว้ในนี้ก็ได้ แต่เราขอแค่อย่าล่ามเรา..”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน เข็ดขยาดกับโซ่ตรวนพวกนี้ที่จำกัดอิสระของตัวเองเต็มทน ด้วยความหนักของมันย่อมทำให้การเดินไปไหนมาไหนของเจ้าตัวนั้นยากลำบากกว่าปกติ ไหนจะคมของมันที่เสียดสีกับผิวอ่อน จนเกิดเป็นความเจ็บแสบนั่นก็ยิ่งทำให้เธียร์แทบไม่อยากจะขยับตัวไปไหนบ่อย ๆ เมื่อถูกล่ามด้วยโซ่เส้นใหญ่

“นายทำตัวนายเอง..”

“เราทำเพื่อตัวเองเพราะไม่เคยมีใครช่วยเราได้”

เธียร์ตอบทรูอัลฟ่าหนุ่มตรงหน้าได้ไม่เต็มเสียงนัก แต่มันก็ยังคงดังมากพอที่จะทำให้คนซึ่งอยู่ใกล้แค่เพียงลมหายใจรินรดนั้นได้ยินอย่างชัดเจน

“ความดื้อรั้นของนายมันจะเป็นภัยกับตัวเอง”

“เราเป็นอย่างที่นายว่าจริง ๆ หรือ?” เจ้าของตาใสยังคงเอ่ยถามไทเลอร์ด้วยความสงสัย “ถ้าเกิดเราออกไปข้างนอกนั่นแล้วเป็นอันตรายขึ้นมาจริง ๆ นายจะช่วยเราไหม..”

“ก็ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น..”

“งั้นนายช่วยบอกเราได้ไหมว่าเมื่อไหร่เราจะได้ออกไปจากที่นี่.. บอกให้เราฟังหน่อยว่าอย่างน้อยเรายังมีหวังที่จะได้ออกไป…”

“เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น” แมดส์ ไทเลอร์ ตอบอีกฝ่ายเสียงเรียบ ก่อนจะดึงมือออกจากฝ่ามือของโอเมก้าตัวขาว แต่ก็คงไม่ทันฝ่ามือนุ่มที่คว้าฝ่ามือหนาไว้อีกครั้งด้วยสัมผัสที่แผ่วเบาไม่ต่างจากครั้งแรก สายตาคมไล่มองมือขาวที่สัมผัสมือของตัวเองด้วยความครุ่นคิด

“โซ่พวกนี้มันทำให้เราเจ็บ..”

คำอ้อนวอนของคุณหนูเยลเวอร์ตันนั้นไม่ต่างจากมนต์ที่สะกดให้เจ้าของผิวสีแทนนั้นนิ่งงัน จนเผลอลืมที่จะดึงมือออกจากอีกฝ่ายไปเสียสนิท

“เราสัญญาว่าต่อไปนี้เราจะไม่ดื้อกับนายอีก”

ใบหน้างดงามของเพียวโอเมก้าแนบซบลงกับต้นแขนด้านขวาของแมดส์ช้า ๆ จนผิวแก้มนิ่มแนบชิดไปกับกล้ามเนื้อบริเวณต้นแขนของอีกฝ่าย จนเห็นความแตกต่างของสีผิวที่ชัดเจน กลิ่นหอมจาง ๆ ของเยลเวอร์ตันยังคงลอยฟุ้งชวนให้ดอมดม ปลายจมูกโด่งของทรูอัลฟ่าหนุ่มสูดดมความหอมที่ลอยปะปนในอากาศเข้าไปเสียเฮือกใหญ่

“ต่อรองเก่งนักนะคุณหนู” กิริยาของโอเมก้าที่แสดงออกไม่ต่างจากการเชื้อเชิญ ย่อมทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มนึกสนุก แมดส์ ไทเลอร์ ไม่รู้หรอกว่าภายใต้ตาใสเหมือนอัญมณีน้ำดีกำลังซุกซ่อนเล่ห์กลอะไรอยู่ แต่ด้วยสัญชาตญาณของอัลฟ่า มันก็ย่อมรู้สึกถูกกระตุ้นเป็นธรรมดา “ทำแบบนี้มันคงไม่ดีเท่าไหร่..”

“เราจะไม่ผิดสัญญา”

“....”

ประโยคที่จู่ ๆ ก็โพล่งขึ้นมานั้นย่อมทำให้ แมดส์ ไทเลอร์ ขมวดคิ้วแน่นมากขึ้นกว่าเดิมไปอีก ความหัวร้อนที่เคยมีก่อนหน้านี้แม้จะยังไม่หายไปจนหมดแต่ก็ดูจะเบาบางลง เมื่อโอเมก้าตัวขาวนั้นไม่คิดจะมีปากเสียงกับตัวเองให้ได้หัวเสียเพิ่ม

“เชื่อเรานะไทเลอร์”

สัมผัสเย็นเยียบบริเวณข้อเท้าเล็กที่แนบกับความเย็นของเหล็กนั้นคงเป็นคำตอบสุดท้ายของ แมดส์ ไทเลอร์ ได้ดีจนทำให้โอเมก้าตัวขาวนั้นหลับตาลงอย่างจำยอม ก้อนเนื้อในอกนั้นบีบรัดเสียจนชาหนึบไปทั่วอกอย่างเช่นทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับความรู้สึกขมขื่น

“คงยกเว้นให้ไม่ได้หรอกเยลเวอร์ตัน...”

วันแรกใจร้ายอย่างไร ตอนนี้ก็ยังคงใจร้ายเหมือนเดิม..

“แต่ยังไงคืนนี้ฉันก็ต้องอยู่กับคุณหนูที่นี่”

“มะ.. หมายความว่ายังไง”

“หรือคุณหนูอยากอยู่คนเดียว?” หัวกลมส่ายระรัวทันทีเมื่อถูกถามแบบนั้น แต่มือขาวก็ยังไม่วายจับมือไทเลอร์อยู่ดี

“งั้นไม่ใส่โซ่นี่ได้หรือเปล่า...”

“อย่าคิดหนีฉันอีก”

เพราะต่อให้ เธียร์ เยลเวอร์ตัน หนีอีกสักกี่ครั้ง แมดส์ ไทเลอร์ ก็จะไปตามลากตัวคุณหนูนี่กลับมาเหมือนเดิม

สัมผัสเย็นของโซ่ที่เคยแนบชิดกับข้อเท้าเล็กจางหายไป เมื่อมือหนาวางโซ่ในมือลง ก่อนจะช้อนตัวคนที่ตัวเองฉุดลากขึ้นมาให้ไปนั่งบนเตียงนอนหลังใหญ่ เธียร์ทำได้แค่มองทรูอัลฟ่าหนุ่มนั้นเดินไปหาข้าวของในห้องตัวเองอย่างถือวิสาสะโดยไม่ได้ปริปากเอ่ยว่าคนที่ทำตัวไร้มารยาทแต่อย่างใด

“รอยช้ำที่เข่านั่น..” เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วเจ้าของดวงตาดุก็หยิบยื่นตลับยาขนาดเล็กให้กับคนตัวขาวได้รับมันไปทา

“คงเพราะเมื่อกี้ที่เราล้ม..” เจ้าของรอยฟกช้ำเอ่ยพลางนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าเมื่อครู่ที่เจ้าตัวนั้นสะดุดล้มเพราะแรงกระชากของ แมดส์ ไทเลอร์ ด้วยแรงไม่น้อยนัก จนเข่าของเจ้าตัวกระแทกเข้ากับพื้น โชคดีที่มีเพียงแค่รอยช้ำและไร้ซึ่งแผลถลอกที่ทำให้เลือดออก

“ชักช้าแบบนี้ เมื่อไหร่จะได้ทากัน” คนที่มองอยู่เอ่ยก่อนจะหยิบตลับยาในมือของคุณหนูเยลเวอร์ตันคืนมา แล้วจัดการป้ายยาสมุนไพรที่ช่วยรักษาบาดแผลฟกช้ำนั้นลงบนเข่าของอีกฝ่าย

ฟันขาวขบกัดเข้าหาริมฝีปากล่างของตัวเองเพื่อข่มความเจ็บจากน้ำหนักมือของทรูอัลฟ่าที่ทายาให้ตัวเอง และเมื่อแมดส์ ไทเลอร์ เงยหน้าขึ้นมาเห็นคนตัวขาวที่กำลังกัดปากน้ำตาคลอก็ได้แต่ถอนหายใจหนัก ๆ

“ถ้าเจ็บก็แค่บอก จะเงียบทำไม”

ใครจะกล้าพูดกัน.. แค่เห็นใบหน้าหงุดหงิดของไทเลอร์ ก็ทำให้เยลเวอร์ตันแทบจะไม่กล้าเอ่ยแย้งอะไรแล้ว

“เรากลัวนายรำคาญ”

ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษหน้านิ่ง ๆ และตาดุที่ชอบมองด้วยแววตาไร้ความรู้สึกของ แมดส์ ไทเลอร์ ล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้เธียร์ต้องคิดแบบนั้น

“รำคาญหรือกลัว?”

“ก็อาจจะทั้งคู่” เธียร์ตอบได้ไม่เต็มเสียงนัก “เราเดาใจนายไม่ถูกหรอกว่ากำลังคิดอะไร”

“เชื่อเถอะว่าถ้านายมองฉันออก บางทีนายอาจจะไม่อยากรู้แล้วก็ได้ว่าฉันคิดอะไร”

“แล้วตอนนี้นายคิดอะไรอยู่...” มือที่กำลังหมุนปิดตลับยานั้นชะงักลงเล็กน้อย ก่อนที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มจะเดาะลิ้นอย่างชอบใจกับคำถามของโอเมก้าตัวขาว

“ก็คงกำลังคิดว่ากลิ่นของคุณหนูในตอนนี้มันเริ่มจะชัดขึ้นเรื่อย ๆ แล้วน่ะสิ”

ตาใสเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะขยับถอยหนีทรูอัลฟ่าตรงหน้าอย่างไม่ต้องคิด คนตัวเล็กกว่าพลิกตัวไปหยิบกล่องยาเล็ก ๆ ที่บรรจุเม็ดยาขนาดเล็ก ก่อนจะเปิดมันและหยิบเข้าปากตัวเองในทันที คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่เจ้าตัวมักจะกินเสมอเพื่อลดระดับกลิ่นของตัวเองนั้นหมดฤทธิ์ ถึงได้ทำให้ไทเลอร์เริ่มได้กลิ่นหอมของดอกแมกโนเลียที่ชัดขึ้น แตกต่างจากก่อนหน้าที่เป็นเพียงแค่กลิ่นจาง ๆ

“นายควรออกไปก่อน..”

กว่ายาจะออกฤทธิ์ก็คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก มันคงไม่ดีต่อตัวทรูอัลฟ่าที่จมูกไวกว่าอัลฟ่าปกติสักเท่าไหร่ นั่นคือสิ่งที่เธียร์คิด

“กลัวว่าฉันจะทำอะไรนายหรือยังไง”

“สัญชาตญาณไม่ใช่เรื่องที่สมควรจะไว้ใจ”

“ไม่ว่าจะปกติหรือเพราะสัญชาตญาณ ฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้สักเท่าไหร่”

“....”

“เพราะฉะนั้นนายเองก็ควรระวังตัวเองให้มากขึ้นเยลเวอร์ตัน”

 

 

*

 

 

หลังจากที่ไทเลอร์ออกไปจากห้อง คนตัวขาวก็ถึงได้มีช่วงเวลาได้หายใจหายคอได้สะดวก การอยู่ใกล้ทรูอัลฟ่าอย่างไทเลอร์นั้นย่อมมีความรู้สึกอึดอัดที่ไม่ต่างจากการถูกกดให้อยู่ต่ำ มันเป็นเรื่องปกติที่โอเมก้ามักจะรู้สึกได้หากอยู่ใกล้พวกที่มีเพศรองต่างจากตัวเอง กลิ่นไม้ลึกลับที่เธียร์ไม่รู้จักให้ความรู้สึกถึงความร้อนผ่าว และอันตรายที่แฝงอยู่ภายในตัวของแมดส์อย่างชัดเจน

ยิ่งยามที่ดวงตาเฉยชาซึ่งเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวจ้องมองมาที่ตน มันก็ยิ่งข่มขวัญคนมองได้อย่างไม่ยากเย็น

เสื้อผ้าสีเข้มที่ชื้นเหงื่อผสมไปกับกลิ่นประจำตัวถูกถอดออกจากร่างกาย ก่อนที่ เธียร์ เยลเวอร์ตัน จะก้าวเท้าลงไปในอ่างอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อเหนียวเหนอะหนะ ผิวกายขาวกระจ่างฉายชัดท่ามกลางแสงสลัวของแสงไฟที่ถูกจุดให้ความสว่างภายในห้องน้ำ  

เส้นผมสีเข้มแนบลู่ไปตามใบหน้าจนเผยให้เห็นโครงหน้าที่ชัดเจนของคุณหนูเยลเวอร์ตัน กระดูกบริเวณช่วงลาดไหล่ที่ไล่มาจนถึงไหปลาร้าขึ้นชัดเจนเสีย จนไม่น่าแปลกใจเลยสักนิดที่ใครหลายคนจะมองว่าคนตัวขาวนั้นดูขี้โรคและอ่อนแอ

เสียงปิดประตูด้านนอกนั้นทำให้คนที่กำลังอาบน้ำอยู่เงียบ ๆ ต้องหันไปมองทางประตูห้องน้ำ ก่อนที่เจ้าตัวจะจัดการอาบน้ำให้เสร็จเรียบร้อย

บานประตูห้องน้ำที่เปิดออกพร้อม ๆ กับเจ้าของผิวขาวเนียนที่อยู่ในชุดนอนสีสบายตา เสื้อแขนยาวและกางเกงขายาว ย่อมดูรุ่มร่ามเมื่ออยู่บนร่างกายของโอเมก้าตัวผอม ทรูอัลฟ่าหนุ่มที่กลับเข้ามาอีกครั้งเองก็อยู่ในชุดที่ไม่แตกต่างกันสักเท่าไหร่นักในสภาพของเสื้อผ้า แต่ที่แตกต่างก็คงหนีไม่พ้นร่างกายแข็งแรงที่ยังดูชัดเจนไปเสียทุกสัดส่วนนั้นต่างหาก

“คุณหนูควรจะเช็ดตัวไม่ใช่หรือ” สรรพนามที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มมักจะใช้เรียก เธียร์ เยลเวอร์ตัน ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คนตัวขาวรู้สึกดีขึ้นสักเท่าไหร่

“เราเหนียวตัว..”

โกหกทั้งเพ ใครจะไปเชื่อกัน กลิ่นแปลกประหลาดที่มาจากพวกน้ำมันหอมระเหยที่กลบกลิ่นของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน จนจางลงยิ่งกว่าเดิมต่างหากที่เป็นสาเหตุให้คุณหนูเยลเวอร์ตันอาบน้ำ

“กลิ่นฉุนเสียจนแสบจมูก..”

หอมแค่ไหนก็ยังคงไม่ลื่นจมูกเท่ากับกลิ่นกายที่แท้จริงของคุณหนูเยลเวอร์ตัน

เมื่อได้ยิน แมดส์ ไทเลอร์ บอกเช่นนั้น คนตัวขาวก็แอบยกยิ้มเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้ เพราะความรู้สึกที่มั่นใจว่าตัวเองจะปลอดภัยจากอีกฝ่ายมากขึ้น

“นายน่าจะนอนตรงนั้นได้..”

นิ้วเรียวสวยของคุณหนูเยลเวอร์ตันชี้ไปทางเก้าอี้ตัวยาวที่มีพื้นที่มากพอให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มนอนได้ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปเปิดตู้ไม้ภายในห้องและหยิบผ้าห่มผืนใหม่ออกมาให้อีกฝ่าย

“คงไม่เป็นไร” แมดส์ปฏิเสธผ้าห่มในมือคนตัวขาว เมื่อพิจารณาแล้วว่าที่นอนในคืนนี้ของตัวเองนั้นเพียงพอ

“ถ้าไม่เอาไปห่ม ก็เอาไปรองนอนเสีย” เพราะอย่างน้อยผ้าห่มนี่ก็สามารถช่วยเพิ่มความนุ่มจากเบาะแข็ง ๆ ที่ถูกวางไว้ สายตาที่ส่งมาแกมบังคับของเยลเวอร์สามารถทำให้ แมดส์ ไทเลอร์ ยอมรับผ้าผืนนั้นมาอย่างจำใจ

“จงใจอาบน้ำกลบกลิ่นตัวเอง แต่ดันให้ผ้าห่มที่มีแต่กลิ่นตัวเองมา นี่คิดดีแล้วใช่ไหมคุณหนู..”

“!!!”

คนที่กำลังคลี่ยิ้มน้อย ๆ ถึงกับหน้าเจื่อนไปในทันที เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้น น้ำใจที่ตั้งใจหยิบยื่นก่อนหน้านี้ ช่างดูจะเป็นความคิดที่ผิดพลาดไม่น้อย

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าให้ระวังตัว”

*

 

เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้นนี้เองก็ดูจะมีเรื่องปวดหัวให้ แมดส์ ไทเลอร์ นั้นได้วุ่นวายตั้งแต่เช้า มันไม่ใช่สาเหตุหลักจากคุณหนูเยลเวอร์ตัน แต่มันกลับเป็นเพราะญาติของเพียวโอเมก้าตัวขาวเสียมากกว่า

การที่ เอ็ดมันด์ เลนนิกซ์ โผล่มาเยี่ยมเยียนคุณหนูเยลเวอร์ตันอย่างไม่บอกกล่าวให้ทราบล่วงหน้านี่เองที่กำลังเป็นปัญหา เด็กหนุ่มที่พึ่งจะเป็นอัลฟ่าอย่างเต็มตัวเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ยังคงนั่งรออยู่ที่ชั้นล่างของปราสาทกลางทะเลสาบอย่างอารมณ์ดี สายตาของอัลฟ่าตระกูลเลนนิกซ์สอดส่ายมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งซุกซ่อนไปด้วยเล่ห์กลต่าง ๆ ไม่ต่างจากอสรพิษตัวเขื่อง  

แมดส์ ไทเลอร์ ที่เป็นฝ่ายออกมารับหน้าแขกในวันนี้ ก็ได้แต่เดินขึ้นมาด้านบนเพื่อพูดคุยกับคุณหนูเยลเวอร์ตัน แต่ทว่าท่าทางที่แปลกประหลาดนั้นของเพียวโอเมก้าตัวขาว ก็สร้างความเคลือบแคลงใจให้กับทรูอัลฟ่าหนุ่มเป็นอย่างมาก

“บอกให้เขากลับไป...”

ยังไม่ทันที่ แมดส์ ไทเลอร์ จะได้เอ่ยอะไร คนตัวขาวก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนจะเมินหน้าหนีอย่างไม่ยอมสบตา

“คุณหนูรู้แล้วหรือว่าแขกวันนี้คือใคร?”

“เราเห็นแล้ว..” เจ้าของริมฝีปากบางเอ่ย ในขณะที่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากแม่บ้านคนสนิทที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล “เราไม่ต้องการเจอเขา”

“อย่าเสียมารยาทดีกว่าน่า..”

“ถ้าไม่อยากให้ทุกอย่างวุ่นวาย นายก็ควรให้พวกเลนนิกซ์ออกไปจากที่นี่” โอเมก้าหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ชอบใจนัก ในขณะที่เจ้าตัวเดินเข้าไปหาคนเป็นนายตัวเอง ก่อนจะจับมือขาวที่กำเข้าหาชายเสื้อตัวเองแน่นมาบีบเบา ๆ  

“ขอร้องเถอะ ช่วยทำยังไงก็ได้ให้พวกเขาออกไปจากที่นี่” เธียร์ เยลเวอร์ตัน หันกลับมามองหน้า แมดส์ ไทเลอร์ ก่อนจะเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอร้องทรูอัลฟ่าหนุ่ม “ได้โปรด..”

ท่าทางหวาดกลัวพวกนั้นที่แสดงออกมา มันดูจะมากกว่าที่ เธียร์ เยลเวอร์ตัน เคยแสดงออกมาต่อหน้า แมดส์ ไทเลอร์ เสียด้วยซ้ำ ริมฝีปากสีระเรื่อเอาแต่พูดว่าไม่อยากเจออัลฟ่าตระกูลเลนนิกซ์ ยิ่งเป็นการตอกย้ำเจตนาที่ชัดเจนของคนตัวขาวได้เป็นอย่างดี

“มีอะไรที่ฉันสมควรรู้ไหม?”

ใบหน้าของเอนยาซีดขึ้นในทันที หลังจากที่ไทเลอร์เอ่ยถามออกมาเช่นนั้น

“มะ...ไม่มี”

“ถ้าเธอไม่บอก ก็น่าจะรู้นะว่าฉันจะเค้นถามที่ใคร..”

“....”

“เลือกเอาแล้วกันว่าจะเป็นคนเล่าให้ฉันฟังเอง หรือจะให้ฉันถามจากปากคุณหนูของเธอ”

ทรูอัลฟ่าหนุ่มเดินลงมาจากทางด้านบนด้วยท่าทางไร้ความสำรวมใด ๆ กิริยาไร้มารยาทของคนผิวเข้มตกอยู่ในสายตาของ เอ็ดมันด์ เลนนิกซ์ ตลอดจนอีกฝ่ายเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตนเอง  

ผู้คุมคนใหม่ของปราสาทไม่แม้แต่จะเชื้อเชิญแขกที่มาเยือน ย่อมทำให้อัลฟ่าตระกูลเลนนิกซ์ขัดเคืองใจไม่น้อย เพราะหากเป็นปกติแล้ว เขาเองก็แทบเรียกได้ว่าสามารถเข้าออกที่นี่ได้อย่างสะดวกสบาย โดยไม่ได้ต้องรับการอนุญาตจากใคร

“เห็นทีว่าวันนี้คุณชายเลนนิกซ์คงจะมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ..” สายตาดุดันสมกับเป็นทรูอัลฟ่าที่หาได้น้อยในดินแดนทางตอนใต้ ยังคงถือดีจนก่อให้คุณชายเลนนิกซ์เกิดความไม่พอใจเล็ก ๆ  “คุณหนูไม่ต้องการให้ใครเข้าพบในตอนนี้ทั้งนั้น..”

“เธียร์ไม่ได้บอกหรือว่าฉันเป็นใคร” เจ้าของสีผมสว่างเอ่ยอย่างมั่นใจ “ไม่มีทางที่เธียร์จะปฏิเสธฉัน”

“ถ้านายคือคุณชายเลนนิกซ์ ก็ย่อมถูกต้องแล้วที่คุณหนูไม่ต้องการพบ..” แมดส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ พลางไล่มองอัลฟ่าที่อยู่ตรงหน้าตัวเองอย่างพิจารณา ด้วยสายตาที่ไร้มารยาทอย่างชัดเจน “จะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง แต่ยังไงเสีย คุณชายก็ไม่มีสิทธิ์ขึ้นไปพบคุณหนู”

“อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากดีกว่า”

“เชิญ…”

แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยเพียงสั้น ๆ โดยไม่ได้ผายมือส่งแขกแต่อย่างใด นอกเสียจากจะใช้สายตาของตัวเองขับไล่อีกฝ่ายตรง ๆ

“คิดดีแล้วหรือที่จะรับคำสั่งจากเธียร์..” อัลฟ่าหนุ่มจากตระกูลเลนนิกซ์ยังคงไม่วายเอ่ยข่มขู่

“ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องทำตามคำสั่งเลนนิกซ์”

“....”

“เมื่อก่อนคุณชายจะเข้าจะออกที่นี่อย่างไร นั่นก็คือเรื่องของอดีต แต่ว่าตอนนี้.. ที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม”

 

 

 

HASTAG : #maddogmn


 


 


 


 


 


 

TALK : คุยกับนายคนนี้ได้นะคะน้องเธียร์แต่ระวังปากนายคนนี้ไว้หน่อย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.277K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6446 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 11:49
    พระเอกเราก็แอบเท่นาาา มีความปกป้องคุณหนูๆ ตอนน้องเธียร์อ้อนพี่แมดส์ไม่ให้ล่ามโซ่ คือใจเราเหลวเป็นน้ำเลยยย น้องเอนหน้าไปซบแขนเลยอ่ะ อย่าลูก อันตราย มันอันตร้ายยย
    #6,446
    0
  2. #6355 ParkMild (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 15:57
    ตอนน้องอ้อนชั้นน้วยไปหมด
    #6,355
    0
  3. #6288 __0997 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 22:47
    จริงๆนายแมดส์ก็มีเหตุผลแหละ แบบเป็นคนรับฟังอยู่ แต่นิสัยขี้กวนของไทเลอร์มันมาแต่รุ่นไหนๆแล้ว ของแมดส์ก็อาจจะกวนแบบรุนแรงหน่อย แต่ก็นั้นแหละ หมาบ้าก็ยังเป็นหมาที่ฟังรู้เรื่องนะ
    #6,288
    0
  4. #6146 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 02:14
    น้องเธียร์ลูกกก
    #6,146
    0
  5. #6116 BBbyunbua (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 20:52
    ขอบอกกงนี้ถึงนายแมดจะใจร้ายมาก แต่สกิลการปกป้องชั้นให้ได้เธอที่ 1 เลยสวดยอด จ้าง 100 ปกป้องล้านล้าน
    #6,116
    0
  6. #6095 KimCho (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 15:29
    ใจแข็งชะมัดแมดส์นี่ น้องอ้อนเลยนะะะ แล้วเรื่องเลนนิกซ์คืองั้ยยย
    #6,095
    0
  7. #6049 babemay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 11:17
    แมดส์นี่โอ้ย ปากกกก 5555555555 แต่ตอนอ้อนนี่ไทเลอร์แอบหวั่นไหวเร้กๆ นึกว่าจะใจอ่อน!!!!! ฮือ แต่ทำไมน้องกลัวเลนนิกซ์กันนะ?
    #6,049
    0
  8. #5951 doraaung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 20:49
    คุณหนูโคตรอ้อนอ่ะ นายตายแน่ไทเลอร์!!!!

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #5,951
    0
  9. #5915 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 12:39
    เธียร์น่ารักมาก บ้าจิง;-;
    #5,915
    0
  10. #5883 Oywctmw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 17:50
    อ้าวยังไงเนี่ยเลนนิกซ์
    #5,883
    0
  11. #5834 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 06:49
    ระวังตัวหน่อยนะคะน้องเธียร์คนดี🥺 ว่าแต่ทำไมน้องถึงไม่อยากเจอเลนนิกซ์กันล่ะ เคยทำอะไรไว้กับน้องกัน? น้องถึงได้กลัวขนาดนี้
    #5,834
    0
  12. #5748 Kttjj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 11:09
    ตระกูลเลนนิกซ์เคยทำอะไรไม่ดีกับน้องเธียร์รึเปล่าถึงกลัวขนาดนี้ สงสารน้องงงง
    #5,748
    0
  13. #5642 fararaferren (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 00:20
    ทำไมน้องไม่อยากเจอเลนนิกซ์นะ ต้องมีอะไรแน่เลยใช่ไหม เช่น เป็นคู่หมาย แต่ครางนี้นายแม้ดทำดีนะ อ่อนโยนปกป้องน้องมากขึ้น ถึงจะแค่กะติ้ดเดียวก็ดีกว่าตอนก่อนๆ ชั้นรู้นะว่าเทอคิดอะไรนายแม้ด ขั้นรู้!!
    #5,642
    0
  14. #5534 lopenav (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 18:59
    น้องเธียร์นิสัยดีมากๆเลยอ่ะ ฮือออออ ทำไมคนถึงใจร้ายกะน้องได้ลงคอ
    #5,534
    0
  15. #5157 machada07 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 22:08
    กับนายคนนี้ยิ่งต้องระวังนะคะน้องเทียร์
    #5,157
    0
  16. #4828 ปงจี้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 01:34
    น้องเธียร์น่าเอ็นดูอ่ะตอนให้ผ้าห่ม แงงงงงงง น่ารัก
    #4,828
    0
  17. #4684 Prapreng (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 16:21
    น้องเธียร์ระวังตัวหน่อยลูก
    #4,684
    0
  18. #4314 thatdimplepeach (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 00:16

    เขินตอนน้องอ้อนนรรให้ปลดโซ่ออกมาเลยยยยค่ะ แงงงงงงบ้าไแล้ววววววววววว

    #4,314
    0
  19. #4257 ปงจี้ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 04:26
    น้องคนดีที่หนึ่งเลย ใจน้วยตอนน้องยื่นผ้าห่มให้ แงงงงงง น่ารักไม่ไหว อยากพาน้องหนี ฮืออออออ
    #4,257
    0
  20. #3550 om_kanokrat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 12:58
    เเมดเเบบยิ่งใหญ่มากกใครก้อย่ามาสั่งจัมม!!
    #3,550
    0
  21. #3403 kim-taeaee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 09:47
    น้องอ้อนนนนนฮือออออน้องเธียร์ค้าบ
    #3,403
    0
  22. #3399 pplinyeol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 02:28
    นี่ว่านางโอนอ่อนให้น้องอยู่นะ แอแงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงหลงเสน่ห์น้องเข้าแล้วนะสิ ถึงจะปากแขวก็เหอะ คนเขาดูออกนะค่ะคุร
    #3,399
    0
  23. #3335 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 18:44

    ทุกคนรอบตัวน้องดูน่ากลัวหมดเลย แง

    #3,335
    0
  24. #3235 Blsuni (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 01:54

    เอ่าเลนนิกซ์ร้ายหรอออ

    #3,235
    0
  25. #3232 FridayChilling (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 20:03
    นี่แค่อ่านยังกลัวแมดเลย555555
    #3,232
    0