[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 31 : Mad Dog : Chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 815 ครั้ง
    17 เม.ย. 63

 

Note : วินซ์ คลาเวน = เหรินจวิ้น

 

หากงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา การพบเจอก็ย่อมมีการจากลาเช่นกัน หลังจากงานแต่งงานของน้องชายฝาแฝดผ่านพ้นไป แมดส์ ไทเลอร์ ก็เตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปยังกรีนเลคในอีกไม่กี่วันหลังจากนั้น แม้จะถูกคัดค้านจากแฝดน้อง แต่คำพูดของเชสก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจของแมดส์ได้

เช้าวันรุ่งขึ้นในอีกไม่กี่วันถัดมา บรรยากาศช่วงเช้าที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบ มันช่างเป็นบรรยากาศที่เป็นใจให้กับการจากลาที่กำลังมาถึง เมื่อทรูอัลฟ่าผิวเข้มพร้อมจะออกเดินทางจากเดอะฮิลล์ ข้าวของที่จำเป็นบางส่วนถูกนำขึ้นม้าเป็นที่เรียบร้อย รวมไปถึงคุณหนูเยลเวอร์ตันที่นั่งรออยู่บนหลังม้าก็ด้วย จะเหลือก็แต่ฝาแฝดไทเลอร์ที่ยืนพูดคุยกันอยู่ทางด้านล่าง เพื่อกล่าวอำลากันอย่างที่ควรจะเป็น

“ระวังตัวด้วย..”

ทรูอัลฟ่าผิวเข้มที่ยืนอยู่ข้างม้าตัวใหญ่บริเวณหน้าเดอะฮิลล์ รับแรงสวมกอดของน้องชาย หลังจากที่ได้ฟังอีกฝ่ายเอ่ยอวยพรให้ตัวเองในการเดินทางที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

“ฉันไม่มีตายง่าย ๆ แน่” แฝดผู้พี่ตอบก่อนจะตบบ่าแฝดน้องของตัวเองหนัก ๆ ใบหน้าที่ถอดแบบมาเหมือนกันของเชสนั้นเต็มไปด้วยความกังวล และมันก็แสดงออกมาชัดเจนเหลือเกินกว่า เชส ไทเลอร์ กำลังกลัวว่าเขาอาจจะเจอโชคร้ายที่กำลังรออยู่ในการเดินทางข้างหน้านี้

เขาเห็นความเป็นห่วงของน้องชายที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน รวมไปถึงอีกหลายสิ่งที่อีกฝ่ายมัดมือชกให้เขารับไว้ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วเขาไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น

“ฉันรู้ว่านายทำได้อย่างที่พูด” หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์มองหน้าแฝดผู้พี่ของตัวเอง ก่อนที่จะยกยิ้มจาง ๆ ให้อีกฝ่าย “แต่ถึงอย่างไรฉันก็ยังหวังว่าเราจะได้พบกันอีก”

“ฉันไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น”

ถ้า แมดส์ ไทเลอร์ มีสัญญาให้ใครนี่สิ ถึงจะเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด อีกฝ่ายไม่เคยรับความคาดหวังจากใครเท่าไหร่นัก เพราะลึก ๆ แล้วเจ้าตัวเองก็ไม่อยากให้ใครต้องมาผิดหวังในตัวเองเพราะความคาดหวังที่มากจนเกินไป

“แค่นายรับน้ำใจของฉันในครั้งนี้ ก็นับว่ามากพอ”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์มองเลยไปยังด้านหลังของแมดส์ ก่อนจะพยักหน้าให้กับใครอีกคนที่อยู่บนหลังม้า อัลฟ่าตัวสูงในชุดทะมัดทะแมงและพร้อมที่จะออกไปทำงานด้านนอกนั่นคือ ลูอิส เชอร์ชิล รวมไปถึงทหารอีกสองนายของเดอะฮิลล์ที่จะออกเดินทางไปพร้อม ๆ กับลูฟด้วย

“ตามที่ตกลงกันไว้ ไอ้ลูกหมาของนายจะตามฉันไปได้แค่ก่อนจะถึงทางเข้ากรีนเลค”

“เฮ้ ๆ พูดให้มันดี ๆ หน่อยนะแมดส์ ฉันไม่ใช่ลูกหมาอย่างที่นายว่าสักนิด” ลูฟที่ได้ยินแฝดพี่ของหัวหน้าเอ่ยเรียกตัวเองเช่นนั้น ก็ถึงกับรีบเอ่ยแทรกก่อนจะขมวดคิ้วยุ่ง

“ฉันคงไม่ถอนคำพูด” แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยตอบอย่างไม่คิดจะใส่ใจ ก่อนจะเดาะลิ้นคล้ายจะกวนประสาทอัลฟ่าตัวสูง เพราะรายนั้นท่าทางจะเคืองใจไม่น้อยที่ถูกเรียกว่าลูกหมา

“เป็นลูกหมาก็น่ารักเหมือนกันนะเชอร์ชิล” คุณหนูเยลเวอร์ตันที่นั่งฟังบทสนทนาอยู่เอ่ยเป็นเชิงติดตลก เพื่อปลอบอัลฟ่าตัวสูงที่ถูกแมดส์กวนประสาท และท่าทางว่ามันจะได้ผลเสียด้วยเมื่อคำเรียกนั้นหลุดออกมาจากปากใครอีกคน อย่างน้อยความรู้สึกที่ถูกคุณหนูเยลเวอร์ตันเรียกว่าลูกหมา มันยังดูเอ็นดูมากกว่าคำพูดที่ตั้งใจกวนประสาทของแมดส์เป็นไหน ๆ ซ้ำรอยยิ้มของคุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็ทำให้บรรยากาศดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ

แม้จะสวมใส่เสื้อผ้าที่ปกปิดและมิดชิดมากกว่าเดิม จนเห็นแค่เพียงเสี้ยวหน้าบางส่วน แต่ใครเล่าจะกล้าปฏิเสธรอยยิ้มของคุณหนูเยลเวอร์ตันได้

“ไอ้-ลูก-หมา” แมดส์ ไทเลอร์ หันไปเอ่ยประโยคนั้นโดยไร้เสียง ก่อนจะหันกลับมาสนทนากับน้องชายของตัวเองต่อ

“ฉันต้องบ้าตายเข้าสักวัน” ลูฟบ่นกระปอดกระแปดพลางทึ้งหัวตัวเอง จนแอชเชอร์ที่ยืนมองอยู่ได้แต่ส่ายหน้า และหัวเราะออกมากับท่าทางของเชอร์ชิล

“นายมั่นใจใช่ไหมว่าคนของฮาร์เดนเจอร์จะไม่เข้าไปวุ่นวายที่นั่น”

“พวกมันไม่มีทางเข้าไปถึงที่นั่นได้” แมดส์ตอบอย่างมั่นใจ

“นายก็น่าจะได้ยินข่าวลือ ถึงกับตั้งค่าหัวนายไว้สูงขนาดนั้น ฉันว่าพวกมันไม่มีทางหยุดตามหาคุณหนูเยลเวอร์ตันแน่”

“ต่อให้หาเจอ พวกมันก็ไม่มีวันได้ตัวคุณหนูไป”

“หากมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ ฉันยินดีช่วยเหลือเสมอ”

“….”

“ฉันไม่เถียงหรอกว่านายเอาตัวรอดเก่ง แต่อนาคตมันก็ไม่เคยแน่นอน”

“ฉันว่านายคงคุยกับเบลเลอมอนท์มากเกินไป จนทำให้คิดไม่ตกได้ขนาดนี้”

“พวกเราเป็นห่วงนายนะแมดส์” เชส ไทเลอร์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าคนเป็นพี่นั้นยังคงดูไม่ใส่ใจในสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป

“หากมันเกินกำลังของฉันจริง ๆ ฉันคงต้องขอความช่วยเหลือจากนาย” แมดส์ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจ แต่ก็ไม่ยินดีรับไว้สักเท่าไหร่นัก เพราะหากคิดดูดี ๆ แล้ว น้องชายของเขาไม่สมควรมีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเขาเองสักเท่าไหร่ ไม่ว่าจะด้วยในสถานการณ์ใดก็ตาม

“ด้วยความยินดี”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันว่าฉันควรต้องรีบออกจากที่นี่” แมดส์ว่า เมื่อคิดคำนวณเวลาคร่าว ๆ ที่ต้องใช้ในการเดินทางครั้งนี้ หากมัวแต่ชักช้าและร่ำลาอยู่เช่นนี้ อาจจะทำให้พวกเขาเดินทางล่าช้า และผิดแผนจากที่วางไว้เป็นแน่

“เดินทางปลอดภัย..”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์กวาดตามองความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะส่งยิ้มให้แฝดพี่ด้วยความจริงใจเป็นครั้งสุดท้ายและเอ่ยคำอวยพรสำหรับการเดินทาง เมื่อแมดส์ขึ้นไปนั่งบนหลังม้าเป็นที่เรียบร้อย

“ดูแลหลานฉันให้ดี..” แมดส์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะลากสายตาไปมองที่นายน้อยเลสลีย์ ด้านคนถูกมองก็พยักหน้ารับน้อย ๆ ต่อให้ยังรู้สึกไม่ชอบใจน้องสะใภ้คนนี้ของตัวเอง แต่แมดส์ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเลสลีย์คือคนที่กำลังอุ้มท้องหลานแท้ ๆ ของตัวเอง

“ถ้านายพูดแบบนี้ ฉันว่านายคงต้องกลับมารับขวัญหลานแล้วล่ะ”

“….”

“หรือไม่ก็กลับมาพร้อมหลานของฉันเหมือนกัน..”

เชส ไทเลอร์ เอ่ยหยอกแฝดพี่ของตัวเอง จนได้รับสายตาต่อว่าจากแมดส์ ผิดกับคุณหนูเยลเวอร์ตันที่นั่งอยู่ทางด้านหน้า และกำลังขยับตัวยุกยิกจนถูกแมดส์เอ่ยดุเบา ๆ

ประโยคกำกวมชวนให้คิดของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ ใช่ว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันจะไม่เข้าใจความหมายเสียเมื่อไหร่ เพราะนอกจากจะเข้าใจอย่าชัดเจนแล้ว เจ้าตัวก็ยังเห็นรอยยิ้มล้อเลียนของอดีตนายน้อยเลสลีย์ที่มองมายังตนเอง เล่นเอาใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นร้อนผ่าว จากความคิดที่เตลิดไปตามประโยคชวนคิดพวกนั้น

“อย่าไปฟัง” แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยบอกคนที่นั่งไม่นิ่งอยู่ด้านหน้าตัวเอง ก่อนจะกระชับสายบังเหียนให้ถนัดมือของตัวเอง “แก้มแดงเสียขนาดนี้ คิดตามมันไปถึงไหนต่อไหนแล้วล่ะ เด็กแก่แดด”

“เราไม่ใช่เด็กแล้วนะไทเลอร์” คุณหนูเยลเวอร์ตันเอ่ยแย้งด้วยใบหน้าง้ำงอ แต่ทรูอัลฟ่าหนุ่มกลับหัวเราะอยู่นั่น จนทำให้เธียร์ได้แต่ฮึดฮัดอยู่ในใจ

ปีนี้เขาก็อายุยี่สิบเอ็ดจนจวนจะเข้ายี่สิบสองแล้ว หากเทียบเคียงอายุกับการใช้ชีวิตจริง ๆ เขาย่อมไม่ใช่เด็กอย่างที่อีกฝ่ายว่าเลยสักนิด

“แค่จูบเก่งขึ้น มันไม่ได้แปลว่าคุณหนูไม่เด็กหรอกนะ”

แมดส์ ไทเลอร์ จงใจพูดเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน ถึงแม้เสียงของทรูอัลฟ่าผิวเข้มจะเบามากแค่ไหน แต่มันก็ทำให้คุณหนูเยลเวอร์ตันเม้มปากแน่นด้วยความเผลอตัว ยิ่งฟังที่สองพี่น้องไทเลอร์พูดมันก็ยิ่งทำให้เธียร์คิดตาม ทั้งที่หัวหน้าเดอะฮิลล์พูดจนชวนให้คิดไปถึงไหนต่อไป หรือแม้กระทั่งคำพูดของแมดส์ที่ทำให้นึกถึงจูบครั้งก่อน

แม้จะถูกเอ่ยชมแต่มันกลับไม่ได้ทำให้เธียร์มั่นใจเลยสักนิด ทุกวันนี้เธียร์เองก็ยังไม่กล้ามองปากของแมดส์ด้วยซ้ำเวลาที่พูดคุยกัน

“ไม่ต้องใกล้กันขนาดนั้นก็ได้มั้ง ฉันว่าคุณหนูคงไม่ตกจากหลังม้าง่าย ๆ หรอกจริงไหม?” แอชเชอร์ เลสลีย์ หรือ แอชเชอร์ ไทเลอร์ ที่ยืนดูอยู่อดพูดออกมาไม่ได้ ขนาดยืนมองจากตรงนี้ เขายังเห็นใบหน้าแดงก่ำของคุณหนูเยลเวอร์ตันอย่างชัดเจน อีหรอบนี้ก็คงไม่วายโดนแกล้งเป็นแน่

“ขนาดคนดีของฉันขี่ม้าเป็น ฉันยังนั่งชิดจนหลังติดอกเลย...” หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะยักคิ้วให้พี่ชายฝาแฝดของตัวเอง ส่วนนายน้อยเลสลีย์หรือหิมะแรกของเดอะฮิลล์ในยามนี้กลับพยายามอดทนอย่างสุด ๆ เพราะนอกจากที่เชสจะไม่เข้าข้างตนแล้ว ก็ยังไปรวมหัวกับพี่ชายของตัวเองอีก

หิมะแรกได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันของตัวเองอย่างอดกลั้น ในขณะที่คุณหนูจากฮาร์เดนเจอร์ได้แต่กำแผงคอม้าสีสะอาด พลางก้มหน้าหนีคนที่โน้มตัวลงมาหาตัวเอง

“เลิกแกล้งเราได้แล้วไทเลอร์”

“ฉันว่าทางที่ดีคุณหนูควรจะนั่งนิ่ง ๆ ดีกว่า”

หากยิ่งขยับตัวยุกยิกไปมาแบบนี้ ในระยะห่างที่แทบจะไม่มี คนที่เดือดร้อนมากที่สุดก็คงจะไม่พ้นเป็น แมดส์ ไทเลอร์

“เราจะนั่งนิ่ง ๆ” คนตัวขาวเอ่ยเสียงเบา พลางเงยหน้าขึ้นเหลือบมองคนที่อยู่รอบข้าง จนไปสบสายตาเข้ากับหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ ความรู้สึกอับอายที่ตัวเองเสียมารยาทในวันนั้นมันมีมากเกินกว่าที่จะทำให้เธียร์กล้าสู้หน้าเชสได้ แม้เวลาจะผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วก็ตาม และนั่นก็ทำให้ทรูอัลฟ่าผิวเข้มรับรู้ได้ถึงแผ่นหลังของคุณหนูที่เบียดเข้าหาอกตัวเอง

“เป็นอะไรไป..”

“ปะ เปล่า” เมื่อมองตามสายตาของคุณหนูเยลเวอร์ตันเมื่อครู่ ก็ทำให้แมดส์เข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นอะไร

“เชื่อฉันเถอะว่าเชสมันไม่ได้โกรธคุณหนูเลยสักนิด”

 

 

 

หลังเดินทางออกจากเดอะฮิลล์มาเป็นเวลาวันกว่า ๆ ถัดจากป่าสนผืนขนาดย่อมที่ออกมาจากเดอะฮิลล์ กลายเป็นที่ราบลุ่มเขียวชอุ่มจนผ่านไปถึงเหมืองแร่อย่างโรสต์ และเลี่ยงผ่านเมืองอย่างโวกันด้วยการลัดเลาะออกออกไป จนกระทั่งใกล้เข้าเขตชานเมืองของฟลัม และมันก็ถึงเวลาที่ ลูอิส เชอร์ชิล จะต้องแยกกับ แมดส์ ไทเลอร์ ตามข้อตกลงของฝาแฝดไทเลอร์ที่ได้พูดคุยกันก่อนหน้านี้

“แยกกันตรงนี้ล่ะ” แมดส์ ไทเลอร์ ควบม้าให้หมุนตัวกลับมาด้านหลัง ก่อนจะเอ่ยบอกทหารของเดอะฮิลล์ รวมทั้งเพื่อนสนิทของน้องชายที่เดินทางร่วมกันมาในครั้งนี้ด้วย

“แล้วนายจะไปทางไหนต่อ นี่มันก็เข้าใกล้ฟลัมขึ้นมาทุกที”

“ฉันจะเลาะออกไปทางนอกเมืองและค่อยเข้าไปในกรีนเลค เส้นทางตรงนั้นมีแค่พวกฉันที่รู้ นายไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“ถ้านายมั่นใจขนาดนั้น ฉันก็คงขัดอะไรไม่ได้” เชอร์ชิลคงต้องยอมแพ้ความตั้งใจของแมดส์แล้วจริง ๆ แม้ในตอนแรกเจ้าตัวนั้นตั้งใจอยากจะเสนอน้ำใจในการเดินทางไปส่งอีกฝ่ายให้ได้มากกว่านี้ก็ตาม

“ขอบใจพวกนายมากที่มาส่งพวกเราถึงขนาดนี้”

“ยังไงก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน สถานการณ์แบบนี้นายไม่ควรประมาท”

“เป็นคำแนะนำที่ฉันจะรับฟังไว้แล้วกันนะไอ้ลูกหมา” แมดส์ ไทเลอร์ ยังไม่วายกวนประสาทเชอร์ชิลเป็นครั้งสุดท้าย แม้ตลอดการเดินทางวันกว่า ๆ จะทำให้เชอร์ชิลรู้ว่าพี่ชายฝาแฝดของเพื่อนสนิทนั้นค่อนข้างเป็นคนที่น่าคบหาไม่น้อย เมื่อได้รู้จักและพูดคุยจริง ๆ

“ดูเอาเถอะคุณหนู” เชอร์ชิลว่าก่อนจะเหลือบมองคุณหนูเยลเวอร์ตันที่กำลังเช็ดหน้าเช็ดตาของตัวเอง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังถูกคนด้านหลังมองอย่างไม่วางตา

“เมื่อคืนยังคุยกันดี ๆ อยู่แท้ ๆ วันนี้กลับมาเถียงกันอีกแล้วหรือ” เธียร์เอ่ยตอบ ก่อนจะหันหน้าไปมองคนด้านหลังที่เมื่อคืนนั่งดื่มอยู่กับเชอร์ชิล ซ้ำยังพูดคุยกันถูกคออีกด้วย

“เสียเวลาต่อปากต่อคำ” เชอร์ชิลหัวเราะหึในลำคอก่อนจะทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ไทเลอร์ “ยังไงก็ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยล่ะคุณหนู มีดพกที่ฉันให้ไว้ก็เก็บเอาไว้ป้องกันตัวเอง”

เพียวโอเมก้าเหลือบมองมีดเล่มเล็กที่เชอร์ชิลมอบให้กับตัวเองเมื่อคืนนี้ คนตัวขาวซ่อนมันใต้เสื้อของตัวเองเป็นอย่างดี ตามคำแนะนำของทั้งเชอร์ชิลและไทเลอร์ เมื่อคิดได้แบบนั้นคนตัวขาวก็เงยหน้าขึ้นไปส่งยกยิ้มเล็ก ๆ ให้กับอัลฟ่าตัวสูง ด้วยความรู้สึกขอบคุณในน้ำใจเหล่านั้น

“เราจะเก็บมันไว้อย่างดี”

“อย่าลืมสอนคุณหนูให้ใช้มีดเสียล่ะ อย่างน้อยก็ควรจะฝึกไว้ป้องกันตัวเองบ้าง” เชอร์ชิลเอ่ยบอกด้วยความหวังดี แม้จะมีอาวุธติดกาย แต่หากใช้ไม่เป็นหรือใช้ไม่ถูกวิธีก็คงไม่ช่วยอะไรนัก

“ฉันคงไม่สอนแค่ให้แทงที่แขนเหมือนนายหรอกเชอร์ชิล”

“…..”

“เพราะถ้าฉันสอน ฉันจะสอนให้แทงที่คอ”

ลูอิส เชอร์ชิล ถึงกลับลอบกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว ซ้ำยังรู้สึกเสียวคอตัวเองแปลก ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น ไอ้คำแนะนำที่เขาให้คุณหนูเยลเวอร์ตันไปเมื่อคืน มันคงจะดูพื้นฐานไปเลยด้วยซ้ำ หากนำไปเทียบกับวิธีต่อสู้ของหมาบ้า

“สอนแค่ป้องกันตัวก็พอมั้ง ถ้าให้ฆ่าคน ฉันว่ามันมากไปสำหรับคุณหนู”

แล้วคิดหรือว่าแมดส์จะยอมสอนวิธีฆ่าคนให้กับคุณหนูเยลเวอร์ตันจริง ๆ

“ฉันรู้ว่าควรทำอะไร”

“ยังไงก็โชคดี หวังว่าเราคงจะได้พบกันใหม่ และนายก็จะเลิกเรียกฉันว่าลูกหมานะไทเลอร์”

“อย่าหวัง”

 

 

 

หลังจากแยกทางกับเชอร์ชิลแล้ว แมดส์ ไทเลอร์ ก็ควบม้าเร็วเพื่อมุ่งหน้าเลาะออกไปทางนอกเมืองของฟลัม เพื่อเข้าสู่เส้นทางที่จะเดินทางไปยังกรีนเลค วิวทิวทัศน์ของธรรมชาติดึงดูดความสนใจของเธียร์ได้อย่างเต็ม ๆ จนเจ้าตัวไม่สามารถหยุดมองสภาพแวดล้อมที่อยู่รอบตัวเองได้ เนินเขาเล็กที่สลับกันเมื่อมองไปไกล ๆ ก็จะเห็นตัวเมืองอยู่ ความงดงามของฟลัมยังคงเป็นเอกลักษณ์และสามารถจดจำได้อย่างง่ายดาย

ในช่วงที่พระอาทิตย์เริ่มใกล้จะลาลับแสง แมดส์ ไทเลอร์ ก็สามารถลัดเลาะมาถึงบริเวณทางเข้าไปยังกรีนเลคได้อย่างปลอดภัย ทางข้างหน้าคือภูเขาลูกใหญ่สลับซับซ้อนทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา เป็นโชคดีของทั้งแมดส์และเธียร์ที่มาถึงที่นี่ก่อนจะค่ำ ไม่เช่นนั้นคืนนี้พวกเขาคงต้องเสี่ยงพักในเขตของฟลัม ซึ่งนั่นก็ถือว่าไม่ปลอดภัยสักเมท่าไหร่สำหรับพวกเขาในตอนนี้

“อีกไกลมากไหมกว่าเราจะถึงที่นั่น”

“ถ้าใช้ม้าเร็วสลับกับวิ่งปกติ ก็น่าจะเป็นช่วงเย็นของพรุ่งนี้” แมดส์ว่า “การเดินทางในวันพรุ่งนี้อาจจะอันตรายเสียหน่อย ยังไงก็ขอให้คุณหนูอดทนไว้”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงไปในคอที่แห้งผาก แค่เห็นเส้นทางที่อยู่ข้างหน้าตัวเอง เขาก็พอจะเดาได้แล้วว่ามันคงจะอันตรายมากไม่น้อย แม้จะมีเส้นทางสำหรับเดินม้าแต่ขึ้นชื่อว่าภูเขาก็ย่อมมีทางชันและเหวลึก

“นายกำลังทำให้เรากลัว”

“ต่อให้ไม่มีอันตรายจากคน ก็ย่อมมีอันตรายจากธรรมชาติ”

“แล้วตอนนี้เราเปิดหน้าได้หรือยัง..” เพียวโอเมก้าตัวขาวเอ่ยถาม ก่อนที่จะยกมือขึ้นจับหมวกคลุมที่ปกปิดใบหน้าของตัวเอง

“ก็เปิดเสียสิ” แดดที่เริ่มอ่อนลงเสียขนาดนี้ คงไม่มีทางทำให้ผิวสีน้ำนมของคุณหนูเยลเวอร์ตันขึ้นซับสีระเรื่ออย่างแน่นอน เมื่อได้รับอนุญาตให้เปิดสิ่งที่ปิดบังเสี้ยวหน้าของตัวเอง แต่เธียร์ก็มือไวไม่เท่าแมดส์ที่เอื้อมมาดึงหมวกคลุมออกให้

“ไม่ต้องปิดหน้าแบบนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลยล่ะ”

คนตัวขาวว่าพลางฉีกยิ้มกว้างให้กับคนที่อยู่ทางด้านหลัง ก่อนจะชี้มือไปทางภูเขาลูกเล็กที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล มันเต็มไปด้วยต้นหญ้าสีเขียวขจีที่กำลังโอนอ่อนไปตามแรงลมที่พัดผ่าน แสงอาทิตย์ที่ใกล้ลาลับทำให้สีเขียวขจีถูกย้อมไปด้วยสีของยามเย็น

“เราไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน”

หุบเขาที่เต็มไปด้วยความสวยงามของมันดึงดูดสายตาของคนมอง จนไม่อาจที่จะละสายตาได้ ยิ่งขยับเข้าใกล้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเห็นถึงความงดงามของมัน ภาพเขียนที่ว่าสวยงามก็ยังไม่อาจเทียบได้กับสิ่งที่สัมผัสได้ด้วยตา

“เพราะคุณหนูไม่เคยออกไปที่ไหน นอกจากจะอยู่ที่ปราสาทนั่น”

“เราจะไม่มีวันกลับไป..”

“…..”

“ไม่มีวัน”

“ตราบใดที่คุณหนูยังเป็นเยลเวอร์ตัน พวกนั้นจะไม่มีทางหยุดตามหาคุณหนู”

“ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่เป็น พวกเขาก็ไม่เคยเห็นค่าความเป็นคนของเราอยู่ดี”

“แล้วเสียใจไหมที่จะไม่มีวันได้กลับไปที่นั่นอีก” แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยถามคนที่เอาแต่มองไปด้านหน้าอย่างเงียบ ๆ

“เราควรมีชีวิตเป็นของตัวเองเสียที” น้ำเสียงแสนเศร้าของเธียร์แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึก “และนี่ก็คือชีวิตที่เราเลือกเอง”

“….”

“เราไม่เคยอยากเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ แต่ที่เราต้องทำก็เพราะพวกเขา”

“….”

“ขะ เขาทำร้ายเราก่อน”

ข่าวคราวของฮาร์เดนเจอร์ที่คุณหนูเยลเวอร์ตันได้รับรู้มาจากผู้ปกครองฟลัม ทำให้เจ้าเก็บมันมาขบคิดอยู่หลายวัน พี่ชายแท้ ๆ ของเขาอย่าง ดีแลน เยลเวอร์ตัน ก็กลับเป็นฝ่ายที่ต้องหมั้นหมายและแต่งงานกับ เพิร์ซ ริชมอนด์ แทนเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข เพราะเขาที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และไม่สามารถตามหาตัวได้

เขารู้สึกผิดกับพี่ชายของตนเองเหลือเกินที่ต้องรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเอง พี่ชายของเขาเป็นอัลฟ่า ดีแลนเป็นคน ๆ เดียวที่มีสิทธิปกครองฮาร์เดนเจอร์ต่อจากผู้เป็นพ่อ หากเป็นเช่นนี้แล้ว เห็นทีว่าอำนาจในมือที่ถูกส่งต่อกันมาของตระกูลเยลเวอร์ตัน คงจะสิ้นสุดที่ผู้ปกครองคนปัจจุบัน

“คนเรามีสิทธิเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น” แมดส์เอ่ยเสียงเรียบ “ถ้าคุณหนูยอมเสียสละ นั่นก็เท่ากับว่าคุณหนูกำลังปล่อยให้พวกเขาเอาเปรียบตัวเอง”

“….”

“ไม่ว่าจะเป็นอัลฟ่าหรือโอเมก้า ค่าของความเป็นคนมันย่อมเท่ากัน”

 

 

 

การเดินทางลัดเลาะไปตามภูเขา เริ่มต้นตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ของวัน หลังจากที่ทั้งทรูอัลฟ่าผิวเข้มและเพียวโอเมก้าตัวขาวได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เส้นทางอันตรายในบางจุดทำให้เธียร์เผลอกำแผงคอของเจ้าม้าสีสะอาดแน่น ดวงตาใสพยายามที่จะไม่เหลือบมองด้านข้างที่เป็นเหวลึก และข่มความกลัวด้วยการหลับตาหนี

“หากกลัวก็นอนหลับไปเสีย” แมดส์เอ่ยเช่นนั้น หลังจากที่ลอบสังเกตคนตัวขาวมาพักใหญ่

“ระ เราทนได้” เธียร์ตอบอีกฝ่ายได้ไม่เต็มเสียงนัก เจ้าตัวพยายามปรับลมหายใจเข้าออกให้เป็นปกติ เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มพยายามที่จะจดจำเส้นทางที่ตัวเองผ่านมาให้ได้มากที่สุด แต่มันก็ช่างน่าปวดหัวเสียเหลือเกิน ทางเข้าที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยภูเขา หากไม่รู้จักเส้นทางจริง ๆ ก็คงต้องหลงอยู่ในนี้เป็นแน่

“เห็นทะเลสาบตรงนั้นไหม..”

แมดส์ ไทเลอร์ บังคับม้าให้หยุดเดิน ก่อนที่จะหันไปทางขวามือของตน จากจุดที่พวกเขาทั้งคู่อยู่ในตอนนี้ ทำให้สามารถมองเห็นทะเลสาบขนาดย่อมที่อยู่ถัดไปอีกไม่ไกลนัก

“มันคือกรีนเลคหรือ” เธียร์ เยลเวอร์ตัน ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองกำลังได้เห็นในตอนนี้เลยสักนิด

ทะเลสาบสีฟ้าอมเขียวอันโดดเด่น ตัดกับสีของต้นไม้โดยรอบที่แข่งกันอวดสีสันยามผลิใบใหม่ สลับกับภูเขาลูกใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี หากสังเกตดี ๆ บริเวณพื้นที่รบบลุ่มซึ่งถัดออกมาจากทะเลสาบนั้นก็คือหมู่บ้านเล็ก ๆ กระจัดกระจายอยู่แถบนั้น

“นั่นล่ะกรีนเลค..”

เพียงแค่ลัดเลาะผ่านภูเขาด้านหน้านี่ไปอีกสองสามลูก และลงไปยังด้านล่าง มันก็จะพาพวกเขาสองคนเดินทางไปถึงยังจุดหมายในครั้งนี้ สถานที่ที่ใครก็ไม่อาจคาดถึงว่ามันมีอยู่จริง ความยากลำบากในการเข้าถึงและเส้นทางที่อันตราย ทำให้ไม่มีใครกล้าเสี่ยงชีวิตเข้ามาที่นี่

หากมองจากที่ไกล ๆ แล้วว่างดงามแล้ว เมื่อใกล้เข้าไปเรื่อย ๆ ก็ยิ่งทำให้เพียวโอเมก้าตัวขาวเบิกตากว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาเห็นทุ่งหญ้าโล่งที่เต็มไปด้วยสีเขียว มีฝูงแกะที่กำลังเล็มหญ้ากันอย่างกระจัดกระจาย เขาเห็นป้อมปราการขนาดเล็กที่ถูกสร้างสูงพอประมาณไว้โดยรอบ ควันไฟที่พวยพุ่งมาจากปล่องไฟซึ่งบ่งบอกถึงการดำเนินชีวิต

“แมดส์!”

ม้าสีขาวสะอาดหยุดยืนอยู่บริเวณหน้าประตูขนาดใหญ่ ก่อนที่มันจะถูกเปิดออกเพื่อต้อนรับการกลับมาของ แมดส์ ไทเลอร์ เป็น เมเลค ฟิทซ์รอย นั่นเองที่ยืนอยู่ด้านบนประตูใหญ่นั่น เจ้าตัวร้องตะโกนเรียกเพื่อนของตัวเอง แล้วรีบวิ่งลงมาทางด้านล่างด้วยความเร่งรีบ

“นายจะแหกปากทำไมกันฟิทซ์รอย” ทรูอัลฟ่าหนุ่มที่พึ่งลงมาจากหลังม้าเอ่ยถามเมเลคด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย พลางหันไปอุ้มเพียวโอเมก้าตัวขาวให้ลงมาจากหลังม้า

“ไม่ได้พบกันนานนะคุณหนู” แต่ทว่าคำถามของแมดส์กลับถูกเมเลคเมินเฉย เจ้าของผิวสีแทนและใบหน้าติดทะเล้นแทรกตัวเข้าไปพูดคุยกับเจ้าของผิวขาวในทันที

“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะฟิทซ์รอย” คุณหนูเยลเวอร์ตันฉีกยิ้มเล็ก ๆ ให้กับคนที่เข้ามาทักทายตนเอง

“เดินทางมาตั้งไกล คงจะเหนื่อยแย่” เมเลคเป็นฝ่ายเอ่ยชวนคุณหนูเยลเวอร์ตันพูดคุย แต่ก็ไม่วายถูกเพื่อนสนิทหิ้วคอเสื้อให้ออกห่างจากเพียวโอเมก้า “เฮ้! พูดดี ๆ ก็ได้มั้งไทเลอร์ มาดึงคอเสื้อกันแบบนี้ ถ้าฉันตายขึ้นมานายจะว่ายังไง”

“อยากฝังหรืออยากเผาดีล่ะ?” แมดส์ ไทเลอร์ ถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่ทว่าเมเลคกลับยักคิ้วกวนประสาท พลางเล่นหูเล่นตาใส่คุณหนูเยลเวอร์ตันไม่เลิก

“ดุจริง ๆ กลับมารอบนี้ท่าจะดุกว่าเดิม”

“ให้มันน้อย ๆ หน่อยฟิทซ์รอย” อัลฟ่าผิวสีแทนล่ะอยากจะหัวเราะให้ลั่นกับท่าทีของเพื่อน แต่คิดอีกทีมันก็ดูจะไม่คุ้มเสียเท่าไหร่ หากเขาต้องถูกไทเลอร์ไล่เตะขึ้นมา

“นายกลับมาไวกว่าที่พวกเราคิดนะแมดส์”

เสียงทักทายของผู้ที่เข้ามาใหม่ พร้อมกับเส้นผมสีเทาอันเป็นเอกลักษณ์ เรียกความสนใจจากคุณหนูเยลเวอร์ตันได้ทันที เสียงทุ้มน่าฟังของอัลฟ่าผมสีเทาและภาพลักษณ์ที่ดูสุภาพย่อมทำให้ วินซ์ คลาเวน เป็นที่สนใจได้อย่างไม่ยาก หากใครได้พบเห็นเจ้าตัว

“ฉันกำลังจะถามหานายอยู่พอดีเลยคลาเวน

“แล้วนี่ใครกันล่ะ?” อัลฟ่าผมสีเทาเอ่ยถามไทเลอร์ ก่อนจะเหลือบมองคนตัวขาวด้วยความสุภาพ พลางยกยิ้มเล็ก ๆ พอเป็นพิธี เพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดจนเกินไป

คู่แห่งโชคชะตาของแมดส์ที่ฉันเคยเล่าให้นายฟังไง” เมเลค ฟิทซ์รอย ชิงตอบก่อนที่แมดส์จะได้พูดอะไร และผลของความปากไวของเจ้าตัวก็ทำให้เมเลคได้รับสายตาคมกริบของแมดส์ไปเต็ม ๆ

“นี่เธียร์..”

“ตระกูลล่ะ?” วินซ์ คลาเวน เอ่ยถามต่อ พลางพิจารณาใบหน้าของคนที่มาใหม่

“ฟิทซ์รอยน่าจะบอกนายแล้วนะว่าเราไม่ควรพูดถึงเรื่องตระกูลของคุณหนูที่นี่”

“เกรงว่าหมอนี่จะไม่ได้เล่าอะไรให้ฉันฟัง…” ใบหน้าของวินซ์ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าก็กลับมีรังสีบางอย่างที่ทำให้คุณหนูเยลเวอร์ตันขยับเข้าใกล้แมดส์อย่างไม่รู้ตัว

“ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ ฉันให้นายกลับมาก่อน ก็เพื่อจัดการเรื่องที่นี่นะฟิทซ์รอย”

“มันก็มีลืมกันบ้าง อย่าพึ่งทำหน้าเหมือนจะฆ่าฉันแบบนั้นสิ” เมเลคเอ่ยติดตลก ก่อนจะหัวเราะร่าแต่ในใจก็เริ่มผวาแมดส์ไม่น้อย เกิดโดนพุ่งเข้าใส่ตอนนี้ เชื่อเถอะว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางรอด

“ท่าทางว่าเราคงมีเรื่องต้องคุยกันแล้วล่ะแมดส์” เจ้าของผมสีเทาว่าด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “คุณหนูเองก็ด้วย.. ฉันว่าเราคงต้องทำความรู้จักกันสักหน่อย”

“มันเป็นสิทธิของนายอยู่แล้วคลาเวน ใครก็ตามที่จะเข้าออกที่นี่ ย่อมต้องได้รับการอนุญาตจากนาย”

วินซ์ คลาเวน อัลฟ่าเจ้าของผมสีเทาที่ใครหลายคนสามารถสังเกตได้ คือผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในกรีนเลค แม้จะไม่ได้ถูกเรียกว่าเป็นหัวหน้าของหมู่บ้านอย่างจริงจัง แต่ในความเป็นจริงแล้ววินซ์คือคนที่ใครต่างต้องเคารพและยำเกรง

“แล้วฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับนายทีหลังฟิทซ์รอย”

ก่อนที่ แมดส์ ไทเลอร์ เดินตาม วินซ์ คลาเวน ไป เจ้าตัวก็ยังไม่วายเอ่ยขู่ฟิทซ์รอยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แทนที่พวกเขาเดินทางมาเหนื่อย ๆ แล้วจะได้พักผ่อน กลับต้องมาพูดคุยเรื่องน่าปวดหัว เพราะความสะเพร่าของเมเลคที่ใจเย็นจนเกินไป

“มาถึงก็ขู่กันเสียแล้ว ท่าทางว่าการไปเดอะฮิลล์ครั้งนี้ จะไม่ได้ทำให้นายหายบ้าเท่าไหร่นะไทเลอร์”

“เลิกแหย่แมดส์ได้แล้วเมเลค” วินซ์ปรามอัลฟ่าผิวสีแทน ก่อนที่จะผายมือเชิญให้เพียวโอเมก้าได้เดินนำหน้าตน “เชิญ คุณหนูทางนี้ดีกว่า…”

“อย่าสุภาพนักสิวินซ์” เมเลคเอ่ยขำ ๆ ก่อนจะยิ้มให้คุณหนูเยลเวอร์ตัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะสับสนไม่น้อย “นายกำลังทำให้แมดส์ดูหยาบคายถ้าเทียบกับนายนะรู้ไหม..”

ท่าทาง เมเลค ฟิทซ์รอย คงอยากจะไปนอนวัดความลึกของทะเลสาบจริง ๆ สินะ...

 

HASHTAG #maddogmn

 

 

TALK : ในที่สุดก็ได้มากรีนเลค ในที่สุดเราก็ได้เจอ วินซ์ คลาเวน!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 815 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6514 Jjjj (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 04:13

    เมเลค นายมันคนจริง5555555

    #6,514
    0
  2. #6475 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 20:19
    โอย ตอนนี้พี่แมดส์หล่อมากค่า หลายฉากเลย แบบดีใจมากๆๆที่พี่แมดส์ดูใจอ่อนลงกับทุกๆอย่าง อย่างน้อยก็ยอมคุยกับเชสดีๆ ยอมกอด ยอมรับคำอวยพร แถมยังบอกให้ดูแลหลานดีๆด้วย คงไม่ได้รังเกียจเลสลีย์ขนาดนั้นแล้วใช่มั้ย ;-; แต่ฉากที่อยากจะมอบตำแหน่งพระเอกให้พี่แมดส์อย่างสมเกียรติจริงๆ คือตอนที่พี่แมดส์บอกคุณหนูว่า บางครั้งถ้าเราไม่เห็นแก่ตัวบ้างก็จะกลายเป็นการปล่อยให้คนอื่นเอาเปรียบเรา ไม่ว่าจะเป็นอัลฟ่าหรือโอเมก้าก็มีคุณค่าความเป็นคนเท่ากัน ฮืออออ หล่อเลยยย
    #6,475
    0
  3. #6346 __0997 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 07:25
    ในที่สุด ฮื่อออออออ เราอยู่มาถึงตอนที่แฝดกอดกันแล้วอยากร้องไห้มากแง้ ในที่สุดดดดดดดด แล้วคือตอนแมดส์บอกให้แอชดูแลหลานดีๆคือไอบ้าเอ้ย ใจนวยไปหมดฮื่อมีความสุขมากๆๆ ดีใจที่แมดส์ก็ยังยอมที่จะรับความช่วยเหลือจากน้องเมท่อเทียบกับตอนพี่รีสอ่ะนะ555555555555 อ้ย เอาจริงๆตอนนี้เงียบจนน่าตกใจ ทั้งๆที่ข้างนอกดูวุ่นวายกับการหาเธียร์แต่ข้างในกับสงบมาก กังวลว่ามันจะหนักมากๆเลยอ่ะดิรอบนี้ แต่เอาเป็นว่าขอพักผ่อนหย่อนใจกับความสบายๆตรงนี้ก่อน สู้กันเมื่อไรเราก็พร้อมจะอ่านนน และแน่นอนว่าชอบแมดส์อีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโอเมก้าหรืออัลฟ่า ก็มีค่าความเป็นคนเท่ากันจริงๆ แฝดสองคนที่โตมาจากคำว่าผิดพลาด ผิดกฎ แต่ไม่เคยเอากฎนี้ไปทำร้ายใครเลยโดยเฉพาะคู่ของตัวเอง อุแง้ รอแมดส์รับขวัญหลานนะๆๆๆ
    #6,346
    0
  4. #6313 LILNCT23 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 00:18
    อะเข้มข้นกว่าเดิม ปล.สงสารคุณเชอร์ชิลตั้งแต่คู่น้องแล้ว5555
    #6,313
    0
  5. #6172 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 09:06
    เมเลคแกปั่นมาก5555555555
    #6,172
    0
  6. #6074 babemay (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 19:25
    ลุ้นมากว่าจะเจออะไรมั้ย ดีจังที่มาถึงอย่างปลอดภัย 🥺
    #6,074
    0
  7. #6014 doraaung (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 23:39
    ตอนแรกลุ้นระหว่างทางมาก ไรท์ยังใจดีอยู่
    ฮื่ออออออ ตอนลากันคือน่ารักปนใจหาย
    ทุกคนรักแมดส์นะ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #6,014
    0
  8. #5997 Baozi99_Mandoo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 16:31
    ตัวปั่นของจริง55555
    #5,997
    0
  9. #5980 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 10:38
    เมเลคกล้ามาก ตัวปั่นของจริง55555555555555 ชอบตอนที่ลากันกับเชสมากเลย เหมือนเพิ่งได้คุยกันดีๆ y—y
    #5,980
    0
  10. #5866 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 21:47
    ชอบความเป็นห่วงกันแฝดไทเลอร์มาก อย่างน้อยๆ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนก็ไม่อึดอัดเท่าไหร่แล้ว และในที่สุดพี่แมดส์กับน้องเธียร์ก็ถึงกรีนเลคแล้วววว แต่ขอกรี๊ดคุณวินซ์แป๊ป สุดเท่ไปเลยยยยยย
    #5,866
    0
  11. #5749 dissilyn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 11:14
    ชอบความใจกล้าของเมเลคในการแซวตาแมดส์มาก55555555555555
    #5,749
    0
  12. #5667 fararaferren (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 19:24
    คิดถึงคุณเมเลคมากกกกกกกค่ะ ทะเล้นขนาดนี้ระวังตัวหน่อย ยังไม่อยากเป็นหม้ายนะคะ (เอ้ะ!) ว่าแต่คุวินซ์ก็ดูหล่อมาก สุภาพมากด้วย อั้ยย
    #5,667
    0
  13. #5568 lopenav (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 19:41
    ชอบเวลาเมเลคแหย่แมดส์มากอ่ะ5555555555555555
    #5,568
    0
  14. #5523 Chompoo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 02:29

    อ้ยพี่วินซ์มาแร้วมาแค่นี้ก็หล่อแล้วอะ

    #5,523
    0
  15. #5134 xcipeach (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 18:56
    เด็กแก่แดดฟฟกเ้าวงงกงดง
    #5,134
    0
  16. #4872 Issi'da (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:39
    เนี่ย ชั้นรอจะเจอนายเลยเมเลค ไม่เคยทำให้ผิดหวัง55555555555555
    #4,872
    0
  17. #4863 ปงจี้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 02:15
    กลับมากรีนเลคแล้วววว
    #4,863
    0
  18. #4521 Mmaaeebb (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 17:26
    เมเลคนายมันแน่555555558ชอบนายมาตัเงแต่ความเป็นชิปเปอร์ในตัวนายแล้ว ชิปเปอร์ที่ดือคอยแหย่คอยแซวคอยทำให้แมดส์หึง 55555แต่ตอนนี้ผิดเวลานะเพราะแมดส์เจาชัดเจนแล้วกลัวเมเลคตายคามือแมดส์มาก แล้วเมเลคก็กวนได้ใจมากน่าไปเจอกับเชอร์ชิล555555 แล้ววินซ์ดูแบบทุกคนต้องเกรงใจมากเลยแมดส์เองยังแบบเชื่อฟัง
    #4,521
    0
  19. #4414 Sodium97 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 14:44
    ชอบเมเลคกวนดี555555555555เดี๋ยวคนกวนจะโดนดีอะเอาจริงๆชอบที่แมดสนิทกับคนที่เดอะฮิลล์จังเลยค่ะมันแบบยอดเยี่ยมถ้าพวกแกอยู่ด้วยกันคือเดอะฮิลล์อิสดาเบสเลยนะเฝ้าหวังทางนี้เงียบๆค่า
    #4,414
    0
  20. #4387 copookung (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 02:18
    เพื่อนๆแมดส์ก็คือกวนมาก55555555555 โดยเฉพาะเมเลค
    #4,387
    0
  21. #4290 ปงจี้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 02:08
    เมเลคยังทำให้ฉันอยากแต่งงานเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือวินซ์ค่ะ กี้ดดดดดด แต่งค่ะ!!!!!
    #4,290
    0
  22. #4066 Kwan_Sekai94 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 23:32
    เมเลคป่วนจริงๆเลยลูกกกกก
    #4,066
    0
  23. #4057 firstchxnx (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 14:37
    แปปนึงนะเขินเชส ขนาดคนดีของชั้นขี่ม้าเป็น แงงง
    #4,057
    0
  24. #3945 Wnats (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 01:12
    เมเลคกวนอ่ะ55555555 เดี๋ยวโดนแมดส์ถีบลงทะเลสาบนะ555555555
    #3,945
    0
  25. #3933 zsw95 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:15
    เมเลคว้อยยย 555555555555555 ปั่นมากไปจะได้ไปนอนในก้นทะเลสาบเอานะ!
    #3,933
    0