[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 30 : Mad Dog : Chapter 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 908 ครั้ง
    13 เม.ย. 63

 

ทางเดินส่วนกลางของหน่วยป้องกันที่กำลังนำ แมดส์ ไทเลอร์ ไปพบกับ เชส ไทเลอร์ เต็มไปด้วยความเงียบ แต่ละก้าวที่เหยียบย่ำมักจะเกิดเสียงไม้ลั่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ แต่แมดส์เองก็ไม่ได้ใส่ใจเสียงพวกนั้นเท่าไหร่นัก ในเมื่อตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องหลบซ่อน  ใบหน้าของทหารที่เฝ้าเวรยามต่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ยามที่เห็นเขาเดินเข้ามาที่นี่ ซึ่งมันก็ไม่แปลกเท่าไหร่นักสำหรับคนที่พบเจอสายตาพวกนี้มาโดยตลอด

เสื้อแขนยาวตัวใหญ่ที่แมดส์หยิบมาสวมลวก ๆ ถูกผูกอย่างไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก แมดส์ผูกเชือกส่ง ๆ อย่างขอไปที และด้วยแขนที่พึ่งถูกเย็บมาเมื่อช่วงเช้าทำให้แมดส์ไม่สามารถขยับแขนฝั่งนั้นได้ถนัดนัก สภาพของ แมดส์ ไทเลอร์ ในตอนนี้จึงไม่เรียบร้อยสักเท่าไหร่ ร่างกายกำยำเผยให้เห็นผ่านสาบเสื้อที่ไม่ได้ถูกผูก ไหนจะผ้าพันแผลตรงช่วงไหล่ที่มีเลือดซึมนิด ๆ นั่นก็ด้วย

นับว่าเป็นร่างกายที่ทหารในหน่วยเดอะฮิลล์นั้นล้วนแล้วแต่อยากจะมี แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากข้อจำกัดด้านสรีระ  และพระเจ้าเองก็ลำเอียงให้ร่างกายที่สมบูรณ์แบบกับหมาบ้าเสียด้วยสิ..

แต่มากกว่าร่างกายและรูปร่างที่โดดเด่น วีรกรรมและความบ้าคลั่งของ แมดส์ ไทเลอร์ ผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ คงจะเป็นที่จดจำไปอีกนานสำหรับคนในหน่วยไปอีกนาน ภาพที่ แมดส์ ไทเลอร์ อัด ราเชล สแตนลีย์ เสียน่วม มันคงไม่ต่างจากสภาพสะบักสะบอมของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เช่นกัน ทั้งที่มีบาดแผลขนาดใหญ่ตรงช่วงไหล่และชุ่มไปด้วยเลือด ก็ยังไม่สามารถหยุดความบ้าของหมาบ้าได้ เรี่ยวแรงมากมายของทรูอัลฟ่า มันช่างน่ากลัวมากจริง ๆ ในช่วงอารมณ์ที่เดือดพล่าน

หลังจากที่นอนหลับพักผ่อนไปด้วยความอ่อนเพลียของร่างกาย และฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปเมื่อช่วงเช้า ก็ทำให้แมดส์หลับไปพักใหญ่ เมื่อตื่นขึ้นมาก็กลับไม่พบคนที่เคยนอนข้างกาย นอกจากจะพบเพียงกระดาษที่ถูกทับไว้ ถูกเขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบ ซึ่งเดาได้ว่าคงเป็นของคุณหนูเยลเวอร์ตันนั่นเอง เนื้อความในกระดาษบอกเพียงแค่ว่าจะออกไปทำธุระกับผู้ปกครองฟลัม และบอกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วงอะไร หากไม่มีแหวนวงหนึ่งของเบลเลอมอนท์วางไว้เป็นหลักฐานว่าหมอนั่นพาคุณหนูเยลเวอร์ตันออกไป แมดส์ ไทเลอร์ คงได้ออกไปอาละวาดอีกเป็นแน่

แม้จะรู้สึกไม่พอใจอยู่นิด ๆ แต่หากอยู่กับเบลเลอมอนท์ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นห่วงสักเท่าไหร่ ยังไงเสียพี่ชายคนโตของเขา ก็ย่อมรู้ดีว่าขอบเขตในการก้าวก่ายเรื่องของเขามันได้แค่ไหน

ทันทีที่ผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป แมดส์เองก็พบกับน้องชายฝาแฝดที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าที่ถอดแบบพิมพ์เดียวกันมาของเชส ทำเพียงเคยเงยหน้ามองแฝดพี่ของตน และถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนที่จะพยักพเยิดหน้าให้อีกฝ่ายเข้ามาในห้อง

“นายควรจะนอนพักผ่อนมากกว่าที่จะออกมาข้างนอกแบบนี้นะพี่ชาย”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาก่อน เมื่อเห็นว่าพี่ชายฝาแฝดนั้นยังไม่ยอมปริปากพูดออกมาสักคำ

“แผลแค่นี้มันจะอะไรกันนักกันหนา” แมดส์เอ่ยเสียงห้วน

“แต่แค่นี้ของนาย มันดูจะเป็นเรื่องใหญ่ของเยลเวอร์ตันนะแมดส์”

“เพราะฉันสำคัญกับเขาไง”

ประโยคที่แมดส์ตอบกลับมา ทำให้ เชส ไทเลอร์ หน้าเสียไปไม่น้อย เมื่อประโยคที่แสนธรรมดาพวกนั้นกลับกระตุ้นความทรงจำของพวกเขาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ใบหน้าเรียบเฉยของแมดส์ที่ดูไร้อารมณ์ ยิ่งทำให้แฝดน้องต้องใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนที่จะพูดออกมาในแต่ละประโยค

พี่ชายฝาแฝดที่คนเป็นน้องเห็นในตอนนี้ ไม่ได้ดูโดดเดี่ยวเหมือนครั้งก่อน ๆ ที่เคยพบเจอ เชสรับรู้ได้ว่าพี่ชายของตัวเองกำลังจะกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง แม้จะยังเฉยชาแต่ดวงตาของนักฆ่าหนุ่มกลับดูอ่อนลงจนสังเกตได้

“นายสำคัญกับฉันและท่านแม่เสมอ..”

“แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่มีความรู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด”

“เรายังเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ไม่ใช่หรือ?” เชสเอ่ยด้วยเสียงที่อ่อนลง หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เองก็มีความรู้สึกผิดที่จุกอยู่เต็มอกไม่แพ้ใคร หากย้อนเวลาไปได้เขาเองก็จะไม่ทำเช่นนั้นกับพี่ชายเหมือนกัน

อย่างน้อยในวันนั้นเขาก็ควรฟังในสิ่งที่ แมดส์ ไทเลอร์ พูดบ้างสักนิด

“ฉันรู้ว่าคำขอโทษของฉัน มันอาจไม่มีความหมายสำหรับนายในตอนนี้”

“มันไม่มีมาตั้งนานแล้วต่างหากเชส”

ไม่ว่าจะอีกสักกี่ประโยคที่ แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยตอบกลับมา มันก็ทำให้ความผิดพวกนั้นตีตื้นขึ้นมาจนแทบเอ่อล้น

“แต่นายก็ยังกลับมาเพราะฉัน”

“ฉันกลับมาเพื่อตัวฉันเอง”

“ไม่เลย.. ถ้านายจะกลับมาเพื่อตัวเองจริง ๆ นายคงฆ่าฉันไปแล้ว” เมื่อต่อสู้กันแบบจริง ๆ แล้ว หากเทียบความสามารถในการต่อสู้ เชส ไทเลอร์ ก็ต้องยอมรับว่าฝีมือของแมดส์นั้นไม่เคยที่จะหยุดนิ่ง พวกเขาเคยพบเจอกันบ้างเป็นบางครั้ง แต่มันก็ล้วนแล้วแต่เป็นสถานการณ์ที่ไม่อาจพูดคุยกันได้ “นายทำได้.. แต่นายแค่ไม่ทำ”

แฝดน้องที่เป็นทหารกับแฝดพี่ที่เป็นนักฆ่า แค่นี้มันก็เห็นถึงความแตกต่างแล้วว่าชีวิตของพวกเขาทั้งสองคน มันแตกต่างกันมากแค่ไหน

“ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ นายมันก็ยังเป็นแค่ไอ้ลูกหมาตัวหนึ่งเท่านั้น” แฝดพี่แขวะอย่างไม่คิดกลัวว่าหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์จะหยิบมีดขึ้นมาจ่อคอตนเอง “เป็นหมาที่ซื่อสัตย์ และคอยรับใช้พวกมันเหมือนเคย”

“ฉันไม่ได้รับใช้เลสลีย์” เชส ไทเลอร์ แย้งในทันที

“แล้วมันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้นายยอมช่วยเหลือพวกเลสลีย์กัน”

“….”

“คนพวกนั้นจะนำพาความเดือดร้อนมาให้กับเรา”

“มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก”

แมดส์ได้แต่หัวเราะหึในลำคอ เมื่อเห็นสายตาอันแน่วแน่ของน้องชายตัวเอง เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าความสัมพันธ์ของน้องชายกับเลสลีย์มันจะมากมายสักแค่ไหน แต่ถึงขนาดที่ยอมทำให้เชสเป็นถึงขนาดนี้ได้ ก็นับว่าคงไม่ใช่น้อย

“พูดไป นายก็คงไม่ฟัง”

“งั้นนายก็คงจะเข้าใจความรู้สึกของฉันในตอนนั้น”

“ฉันว่าเราควรจะคุยกันจริง ๆ จัง ๆ ในเรื่องนี้สักที บางทีนายอาจจะกำลังเข้าใจทั้งฉันและท่านแม่ผิดไป”

“มันผ่านมานาน จนฉันไม่อยากเข้าใจอะไรอีกแล้วเชส”

“….”

“ความเป็นคนของฉันที่เคยหายไป มันกลับมาได้ก็เพราะเยลเวอร์ตัน ไม่ใช่เพราะพวกนาย”

แมดส์ ไทเลอร์ เมินหน้าหนีน้องชายของตัวเอง เพราะไม่อยากจะเห็นใบหน้าของเชสที่กำลังอมทุกข์เต็มกลืน

“ฉันอยากอธิบาย..”

“ไม่”

ดวงตาคมกริบของแมดส์ตวัดสายตากลับมามองน้องชายของตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนที่จะเคาะนิ้วมือลงบนโต๊ะเป็นจังหวะช้า ๆ

แมดส์ยอมรับว่ามันเคยเป็นความโกรธ แต่ความโกรธในวันนั้น เมื่อเวลาผ่านไปมันก็กลับเป็นความว่างเปล่าที่เขาไม่คิดอยากจะหาคำตอบ

สำหรับ แมดส์ ไทเลอร์ แล้ว ความรู้สึกที่มันเสียไป มันไม่สามารถเยียวยากลับมาได้ คำขอโทษพวกนั้นเขาอาจจะสามารถรับรู้ได้ แต่มันไม่มีวันทำให้เขากลับไปเป็นเหมือนเดิม แม้กระทั่งความรู้สึกพวกนั้นที่เคยมีก็เช่นกัน

บางคนอาจจะเยียวยาความรู้สึกพวกนั้นกลับมาได้ แต่มันไม่ใช่กับเขา

อะไรที่เสียไปแล้ว มันย่อมไม่มีวันกลับคืน… เขารู้สึกว่าตัวเองมีความยินดีกับชีวิตเช่นนี้ มากกว่าที่จะไขว่คว้าหาคำว่าครอบครัวที่เคยทำให้เขาหมดความไว้ใจ

มันเจ็บแล้วจำ เหมือนหมาที่จำว่าใครเคยทำร้ายมันเอาไว้บ้าง และมันก็จะไม่ยอมกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีก

“ไม่มีทางไหนที่ฉันจะชดใช้ความผิดนั้นได้เลยหรือ”

“มันอาจเป็นโชคชะตาของฉันเอง..”

“....”

“นายมันโชคดีกว่าฉันเยอะเชส”

เพราะคนที่โชคร้าย และเป็นคนที่ถูกพระเจ้าหันหลังให้มันก็คือ แมดส์ ไทเลอร์

 

เพลิงไฟที่โหมกระหน่ำ เสียงกรีดร้องดังไปทั่วบริเวณ สลับกับเสียงของดาบที่ฟาดฟันลงบนเนื้อหนัง กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งชวนให้คลื่นเหียน มันช่างเป็นภาพจดจำอันน่าสยดสยองและน่าหวาดกลัวสำหรับเด็กน้อยในตอนนั้น ต่อให้ค่ำคืนแห่งโศกนาฏกรรมอันน่าหดหู่จะผ่านพ้นไป แสงอรุณแห่งวันใหม่ก็ไม่อาจลบความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของเด็กน้อยผู้โชคร้าย

ความโหดร้ายในโลกของความเป็นจริงมันช่างน่าขยะแขยง..

สายลมอ่อนพัดผ่านบนเนินเขา แรงลมทำให้ให้ดาบที่ถูกผูกทิ้งไว้บนต้นไม้นับร้อยกระทบกันจนเกิดเสียงหลอนหู ราวกับเป็นเสียงกรีดร้องที่แสนเจ็บปวดที่มอบให้กับผู้ที่ถูกสังเวยชีวิต เสียงกระทบของมันเสียดแทงลึกไปในความรู้สึกของคนที่ได้ยินจนแทบอยากหยุดหายใจ ร่างไร้ชีวิตของผู้คนนับร้อยถูกกองจนเป็นกองขนาดย่อม เลือดสีเข้มไหลรวมกันเป็นทาง ราวกับลำธารเล็กที่กำลังไหลเอื่อย

มันมีแต่ความโศกเศร้าและหดหู่ แม้แต่คราบเลือดที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้า และตามตัวของเด็กน้อยเองก็นับว่าเป็นมลทินที่ยากจะลบเลือน

ความเป็นความตายที่เด็กน้อยรอดจากมันมาได้ ช่างเป็นการมีชีวิตที่ทรมานอย่างไม่อาจจะบรรยาย

แมดส์ ไทเลอร์ เลือกที่จะละทิ้งครอบครัว และหันหลังให้กับมันอย่างไม่คิดจะหวนกลับไป เขาไม่แม้แต่คิดจะร่ำลาคนเป็นแม่และน้องชาย… การตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวมันเต็มไปด้วยความคับแค้นที่มีอยู่เต็มอก และความรู้สึกเดียวดายที่เหลืออยู่

มันอาจจะดูงี่เง่า แต่หากไม่เคยเจอกับตัวก็คงไม่เข้าใจ หรือต่อให้พยายามเข้าใจก็คงทำได้แค่พยายาม

เขาใช้ชีวิตด้วยการติดสอยห้อยตามจูลิโอไปยังที่ต่าง ๆ ชุมชนเล็ก ๆ ที่สามารถมีที่ซุกหัวนอนให้พวกเขาในกองฟางคัน ๆ เดินทางไปเรื่อย ๆ รวมไปถึงฝึกฝนการเอาตัวรอดอย่างที่สมควรเป็น แต่สุดท้ายแล้วที่พึ่งของเขาก็กลับจากไปอย่างไม่มีวันได้กลับมา ทั้งที่ความสูญเสียในครั้งแรกพึ่งจะผ่านไปไม่ถึงสองปี ทั้งหมดนั่นมันเกิดเพราะความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ที่ยากเกินกว่าจะคาดเดา

เขาเห็นจูลิโอตายต่อหน้าตัวเอง โดยที่ไม่อาจช่วยเหลือได้ ก่อนที่จะถูกพวกสวะนั่นจับตัวไปเป็นทาสรับใช้ แต่มันกลับต่างจากคำว่ารับใช้อยู่มากโข เมื่อสุดท้ายแล้วพวกมันกลับเห็นชีวิตของเด็กเป็นแค่เรื่องสนุกเท่านั้น

แมดส์ ไทเลอร์ เคยฝึกต่อสู้ก็จริง แต่เขาไม่เคยต้องต่อสู้กับผู้ใหญ่ที่เป็นชายฉกรรจ์ ความบันเทิงของพวกมันยามที่เห็นเขาถูกทำร้ายจนลุกไม่ขึ้น แขนซ้ายของเขาที่เจ็บเหมือนถูกหักกระดูก หรือแม้แต่ขาที่ถูกเหยียบจนแทบไม่มีความรู้สึก ทั้งใบหน้าอาบไปด้วยเลือดชุ่มโชก ภาพที่เห็นพวกมันหัวเราะด้วยความสะใจ ดื่มกินกันอย่างสุขสำราญ ทั้งที่เขาเหมือนกำลังจะตายอยู่รอมร่อ ช่างเป็นความคับแค้นที่ทำให้เขาจดจำความรู้สึกพวกนั้นเอาไว้อย่างขึ้นใจ

หากเขามีชีวิตรอดในครั้งนี้ได้.. พวกมันเองก็จะต้องย่อยยับ และทรมานไม่ต่างจากที่เคยทำกับเขา

และเขาก็ได้ทำมันไปแล้ว.. ยามที่เห็นบ้านเมืองของมันวอดวายไปด้วยเปลวเพลิง ปราสาทที่ถูกสร้างขึ้นจากการกดขี่คนในคุ้มครองของตัวเอง ความล่มจมที่อยู่ตรงหน้าพวกมันแค่เอื้อมมือ เขาเป็นคนมอบให้มันเอง

ในที่สุดฮาร์เดนเจอร์ก็ได้รับการตอบแทนที่สาสมนั้นไปแล้วด้วยฝีมือของเขาเอง..

 

“มันก็เหมาะแล้วจริง ๆ ที่คนอย่างนายจะได้รับการยกย่อง”

เขาไม่ได้รู้สึกอิจฉาน้องชายเลยสักนิด ซ้ำยังรู้สึกยินดีด้วยซ้ำที่อย่างน้อยชีวิตของแฝดน้อง ไม่ต้องพบเจอในสิ่งที่เขาเคยผ่านมันมา

เป็นคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง ย่อมดีกว่าคนที่ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในความมืด

“แต่ตอนนี้นายเองก็โชคดีที่มีคุณหนูเยลเวอร์ตัน”

“เยลเวอร์ตันมีค่าเกินกว่าคำว่าโชคดีของฉัน”

“หากไม่มีค่ามากมายขนาดนั้น ก็คงไม่ทำให้นายกระวนกระวายจนกลายเป็นหมาบ้าเหมือนเมื่อวานได้หรอก”

“นั่นเพราะทั้งนายกับเบลเลอมอนท์กวนประสาทฉัน”

“เลสลีย์สำคัญกับฉันจริง ๆ ”

“….”

“พอ ๆ กับที่เยลเวอร์ตันเองก็สำคัญกับนาย”

“มันยังไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะยอมรับได้เร็ว ๆ นี้”

แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยตามความรู้สึกจริง ๆ ของตัวเอง พูดตามตรงในตอนนี้ เขาเองก็ยังรู้สึกเกลียดเลสลีย์เหมือนเดิม แม้ว่าแอชเชอร์จะไม่มีส่วนรู้เห็นในเหตุการณ์เหล่านั้นเหมือนพ่อตัวเองก็ตาม

“แค่นี้ฉันก็รู้สึกขอบคุณนายมากแล้วแมดส์”

“จริง ๆ ที่ฉันมาหานายวันนี้ ไม่ได้จะมาเพื่อคุยเรื่องเก่า ๆ หรอกนะ” แมดส์ขยับไหล่ของตัวเองด้วยความงุ่นง่าน ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไปที่ทำให้หัวคิ้วของเชสขมวดเข้าหากัน “ฉันจะมาเตือนเรื่องเลสลีย์”

“เตือนอะไรกัน?”

“คนของนายวุ่นวายกับคนของฉัน” แมดส์เอ่ยตอบอย่างไม่ลังเล ก่อนจะจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด เมื่อนึกถึงสิ่งที่คุณหนูเยลเวอร์ตันบอกตัวเอง “ถ้าให้ฉันเดานายเองก็คงยังไม่รู้สินะ”

“ฉันไม่เข้าใจ”

“ดูแลคนของนายให้ดีก็แล้วกัน อย่าให้มารุ่มร่ามกับเยลเวอร์ตันอีก”

“อย่ามาปรักปรำกันดีกว่า” หาก เชส ไทเลอร์ จะไม่เชื่อมันก็คงไม่แปลก แต่สำหรับแมดส์แล้ว เขาเองก็มั่นใจเช่นกันว่าเธียร์ไม่มีทางกล้าโกหกเขา

“เยลเวอร์ตันไม่เคยโกหกฉัน” ทรูอัลฟ่าผู้พี่แสดงจุดยืนที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นของตัวเอง “อย่าลืมสิว่าคนของนายเป็นอัลฟ่า”

อัลฟ่ายังไงก็ยังเป็นอัลฟ่า ต่อให้เลสลีย์จะเป็นคนของน้องชายเขา แต่เชื่อเถอะว่าอีกฝ่ายก็ย่อมไม่ทิ้งสัญชาตญาณของตัวเองอย่างแน่นอน

“แล้วคนของฉันทำอะไรกันล่ะ?” เห็นได้ชัดเลยล่ะว่าหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์กำลังเริ่มหัวอุ่นได้ที่

“แม้แต่เส้นผมของเยลเวอร์ตัน ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิได้สัมผัส”

เสียงขบกรามของ เชส ไทเลอร์ มันช่างเรียกรอยยิ้มมุมปากของ แมดส์ ไทเลอร์ ได้เป็นอย่างดี ท่าทางว่างานที่กองอยู่ตรงหน้า ก็ไม่อาจสร้างความเครียดให้กับเชสได้เท่ากับเรื่องที่เขาพูดเลยล่ะ

“นายกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า…”

“ถือว่าหายกัน เพราะเท่าที่ฉันจำได้ เมื่อวันก่อนนายเองก็ทำฉันไว้แสบเหมือนกัน”

คิดเสียว่านี่เป็นการเอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่น้องชายฝาแฝดเคยเอาเยลเวอร์ตันมาปั่นหัวให้เขาเสียศูนย์ก็แล้วกัน

“เล่นแรงจังนะ” เชสเอ่ยเสียงลอดไรฟัน

“ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้อีก และหวังว่านายจะจัดการปัญหานี้ได้นะเชส..” ทรูอัลฟ่านักฆ่าเอ่ยเสียงเรียบ ซึ่งบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าตัวนั้นไม่พอใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่เลสลีย์ทำ

“ถ้าคนของฉันผิดจริง ฉันย่อมต้องจัดการ” เชสว่าด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดไม่แพ้กัน

“งั้นนายคงต้องจัดการเลสลีย์ให้หนัก ๆ แล้วล่ะ บังเอิญว่าคนอย่างคุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็ไม่กล้าโกหกฉันเสียด้วยสิ”

“อย่างน้อยก็ยังมีฉันคนนึงที่เคยหลอกนายได้ นายจำไม่ได้หรือพี่ชาย? :)”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของ เชส ไทเลอร์ ไม่อาจกวนประสาท แมดส์ ไทเลอร์ ในตอนนี้ได้เลยสักนิด เมื่อเจ้าตัวยังคงนิ่งและรับฟังอย่างไม่สะทกสะท้าน

“แต่ท่าทางว่าคนที่โดนหลอก มันน่าจะนายมากกว่านะเชส”

“….”

“บังเอิญว่ากระต่ายของฉันมันไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเท่าแมวป่าที่นายเก็บมา..”

กระต่ายขาวตัวน้อยที่เอาแต่ตื่นกลัว และมองเขาตาปริบ ๆ เหมือนกลัวว่าจะถูกตะครุบเข้าสักวัน ย่อมน่าเอ็นดูกว่าแมวป่าที่ควบคุมไม่ได้เป็นไหน ๆ

“ถ้ายังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ก็อย่าหาว่าฉันทำอะไรเกินเหตุก็แล้วกัน”

“….”

“รับรองว่าฉันจะไม่ใช้วิธีพวกนั้นซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง”

แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ได้มาขู่.. การที่เขามาในวันนี้ ก็เพียงแค่เตือน ไม่ให้ใครก็ตามมาล้ำเส้นก็เท่านั้น

 

 

ทรูอัลฟ่าหนุ่มเจ้าของร่างกายกำยำกลับมาถึงบ้านพักในช่วงเกือบเย็น แต่กลับไม่เห็นวี่แววของคนตัวขาวที่หายออกไปตั้งแต่ช่วงบ่าย แม้จะเดินหาจนทั่วแล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของทั้ง รีส เบลเลอมอน์ และ เธียร์ เยลเวอร์ตัน หากพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า และเขายังไม่เห็นว่าพี่ชายตัวเองจะพาคุณหนูเยลเวอร์ตันกลับมาส่ง ท่าทางว่าเขาคงมีเรื่องต้องคุยกับเบลเลอมอนท์เป็นการส่วนตัว

“ฉันพาคุณหนูเยลเวอร์ตันมาส่งแล้ว หวังว่ามันจะไม่ช้าไป จนความอดทนของนายหมดไปเสียก่อน” รีส เบลเลอมอนท์ โผล่เข้ามาในบ้านพัก พร้อมกับ เธียร์ เยลเวอร์ตัน ที่เดินตามมาทางด้านหลัง

“ใกล้จะหมดแล้วล่ะ” แมดส์ตอบเสียงแข็ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปดึงแขนคนตัวขาวให้ออกห่างจากพี่ชายตัวเอง “ส่วนนี่.. แหวนของนาย” ทรูอัลฟ่าหนุ่มยื่นแหวนที่เบลเลอมอนท์ทิ้งไว้เมื่อบ่ายคืนให้เจ้าตัว แต่อัลฟ่าผมแดงกลับโบกมือปัด และไม่ยอมรับสิ่งที่อยู่ในมือของแมดส์คืน

“มันเป็นของนาย..”

แหวนที่มองแค่ปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของตระกูลเบลเลอมอนท์เนี่ยน่ะหรือ..

“ฉันไม่ใช่เบลเลอมอนท์”

แมดส์ ไทเลอร์ โยนแหวนในมือตัวเองทิ้งอย่างไม่ไยดี และไม่คิดที่จะเก็บมันเอาไว้ แต่ก็โชคดีที่รีสความรู้สึกไวมากพอที่จะรับมันไว้ได้ทัน ก่อนที่จะตกถึงพื้น

“นายเป็น..” รีสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม

“ถ้าฉันเป็น.. ทำไมตั้งแต่เกิดมาฉันถึงมีแต่ไทเลอร์ต่อท้ายชื่อตัวเอง”

“….”

“ไม่เคยคิดจะยอมรับฉันตั้งแต่แรก จะมายอมรับกันตอนนี้ มันสายไปแล้วมั้ง..”

ไทเลอร์ไม่ใช่บ้านของเขาเช่นไร เบลเลอมอนท์เองก็ไม่ใช่บ้านของเขาเช่นนั้น

“สักวันนายจะต้องยอมรับมัน”

“ท่าทางว่านายคงต้องฝันเอาแล้วล่ะรีส.. หน้าที่พวกนั้นมันเป็นของนาย ไม่ใช่ของฉัน”

“ไทเลอร์..” เพียวโอเมก้าตัวขาวกุมมือใหญ่เอาไว้แน่น เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่ดีของอีกฝ่ายเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

“ความจริงทุกคนควรจดจำแค่ชื่อฉัน”

“….”

“ไม่ใช่ที่ตระกูล”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน เหลือบมองใบหน้าของคนที่ตัวเองกุมมืออยู่อย่างเป็นห่วง ในขณะที่หันไปสบสายตาของผู้ปกครองฟลัมเป็นเชิงไล่

“ขอบคุณเบลเลอมอนท์มากที่มาส่งเรา..” เธียร์เอ่ยคำไล่ทางอ้อม แต่ดูท่าทางว่ารีสจะเมินประโยคของเยลเวอร์ตันอย่างไม่ใส่ใจ

“สักวันหนึ่งมันจะช่วยนาย”

“มันเคยช่วยฉัน..”

“….”

“แต่นายรู้ไหมว่ามันคือการช่วยฉันให้อยู่เหมือนตายทั้งเป็น

ความรู้สึกของหมาบ้าเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อถูกจี้ใจในสิ่งที่ตัวเองไม่อยากนึกถึง

“เอาเถอะ ฉันคงไม่รบกวนอะไรแล้ว”

“เชิญ” แมดส์ว่า

“ถึงยังไงฉันก็เป็นพี่ชายนาย”

รีส เบลเลอมอนท์ เอ่ยเพียงเท่านั้น ก่อนที่จะเดินหันหลังกลับออกไป โดยที่ตีสีหน้าเรียบนิ่งไม่แพ้กับทรูอัลฟ่าหนุ่ม น้ำเสียงเย็นเยียบที่คุณหนูเยลเวอร์ตันได้ยินมันเป็นครั้งแรก เล่นเอาเจ้าตัวรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก

พี่น้องแต่ละคนของ แมดส์ ไทเลอร์ ต่างก็มีมุมที่ทำให้เธียร์รู้สึกไม่ดีอย่างช่วยไม่ได้

“หายไปไหนมาทั้งช่วงบ่าย”

แมดส์ยิงคำถามแรกใส่เพียวโอเมก้า โดยที่คนตัวเล็กกว่าไม่ทันได้ตั้งตัว ตาสวยหลุบมองพื้น ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม จนถูกมือใหญ่จับคางให้เงยหน้าขึ้นมาพูดดี ๆ

“เบลเลอมอนท์แค่อยากคุยอะไรกับเราก็เท่านั้น”

ส่วนมากก็เป็นเรื่องของฮาร์เดนเจอร์เสียมากกว่า รวมไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าที่เธียร์จะหนีออกมาจากบ้านเมืองของตัวเองด้วย

“มันไม่ได้ปั่นหัวนายใช่หรือเปล่า?”

รีส เบลเลอมอนท์ ไม่ได้ปั่นหัวเขาเลยสักนิด สิ่งที่ผู้ปกครองฟลัมแสดงออกมานั้นมันจริงใจ เกินกว่าที่จะเป็นเรื่องหลอกลวง เมื่อยามที่พูดถึงน้องชายของตัวเองทั้งคู่ แม้จะเป็นแค่เพียงสัมผัสที่ได้รู้จักกันเพียงผิวเผิน แต่เธียร์ก็สามารถตอบได้เลยว่า รีส เบลเลอมอนท์ สมกับเป็นพี่ชายคนโตและเหมาะสมมากจริง ๆ ที่จะเป็นผู้ปกครองฟลัม

พี่คนโตที่มากไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม และทักษะในการเจรจา ซ้ำยังมีอำนาจที่สามารถควบคุมคนได้อย่างอยู่หมัด ส่วนน้องชายคนเล็กเองก็มีความเป็นผู้นำ แม้จะแฝงความเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากพี่ชาย แต่ก็ถือว่าเป็นบุคคลที่เก่งในเรื่องการครองคนเป็นอย่างดี แต่ แมดส์ ไทเลอร์ ที่คุณหนูเยลเวอร์ตันรู้จัก กลับไม่มีเล่ห์เหลี่ยมและความเจ้าเล่ห์แบบที่พี่น้องสักเท่าไหร่นัก แมดส์ที่เขารู้จักทั้งซื่อตรง และเป็นคนที่กล้าได้กล้าเสีย เขาไม่มีความเจ้าเล่ห์แต่กลับเป็นนักวางแผนที่ไม่อาจคาดเดาได้

เจ้าของใบหน้าน่ารักส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนที่จะยกยิ้มน้อย ๆ ให้อีกฝ่ายได้สบายใจ เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองได้ออกไปรับฟังมาเมื่อช่วงบ่าย แต่ทว่าความกังวลบางอย่างก็ทำให้แมดส์ผิดสังเกตจับได้อยู่ดี

“กลัวอะไร?”

คนถูกถามได้แต่มองหน้าทรูอัลฟ่าตรงหน้าตาปริบ ๆ ก่อนจะชั่งใจตัวเองว่าจะพูดออกไปอย่างไรดี อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าพูดเสียเท่าไหร่นัก แถมยังน่าอายมาก ๆ ด้วยซ้ำ

“เราไม่ได้กลัวเสียหน่อย”

“แล้วเป็นอะไร”

ยิ่งไทเลอร์ใช้น้ำเสียงนิ่ง ๆ มันก็ยิ่งทำให้เธียร์รู้สึกกดดัน ต้องยอมรับเลยล่ะว่าไทเลอร์มีความสามารถในเรื่องนี้มากจริง ๆ

“เรานิสัยไม่ดีเลยไทเลอร์..”

มือขาวกำเสื้อของตัวเองแน่นด้วยความประหม่า ดวงตาใสหลุบมองมือตัวเอง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้าของตัวเองออกมา

“เราไม่ได้ตั้งใจเข้าไปเห็นอะไรแบบนั้น”

“คุณหนูไปเห็นอะไรมา”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน อยากจะร้องไห้ออกมาเสียตอนนี้ ให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย แค่คิดถึงสิ่งที่ตัวเองดันไปเห็นเข้า ก็ทำเอาใบหน้าและหูของเธียร์ร้อนผ่าวไปหมด

 

‘ท่าทางว่าแอชเชอร์จะลืมของ ยังไงก็ฝากคุณหนูเอาเข้าให้หน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะคุยกับลาคลันเสียหน่อย” กระดาษที่ถูกม้วนและผูกเชือกอย่างดี ถูกส่งมาให้เขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว หลังจากที่เธียร์ออกมาคุยกับเบลเลอมอนท์เป็นการส่วนตัว วงสนทนาก็ถูกผู้มาใหม่อย่าง แอชเชอร์ เลสลีย์ เข้ามาร่วมสนทนาด้วย โดยที่เพียวโอเมก้าตัวเล็กได้แต่นั่งแทบจะชิดกับเบลเลอมอนท์ เพราะยังคงหวาด ๆ กับพฤติกรรมของเลสลีย์

แต่ก็โชคดีมากจริง ๆ ที่เลสลีย์ในวันนี้ดูจะไม่เหมือนเมื่อวันก่อน ไม่อย่างนั้น เธียร์ เยลเวอร์ตัน คงได้อึดอัดทั้งช่วงบ่ายอย่างแน่นอน

ทว่าบทสนทนาที่จบลง จะไม่ได้ทำให้เธียร์หลุดพ้นจากเลสลีย์ เพราะอีกฝ่ายดันลืมของสำคัญไว้ที่โต๊ะ ท่าทางจะสำคัญมาก ๆ หากไม่ตามเลสลีย์ไปในตอนนี้ก็คงจะแย่แน่ ๆ

‘เราไม่รู้ทาง’

‘ขึ้นห้องด้านบนทางปีกขวา ฝั่งนั้นจะเป็นห้องทำงานของเชสทั้งหมด’

‘แต่ว่าเรา…’ เขาไม่เคยเข้าไปในที่ทำงานของเดอะฮิลล์ ขืนเดินเข้าไปจะไม่ทำให้คนในนั้นตกใจหรอกหรือ

‘เย็นป่านนี้แล้ว พวกทหารไม่อยู่แล้วล่ะ น่าจะเหลือแค่เชสที่ทำงานอยู่’

หากไม่ช่วยเหลือก็คงจะแล้งน้ำใจไปหน่อย เพราะอย่างนั้นเพียวโอเมก้าตัวขาว จึงเลือกที่จะนำสิ่งที่ แอชเชอร์ เลสลีย์ ลืมเอาไว้ ไปคืนให้ถึงมืออีกฝ่ายซึ่งตอนนี้คงอยู่กับคนรักของตัวเอง

แน่นอนว่า เธียร์ เยลเวอร์ตัน เดินหลงอยู่ในนั้นเสียพักใหญ่ กว่าที่จะเจอทางขึ้นไปทางด้านบน แม้จะไม่ซับซ้อนแต่ด้านในนั้นมืดเกินกว่าที่จะสังเกตได้ มิหนำซ้ำยังจุดไฟนำทางไว้เพียงไม่กี่จุดเท่านั้น

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าของคุณหนูเยลเวอร์ตันก้าวเดินในจังหวะที่มั่นคง แต่ก็ต้องเอะใจเพราะเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขายิ่งเดินเข้าใกล้ห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ จนกระทั่งคนตัวขาวเดินไปถึงหน้าห้องของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์

เสียงผะแผ่วที่เล็ดลอดออกมาเป็นช่วง ๆ และเสียงหอบหนักปะปนไปกับเสียงบางอย่าง ทำให้เพียวโอเมก้ากำสิ่งที่อยู่ในมือตัวเองแน่น ต้นเสียงที่แท้จริงนั้นมาจากห้องของ เชส ไทเลอร์ อย่างไม่มีผิดเพี้ยน บานประตูห้องที่ปิดไม่สนิททำให้คุณหนูเยลเวอร์ตันมองเห็นภาพที่ทำให้เจ้าตัวนั้นเผลอก้าวถอยหลัง

ร่างของคนสองคนที่ซ้อนทับกันอยู่หลังโต๊ะทำงาน เลสลีย์หลับตาแน่นทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ รูปหน้าสลักเชิดสูงขึ้น จนเผยให้เห็นช่วงลำคอที่ประดับไปด้วยรอยแดงช้ำ มือขาวจิกเกร็งที่ขอบโต๊ะทำงานจนขึ้นข้อขาว ในขณะที่ร่างกายขยับโยกไปตามแรงที่ถูกกระทำของคนด้านหลัง

วินาทีที่เธียร์สบตากับดวงตาของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ มันช่างเป็นวินาทีที่ทำให้เจ้าตัวรู้สึกตกใจกลัว จนรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น ด้วยความอับอายและรู้สึกผิดที่ไปแอบมอง

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นเลยจริง ๆ

สาบานได้!

 

“เราไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะไทเลอร์” คนตัวขาวว่าเสียงหงอย ๆ เมื่อเล่าให้คนตัวสูงกว่าฟังจนจบ มือขาวยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองเพราะความอาย ก่อนที่จะถูกดึงออกด้วยมือใหญ่ของทรูอัลฟ่า

“ปล่อยให้ออกไปข้างนอกไม่ได้เลยนะคุณหนู”

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้วได้ไหม..” เพียวโอเมก้าช้อนตามองทรูอัลฟ่าเป็นเชิงขอร้อง

“มันก็คล้ายกับที่ฉันเคยทำให้คุณหนูไม่ใช่หรือ”

“ตะ แต่ว่าเรื่องนั้นมัน..”

เหตุการณ์ช่วงฮีทครั้งล่าสุดที่ทำให้เธียร์แสดงความต้องการน่าอายออกไป มันจะไปเทียบกับสิ่งที่เจ้าตัวบังเอิญไปพบเห็นวันนี้ได้อย่างไรกัน

“เขาจับคู่กันแล้ว..”

“….”

“สักวันหนึ่งถ้าคุณหนูต้องจับคู่กับใครขึ้นมา มันก็ย่อมเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน ไม่เคยคิดถึงเรื่องการจับคู่เลยสักนิด แม้คนตรงหน้าจะเป็นคู่แห่งโชคชะตาของตัวเอง แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่คงจะไม่เกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้เป็นแน่

“แล้วใครสักคนที่ว่านั่น มันไม่ใช่นายหรือ”

สัมผัสนุ่มหยุ่นและเต็มไปด้วยความอุ่นร้อนจรดลงบนเปลือกตาของเธียร์ ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปจะกระซิบข้างใบหูขาวด้วยประโยคบางอย่าง จนทำให้คุณหนูเยลเวอร์ตันครางฮือในลำคอ

“ฉันคือโชคชะตาของคุณหนู..”

 

 

 

วันเวลาผ่านไปจนก้าวเข้าสู่ไม่กี่วันสุดท้ายที่ทั้งเธียร์และแมดส์จะอยู่ในเดอะฮิลล์ ทรูอัลฟ่าหนุ่มผิวเข้มยอมที่จะอยู่ร่วมฉลอง และแสดงความยินให้กับน้องชายของตัวเองในวันแต่งงาน และนี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้แมดส์ต้องมายืนอยู่ทางบริเวณด้านหน้าสุด รวมกับคนสนิทของ เชส ไทเลอร์ และพี่ชายต่างบิดาอย่างเบลเลอมอนท์

“เธียร์..” แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยเรียกคนตัวขาวที่ย่อตัวลงไปนั่งเล่นกับวูล์ฟด็อกตัวขาวเสียงเข้ม เมื่อเห็นว่าเจ้าหมาสีขาวปลอดไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเล่นกับคุณหนูเยลเวอร์ตัน ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาหลังจากปรับตัวในการอยู่ที่เดอะฮิลล์ได้ ก็ดูว่าเธียร์จะมีเพื่อนเล่นแก้เหงา

แมดส์จำได้ว่ามันเป็นวูล์ฟด็อกที่มักจะคอบตามติดเลสลีย์อยู่เสมอ แต่เมื่อมันได้เจอกับคุณหนูเยลเวอร์ตัน ก็ดูจะถูกอกถูกใจ และมักจะโผล่มาวนเวียนใกล้ ๆ อยู่เสมอ จนเป็นที่ชินตาของคนที่ได้เห็น

ช่างประจบประแจงยิ่งกว่าอะไรดี

“ร็อคกี้..” เธียร์ เยลเวอร์ตัน เรียกเจ้าขนปุยที่จ้องแต่จะชวนตัวเองเล่น พลางยื่นมือไปลูบขนของมันเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองการ์เดียนตัวอื่นของเดอะฮิลล์ที่นั่งเป็นระเบียบเรียบร้อย ผิดกับร็อคกี้ที่ไม่ยอมอยู่นิ่ง

“ถ้าไม่หยุดวุ่นวาย ฉันจะส่งแกกลับไปหาเจ้านายแก” แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปยืนข้างคุณหนูเยลเวอร์ตัน และเบียดตัววูล์ฟด็อกตัวขาวให้ออกห่างเพียวโอเมก้า

“ร็อคกี้ก็แค่อยากเล่นกับเราเอง”

“รอให้จบงานก่อน และค่อยเล่นก็ยังไม่สาย” ทรูอัลฟ่าหนุ่มว่า พลางมองตรงไปด้านหน้าที่มีคนสองคนกำลังทำพิธีอยู่

“สัญญากับเราแล้วนะ”

“แล้วฉันเคยห้ามคุณหนูไม่ให้เล่นกับมันได้ด้วยหรือ”

หากใครได้มาเห็นรอยยิ้มของคุณหนูเยลเวอร์ตัน ก็คงไม่อยากจะเป็นสาเหตุที่ทำให้รอยยิ้มสวยงามนั้นหายไป ชีวิตที่กลับมาสดใสอีกครั้งของคุณหนู มันก็เหมาะสมกับเจ้าตัวไม่น้อย

ยามที่ เธียร์ เยลเวอร์ตัน มีความสุข มันก็พลันทำให้คนที่อยู่ใกล้ตัวเช่น แมดส์ ไทเลอร์ รู้สึกถึงสีสันที่มาเติมเต็มความจืดจางในชีวิตของตัวเอง

เสียงพูดคุยของแมดส์และเธียร์ตกอยู่ในการได้ยินของเบลเลอมอนท์ทั้งหมด จนทำให้ผู้ปกครองฟลัมอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มจาง ๆ กับภาพของน้องชายคนเล็กที่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตครอบครัว และน้องชายคนกลางที่กำลังกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ถึงแม้ว่าในตอนนี้ แมดส์ ไทเลอร์ จะยังไม่สามารถยอมรับทุกอย่างได้ แต่เขาก็ยังเชื่อว่าสักวันหนึ่ง สิ่งที่น้องชายคนกลางของตัวเองเกลียดนักหนา จะเป็นสิ่งที่คอยช่วยเหลือเจ้าตัวได้อีกครั้ง

“หากไม่ดื่มในงานฉลองเช่นนี้ จะเป็นการไม่ให้เกียรติกันนะเยลเวอร์ตัน”

ผู้ปกครองฟลัมเอ่ยทักคุณหนูเยลเวอร์ตัน หลังจากผ่านพ้นพิธีต่าง ๆ ก็ถึงเวลาดื่มฉลองให้กับเจ้าของงาน แต่ทว่าเพียวโอเมก้าจากฮาร์เดนเจอร์กลับมองแก้วในมือตัวเองอย่างชั่งใจ

จนสุดท้ายแล้วคนตัวขาวก็ต้องจำใจยกแก้วในมือขึ้นดื่มอย่างช่วยไม่ได้ เจ้าของใบหน้าน่ารักรีบคืนแก้วเครื่องดื่มในมือไปให้ทรูอัลฟ่าข้างกาย ทั้งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เดาได้ว่ารสชาติของเครื่องดื่ม และความร้อนของมันคงจะทำให้คนที่ไม่เคยแตะต้องของพวกนี้ต้องกระวนกระวาย

“บางทีนายน่าจะสอนให้คุณหนูดื่มของพวกนี้ดูบ้างนะแมดส์”

รีส เบลเลอมอนท์ กำลังกวนประสาทกันอยู่ชัด ๆ

“มันไม่จำเป็น”

“แต่สำหรับงานเลี้ยงฉลองคืนนี้ ก็คงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้อยู่ดี”

แล้วคิดหรือว่าเขาจะยอมให้คุณหนูเยลเวอร์ตันได้แตะของพวกนี้อีก..

 

 

งานเลี้ยงฉลองในยามค่ำคืนนี้ของเดอะฮิลล์ กลับทำให้แมดส์นึกถึงคำพูดที่เคยคุยกับพี่ชายของตัวเองขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ มันอาจจะเป็นเพราะความสะเพร่าของเขาเองที่กล้าฝากคุณหนูเยลเวอร์ตันไว้กับเบลเลอมอนท์ ในตอนนี้ออกไปทำธุระส่วนตัวของตัวเอง

แก้วเครื่องดื่มในมือคุณหนูเยลเวอร์ตันคือหลักฐานชั้นดี ว่าอีกฝ่ายได้ดื่มมันไปแล้ว ในปริมาณที่มากเกินกว่าที่คนคออ่อนเช่นอีกฝ่ายจะรับได้ แอลกอฮอล์ที่แรงมากขึ้นย่อมทำให้คนตัวขาวนั้นหน้าแดงลามไปถึงบริเวณช่วงคอ ผิวกายสีน้ำนมเองก็ขึ้นซับสีอ่อนไม่ต่างกัน และเมื่อหยิบแก้วเครื่องดื่มนั้นขึ้นมาตรวจดูว่ามันคืออะไร ก็ทำให้หมาบ้าแทบอยากจะปาแก้วเครื่องดื่มนั้นทิ้ง

“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าดื่มของพวกนี้..” คนผิวเข้มเอ่ยดุคุณหนูเยลเวอร์ตัน ดวงตาใสจ้องหน้าทรูอัลฟ่าหนุ่ม ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีในทันทีอย่างไม่ชอบใจ

เธียร์ไม่ชอบเสียงดุ ๆ กับสายตาที่กำลังมองเขาเป็นเด็กน้อยสักนิด แค่ความรู้สึกที่ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งคอและท้องมันก็มากพอแล้ว ทำไมไทเลอร์จะต้องดุเขากันด้วย

ใบหน้าคมเข้มที่ตีสีหน้าเคร่งขรึม กลับขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นคนข้างกายนั้นน้ำตาไหลออกมาเสียอย่างนั้น ทั้งที่ตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรอีกฝ่ายเลยสักอย่าง

“ระ เราก็แค่อยากลองดื่ม” มือขาวปาดน้ำตาตัวเองออกป้อย ๆ ก่อนจะหนีหน้าคนตาดุ ด้วยการซบหน้าลงกับอกของอีกฝ่าย “ไม่ดุเรานะไทเลอร์..”

เสียงนิ่ง ๆ กับตาดุ ๆ ของแมดส์ พอรวม ๆ กันแล้วย่อมทำให้กลัวเป็นธรรมดา แถมตอนที่อีกฝ่ายดึงแก้วออกจากมือของเธียร์ ก็เรียกได้ว่าเป็นการกระชากออกจากมือ จนมือขาวนั้นเป็นรอยปื้นแดงจากแรงดึง

แมดส์ ไทเลอร์ ลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะดึงคนตัวขาวให้ลุกเดินตามตัวเองนั่งอีกมุมหนึ่งเงียบ ๆ เพื่อหลบสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนอื่น

“ฉันไม่ได้ดุ”

เครื่องดื่มดีกรีสูงขนาดนั้น คงไม่พ้นเป็นฝีมือเบลเลอมอนท์อย่างแน่นอน ผิวขาวขึ้นซับสีอ่อนไปหมดจนเห็นชัดแม้กระทั่งตอนที่แสงสว่างมีเพียงน้อยนิดขนาดนี้

หากเป็นปกติแล้ว แมดส์เชื่อได้ว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันคงไม่ร้องไห้ออกมา เพียงเพราะถูกเขาเสียงเข้มใส่ ไอ้ที่ร้องไห้โยเยแบบนี้ก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของฤทธิ์น้ำเมา

“นายดุเราตลอด..” คนตัวขาวผละออกจากอีกฝ่าย ก่อนจะนั่งก้มหน้าก้มตาพูดงึมงำในลำคอ แม้อาการจะไม่ได้ถึงขนาดหัวหนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธียร์รู้สึกมึนหัวไม่น้อย

“….”

แมดส์ยังคงนั่งนิ่งไม่ตอบอะไรอีกฝ่าย ซึ่งนั่นก็ทำให้คนตัวเล็กกว่าเริ่มใจเสีย

มือขาวได้แต่เลื่อนมาจับชายเสื้อของทรูอัลฟ่าข้างกายเงียบ ๆ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะลุกหนีตัวเอง ถึงแม้จะรู้ว่าการทำแบบนี้จะไม่สามารถช่วยอะไรได้ก็ตาม หากแมดส์จะลุกเดินหนีตัวเองขึ้นมาจริง ๆ

แต่พอคิด ๆ ดูอีกที วันนี้เธียร์เองก็ดื้อดึงกับแมดส์หลายเรื่อง ทั้งแอบออกไปเล่นกับร็อคกี้อยู่ที่ลานฝึกโดยไม่บอกใคร จนทำให้แมดส์ต้องเดินตามหาเสียพักใหญ่ ไหนจะเรื่องที่เขาเข้าไปคุยกับราเชลเองก็ด้วย

“ระ เราขอโทษ” เธียร์ เยลเวอร์ตัน เอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ติดสั่น “วะ วันนี้เราทำตัวไม่ดี ไม่เชื่อฟังนายเลยสักอย่าง”

“มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเชื่อฟังหรือไม่เชื่อฟัง”

“อึก..”

“คุณหนูจะทำอะไรมันก็ย่อมเป็นสิทธิของคุณหนู” ทรูอัลฟ่าผิวเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ “ฉันไม่ได้โกรธที่คุณหนูแอบออกไปเล่นกับร็อคกี้ แล้วก็ไม่ได้โกรธที่คุณหนูแอบไปคุยกับเบต้านั่น”

“….”

“แต่เรื่องที่ฉันไม่พอใจ มันก็เพราะคุณหนูไม่ระวังตัวเอง”

ต่อให้ใครต่อใครจะรู้ว่า เธียร์ เยลเวอร์ตัน มีความสัมพันธ์บางอย่างกับ แมดส์ ไทเลอร์ แต่ก็ใช่ว่าทุกคนในหน่วยนี้จะไว้ใจได้ ในร้อยคนจะมีคนดี ๆ อยู่สักกี่คนกัน อย่างน้อยมันก็ต้องมีพวกที่ทำตัวแปลกแยกบ้างเป็นธรรมดา

“ฉันไม่ได้อยากย้ำว่าคุณหนูเป็นเพียวโอเมก้า..” คนฟังเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยอมเปิดปากพูดกับตัวเอง “แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา คุณหนูจะรับผิดชอบกับความรู้สึกพวกนั้นไหวหรือเปล่า”

“ฮึก..”

“แล้วตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง..”

“มะ มึน อึก มึนหัว”

สุดท้ายแล้วคนที่ทนนั่งนิ่งมาครู่ใหญ่ ก็ต้องโอบไหล่คนตัวเล็กกว่าให้ซบหน้าลงกับอกตัวเองเหมือนเดิม เพราะดูจากท่าทางแล้วฤทธิ์ของเครื่องดื่มคงจะค่อย ๆ ทำให้คุณหนูเยลเวอร์ตันไม่สบายตัวขึ้นมามากกว่าเดิม

“เคยดื่มไว้ก็ดีเหมือนกัน คราวหน้าคราวหลังจะได้จำเสียบ้าง”

ถึงปากจะดุคุณหนูเยลเวอร์ตัน แต่มือของไทเลอร์ก็ยังคงลูบเรือนผมสีเข้มเบา ๆ ผิดกับน้ำเสียงหนักแน่นที่ใช้พูดกับอีกฝ่าย

“เราจะไม่ดื่มอีกแล้ว..”

เพียวโอเมก้าบ่นงึมงำให้ได้ยิน หลังจากที่เจ้าตัวยอมหยุดร้องไห้ เธียร์เอาแต่ซุกกับอกของไทเลอร์ท่าเดียว มิหนำซ้ำยังเบียดตัวเข้าหาจนผิวกายร้อน ๆ ของอีกฝ่ายแนบสนิทกับผิวที่เย็นเพราะอากาศของไทเลอร์

“เมาแล้วอ้อนหรือ?”

ใบหน้าใสที่ถูไถอกของแมดส์ไม่ต่างจากแมวที่เข้ามาคลอเคลีย ไหนจะดวงตาคู่สวยที่คลอไปด้วยน้ำตานั่นก็ด้วย รวม ๆ แล้วก็นับว่าเป็นองค์ประกอบบนใบหน้าที่ทำให้แมดส์หยุดมอง

“เราไม่ได้อ้อน.. เราแค่มึนหัว”

เธียร์เอ่ยเถียงแมดส์อย่างไม่ยอมถูกกล่าวหา แม้น้ำเสียงของตัวเองจะเริ่มแหบแล้วก็ตาม

“มึนหัวก็มึนหัว” แมดส์คร้านจะเถียงกับคนที่ไม่ยอมรับตัวเอง แม้การแสดงออกของเจ้าตัวในตอนนี้จะเรียกได้ว่าอ้อนอย่างเต็มรูปแบบก็ตาม

“ช่วยกอดเราแบบนี้ไปตลอดเลยได้หรือเปล่า..”

“….”

“เราเองก็จะกอดนายไว้เหมือนกัน”

คุณหนูเยลเวอร์ตันโอบกอดเอวสอบของทรูอัลฟ่าอย่างที่ปากตัวเองพูดจริง ๆ ซ้ำยังลูบแผ่นหลังของไทเลอร์เบา ๆ ราวกับกล่อมอีกฝ่าย ทั้งที่ตัวเองต่างหากที่ต้องถูกโดนกล่อมมากกว่าในตอนนี้

ประโยคแสนซื่อของเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม มักจะเป็นความอบอุ่นเล็ก ๆ ที่ทำให้แมดส์รู้สึกอุ่นวาบไปทั่วทั้งอก

อ้อมกอดของคุณหนูเยลเวอร์ตันที่เขาไม่คิดปฏิเสธ และมันจะเป็นอ้อมกอดเดียวที่เขาอยากกอดตอบ

เธียร์ เยลเวอร์ตัน ชักจะมีผลต่อความรู้สึกของเขามากไปแล้วจริง ๆ

 

 

HASHTAG #maddogmn

 

 

TAG : เราจะเดินทางออกจากเดอะฮิลล์กันในตอนต่อไปแล้วนะคะทุกคน เตรียมม้าของคุณให้พร้อม! เราจะออกเดินทางไปยังกรีนเลคกัน!

ปล.ใครที่อ่านเรื่องนี้แล้วงง เราแนะนำให้กลับไปอ่านเรื่อง Young Master ที่เป็นคู่ของเชสกับแอชเชอร์ก่อนนะคะ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 908 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6473 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2563 / 21:31
    โอ้ยยยย น้องเธียร์ลูกกก ตอนนี้น้องเธียร์น่ารักมากๆๆๆเลยค่ะ เราอ่านแล้วใจเหลวไปหมด หลงรักน้อง ไม่แปลกเลยที่จะเป็นผู้ละลายน้ำแข็งในดวงใจของนายแมดส์ได้! เป็นคนน่ารักมากจริงๆอ่ะ ใครโดนน้วย โดนอ้อนแบบนี้แล้วจะไม่ใจอ่อนบ้างง ถามก่อน ไม่รู้จะดุพี่รีสหรือจะขอบคุณดี เพราะน้องเธียร์เมาแล้วน่ารักจนใจเจ็บ เหมือนแมวเลย
    เราชอบตอนที่แมดส์คุยกับเชสเรื่องไม่พอใจที่แอชจุ๊บเหม่งน้องเธียร์ด้วยค่ะ แหมมม แค่เส้นผมก็ไม่ยอมให้แตะเลยนะ แถมคำเปรียบเทียบนั่นอีก กระต่ายน้อยตาใสย่อมน่าเอ็นดูกว่าแมวป่าที่ควบคุมไม่ได้เป็นไหนๆ เปรียบน้องเธียร์เป็นกระต่ายน้อย แล้วให้คนรักน้องตัวเองเป็นแมวป่า ดูไม่ออกเล้ยว่าหลงคุณหนูตัวขาวมากแค่ไหน ทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งเอ็นดูเลยอ่ะตอนนี้
    แอบเขินตามตอนน้องเธียร์เล่าว่าไปเห็นพี่เชสบึ้ดจั้มบึ้ดกับแอช แง โอ้ยยย พี่เชส ปิดประตูก่อนได้มั้ยวันหลัง!
    #6,473
    0
  2. #6345 __0997 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 21:37
    ในที่สุดก็รู้ว่าทำไมเธียร์ถึงร้องไห้ เจ้าแอชเราคิดมากกันไปเองจริงๆแหละลูก ก็คิดว่าผิดใจกันนู้นนี่ แอชถึงกับให้เชสไปเตือน สรุปน้องเมา น้องเศร้าที่โดนดุ น้องเลยร้องฮื่ออออออ น่ารักมากกกกก ใจอ่อนแล้วอ่อนอีกอ่ะนายแมดส์ แล้วก็เรื่องของแฝด เราว่าแมดส์ก็คักน้องแหละ อย่างที่น้องบอกมันมีจังหวะฆ่าหลายรอบแต่ก็ไม่ฆ่า ไม่สิ มันไม่เชิงรักขนาดนั้นแต่นั้นก็น้อง ประมาณนี้ หวังว่าซักวันจะได้เห็นพี่น้องคุยกันดีๆนะ รีสเป็นพี่ชายที่เป็นพี่ชายคนโตจริงๆอ่ะ ก็รู้นะว่าถ้าให้แหวนไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังทำ หวังดีแหละ แต่ก็สไตล์เค้า
    #6,345
    0
  3. #6223 22miu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 16:58
    รักกกันนนนนนน น่ารักมากกกกกกกกกก ค่อยๆปรับตัวเข้าหากันน้า
    #6,223
    0
  4. #6171 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 08:51
    เมาเเล้วอ้อนมาก ฮือออ ยัยหนูน้องเธียร์ลูกแม่ สงสารนายเเมด ปวดใจ
    #6,171
    0
  5. #6073 babemay (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 19:12
    อ่านเรื่องวัยเด็กของแมดส์แล้วก็เข้าใจว่าทำไมเป็นแบบนี้ มันยากสำหรับเด็กอายุเท่านั้นมาก แต่แมดส์แกร่งมากจริงๆที่ผ่านมาได้ ตอนนี้มีเธียร์อยู่ด้วยแล้ว ขอให้ได้กลับมาเป็นคนที่มีความสุข ขอให้ได้มีความสุขแบบคนอื่นบ้างนะ 🌷
    #6,073
    0
  6. #6072 babemay (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 19:10
    ฮือน่ารักมากอีกแล้ว แมดส์ปากร้ายใจดี ห่วงหวงเก่ง ฮือ น้องเธียร์ก็อ้อนเก่งเชียว ชอบตอนคุยกันงุ้งงิ้งๆมาก น่ารัก แง
    #6,072
    0
  7. #6013 doraaung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 23:11
    แมดส์ คุณหนูอยู่ตรงนี้นะ กอดกันๆ
    เรื่องวัยเด็กเข้าใจในมุมมองของแมดส์แล้ว
    แต่อยากรู้ของคนอื่นด้วย ถ้ามันจะช่วยทำให้แมดส์ดีขึ้น เราอยากให้แมดส์ไม่ติดค้างอะไรแล้ว มันคงยังไม่ถึงเวลาที่แมดส์จะรู้สินะ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #6,013
    0
  8. #5979 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 08:43
    เอ็นดู มีคนเมาแล้วอ้อนใหญ่เลย แต่นายแมดคือน่าสงสารจริง วัยเด็กก็ควรได้วิ่งเล่นมีความสุขอะเนอะ กลายเป็นต้องมาเห็นคนตายเป็นร้อยๆ ไหนตัวเองจะถูกทำร้ายแต่เด็กอีก ดีแล้วที่ได้เธียร์มาเยียวยาหัวใจ;-;
    #5,979
    0
  9. #5865 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 19:47
    เห็นใจชีวิตแมดส์ในวัยเด็กมาก แต่ละสิ่งที่เขาผ่านมาคือมันหนักหน่วงสำหรับเด็ก 10 ขวบมากๆ ไม่แปลกเลยที่ทุกอย่างจะหล่อหลอมให้เป็นคนกำแพงสูงแบบทุกวันนี้ สำหรับได้เลยว่าเชสก็คงรู้สึกกับแมดส์มากเหมือนกัน ยิ่งการที่ทั้งคู่เป็นฝาแฝดกันแต่กลับมีชีวิตที่ต่างกันสุดขั้วแบบนี้ ได้แต่หวังว่าสักวันทั้งคู่จะคุยกันได้และหวังว่าพี่แมดส์จะมีความสุขจริงๆ สักที ว่าแต่สรุปตอนนั้นที่น้องเธียร์น้ำตาคลอจับชายเสื้อตาแมดส์หลังงานแต่งเชสเป็นเพราะน้องเมาหรอกเหรอ? อ้ยยยยยย ตอนนั้นก็นึกว่าน้องกับแมดส์ทะเลาะอะไรกันซะอีก🤣
    #5,865
    0
  10. #5763 Ssnnman (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 23:28
    อบอุ่นหัวใจจังเลย ยิ้มทั้งตอนเลย มีความสุขไปกับทั้งสองคนเลย
    #5,763
    0
  11. #5744 dissilyn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 03:38
    วัยเด็กของแมดส์คือโหดร้ายมาก แต่แมดส์ก็โตมาอย่างดีนะ ถึงจะแข็งกระด้างไปบ้างแต่ก็เป็นคนแมนคนนึงเลย
    #5,744
    0
  12. #5666 fararaferren (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 18:59
    ชีวิตวัยเด็กนายแมดส์หนีกหน่วงมากจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

    ครึ่งหลังนี่แทบเอาชีวิตไม่รอดนะคะ อบอุ่นเหลือเกินแม่ โอ้ย คนบ้าระห่ำแบบไทเลอร์พอบทอ่อนโยนนี่ก็ไมโครเวฟมากกก แต่คนแบบนายเชสก็คือดันดุกับน้องเลสลีย์มากเว่อ
    #5,666
    0
  13. #5567 lopenav (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 18:46
    แมดส์ในวัยเด็กเจ็บปวดมากจริงๆ;-;
    #5,567
    0
  14. #5566 lopenav (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 18:45
    ฮืออออออ มาอ่านมุมนี้แล้วละมุนละไมมากเลยยยยยยย เข้าใจเชสแล้วที่ห้ามแอชไม่ให้ช่วย5555555555 อ้อนมากน้อนนนน
    #5,566
    0
  15. #5522 Chompoo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 02:10

    ดีจังเลยที่พี่แม้ดได้มาเจอน้องเธียร์

    #5,522
    0
  16. #5300 JUNSX23 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 15:47
    แงตอนนี้สินะที่น้องจับชายเสื้อนายแมดส์ ㅜㅡㅜ
    #5,300
    0
  17. #4862 ปงจี้ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:59
    น่ารักจัง แงงงงงงงงง แมดส์เจ็บปวดมามากจริงๆ ขอบคุณที่ได้มาเจอน้องเธียร์เลย แล้วก็ต้องขอบคุณแมดส์เหมือนกันที่ได้เข้ามาในชีวิตน้องเธียร์ ฉันรักทั้งคู่มากๆ อยากให้ทั้งคู่มีแต่ความสุขไม่ไหวแล้ว
    #4,862
    0
  18. #4520 Mmaaeebb (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 16:51
    อ้ากกกกกตอนนี้หลากหลายอารมณ์มากแบบสงสารแมดส์มากเลยอ่ะเรื่องราวที่เด็กสิบขวบตัวเล็กๆต้องเจอมาทั้งคืนที่โหดร้ายโดยไม่มีแม่ไม่น้อง คืนนั้นคือจุดเปลี่ยนในความเป็นคนของแมดส์อ่ะสงสารมากแล้วชีวิตหลังจากนั้นก็ลำบากมากทั้งๆที่แค่สิบขวบแต่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดขนาดนั้น เข้าใจที่ไม่เอาครอบครัวแล้วไม่เอาใครแล้วสงสารเลยยิ่งชีวิตของเชสสว่างมากแค่ไหนชีวิตของแมดส์ก็มืดมนเท่านั้น แต่ก็สัมผัสความรู้สึกผิดของเชสได้เยอะเลยเหมือนกันเชสแบบรู้สึกผิดมากแงเข้าใจนะที่แมดส์จะไม่เอาใครแล้วไม่ให้อภัยแต่ก็แอบหวังให้แมดส์ได้มีความสุขในสักวัน แล้วน้องหนูเธียร์ของเราเดี๋ยวนี้ซนมากดื้อมากอ้อนมากน่าจับฟัดที่สุด ชอบความที่แมดส์หมาบ้ากับคนทั้งอำเภอแต่อ่อนโยนกับน้องหนูคนเดียว แล้วน้องหนูก็กลัวอัลฟ่าทั้งอำเภอแต่อุ่นใจกับอัลฟ่าที่อันตรายและน่ากลัวที่สุดอย่างนายแมดส์เนี่ย ขอบความพิเศษนี้มากเลยมันโรแมนติกอ่ะนายแมดส์ที่ไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้กลับมีน้องหนูที่ยิ่งกว่าเจ้าใกล้ได้ทั้งอ้อนทั้งดื้อแง้
    #4,520
    0
  19. #4413 Sodium97 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 14:06
    น้องเมาแล้วอ้อนนนนนนนน่ารักมาก!!!อิจฉานายแมดที่สุดเลยอะ
    #4,413
    0
  20. #4385 copookung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 02:02
    พ่ะเจ้า น้องเธียร์เมาแล้วน่ารักเพิ่มไปอีกแสนล้านเท่า แมดส์ก็คือดุแต่อ่อนโยน ฮื่อชอบมาก
    #4,385
    0
  21. #4288 ปงจี้ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 01:47
    คุณหนูวววววว ฮื่ออออ น่ารักใจเจ็บไปแล้วนะ แงงงงงงงง้ ใจบ่าวจะวายตาย
    #4,288
    0
  22. #4056 firstchxnx (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 14:20
    รักกันๆๆๆ
    #4,056
    0
  23. #3941 happy.n (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 01:05
    น่ารักมากเลยค้าบบ ใจเราอ่อนยวบยาบ อุแงงง
    #3,941
    0
  24. #3931 zsw95 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:59
    อ้อนเป็นแมวเลยน้องค้าบบบบ
    #3,931
    0
  25. #3883 mrschxnk (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 02:05
    ขี้หวงพอกันทั้งแฝดพี่แฝดน้องเลย ฮือ5555555 แต่เวลาพูดถึงเรื่องของแฝดแล้วแมดส์ไม่เคยอ่อนลงเลย ไม่เอาอย่างเดียว 😂
    #3,883
    0