[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 39 : Mad Dog : Chapter 34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 748 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63


 

 

เนิ่นนานนับหลายชั่วโมงที่หมาบ้ายังคงนั่งเฝ้าเจ้าของของมันไม่ยอมห่าง หลังจากที่เธียร์ได้รับการรักษาเป็นที่เรียบร้อย เจ้าตัวก็ผล็อยหลับสนิทไป ทั้งที่ยังทำแผลตามร่างกายไม่เรียบร้อยดี ผิวเนียนละเอียดซึ่งเคยไร้บาดแผล และร่องรอยฟกช้ำ กลับเต็มไปด้วยรอยสีช้ำจนเห็นชัดเจน ไหนจะฝ่าเท้าของเจ้าตัวที่ถูกพันแผลอยู่ก็เช่นกัน

ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของเธียร์อย่างไม่วางตา คนตัวขาวซึ่งนอนจมกองหมอนยังคงหลับสนิท

ใบหน้าไร้เดียงสาคล้ายกับทูตสวรรค์ตัวน้อยกำลังนิทรา แม้ไร้ปีกสีขาวประดับบนแผ่นหลัง แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าตัวตนของเธียร์ แสนบริสุทธิ์เกินกว่าจะเปรียบกับสิ่งใด…

ทูตสวรรค์ที่ไม่อาจกลับไปรับใช้พระผู้เป็นเจ้า แต่กลับคอยชี้ทางให้กับเขาอยู่เสมอ

แม้จะแปดเปื้อนด้วยสีดำที่ถูกแต่งแต้ม แต่สีขาวสะอาดของมันก็ไม่เคยจางหาย

จิตใจของคุณหนูเยลเวอร์ตันที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังดีให้กับผู้อื่น มันยังคงงดงามอยู่เสมอ… ไม่ว่าจะครั้งแรกที่ได้เรียนรู้จัก หรือแม้กระทั่งยามนี้ที่ได้ชิดใกล้

‘แค่การที่เราปลอดภัย มันก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมากพอแล้วไม่ใช่หรือ..’

‘…..’

‘ควินน์อาจต้องใช้เวลาเรียนรู้ พี่อย่าถือโทษเขาเลย’

แมดส์ ไทเลอร์ ยอมรับเลยล่ะว่าตัวเองนั้นรู้สึกผิดหวังในตัว ควินน์ เดอเกล เป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด มันก็เลวร้ายสำหรับชีวิตของคน ๆ หนึ่งด้วยกันทั้งสิ้น

หากในวันนั้น เอ็ดมันด์ เลนนิกซ์ ไม่ได้ปล่อยตัว เธียร์ เยลเวอร์ตัน กลับมายังหมู่บ้าน แล้วกลายเป็นว่าพาคนรักของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย เขาจะต้องรู้สึกเช่นไร?

ควินน์ เดอเกล จะรู้สึกสมใจหรือไม่? ที่สามารถกำจัดตัวปัญหาที่ตัวเองกล่าวหาอยู่ฝั่งเดียว และทิ้งเห็นคนที่ไม่รู้อะไรเช่นเขา ต้องหาคำตอบว่าเพราะอะไร คนรักของตัวเองจึงหายไป

แต่ก็ถือว่าโชคดีที่สิ่งนั้นไม่ได้เกิดขึ้นมาจริง ๆ ไม่อย่างนั้น แมดส์ ไทเลอร์ ก็คิดไม่ออกเช่นกัน ว่าความบ้าคลั่งที่อยู่ในตัวเขาจะเกิดขึ้นได้มากแค่ไหน

และถ้าหากในวันนี้ เขาไม่สามารถไปช่วยเหลือคนรักของตัวเองได้ทัน มันจะเกิดอะไรขึ้น ความกลัวในใจของแมดส์กลายเป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนความเกรี้ยวกราดในตัวของหมาบ้า

มันเห็นว่าคนที่ตัวเองรักกำลังถูกกระทำเยี่ยงสัตว์ตัวเล็กที่ไร้ทางสู้.. เป็นอีกครั้งที่มันเห็นความต่ำตมที่อยู่ลึกในจิตใจของคนที่กำลังกระหายในอำนาจ และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ หินก้อนใหญ่ที่กลายเป็นอาวุธร้ายในตอนนั้น มันเฝ้ารอแค่เพียงใครสักคนโยนมันลงไปในทะเลสาบ.. โซ่เส้นยาวซึ่งผูกรั้งไว้กับตัวมัน ก็พร้อมจะกระชากเหยื่อผู้โชคร้ายให้ดำดิ่งลงไปพร้อมกับมันทุกเมื่อ

ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ มันก็ยิ่งทำให้แมดส์ยิ่งเดือดพล่าน..

ไม่ว่าจะเหตุผลใด พวกมันก็ไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้ ชีวิตของเธียร์ซึ่งไม่เคยได้รับการให้เกียรติในฐานะเชื้อสายของเยลเวอร์ตัน ย่อมไม่มีความจำเป็นที่จะต้องชดใช้หรือตอบแทนสิ่งใดให้กับเลือดเนื้อในตัวที่ได้มา โดยไม่ได้แม้แต่จะเลือกเกิดเอง

หากคิดว่าผู้ปกครองฟลัมคนก่อนไม่เคยแยแสกับลูกนอกสมรสเช่นไร ผู้ปกครองฮาร์เดนเจอร์ก็เรียกได้ว่าเลือดเย็นยิ่งกว่าการกระทำที่ไม่คิดจะแยแส

พวกเขาก็แค่คนที่โชคร้ายที่ยังพอมีความโชคดีหลงเหลืออยู่บ้าง.. แม้มันจะเป็นความโชคดีที่มาเยียวยาความเจ็บปวดในอดีต ยามที่ความรู้สึกมันเริ่มชินชาแล้วก็ตาม

“เราควรจะมีความสุขกันเสียที..”

ทรูอัลฟ่าหนุ่มเอ่ยกับตัวเองและคนที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ตรงหน้า แสงเทียนสีนวลตาภายในห้อง ช่วยขับผิวขาวละเอียดให้ระยิบระยับแข่งกับหมู่ดาวบนผืนฟ้า แต่มันคงดีกว่าหากพระจันทร์เสี้ยวอันโดดเด่นของเจ้าตัว จะได้สว่างไสวและโดดเด่นกว่าหมู่ดาวเหล่านี้

ก็ขอให้การแสวงหาความมั่นคงของเขา จะเป็นคำตอบของความสุขในชีวิตครอบครัวของเขาที่กำลังเริ่มต้นขึ้น

ทั้งชีวิตและเส้นทางที่เขาเคยเลือกมันกำลังจะถูกละทิ้ง เพื่อแทนที่ด้วยเส้นทางซึ่งมีเป้าหมายอย่างชัดเจน ว่าเขากำลังทำมันไปเพื่ออะไร และคำตอบของชีวิตที่เคยเฝ้าถามตัวเองมาตลอดมันคือชีวิตเช่นไร

ชีวิตที่ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้าง… ชีวิตที่เรียนรู้ว่าควรหวงแหนลมหายใจของตัวเอง เพื่อใครสักคนอย่างเต็มใจ

แมดส์ ไทเลอร์ ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยากลำบาก.. กี่สิบปีที่เอาแต่วิ่งหนีและเมินเฉยต่อความจริง กี่ครั้งที่เขาไม่สามารถเอาชนะทิฐิในใจของตัวเองได้ เพราะความทรงจำที่เลวร้ายเกินกว่าจะลบเลือน

ขาของเขาได้ก้าวออกมาจากจุดที่ตัวเองเคยยืน โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนทางข้างหน้า มันจะราบรื่นหรือเป็นดั่งที่หวังไว้หรือไม่ แต่เมื่อก้าวออกมาแล้ว มันก็ยังคงต้องก้าวต่อไป

และแมดส์เองก็ไม่อาจปรานีใครก็ตามที่คุกคาม และหวังจะทำลายชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ได้อีกต่อไป

“มันถึงเวลาที่เยลเวอร์ตันต้องชดใช้...”

 

 

 

 

“นายจะเอายังไงกับเรื่องนี้ต่อ..”

ทันทีที่ เชส ไทเลอร์ เห็นพี่ชายของตัวเองเดินออกมาจากห้อง เจ้าตัวก็อดเอ่ยปากถามออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งด้วยสีหน้าท่าทางของแมดส์ที่เชสเองก็ไม่สามารถเดาได้ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดใจไม่น้อย

“มีพวกมันเหลือรอดกันเท่าไหร่..”

“ถ้าให้นับมือก็คงพอ” หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ปรายตามองออกไปทางด้านนอก ที่ยังคงเต็มไปด้วยผู้คนซึ่งกำลังลำเลียงทหารที่ได้รับบาดเจ็บไปรักษา ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งก็เริ่มจัดการกับศัตรูที่ไร้ซึ่งลมหายใจ นับว่าเป็นโชคดีด้วยซ้ำที่หยาดน้ำฝนในวันนี้ ช่วยชะล้างกลิ่นคาวของเลือดมากมายไปได้มากโข “แต่เลนนิกซ์อาการหนักเอาเรื่องใช้ได้”

“ยื้อไว้ให้พอใช้ประโยชน์… ไม่มีความจำเป็นที่เราต้องรักษามัน”

“ไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือ?” เชส ไทเลอร์ แสร้งถามด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะได้รับเสียงนิ่ง ๆ ของแมดส์ตอบกลับมา

“ถ้าเทียบกับสิ่งที่มันทำกับเธียร์ แค่นี้ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ”

“…..”

“ต่อให้เป็นวินาทีนั้นหรือตอนนี้ ฉันก็อยากฆ่ามันเหมือนเดิม”

“…..”

“เผื่อว่าบางที.. ชีวิตของมันจะชดใช้ให้กับการให้อภัยที่เธียร์เคยให้มัน”

“แต่ฉันคิดว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันคงไม่ยอมให้นายทำแบบนั้นหรอกแมดส์”

“ข้อนี้ฉันรู้ดี…” คนอย่างเธียร์ไม่มีทางมีชุดความคิดเช่นเดียวกับแมดส์อย่างแน่นอน จัดว่าเป็นคนจำพวกไม่คิดทำร้ายใครต่อให้มีโอกาสอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

“ก็นับว่าโชคดีที่ลูกนายปลอดภัย” ไม่ใช่แค่แมดส์หรอกที่กังวล วินาทีนั้นขนาดเชสที่ยืนมองอยู่ไกล ๆ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเพียวโอเมก้าตัวเล็กที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก “นายทำหน้าที่ของนายในฐานะหัวหน้าครอบครัวได้ดีที่สุดแล้วพี่ชาย..”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เอ่ยบอกคนที่มีสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเอื้อมมือไปบีบไหล่ของพี่ชาย เพื่อให้กำลังใจคนที่กำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่าทั้งสองข้าง

“ฉันควรทำได้ดีกว่านี้..”

ถ้าหากเขาคิดให้รอบคอบ อย่างน้อยเธียร์ก็อาจจะไม่ต้องเจ็บตัว และอยู่ในสภาพที่ไม่น่าดูเช่นนี้

“แค่การที่นายรักษาชีวิตของคนที่นายรักไว้ได้ มันก็ย่อมมีค่ามากที่สุดไม่ใช่หรือ?”

“…..”

“มันเป็นไปไม่ได้ที่นายจะทำทุกอย่างได้ที่สุด แต่อย่าลืม.. ว่านายได้ทำในสิ่งที่ควรทำมากที่สุดไปแล้ว”

“…..”

“แค่นี้มันยังไม่พออีกหรือ… ฉันรู้ว่านายอยากให้เขามีความสุขที่สุด แต่นายก็ย่อมรู้ดี ว่าความสุขที่คนรักของนายต้องการมันคืออะไร”

ไม่ใช่เกียรติยศ ไม่ใช่เงินทอง แต่มันคือตัวเขาต่างหากที่เป็นความสุขของเธียร์

“นายไปพักผ่อนเถอะเชส ส่วนทางนี้ฉันจะจัดการเอง” แมดส์โบกมือไล่น้องชายฝาแฝดของตนให้กลับไปพักผ่อน ทางด้านของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เองก็ไม่คิดจะแย้งอะไร เพราะดูจากท่าทางของแมดส์ เจ้าตัวอาจจะต้องการใช้ความคิดกับตัวเอง มากกว่าที่จะรับฟังคำพูดจากใคร

“ยังไงฉันก็อวยพรให้คุณหนูเยลเวอร์ตันอาการดีขึ้นในเร็ววัน..”

“ขอบใจ”

 

 

ขายาวของทรูอัลฟ่าผิวเข้มเดินผ่านคนเจ็บมากมายที่ได้รับการรักษาเรียบร้อย แม้จะระเกะระกะไปบ้าง แต่ก็จัดอยู่ในความเรียบร้อยระดับหนึ่ง ไม่มีภาพน่าสยดสยองชวนอาเจียน หรือ ภาพความทรมานในสงครามขนาดย่อมที่เกิดขึ้น คงเพราะด้วยการจัดการที่เร่งนำพวกไร้ลมหายใจออกไปให้พ้นจากพื้นที่ และให้ความสนใจกับทหารทุกนายที่ได้รับบาดเจ็บ ซ้ำยังเร่งรีบในการรักษาให้ได้ทันท่วงทีมากที่สุด

“น่าอายเป็นบ้าเลยฟิทซ์รอย เรื่องที่นายโดนซัดจนสลบเหมือด ในจังหวะที่ยังไม่ได้ทันได้ตั้งตัว” วินซ์ คลาเวน ได้แต่ยืนมองสภาพ เมเลค ฟิทซ์รอย ที่มีผ้าพันอยู่รอบหัว เลือดบางส่วนยังคงไหลซึมแต่ก็นับว่าไม่มากมายอะไรนัก แต่ที่มากมายก็คงเป็นตัวคนเจ็บเสียมากกว่า

“ตอกย้ำเก่งนักนะวินซ์ ก็ใครมันจะไปคิดว่าพวกมันจะโผล่เข้ามาแบบนั้น” เมเลคเถียงทันที ก่อนจะนวดไหล่และต้นคอของตัวเองไปพลาง ๆ ใบหน้าของเจ้าตัวดูเจ็บใจไม่น้อย ที่ดันพลาดท่าให้กับพวกที่ลอบเข้ามาง่าย ๆ แทนที่จะได้ทำอะไรมากกว่านี้

ยังไงเสีย เมเลค ฟิทซ์รอย ก็คือคนที่อยู่ดูแลคุณหนูเยลเวอร์ตัน นั่นมันเท่ากับว่าอัลฟ่าผิวแทนไม่ได้มีส่วนช่วยเหลือหรือปกป้องเพียวโอเมก้าที่อยู่ด้านในห้องเลยสักนิด นี่สิที่มันเรียกว่าน่าเจ็บใจและทำให้เจ้าตัวอดรู้สึกผิดไม่ได้

“ถ้าคุณหนูเยลเวอร์ตันเป็นอะไรไป มันคงจะเป็นความผิดที่ติดตัวฉันไปจนวันตาย..”

“เธียร์ปลอดภัยดี..” แมดส์ที่เดินเข้ามาใหม่และได้ยินบทสนทนาเพื่อนทั้งสองคน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงความปลอดภัยของคนรัก เพื่อให้อีกฝ่ายได้รู้สึกดีกว่าที่จะโทษตัวเอง

“ยังไงฉันก็ต้องขอโทษอยู่ดี ที่รับปากนายไว้แต่ดันทำไม่ได้..”

“นายทำได้..”

“….”

“อย่างน้อยนายก็ยังมีชีวิต และมีปากเสีย ๆ ไว้คอยกวนประสาทชาวบ้าน” แมดส์ ไทเลอร์ อดไม่ได้ที่จะเหน็บคนช่างกวน ที่ตอนนี้แอบซึมไปถนัดตา

“อันนี้ไม่เรียกปลอบใจหรอกนะแมดส์ ฟังดูแล้วเหมือนนายจะด่าฉันอ้อม ๆ ”

“ก็รู้ตัวดีนี่” รอยยิ้มยียวนชวนให้เท้ากระตุกของแมดส์ เล่นเอาอัลฟ่าผิวแทนถึงกับบ่นกระปอดกระแปด

“นายดูเพื่อนนายนะวินซ์ หมอนี่มันปากดีเป็นบ้า”

“พวกนายก็พอกันทั้งคู่… ฉันรู้หรอกว่าแค่นี้มันไม่ได้สะกิดความรู้สึกคนอย่างนาย” วินซ์ คลาเวน อดส่ายหัวกับนิสัยเด็ก ๆ บางอย่างในตัวของเมเลคไม่ได้ ยิ่งสภาพของเจ้าตัวในตอนนี้ มันก็ทำให้วินซ์อดนึกถึงช่วงที่พวกเขายังอยู่ในช่วงวัยรุ่นเลือดร้อน วินซ์จำได้เลยล่ะว่าเมเลคนี่ล่ะที่เป็นคนที่บาดเจ็บบ่อยที่สุด เพราะความประมาทของตัวเอง

“ไว้ฉันจะไปเยี่ยมคุณหนูก็แล้วกัน” เมเลคเอ่ยบอกแมดส์ไว้ล่วงหน้า ถึงความตั้งใจต่อไปของตัวเอง “ไปสภาพแบบนี้ ฉันว่าคุณหนูคงได้หัวเราะเยาะฉันแหง ๆ ไม่น่าโม้ไปเยอะเลยตัวเรา”

“แล้วนายจะให้ฉันทำอย่างไรกับควินน์?” ทันทีที่วินซ์เอ่ยถามออกมาแบบนั้น วงสนทนาของพวกเขาทั้งสามคนก็ตกอยู่ในความเงียบ เมเลคเองก็มีท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ส่วนตัวของแมดส์เองก็นิ่งเสียจนไม่อาจคาดเดาได้

“ทุกอย่างมันอยู่ที่นาย ฉันไม่อยากยุ่งกับเรื่องนี้..” แมดส์ ไทเลอร์ ตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “เธียร์เองก็ด้วย”

“ฉันรู้ว่านายไม่พอใจกับเรื่องที่ควินน์ทำลงไป” วินซ์เอ่ย “แต่เขาคงคิดอะไรหลาย ๆ อย่างได้บ้างเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

“มันก็สมควรแล้วที่เขาจะได้รับบทเรียนในครั้งนี้”

“นายอย่าลืมว่าควินน์เองก็สนิทกับคุณหนูไม่ใช่น้อย” เมเลคอดกังวลถึงเรื่องนี้ไม่ได้ ยิ่งเห็นว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันสนิทใจกับควินน์มากเท่าไหร่ มันก็หมายความว่าผลกระทบในเรื่องของความสัมพันธ์มันย่อมมากขึ้น

“ยิ่งสนิทก็ย่อมต้องรู้จักเธียร์ดี..”

“…..”

“และทั้งที่รู้จักเธียร์ขนาดนั้น แต่ยังเลือกที่จะทำร้ายกัน ”

“…..”

“นายคิดว่ามันยุติธรรมกับความรู้สึกของคนที่ถูกทรยศความไว้ใจแค่ไหน?”

ทั้งวินซ์และเมเลคต่างเงียบและทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น ขนาดพวกเขาสองคนไม่ใช่คนที่รับผลกระทบโดยตรง ยังมีเศษเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกที่ถูกทำลายความไว้ใจ และรู้สึกเสียใจไม่น้อยกับการกระทำสิ้นคิดของควินน์

“นายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้ และจะพยายามไม่ให้ควินน์เข้าใกล้คนของนาย”

“ไม่ต้องเสียเวลาห้ามใครไม่ให้เข้าใกล้ใครหรอกวินซ์” ทรูอัลฟ่าหนุ่มเอ่ยขัดเพื่อนสนิทของตน ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมา ที่ทำให้ทั้งเมเลคและวินซ์มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ทันทีที่เธียร์หายดี ฉันจะพาเขาออกไปจากกรีนเลค”

“…..”

“ฉันเคยคิดว่ามันอาจจะเป็นบ้านของเธียร์ได้ แต่สุดท้ายที่นี่ก็คงไม่ใช่ที่สำหรับเขา..”

“…..”

“หวังว่าพวกนายคงเข้าใจ”

ไม่ใช่แค่เธียร์ที่ถูกทำลายความไว้ใจ แมดส์เองก็เช่นกัน เขาไม่อาจไว้วางใจให้ใครดูแลคนรักของตัวเองได้ แม้กระทั่งคนที่ตัวเองคิดว่าสามารถไว้ใจได้ก็ตาม

“พวกเราย่อมเคารพการตัดสินใจของนาย..” วินซ์ คลาเวน เข้าใจดีว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองกำลังคิดรู้สึกเช่นไร และมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดเลยสักนิด ที่แมดส์จะเลือกในสิ่งที่ดีที่สุดให้กับครอบครัวของตัวเอง

“แค่อย่าลืมส่งข่าวกลับมา อย่างน้อยฉันก็อยากรู้ว่าหลานฉันเป็นอย่างไรบ้าง” แม้จะใจหายไม่น้อยกับสิ่งที่แมดส์พูด แต่เมเลคก็เข้าใจดีเช่นกันว่าแมดส์คงตัดสินใจทุกอย่างมาดีแล้ว “ให้ตายสิ ฉันว่าฉันควรต้องหาคู่ของตัวเองบ้างแล้วล่ะวินซ์” ประโยคหลังที่เอ่ยออกมาอย่างติดตลก ทำให้พวกเขาทั้งสามคนอดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

“ใช่ว่าฉันจะไม่กลับมาที่นี่เสียเมื่อไหร่”

ยังไงกรีนเลคก็ถือเป็นบ้านอีกหลัง ที่ทำให้แมดส์ได้รู้สึกถึงมิตรภาพอย่างแท้จริง

 

 

 

 

“เดี๋ยวมันก็หาย..” ฝ่ามือนิ่มของคุณหนูตัวขาวกอบกุมมือใหญ่ที่วางอยู่บนกลุ่มผมของตัวเอง ก่อนจะดึงมืออุ่นให้มาแนบแก้มใสของตัวเอง คล้ายจะออดอ้อนให้คนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลได้สบายใจขึ้น “ถ้าเราหายดีเมื่อไหร่ เราขอไปเยี่ยมเอนยาได้หรือเปล่า..” แมดส์พยักหน้ารับคำขอของคนรักอย่างไม่ลังเล

บาดแผลตามร่างกายของเธียร์ ยังให้ความรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง จนก่อให้เกิดความรู้สึกไม่สบายตัวในแต่ละครั้งที่ขยับร่างกาย แต่มันก็ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มบนริมฝีปากบางจางหายไป เธียร์ยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แม้ว่าดวงตาของเจ้าตัวจะยังไม่สามารถฉายความสุขออกมาได้อย่างเต็มที่ก็ตาม

ดอกไม้ดอกสวยพยายามจะผลิบานรับแสงแดดในวันใหม่ แต่สภาพอากาศของช่วงวันก็ไม่มีวี่แววจะให้มันได้อวดความงาม

“โกรธกันบ้างไหมที่พี่ดูแลเราไม่ได้ดีพอ”

“ทำไมเราต้องโกรธพี่ด้วย..” มือนิ่มยังคงลูบหลังมือของทรูอัลฟ่าคู่ชีวิต และระบายยิ้มเล็ก ๆ ให้กับอีกฝ่าย “พี่ดูแลเรากับลูกได้ดีที่สุดแล้ว”

เธียร์ยอมรับว่าวินาทีนั้นเจ้าตัวรู้สึกกลัวไปหมดทุกอย่าง สัญชาตญาณของเจ้าตัวมันทำให้แขนของเธียร์โอบกอดหน้าท้องของตัวเองไว้แน่น มันทั้งเจ็บและจุกทั่วทั้งช่วงท้องจากแรงกระแทก

“เราไม่ควรต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก..”

ดวงตาดุคมจ้องมองรอยช้ำรอบข้อเท้าเล็กก่อนจะขบกรามแน่น ต่อให้เธียร์จะเคยถูกจองจำด้วยโซ่ตรวน แต่มันก็เทียบไม่ได้กับโซ่เส้นใหญ่ที่พร้อมจะฉุดคร่าชีวิตอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ

“ตอนนั้นมันน่ากลัวจริง ๆ เราไม่รู้ว่าเราควรกลัวอะไรมากกว่า ระหว่างกลัวว่าตัวเองจะตายหรือกลัวว่าจะต้องกลับไปเป็นเครื่องมือให้คนพวกนั้น”

“.….”

“เราไม่คิดว่าเอ็ดมันด์จะมีความคิดพวกนั้น และไม่เคยคิดเลยว่าควินน์จะทำแบบนั้นกับเรา ทั้งที่เขาเป็นคนที่เราไว้ใจ”

“…..”

“เพียงแค่รู้ว่าเราเป็นเยลเวอร์ตันก็พร้อมจะเกลียดเรา มันยุติธรรมแล้วหรือสำหรับคนที่เลือกเกิดไม่ได้”

ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะรู้สึกยินดีในการเป็นเยลเวอร์ตัน… ไม่มีเลยจริง ๆ

แมดส์ได้แต่เกลี่ยน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเธียร์ ก่อนที่จะดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดเงียบ ๆ คงไม่อาจมีคำปลอบประโลมได้ทที่จะช่วยทำให้เธียร์รู้สึกดีขึ้นได้ในตอนนี้ นอกเสียจากการคอยอยู่ข้าง ๆ อีกฝ่าย

“ทันทีที่เราหายดี.. เราจะเดินทางเข้าไปที่ฟลัมพร้อมกับเชส..”

“เราจะไปที่นั่นเพื่ออะไร”

“หากจะลบสกุลน่ารังเกียจที่ต่อท้ายชื่อเราให้หายไป พี่ก็ควรทำทุกอย่างให้มันถูกต้องไม่ใช่หรือ?”

เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมของคนผิวเข้มด้วยความไม่เข้าใจ มือขาวที่เกาะไหล่แข็งแรงเผลอออกแรงบีบไหล่กว้างแน่น ในยามที่ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รินรดผิวแก้ม

วงแขนใหญ่ยังคงโอบรอบเอวได้รูปเพื่อประคองคนตัวเล็กให้นั่งบนตักของตนอย่างมั่นคง แต่ความมั่นคงที่ว่าก็ไม่อาจสู้ได้กับสายตาที่แสนแน่วแน่ของ แมดส์ ไทเลอร์

“เราไม่เข้าใจ..”

“ไทเลอร์อาจไม่มั่นคงมากพอสำหรับพวกเรา หากเทียบกับการเป็นเบลเลอมอนท์”

“พี่ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อเรา..” มือเล็กเปลี่ยนมากอบกุมใบหน้าของคนที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง ก่อนที่จะส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่เห็นด้วย “มันคือสิ่งที่พี่ไม่คิดอยากจะเป็น”

“หากเป็นเมื่อก่อน คำตอบของพี่มันคงเป็นอย่างที่เราว่า” แมดส์คลี่ยิ้มเล็ก ๆ ให้กับเพียวโอเมก้าตัวขาว ก่อนที่จะซบหน้าเข้ากับฝ่ามือนิ่มและสบตาคู่สวยอีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสัตย์จริง “แต่ตอนนี้ ถ้าต้องเลือกระหว่างตัวเองกับครอบครัว พี่ก็ย่อมเลือกเรากับลูก”

“เราไม่ได้ต้องการเกียรติพวกนั้น”

“มันเป็นสิ่งที่พี่ควรให้เราในฐานะคู่ชีวิต”

“…..”

“การมีชีวิตอยู่แบบไร้ตัวตน มันไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอกเธียร์.. อย่างน้อยการมีตัวตนและความมั่นคงที่มากกว่า ก็ย่อมเป็นสิ่งที่จะทำให้เราปลอดภัย”

ดวงตาใสคลอหน่วงไปด้วยน้ำตาที่ผสมปนเปจากหลากหลายความรู้สึก ทั้งรู้สึกขอบคุณที่อย่างน้อยในชีวิตของเขา ก็ยังได้รับการให้เกียรติจากคนที่ตัวเองรัก ในชีวิตของคนที่ถูกเหยียบย่ำ และถูกกดให้อยู่ในจุดต่ำสุด มันย่อมเป็นความหวังที่ไม่อาจมีวันเป็นจริง และเธียร์ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดแทนคนตรงหน้าที่ยอมเป็นในสิ่งที่อีกฝ่ายปฏิเสธมาตลอดทั้งชีวิต

สายลมแผ่วเบาที่พัดผ่านให้ม่านกรองแสงภายในห้องได้เคลื่อนไหว แสงสว่างจากทางด้านนอกยิ่งสะท้อนให้เธียร์ได้เห็นทุกความรู้สึกที่แสดงออกผ่านทางสายตาของแมดส์

มันทั้งมั่นคงและเต็มไปด้วยความหวังดีอันบริสุทธิ์..

“มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องฝืนใจทำสักนิด”

“พี่ทำให้เรารู้สึกโชคดีมากกว่าใคร..”

“…..”

“ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ทำให้คนที่เคยไร้ค่าอย่างเรา กลายเป็นคนที่มีค่ามากขนาดนี้”

“พวกมันต่างหากที่โง่ จนไม่เคยเห็นค่าของเรา”

ความรู้สึกอุ่นร้อนจากริมฝีปากที่จุมพิตบนหน้าผากขาว ทำให้เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเหมือนเคย ปลายจมูกโด่งไล่สัมผัสตามผิวแก้มตามริมฝีปากที่ไล่พรมจูบเครื่องหน้างาม จวบจนกระทั่งริมฝีปากของอีกฝ่ายได้กดจูบลงบนริมฝีปากบาง เคล้าคลอสัมผัสแค่เพียงภายนอก อย่างไม่คิดล่วงล้ำให้มันเป็นสัมผัสของความต้องการ

ผิวกายหอมกรุ่นของเธียร์ยังคงชวนให้ผ่อนคลายอยู่เสมอ คล้ายเป็นกลิ่นบำบัดชั้นดีที่ทำให้ยิ่งสูดดม ก็ยิ่งอยากได้กลิ่นไปเรื่อย ๆ

“ถ้าเราบอกรักพี่บ่อย ๆ พี่จะเบื่อกันหรือเปล่า..”

คำถามน่าเอ็นดูของเพียวโอเมก้าตัวเล็ก ทำให้แมดส์หลุดยิ้มกว้างให้ได้เห็น

“แล้วพี่จะเบื่อไปเพื่ออะไร ในเมื่อเราน่ารักเสียขนาดนี้”

“เรารักพี่..”

คำบอกรักที่กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ทำให้แมดส์ก้มลงจูบไหล่ขาวของเธียร์เบา ๆ ก่อนที่จะโอบกอดอีกฝ่ายไว้หลวม ๆ และปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวโอบอุ้มความสุขที่ค่อย ๆ กลับคืนมาของพวกเขาทั้งคู่

“เราคู่ควรกับความรักยิ่งกว่าใคร..”

ไม่ว่าจะความรัก ความสุข หรือแม้กระทั่งรอยยิ้ม ต่างก็คู่ควรกับคนที่สมควรได้รับความรักและสิ่งดี ๆ อย่างเธียร์

“พี่เองก็คู่ควรกับความรักของเราเช่นกัน..”

 

 

HASHTAG #maddogmn

 

 

Talk : อย่าบอกรักเค้าต่อหน้าแม่จะได้ไหมคะน้องเธียร์! ใจแม่เจ็บไปหมด เพราะน้องรักเค้ามากเกินไป!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 748 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6230 Harry50 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 17:30
    น่ารักจังเลยรู้กกก
    #6,230
    0
  2. #6180 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 11:17
    แอ่ก ความรักมันจุกอก
    #6,180
    0
  3. #6142 iicm (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 17:35
    แงงงงงงง ตาพี่ไม่อยากกลับไปแต่รักยัยน้องมากๆ ยอมเลือกสิ่งที่ตัวไม่ต้องการมาตลอด ㅜㅡㅜ อิชั้นเปียกปอน
    #6,142
    0
  4. #6094 nxjm (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 00:29
    ฮื้ออออออออออออออ ดูแลพี่เขาดีๆนะลูก หนูอะมีค่าที่สุดแล้ว
    #6,094
    0
  5. #6082 babemay (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 00:36
    ฮือรักกันมากเลย แมดส์เองก็สละหลายๆอย่างเพื่อครอบครัว ดีจัง ชอบแมดส์มากเลยค่ะ 😭😭😭😭😭😭
    #6,082
    0
  6. #6041 baby1994 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 17:27
    คุนขา ใจเราก้มีแค่นี้ อ่านรวดเดียวมาจนถึงตอนนี้มีความสุขมากๆ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสุดๆ รักพี่หมาบ้าและเธียร์มากๆเลยล่ะ❤️ รักคุนไรท์ด้วยนะคะ
    #6,041
    0
  7. #6027 doraaung (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 21:08
    ฮือออออ น่ารักมากกกกก แม่!!!!!!
    อบอุ่นจริงๆ คุณหนูควรได้รับแต่สิ่งดีๆอ่ะ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #6,027
    0
  8. #5869 dissilyn (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 23:32
    อบอุ่นหัวใจ ขอบใจนะแมดส์ที่ดูแลลูกเราดีขนาดนี้ ร้องแล้ว แงงงงงง
    #5,869
    0
  9. #5846 UmeMomo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 14:13
    น้องเธียร์ ใจแม่มันก็เร้กแค่นี้ แม่อยากร้องไห้ แม่จะร้องนะคะ แงงงงงงง
    #5,846
    0
  10. #5810 Chompoo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 01:51

    อ่านแล้วเหมือนจะลอยได้เลยอ้ยยยย ผ่านได้ด้วยกันนะทั้งสองคน

    #5,810
    0
  11. #5804 Ssnnman (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 22:22
    อบอุ่นหัวใจจังเลย พี่แมดส์ทำเพื่อน้องเธียร์ขนาดนี้ ทั้งสองคนคู่ควรกับความรักและความสุขที่สุดแล้ว
    #5,804
    0
  12. #5702 sepiaq (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 23:29
    เขารักกันมากเลยอะ ฮือ มีความสุขกันได้แล้วนะทั้งคู่เลยTT
    #5,702
    0
  13. #5586 copookung (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 22:41
    อุแว้ หวานฉ่ำที่สุด แงเธอสองคนเหมาะกับความรักที่สุดเเล้วนะคะ
    #5,586
    0
  14. #5577 lopenav (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 12:42
    ฮือ หวานหยดย้อย เขารักกันมากจริงๆ ตะร้องไห้ ปลื้มปิติ ความรักที่แมดส์มีให้เธียร์ มันอ่อนโยน ทะนุถนอม และปกป้องมากจริงๆ
    #5,577
    0
  15. #5422 ry_chobiss (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 09:17
    ความหวานความรักของทั้งสองคนจริงๆ ดีใจแทนมากๆ
    #5,422
    0
  16. #5376 Jarvismint (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 22:59
    โอ๊ยยยยยยยย นี่เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิ่นนาน
    #5,376
    0
  17. #5348 ;; (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 21:43
    หวานเจี๊ยบเลย;__; มีความสุขกันได้สักทีน้า
    #5,348
    0
  18. #5289 K_57 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 22:36
    แมดส์รักน้องมากจริง ๆ ค่ะน้องก็เช่นกัน
    #5,289
    0
  19. #5288 firstchxnx (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 08:34
    ขอให้มีความสุขจริงๆกันนะ
    #5,288
    0
  20. #5279 ily! (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 22:42
    นายแมดส์น่ะรักน้องขนาดนี้เลยนะ ยอมทุกอย่างเลย หวังว่าต่อแต่นี้ไปคงมีแต่ความสุข และเจ้าตัวน้อยปลอดภัยจริงๆแล้วใช่มั้ย ฮรื่ออ ;—;
    #5,279
    0
  21. #5239 GKYON (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:43
    ควิ้นเอ้ย ไม่น่าเลย จริงๆแกก็ไม่ได้ร้ายอะไรขนาดนั้นหรอก แค่ความไว้ใจถูกทำลายอะ ทำไงได้ แทนที่จะอยู่ด้วยกันที่นั่น กลับต้องไปที่อื่นอีก แต่ก็ดี เผื่อจะได้อยู่ที่ฟลัมหรือเดอะฮิลอย่างถาวร ไม่ต้องเป็นคนไร้ตัวตนอพไรอีก
    #5,239
    0
  22. #5160 WNR.8991 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 23:21
    แมดส์ต้องคู่กับเธียร์ และเธียร์ต้องคู่กับแมดส์จริงๆ เหมาะสมกันมากๆ ทั้งคู่รักกันและเข้าใจกันที่สุดแล้ว ฮือ มีความสุขกันสักทีนะแมดส์เธียร์
    #5,160
    0
  23. #5140 Kwan_Sekai94 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 01:02
    น้ำตาไหลเลยง่ะ ชอบความรักของแมดส์ที่มีต่อเธียร์มาก จริงๆความรักที่ทั้งคู่มีให้กันคือโคตรดี มันบริสุทธิ์และโคตรจริงใจ รักกกกก หลังจากนี้ขอให้มีแต่ความสุขน๊าาาา
    #5,140
    0
  24. #5094 Paploy1Mc (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 22:07
    จะได้มีความสุขกันจริงๆสักทีนะคะทั้งสองคน ดีใจที่ทั้งคู่พบกัน เป็นความสุขของกันและกันมากเลย เป็นปลื้ม
    น้องเธียร์น่ารักขึ้นทุกวันหมั่นเขี้ยว
    #5,094
    0
  25. #5049 jyajya (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 04:02
    ตาแมดส์แสนดีจัง 🥺
    #5,049
    0