[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 21 : Mad Dog : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 996 ครั้ง
    14 ก.พ. 63

Note : จาเร็ต โบฟอร์ต = เซียวจวิ้น , เอเดน เกลฟ์ = หยางหยาง

 

 

 

ภาพความทรงจำสุดท้ายที่เพียวโอเมก้าตัวขาวจำได้ ก่อนที่ตัวเองจะไร้ซึ่งการรับรู้ มันยังคงเป็นภาพของเจ้าของดวงตาดุที่คุ้นเคย เธียร์จำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรกับตัวเองบ้าง มันฟังไม่ได้ศัพท์เพราะหูที่อื้ออึงจากความเหนื่อยล้า มีเพียงแค่สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่คอยลูบกลุ่มผมเขาเท่านั้นที่มันแสนชัดเจน  

น้ำหนักมือที่สม่ำเสมอขับกล่อมให้เพียวโอเมก้าที่พึ่งผ่านพ้นช่วงฮีท ปิดเปลือกตาลงเพื่อพักผ่อนได้อย่างไม่ยาก  

ช่วงเวลาที่ทั้งมีสติและไม่มีสติของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน ยังคงมี แมดส์ ไทเลอร์ อยู่ด้วยเสมอ เม็ดยาที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มหยิบมันขึ้นมากินอยู่บ่อยครั้ง ช่วยให้เจ้าตัวนั้นสามารถรับมือกับเพียวโอเมก้าที่กำลังฮีทได้อย่างไม่เป็นปัญหา

สัมผัสจากทางร่างกายที่เธียร์ได้รับมันมาตลอดในสามสี่วันที่ผ่านมา มันไม่ต่างจากความฝันที่ไม่กล้าหวัง ช่วงเวลาที่เธียร์สามารถกอดแมดส์ได้อย่างไม่รู้สึกผิด และไร้ซึ่งความคิดมากมายที่กังวลมาโดยตลอด  

อ้อมแขนแข็งแรงที่คอยโอบร่างกายเขาอยู่ตลอด แม้จะทำแค่เพียงนั่งนิ่ง ๆ ให้เขาทำเรื่องน่าละอายก็ตาม ริมฝีปากหยักที่เขาอ้อนวอนให้อีกฝ่ายจูบตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสามารถจับจังหวะริมฝีปากที่เคล้าคลึงกันอย่างลึกซึ้งนับครั้งไม่ถ้วน  

“ตื่นแล้วหรือ..”  

คนตัวขาวที่นอนตาใสอยู่ภายใต้กองผ้าห่มสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อถูกใครบางคนทักขึ้น โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่ามีใครอีกคนเข้ามาในห้องแล้วตอนนี้

“เอ่อ…”

ใบหน้าจิ้มลิ้มที่โผล่มาจากกองผ้าเพียงแค่ช่วงดวงตาได้แต่อึกอัก สายตาดุของทรูอัลฟ่านั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มิหนำซ้ำในตอนนี้ยังมองมาที่ตัวเขาราวกับตำหนิอีกด้วย

“หรือคุณหนูอยากจะพักผ่อนต่อ” คนผิวเข้มเอ่ยถามต่อ ในขณะที่ไล่มองเพียวโอเมก้าที่ทำตัวตื่นตระหนก ผิดกับหลายวันที่ผ่านมาราวกับเป็นคนละคน

แต่อันที่จริง เธียร์ เยลเวอร์ตัน ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ต่างหากที่ไม่ปกติ  

“ระ..เราพักผ่อนพอแล้ว..”  

ถาดที่ใส่อาหารมาในถ้วยขนาดพอดี ถูกวางลงบริเวณโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงนอน ก่อนที่จะหมุนตัวหันหลังเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้คนที่พึ่งตื่นนอนเมื่อครู่ได้จัดการตัวเองให้เรียบร้อย  

ทางด้านเพียวโอเมก้าก็ได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินเสียงประตูที่ปิดลง คนตัวขาวค่อย ๆ จัดการพาตัวเองออกมาจากกองผ้าห่มผืนใหญ่ เสื้อที่อยู่บนร่างกายในตอนนี้ คงเป็นฝีมือของคนที่พึ่งออกไปเมื่อครู่อย่างไม่ต้องคิด ช่วงล่างของร่างกายที่ยังคงเปลือยเปล่า ทำให้เธียร์รู้สึกหวิวไม่น้อยกับความเย็นที่แตะสัมผัสผิวโดยตรง  

เท้าขาวแตะลงบนพื้นห้องอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะทรงตัวยืนขึ้นด้วยขาของตัวเอง ชายเสื้อที่ปกปิดถึงก้นขาวขยับพลิ้วไปตามช่วงขาที่กำลังขยับ จนเผยให้เห็นรอยสีแดงจาง ๆ บริเวณขาอ่อนของคุณหนูเยลเวอร์ตัน  

กระจกบานขนาดกลางสะท้อนภาพของเธียร์ในตอนนี้อย่างชัดเจน จนเจ้าตัวเห็นร่องรอยที่เกิดขึ้นเพียงจุดเดียวบนร่างกายของตัวเองเต็ม ๆ ตา แก้มขาวขึ้นซับสีแดงลามไปถึงใบหูแดงก่ำ และมันก็ทำให้คนตัวขาวนึกถึงเหตุการณ์ที่เป็นสาเหตุของร่องรอยนี้ขึ้นได้ในทันที  

‘อย่าซนน่าคุณหนู..’

มือใหญ่ของทรูอัลฟ่าจับมือนิ่มที่แตะลงบนหน้าท้องของตัวเอง ร่างขาวร้อนผ่าวจนผิวขึ้นสีระเรื่อยังคงนั่งทับบนหน้าตักแกร่ง พลางซุกกอดทรูอัลฟ่าหนุ่มจนยากที่จะดันออก

‘เราไม่ซนนะไทเลอร์’

‘ยังจะเถียงอีก’ แมดส์เอ่ยเสียงเข้มเพื่อเอ็ดคนตัวขาว เมื่อเจ้าตัวเริ่มดื้อดึงจนเป็นอันตรายต่อตัวเอง มือขาวเอาแต่ลูบหน้าท้องของแกร่งวนไปวนมา มันยิ่งกระตุ้นต่อมความอดทนของทรูอัลฟ่าหนุ่ม

‘ฮื่อออ’ คนถูกดุร้องออกมาเบา ๆ ในลำคอ  ก่อนที่จะซบหน้าลงกับไหล่กว้างของคนผิวเข้ม พลางพ่นลมหายใจร้อน ๆ รินรดอีกฝ่ายอย่างไม่ได้ตั้งใจ  

‘คุณหนู!’

เสียงตะคอกของไทเลอร์ทำให้คนตัวขาวเบะปากด้วยความไม่ชอบ ความรู้สึกเจ็บที่ข้อมือจากฝ่ามือใหญ่ที่บีบมันอย่างแรง จากการที่คนตัวขาวนั้นวางมือลงไปบนส่วนนั้นของทรูอัลฟ่าหนุ่ม

มันไม่ใช่เรื่องยากที่คนตัวใหญ่กว่าจะสามารถพลิกตัวคุณหนูเยลเวอร์ตันให้อยู่ภายใต้ร่างกายของตัวเอง ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นขาอ่อนทำให้ดวงตาใสนั้นสั่นระริก เธียร์ได้แต่มองกลุ่มผมสีสว่างของไทเลอร์ที่ซุกไซ้กับขาอ่อนของตัวเอง คมเขี้ยวจากฟันที่ขบกัดผิวเนื้ออ่อนจนเจ็บจี๊ด ทำให้ขาเรียวนั้นสั่นอย่างเห็นได้ชัดเจน และร่างกายของเธียร์ก็ยิ่งสั่นระริกขึ้นมากกว่าเดิมเพราะสายตาของไทเลอร์

‘ถ้ายังไม่หยุดซน ฉันจะไม่หยุดกัดแค่ตรงนี้นะคุณหนู’

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นแล้ว มันก็ดูน่าอับอายเหลือเกินที่เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จนเผลอทำอะไรที่มันไม่สมควรออกไป  

ทั้งการที่เขาออดอ้อนให้อีกฝ่ายจูบตัวเอง หรือแม้กระทั่งการที่เขาเอาแต่กอดอีกคนอย่างไม่ยอมปล่อย การกระทำหลายอย่างนับไม่ถ้วนในการฮีทครั้งนี้ มันคือความรู้สึกที่คุณหนูเยลเวอร์ตันไม่เคยต้องพบเจอมันมาก่อน หากไม่นับกับเหตุการณ์เลวร้ายในวันนั้น  

สัมผัสจาบจ้วงที่ดึงทึ้งร่างกายของเขาราวกับไม่คิดจะถนอม มันช่างต่างกันลิบลับกับสัมผัสอันละมุนละม่อม ราวกับเขาเป็นของล้ำค่า  

เธียร์ เยลเวอร์ตัน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายให้ได้เสียทุกครั้งที่อีกฝ่ายใช้ปลายนิ้วร้อนให้กับตนเอง ร่างกายที่ควรจะเป็นตัวเขาเองที่รู้จักดี กลับกลายเป็นไทเลอร์ต่างหากที่สามารถควบคุมมันได้..

คิดไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าหลังจากนี้ไป เธียร์ เยลเวอร์ตัน จะสู้หน้ากับไทเลอร์ได้อย่างไร โดยไม่นึกถึงภาพของตัวเองกับอีกฝ่ายที่แสนจะลามกพวกนั้น

เจ้าของร่างกายงดงามที่ไร้ที่ติ ค่อย ๆ พาตัวเองไปชำระล้างร่างกายด้วยความแผ่วเบาที่สุด ไม่ต่างจากตอนที่ยังมีเอนยาคอยดูแลตัวเอง ร่างกายนี้ที่เคยรังเกียจมันนักหนา สุดท้ายแล้วในวันหนึ่งเขาก็กลับรักมันขึ้นมาอย่างที่เคยคิด  

แต่ต่อให้รักมันมากสักเท่าไหร่ หัวใจที่มันไม่เคยรักดีของเธียร์ต่างหากที่เอาแต่ทำร้ายมันอยู่เสมอ  

เสื้อผ้าเนื้อดีที่เธียร์ได้รับมาจากไทเลอร์เมื่อหลายวันก่อน ถูกนำไปซักอย่างดีจนได้กลิ่นหอมเตะจมูก ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อยกับเรื่องน่าปวดหัวที่ขบคิดอยู่ในตอนนี้

ในขณะที่เธียร์กำลังทานอาหารอย่างเชื่องช้า เพราะความรู้สึกไม่อยากอาหารที่เล่นงานเจ้าตัว จู่ ๆ แมดส์ ไทเลอร์ ก็พรวดพราดเข้ามาในห้อง ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดและตรงดิ่งเข้ามาคว้าข้อมือคนที่มองตัวเองด้วยความงุนงง

“เราต้องไปจากที่นี่ตอนนี้..”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เธียร์ เยลเวอร์ตัน ไม่ได้ยื้อยุดกับอีกฝ่ายให้เสียเวลา ขาเรียวยังคงเดินตามคนที่กำลังสับเท้าเดินไม่ยอมหยุด จนเจ้าตัวนั้นเกือบก้าวตามไม่ทันอยู่ก็หลายครั้ง

“ทหารของฟลัมกำลังตามหาตัวฉัน..”

แม้จะใช้คำว่าตามหาเพื่อให้เพียวโอเมก้าตัวขาวสบายใจ แต่ในความเป็นจริงแล้วมันห่างไกลจากคำนั้นโดยสิ้นเชิง

“แล้วฟิทซ์รอยล่ะ?” เธียร์อดถามถึงอัลฟ่าผิวสีแทนอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อกวาดตามองรอบตัวแล้วก็กลับไม่พบกับอีกฝ่าย  

“หมอนั่นมันเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว”

“แล้วนี่เรากำลังจะไปที่ไหนกัน..” ทางเดินคับแคบที่ทำให้เธียร์ต้องเดินเบียดตัวเข้าหาไทเลอร์ หลังจากคนทั้งคู่ออกมาจากบ้านพักได้ระยะหนึ่ง  

“ออกจากฟลัม..”

“?”  

“ฟิทซ์รอยจะตามเราไปที่จุดนัดพบ พวกเราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว”

“พวกเขากำลังตามล่านายใช่ไหม..” คนตัวขาวรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล หากแค่ตามตัวอย่างที่ไทเลอร์ว่า พวกเขาทั้งคู่ก็คงไม่ต้องระวังตัวเช่นนี้ แม้จะพูดคุยกันแต่ไทเลอร์เองก็คอยกวาดสายตามองรอบ ๆ อยู่เสมอด้วยความระวังตัว

“ใช่” แมดส์ ไทเลอร์ ตอบอีกฝ่ายอย่างไม่คิดอ้อมค้อม เมื่อถูกถามอย่างตรงไปตรงมา  

 ผู้คนมากหน้าหลายตาที่ยังคงเดินเบียดเสียดในช่วงสาย เนื่องจากเป็นช่วงการทำงานและค้าขาย ทำให้ทั้งทรูอัลฟ่าหนุ่มและเพียวโอเมก้านั้นกลมกลืนไปกับผู้คน หมวกจากชุดคลุมที่เธียร์สวมใส่ยังคงช่วยบดบังใบหน้าของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี บ่อยครั้งที่คนตัวขาวนั้นถูกเดินชนจากคนที่สวนไปสวนมา จนทำให้คนข้าง ๆ คว้าตัวอีกฝ่ายให้เขยิบมาเดินใกล้ ๆ กัน  

เอวผอมของเพียวโอเมก้าจากฮาร์เดนเจอร์ ยังคงเป็นที่พักแขนแกร่งของไทเลอร์ได้เป็นอย่างดี เมื่อคนตัวใหญ่กว่านั้นโอบร่างกายของอีกคนให้ชิดใกล้กับร่างกายตัวเอง  และนั่นก็ยิ่งทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของทรูอัลฟ่าและเพียวโอเมก้าตัวขาวต่างกันมากแค่ไหน 

“เดินช้าลงหน่อยได้ไหมไทเลอร์..” คนตัวขาวเป็นฝ่ายเอ่ยปากบอกแมดส์ ก่อนที่จะเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าของตัวเองออก “เรา…”

หากพูดออกไปว่ารู้ยังรู้สึกเจ็บตรงนั้น มันก็คงทำให้เธียร์ต้องอับอายเป็นอย่างแน่นอน ช่วงล่างซึ่งถูกเคี่ยวกรำมาเป็นอย่างดีในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ย่อมทำให้ส่วนนั้นบอบช้ำไม่น้อย จนเจ้าของร่างกายอย่างเธียร์เองก็ได้แต่กัดฟันทน

“ให้มันได้แบบนี้สิวะ..” ทรูอัลฟ่าหนุ่มสบถเสียงเบา เมื่อมองเห็นกลุ่มทหารที่เดินอยู่ไกล ๆ หากเดินต่อไปก็คงไม่มีทางสลัดพ้น สายตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อหาช่องว่างที่จะพาตัวเองและคุณหนูเยลเวอร์ตันหลบหลีกออกไปจากที่นี่ โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับทหารของฟลัม  

คนที่ถูกดึงให้เดินตามได้แต่คอยลอบมองอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ แม้ในใจลึกของเจ้าตัวจะหวาดกลัวอยู่ลึก ๆ ก็ตาม เขาไม่รู้ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้ทหารพวกนั้นตามล่าตัวหมาบ้า จะเพราะตัวไทเลอร์หรืออาจจะเพราะเขาที่ถูกตามล่าตัวจากคนที่ฮาร์เดนเจอร์เองก็ด้วย

แม้เวลาจะผ่านมาแล้วร่วมอาทิตย์ แต่เธียร์ก็ไม่สามารถไว้วางใจได้ว่าคนของคนเป็นนั้นจะหยุดตามหาตัวเอง การหนีของเธียร์ในครั้งนี้มันสร้างผลกระทบอันใหญ่หลวงให้กับฮาร์เดนเจอร์ หากไม่สามารถพาตัวของเขากลับไปได้ มันก็คงจะกลายเป็นปัญหาที่ลุกลาม

แม้จะหลบหลีกมาอีกทางหนึ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะมั่นใจได้ว่าจะรอดพ้นสายตาของพวกทหารที่เดินกันให้ขวักไขว่ไปหมด  

ไม่ว่าจะเหตุผลไหน แมดส์ ไทเลอร์ ก็ไม่มีทางยอมให้ตัวเองโดนจับได้ง่าย ๆ อย่างแน่นอน

มันคงจะเป็นเรื่องที่ง่ายสำหรับทรูอัลฟ่าหนุ่มกว่านี้ หากเจ้าตัวไม่มีใครให้ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลัง เพียวโอเมก้าจากฮาร์เดนเจอร์ที่อยู่ข้างกายในตอนนี้ คงไม่สามารถที่จะทำอะไรที่ไทเลอร์ทำได้อย่างแน่นอน และแมดส์เองก็อยากหลีกเลี่ยงการปะทะกับกลุ่มทหารพวกนั้น เพื่อให้ไม่เกิดการต่อสู้เป็นอย่างมากที่สุด

 เชื่อเถอะว่าคุณหนูเยลเวอร์ตัน คงไม่สามารถมองเห็น แมดส์ ไทเลอร์ ฆ่าใครต่อหน้าต่อตาได้ เพราะเท่าที่เจ้าตัวเจอมามันก็ทำให้คนอย่างเธียร์จดจำมากพอแล้ว

ทั้งทรูอัลฟ่าและเพียวโอเมก้าต่างถูกเบียดจากผู้คนรอบข้าง จนทำให้ยากลำบากเกินกว่าที่จะขยับตัวไปไหนได้ และนั่นก็ทำให้ไทเลอร์ตัดสินใจดึงคนตัวขาวให้ออกมาอีกทางหนึ่ง  

ผู้คนที่น้อยลงอย่างถนัดตาในตอนนี้ ยิ่งทำให้ แมดส์ ไทเลอร์ ระวังตัวขึ้นมากกว่าเดิม เส้นทางของเขตการค้าของฟลัมแม้จะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันก็ต้องมีสิ่งที่เปลี่ยนไป ต่อให้ แมดส์ ไทเลอร์ จะเคยชินกับมันมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าตัวเขาจะประมาทได้  

ใบหน้าดุคมที่ไร้การปกปิด แม้จะทำให้คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าตัวเขาคือ เชส ไทเลอร์ แต่ก็ใช่ว่ามันจะทำให้ลดการสนใจลงได้  

และในตอนนี้ แมดส์ ไทเลอร์ ก็มั่นใจเสียเหลือเกินว่าตัวเองกำลังเป็นเป้าเคลื่อนที่ให้คนที่ตามล่าตัวเองได้เล่นสนุก  

“ไทเลอร์!”

เป็นอีกครั้งที่แมดส์ได้ยินคนตัวขาวข้างกายเอ่ยเรียกตัวเอง แต่ในครั้งนี้มันกลับทำให้อารมณ์คุกรุ่นในใจของไทเลอร์นั้นถูกจุดขึ้น มือนิ่มที่เคยปล่อยให้ทรูอัลฟ่าจับมันได้อย่างตามใจชอบถูกกระชากออกไปอย่างแรง จนทำให้เธียร์นั้นออกห่างจากไทเลอร์ไปช่วงระยะหนึ่ง ตามแรงของใครบางคนที่ดึงคุณหนูเยลเวอร์ตันด้วยแรงไม่น้อย  

จังหวะจากแรงกระชากอันรวดเร็ว ทำให้หมวกชุดคลุมที่ปกปิดใบหน้าของเพียวโอเมก้าถูกดึงออกไปด้วย ใบหน้าจิ้มลิ้มซึ่งเคยซุกซ่อนและถูกปกปิดไปกว่าครึ่งด้วยหมวกคลุม ถูกเผยออกมาท่ามกลางสายตาของผู้คน รวมไปถึงกลุ่มทหารที่โผล่มาจากที่ไหนสักแห่งหนึ่ง  

“ปล่อย” แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยเสียงเรียบเมื่อเห็นว่าคนที่กระชากตัวเยลเวอร์ตันออกไปจากตัวเอง มีท่าทีไม่ยอมปล่อยคนตัวขาวง่าย ๆ 

ใบหน้าอันคุ้นเคยที่ แมดส์ ไทเลอร์ เคยเห็นอยู่บ่อยครั้ง ในยามที่เจ้าตัวทำงานตามคำสั่งของผู้ว่าจ้าง  

“หัวหน้าไทเลอร์จะรีบไปไหนกันหรือ?” อัลฟ่าหนุ่มหน้าตาระรื่นเอ่ยถามทรูอัลฟ่าหนุ่มที่จ้องหน้าตัวเองอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ  

เอเดน เกลฟ์ ยังคงตอบกลับไทเลอร์ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเหลือบมองเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังมองตัวเองด้วยสายตาหวั่นกลัว  

โอเมก้าที่แสดงท่าทีหวาดกลัวเมื่อเข้าใกล้อัลฟ่า มันช่างเป็นภาพที่น่ากลั่นแกล้งเสียจริง  

“มันไม่ใช่ธุระอะไรของพวกนาย” ไทเลอร์ตอบ

“อย่าเสียมารยาทกันดีกว่า ปกติแล้วหัวหน้าไทเลอร์ไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา..”

แมดส์ ไทเลอร์ แสยะยิ้มร้ายเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาเช่นนั้น แน่นอนว่ารอยยิ้มร้ายกาจของทรูอัลฟ่าหนุ่ม ย่อมทำให้คนที่เห็นนั้นรับรู้ได้ถึงเรื่องไม่ดีที่กำลังจะเกิดขึ้น

“ถ้ารู้แล้วว่าฉันเป็นใคร ก็อย่ามาขวางทางฉัน”

เอเดน เกลฟ์ เหลือบมอง จาเร็ต โบฟอร์ต ที่มาพร้อมกันกับตัวเองอย่างขอความคิดเห็น อัลฟ่าเจ้าของคิ้วเข้มยังคงไม่พูดอะไรออกมา นอกเสียจากจะรอดูท่าทีของตัวอันตรายที่พวกเขาพึ่งรู้ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย  

หมาบ้าที่ทางการตามหาตัวกันให้วุ่นวาย ใครจะคิดกันเล่าว่าจะมีใบหน้าที่เหมือนกันกับหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ จนแทบจะแยกไม่ออกเลยด้วยซ้ำหากไม่สังเกตดี ๆ  

“การหาตัวนายมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด”

“….”

“มันคงง่ายไปหน่อยมั้ง ถ้าพวกฉันจะปล่อยนายไปง่าย ๆ” นายทหารระดับสูงของฟลัมเอ่ยอย่างไม่คิดจะอ้อมค้อม “แต่จะว่าไป โอเมก้านี่ก็หน้าตาคุ้น ๆ ดีเหมือนกันนะ”

“!!!” คนตัวขาวที่ถูกดึงตัวไว้ถึงกับเบิกตากว้าง ก่อนที่จะหันกลับไปขอความช่วยเหลือจากไทเลอร์

“เป็นโอเมก้าหรือเพียวโอเมก้ากันล่ะ..” เอเดน เกลฟ์ เอ่ยถามต่อพร้อมส่งรอยยิ้มให้กับอีกฝ่าย “ถ้าให้ฉันเดาล่ะก็ คงเป็นเพียวโอเมก้าใช่ไหมล่ะ…”

“!!!”

“ได้ข่าวว่าฮาร์เดนเจอร์กำลังตามหาตัวเพียวโอเมก้ากันให้วุ่น…”

“….”

“ไม่ทราบว่าใช่คุณหนูคนนี้กันหรือเปล่า”  

ฉึก!

มีดเล่มเล็กที่ถูกปามาด้วยความรวดเร็วและใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที ปักเข้าที่กลางฝ่ามือของนายทหารหนุ่ม จนทำให้ เอเดน เกลฟ์ ละมือที่กำลังจะเอื้อมมาปัดเส้นผมของคุณหนูเยลเวอร์ตันออกในทันที พร้อมกับใบหน้าที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดซึ่งเล่นงานเข้าอย่างจัง

เธียร์ เยลเวอร์ตัน ขยับก้าวถอยห่างคนที่ถูกมีดปักกลางมือด้วยความตกใจ เลือดสีสดที่ไหลออกมาจากบาดแผลมันดูน่าสยดสยองเกินกว่าที่คุณหนูเยลเวอร์ตันจะสามารถทนมองเห็นได้

“เอเดน!”  

“แค่นี้ก็ถึงกับคลั่งเชียวหรือ” เอเดนยังคงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะยกมือสั่งให้นายทหารที่มาพร้อมกับตัวเองลดอาวุธลง รวมไปถึงหันไปปรามจาเร็ตที่กำลังจะหยิบอาวุธของตัวเองออกมา

“ถ้าแกขยับอีกก้าวเดียว ฉันจะไม่หยุดแค่นี้”

หมาบ้าที่กำลังโมโหย่อมไม่ได้พูดเล่น ๆ จำนวนคนที่อีกฝ่ายมีอยู่ในตอนนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับ แมดส์ ไทเลอร์ ด้วยซ้ำที่จะจัดการ  

นักฆ่าที่เป็นที่ต้องการตัว ย่อมมีกิตติศัพท์ที่ใครต่างก็รู้ดี โดยเฉพาะหมาบ้าที่ไม่เคยทำงานพลาดอย่างแมดส์ ก็นับว่าเป็นอันตรายที่บางครั้งทางการก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งด้วยสักเท่าไหร่  

เพราะหากจับตายไม่ได้ มันคงเป็นพวกเขาต่างหากที่ต้องตาย…

“เลือกเอา”  

“ฉันบอกนายแล้วว่าอย่าทำแบบนี้” จาเร็ต โบฟอร์ต เอ่ยตำหนิเพื่อนสนิทของตัวเอง ก่อนจะหันกลับมาเจรจากับหมาบ้าแทนคนเจ็บ “พวกเราแค่ทำตามคำสั่งของนายท่าน…”

“เบลเลอมอนท์เกี่ยวอะไร?” ไทเลอร์เอ่ยถามเสียงแข็ง ก่อนที่จะเดินเข้ามาดึงคนที่ยืนสติแตกโดยไม่กล้าขยับไปไหนอย่างคุณหนูเยลเวอร์ตัน

“นายท่านให้ฉันเอาจดหมายฉบับนี้มามอบให้นาย…”

จดหมายที่ถูกหยิบออกมาจากเสื้อของจาเร็ต ถูกส่งให้กับไทเลอร์ด้วยท่าทางสุภาพ ผิดกับเอเดนที่ยังคงจดจ้องหมาบ้าด้วยความคับแค้นใจ  

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” แมดส์ ไทเลอร์ สบถเบา ๆ ข้อความในจดหมายที่ถูกเขียนและลงลายมือชื่อของผู้ปกครองฟลัม มันทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มเหยียดยิ้มสมเพช ข่าวที่เขามาฟลัมมันช่างล่วงรู้ไปถึงหูของเบลเลอมอนท์ที่อยู่เดอะฮิลล์อย่างรวดเร็วเสียจริง ถึงทำให้จอมปั่นประสาทอย่างผู้ปกครองฟลัมส่งจดหมายมาเร่งเขาทางอ้อมเช่นนี้ “ท่าทางมันคงยังไม่ถึงเวลาที่แกจะได้ตามล่าฉันจริง ๆ จัง ๆ เสียทีนะเกลฟ์”  

“….”

“ถือเสียว่ารอยแผลนี้ ฉันฝากไว้ให้แกมาเอาคืนฉันก็แล้วกัน”  

คนใต้ปกครองของผู้ปกครองฟลัมคงจะรู้สึกขัดใจน่าดูที่ไม่สามารถทำอะไร แมดส์ ไทเลอร์ ได้เกินหน้าที่ของตัวเอง เพราะคำสั่งของ รีส เบลเลอมอนท์  

“….”

“ถ้ายังไม่อยากให้ที่นี่เป็นเหมือนกับฮาร์เดนเจอร์ พวกแกก็น่าจะรู้นะว่าควรทำยังไง”

“แกไม่กล้าหรอก..”

“ลองดูไหมล่ะ”  

รอยยิ้มที่ไม่ต่างจากปีศาจในร่างมนุษย์ และคำพูดที่ไร้ซึ่งความรู้สึก มันย่อมสั่นประสาทของผู้ที่ได้เห็น  

 

 

“คุณหนู..”

เจ้าของเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกคนตัวขาวที่ยังนิ่งเงียบ หลังจากที่พวกเขาทั้งคู่แยกตัวออกมาจากกลุ่มนายทหารของฟลัม ประสาทเป็นบ้าที่แมดส์ต้องมาหงุดหงิดเพราะการเล่นพิเรนท์ของ เอเดน เกลฟ์ ซึ่งพยายามจะแหกคำสั่งของ รีส เบลเลอมอนท์ เมื่อมีโอกาสได้ตามล่าตัวของหมาบ้า  

“พวกเขายังตามหาเราอยู่..” คนตัวขาเอ่ยด้วยเสียงที่แทบขาดห้วง เมื่อลำคอนั้นแห้งผากไปหมด  

“ต่อให้พลิกแผ่นดินหา พวกมันก็ไม่มีทางเอาตัวคุณหนูกลับไปได้”

“ขนาดพวกเขายังสงสัย แล้วคนอื่นล่ะ?” ความพิเศษของเธียร์ที่ไม่สามารถปกปิด มันย่อมต้องสะดุดตาและสร้างความสงสัยเป็นแน่ อีกอย่างฟลัมเองก็ไม่ได้อยู่ห่างจากฮาร์เดนเจอร์มากสักเท่าไหร่นัก  

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกคุณหนู” กว่าที่ไทเลอร์จะได้ตัวของคุณหนูเยลเวอร์ตันออกมา มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เรื่องอะไรกันที่คนอย่างไทเลอร์จะยอมปล่อยให้เจ้าตัวได้กลับไปง่าย ๆ  

“แต่เราก็ยังกลัวอยู่ดี..” คนตัวขาวเม้มปากแน่น ก่อนที่จะถอนหายใจออกใจออกมาเฮือกใหญ่

“มันคงไม่มีอะไรน่ากลัวไปมากกว่าตอนที่คุณหนูฮีทอีกแล้วล่ะ..” แมดส์ ไทเลอร์ หัวเราะหึในลำคอ ก่อนที่จ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยความกังวล  

“ห้ามพูดถึงเรื่องนั้น” มือขาวของคุณหนูเยลเวอร์ตัน เผลอยกขึ้นมาปิดปากคนตัวใหญ่กว่าด้วยความไม่ตั้งใจ ใบหน้าน่ารักง้ำงออย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกกลั่นแกล้ง  กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเจ้าดอกแม็กโนเลียยังคงลอยจาง ๆ มาตามลมให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มได้กลิ่นอยู่แทบตลอดเวลา

“ไม่ต้องอายหรอกคุณหนู”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน สาบานเลยว่าตอนนี้แค่ถูก แมดส์ ไทเลอร์ มอง มันก็ทำให้เจ้าตัวรู้สึกเหมือนกำลังเปลือยเปล่าต่อหน้าอีกฝ่าย เฉกเช่นช่วงหลายวันนั้นที่พวกเขาอยู่สองคนอยู่ด้วยตลอดอย่างไม่มีผิด  

“ไทเลอร์!”

แมดส์ ไทเลอร์ ดึงมือนิ่มที่ปิดปากของตัวเองออก ก่อนที่จะดึงหมวกคลุมของคุณหนูเยลเวอร์ตันขึ้นมาสวมใส่ให้เช่นเดิม จนปกปิดใบหน้าของเจ้าตัวไปเกือบครึ่ง

หากเปิดเผยใบหน้าของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน ไปมากกว่านี้ มันอาจจะกลายเป็นปัญหาที่มากขึ้นเป็นแน่

“ฉันไม่แปลกใจสักนิด ว่าทำไมหล่อนถึงห่วงคุณหนูนักหนา” ไทเลอร์เอ่ยถึงบุคคลที่สาม ซึ่งก็ไม่พ้นแม่บ้านคนสนิทของคุณหนูเยลเวอร์ตันที่ประคบประหงมดูแลเจ้าตัวมาเป็นอย่างดี  

เพียวโอเมก้าที่ไม่ประสีประสาแม้แต่เรื่องพื้นฐานสำหรับตัวเอง มันช่างอันตรายยิ่งนักหากต้องใช้ชีวิตในโลกของความเป็นจริง  

“อันที่จริงนายไม่ต้องช่วยเราขนาดนั้นด้วยซ้ำ…”

“แล้วจะให้ฉันทำยังไง?”

“….”

“ในเมื่อตอนนั้นคุณหนูเป็นคนขอร้องฉันเอง”

“….”

“หรือคุณหนูจำไม่ได้ว่าเป็นคนขอให้ฉันจูบ..”

ยิ่งไทเลอร์พูดมันก็ยิ่งทำให้เธียร์นึกถึงภาพในอดีตเป็นฉาก ๆ จนผิวแก้มขาวเห่อร้อนขึ้นสีระเรื่อ เรื่องพวกนั้นยิ่งนึกถึงมันก็ยิ่งน่าละอายเหลือเกิน  

‘จูบเราได้ไหมไทเลอร์..’

ประโยคที่หลุดออกจากปากเพียวโอเมก้าที่กำลังฮีทอย่างเต็มที่ เธียร์ยังคงจดจำมันได้ดีแม้จะไม่มีสติอยู่เต็มร้อยก็ตาม สัมผัสและความทรงจำพวกนั้นมันชัดเจนมากเกินกว่าที่จะลืมได้ในชั่วข้ามวัน  

“เราจำได้.. แล้วก็จำได้ดีด้วยว่ามันน่าละอายมากแค่ไหนที่เราทำแบบนั้น”

“….”

“เพราะหากเป็นเราในตอนนี้ เราคงไม่มีทางขอให้นายทำอะไรเพื่อเรา”

ใครกันจะกล้าขอการกระทำที่มีผลต่อความรู้สึก เพื่อให้มันกลับมาทำร้ายตัวเอง  

ยิ่งเรียกร้อง ยิ่งวิ่งไล่ตาม มันก็มีแต่เขาคนเดียวที่เหนื่อยล้า แม้มันอาจจะมีความสุขฉาบฉวยจากการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจของอีกฝ่าย ซึ่งอาจจะเผลอแสดงออกมาให้เขารู้สึกดีก็ตาม  

“หน้าที่มันก็ยังคงเป็นหน้าที่”

ไม่จำเป็นต้องตอกย้ำ คุณหนูเยลเวอร์ตันก็รู้แล้วว่ามันเพราะอะไร

“เรารู้แล้วไทเลอร์…” เธียร์แสร้งยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะแกว่งมือตัวเองเล่นพลางเสสายตามองพื้นอิฐหยาบของพื้นที่ตัวเองเหยียบยืนอยู่ ความรู้สึกอุ่น ๆ ของน้ำตาที่คลอหน่วงในดวงตา มันช่างยากลำบากเหลือเกินเมื่อต้องทำให้มันจางหายไป โดยไม่ต้องปล่อยมันออกมา “หยุดตอกย้ำเราเสียที..”  

“งั้นคุณหนูก็ควรรู้ไว้ ว่าหน้าที่ของฉันมันจบตั้งแต่ฉันออกมาจากฮาร์เดนเจอร์..”

 “….”

“ทุกอย่างที่ฉันทำในตอนนี้ มันขึ้นอยู่กับตัวฉัน..”

 ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว เธียร์ เยลเวอร์ตัน ควรจะดีใจหรือ เมื่อได้ยินเช่นนี้จากปากของ แมดส์ ไทเลอร์ 

 

 

Hashtag #maddogmn  

 

 

Talk : ตอนหน้าเราจะพาไปโรสต์!  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 996 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6465 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 19:10
    พ่อคนปากแข็งงง ย้ำอยู่นั่นแหละว่าเป็นหน้าที่ๆ พอน้องหงอยเข้าหน่อย รีบแก้ตัวเลยจ้า หน้าที่ฉันหมดตั้งนานแล้ว ทุกอย่างที่ทำตอนนี้ขึ้นอยู่กับฉันเอง แหมมม
    #6,465
    0
  2. #6369 ParkMild (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 00:40
    สงสารเธียร์ถึงแม้จะหลุดออกมาแล้วแต่ก็ยังต้องลำบากอยู่ไหนจะเรื่องครส.อีก
    #6,369
    0
  3. #6336 __0997 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 08:53
    แง้สงสารเธียร์จับใจ ตอนน้องบอกว่าตอนฮีทตัวเองสามารถกอดแมดส์ได้อย่างที่ต้องการคือเราเศร้ามากจริงๆนะ แบบอ้ยมันเขินไม่สุดเพราะเศร้ากับน้องนี่แหละ แต่แมดส์ก็เริ่มแสดงออกมาเยอะมากๆแล้วนะ ตั้งแต่พูดให้คิดนู้นนี่ เหลือพูดตรงๆอย่างเดียวอ่ะที่แมดส์ยังไม่ได้ทำ หวงเก่งด้วย ใครแตะไม่ได้เลย นี่นึกไปถึงตอนนู้นที่เจอแฝดแล้วนะ ตื่นเต้นนน เราไปแอบส่องคุณไรท์มา ฮื่อ ไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้คุณไรท์ได้บ้างนอกจากมาเม้นฟิคแบบนี้ เราชวนคุยไม่เก่ง แต่อยากจะบอกคุณไรท์ว่าเราชอบฟิคของคุณไรท์มากๆ สองเรื่องที่อ่านมาเราชอบทั้งหมด ทั้งภาษา ทั้งการเรียงเรื่อง คุณไรท์เก่งมากๆเลยค่ะ ถ้าคุณไรท์จะเหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง หมอกำลังใจ หมดไฟ หรืออะไรก็แล้วแต่ เราก็ยังเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงนี้นะคะ และเชื่อว่านักอ่านหลายๆคนก็เป็นกำลังใจให้คุณไรท์ เราอยากให้คุณไรท์สบายใจที่จะทำมากกว่าบังคับตัวเองให้ทำ เรารอได้ คนอ่านรอได้ค่ะ กอดคุณไรท์ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย เอากำลังใจไปเยอะๆๆเลยนะคะ เอาไปทั้งหมดที่มี ให้ทั้งหมดเลยค่ะ💗💓💞💕💖💘💝
    #6,336
    1
    • #6336-1 __0997(จากตอนที่ 21)
      1 ธันวาคม 2563 / 08:53
      มันจะผ่านไปได้ด้วยดีแน่นอนค่ะ🤍
      #6336-1
  4. #6163 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 17:19
    โถ่เอ้ย ลูกชั้นรักเค้ามาก -คนปากแข็งคนนั้น
    #6,163
    0
  5. #6141 iicm (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 23:20
    ปากแข็งมากพ่อออ รู้กเราก้รักเค้ามาก ㅜㅡㅜ แงงงงงง
    #6,141
    0
  6. #6133 BBbyunbua (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 23:28
    กรี๊ดดพ่อคุณ พูดตรงๆไปเลยมันยากนักรึไงห๊ะ หนักละเกินปากเนี่ย
    #6,133
    0
  7. #6065 babemay (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 14:57
    ก็ทำเพราะใจสั่งมายังไงละคะ !!!!!!!
    #6,065
    0
  8. #6004 doraaung (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 12:16
    ปั่ดโถ่ววววววว พ่อคู๊นนนนน
    คุณหนูจะกล้ารู้เรื่องกับเอ็งไหมก่อน แงงงง
    ชัดเจนมาก แต่คุณหนูกลัวเกินกว่าจะเข้าใจอ่ะ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #6,004
    0
  9. #5947 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 07:11
    แหมมมมมมมมมมม
    #5,947
    0
  10. #5897 Oywctmw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 10:25
    อะแหนะะะะ แมดดดด คนเค้าดูออกกก
    #5,897
    0
  11. #5857 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 07:09
    โถ่พ่อคุ๊ณณณณ ทำเกินหน้าที่ขนาดนี้แล้วเลิกซึนมั้ยอะนาย พูดวนไปวนมาจนคุณหนูน้องเธียร์สับสนไปหมดแล้ว
    #5,857
    0
  12. #5734 dissilyn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 21:12
    ชอบเขาก็บอกมาเถอะพ่อหนุ่ม มาทำพูดอ้อมๆ แหมมมมม
    #5,734
    0
  13. #5663 itong42 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 02:04
    ปากแข็งไม่หยุดเลยพ่อ!!
    #5,663
    0
  14. #5557 lopenav (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 09:34
    ปากแข็งจริงนายคนนี้!
    #5,557
    0
  15. #5467 Optimusya (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 16:04
    ยังไงเนี่ยนายแมดดด ปากแข็งที่หนึ่งเลยนะ
    #5,467
    0
  16. #5212 Crush_on_you (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 21:00
    ปากแข็งเหลือเกินนะพ่อ แต่ก็เข้าใจเป็นนักฆ่าที่ทางการต้องการตัว มันก็ไม่ควรรักใครอ่ะ
    #5,212
    0
  17. #4848 ปงจี้ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:48
    เนี่ยแมดส์ แกจะเอายังไงอ่ะ เนี่ยยยยยย
    #4,848
    0
  18. #4505 Mmaaeebb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 02:35
    กรี้สสสสกสกสกนายแมดส์นายทำแบนี้แล้วถามหน่อยเถอะนะว่าใครมันจะไม่รักนายได้ แค่น้องหนูเธียร์แม่ว่าหนูมีหวัง
    #4,505
    0
  19. #4401 Sodium97 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:48
    เกลียดความพูดวกไปวนมาแกแค่พูดว่าทั้งหมดนี่ทำเพื่อน้องเธียร์ก็จบแล้วอะทำมาเป็นอยากต่อยสักที
    #4,401
    0
  20. #4323 thatdimplepeach (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 02:56

    เพลงหน้าที่กะหัวใจ ณเดชญาญ่าลอยเข้ามาเลยค่ะ

    #4,323
    0
  21. #4278 ปงจี้ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 19:38
    นายแมดส์มันขนาดนี้แล้วอ่ะ ยอมรับใจตัวเองแล้วพูดออกมาเดี๋ยวนี้!!!!!
    #4,278
    0
  22. #3402 toki000 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 09:45
    โอ้ยยนายแมดส์ ในที่สุดก็ยอมพูดถึงจะอ้อมๆก็เถอะ
    #3,402
    0
  23. #3393 Blsuni (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 03:24

    ชอบก็พูดว่าชอบค่ะพี่

    #3,393
    0
  24. #3389 DxxnRK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 00:35
    เเง เเปลว่าตั้งเเต่ออกมาจากที่นั่น เเม็ดส์ก็ทำเพราะอยากทำงั้นหรอ เพราะหน้าที่สิ้นสุดลงเเล้วนี่ งื้ออออ
    #3,389
    0
  25. #3353 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 21:08

    อยากให้เข้าใจกันซักทีนะ

    #3,353
    0