[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 19 : Mad Dog : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,010 ครั้ง
    6 ก.พ. 63

 

 

Note : วินซ์ คลาเวน = เหรินจวิ้น , ควินน์ เดอเกล = เฉินเล่อ 

 

 

“หายไปเสียนาน ฉันนึกว่านายพาคุณหนูไปหลงทีไหนแล้วเสียอีก” เมเลค ฟิทซ์รอย ที่นั่งรออยู่ในห้องเอ่ยทักเพื่อนสนิทของตัวเองทันที เมื่อเห็นเจ้าของใบหน้าคมกลับมาจากข้างนอก พร้อม ๆ กับคุณหนูตัวขาวที่ดูซึมไปอย่างถนัดตา คิ้วสวยของเพียวโอเมก้ายังคงเอาแต่ขมวดเข้าหากัน และเลี่ยงไปนั่งหลบมุมห้องเงียบ ๆ คนเดียว

“ถ้าฉันหลงในฟลัม มันจะไม่ตลกไปหน่อยหรือไงฟิทซ์รอย” แมดส์ ไทเลอร์ ย้อนถามเมเลค จนทำให้คนผิวสีแทนได้แต่หัวเราะเบา ๆ เล่นเรียกนามสกุลกันเสียงเข้มขนาดนี้ ไม่ต้องให้อ้าปากถาม คนอย่างเมเลคเองก็พอจะเดาได้ว่าร่างหมาบ้าของไทเลอร์มันใกล้จะกลับมาเต็มทน

“แล้วนั่นอะไร?” เมเลคยอมเปลี่ยนเรื่องคุยกับเพื่อนสนิท เพื่อทำให้บรรยากาศภายในห้องดีขึ้น แต่ทว่าคำถามของเจ้าตัวก็ดูจะไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างมันดีขึ้นสักเท่าไหร่

“เสื้อผ้าของคุณหนู…”

สาบานเลยว่าถ้า แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ได้อยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ยากคาดเดาเช่นนี้ เมเลค ฟิทซ์รอย จะไม่มีวันปล่อยโอกาสที่จะเย้าแหย่อีกฝ่ายให้หัวร้อนแน่ ๆ ในเรื่องความสัมพันธ์ซึ่งยากจะเข้าใจของคนทั้งคู่

“อ่อ..”

“มีปัญหาอะไรหรือ?”  

ใครมันจะอยากไปมีปัญหากับคนอย่าง แมดส์ ไทเลอร์ กันล่ะ..

“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย” เมเลคว่า “ไม่เห็นจะต้องทำเสียงเข้มใส่กันขนาดนี้”

“ไม่กวนประสาทฉันสักวัน มันจะตายให้ได้เลยใช่ไหม”  

“นายก็พูดเกินไปน่าไทเลอร์” เมเลคโบกมือปัดเป็นเชิงปฏิเสธ ก่อนจะส่งสายตาเป็นนัยบอกให้เพื่อสนิทนั้นออกไปคุยกับตัวเองด้านนอก เมื่อมั่นใจแล้วว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันจะไม่มีทางหันกลับมาให้ความสนใจกับพวกเขาสองคน

คุณหนูเยลเวอร์ตันที่เอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปหน้าต่างเช่นนั้น คงมีเรื่องมากมายให้คิดเป็นอย่างแน่ในค่ำคืนนี้ ท่าทางที่ดูอารมณ์ไม่ดีของไทเลอร์ บวกกับท่าทางของคุณหนูเยลเวอร์ตัน มันก็ชี้ให้เห็นชัดมากพอแล้ว ว่าการหายออกไปด้านนอกของคนทั้งคู่ในช่วงเย็น คงจะต้องมีเรื่องอะไรที่รบกวนจิตใจของคนทั้งคู่ไม่น้อย

ทั้งแมดส์และเมเลคต่างเดินออกมาพูดคุยกันข้างนอกที่พัก แน่นอนว่ามันยังคงเป็นที่ที่สามารถมองเห็นเพียวโอเมก้าตัวขาวได้จากบานหน้าต่างทางชั้นบน  

“มีเรื่องอะไร?” คนที่ถูกเรียกออกมาคุยด้านนอกไม่รอช้าที่จะเอ่ยปากถามในทันที

“อยากฟังข่าวดีหรือข่าวร้ายก่อนดีล่ะ?” เมเลค ฟิทซ์รอย เสนอทางเลือกให้กับไทเลอร์อย่างไม่รีรอเช่นกัน  

“วันนี้ฉันเหนื่อยมามากเกินพอแล้วฟิทซ์รอย..”

“ฉันก็ไม่ได้คาดหวังให้นายจะเลือกตั้งแต่แรก..”

“….”

“เมื่อตอนช่วงเย็นที่ฉันออกไปสำรวจเมือง ฉันบังเอิญเจอกับ วินซ์ คลาเวน”

“วินซ์? หมอนั่นมาทำอะไรที่นี่กัน?” แมดส์ ไทเลอร์ ขมวดคิ้วเข้าหากันยิ่งกว่าเดิม เมื่อได้ยินเช่นนั้น

“ควินน์ป่วยหนัก..”

“….”

“เท่าที่ฉันถามคลาเวนมาก็น่าจะหนักเอาเรื่อง เพราะหากไม่หนักมากจริง ๆ นายก็น่าจะรู้ว่าพวกเราคงไม่มีทางออกมาจากกรีนเลคแน่นอน”

“แล้วตอนนี้ควินน์อยู่ที่ไหน?”

“เด็กนั่นไม่ได้ออกมาที่นี่หรอก มีแค่คลาเวนเท่านั้นที่ออกมาซื้อยาในเมือง..”

วินซ์ คลาเวน ที่เมเลคพูดถึงนั่นก็คืออัลฟ่าที่อาศัยอยู่ที่กรีนเลค เฉกเช่นเดียวกันกับตัวฟิทซ์รอย อัลฟ่าเจ้าของเส้นผมสีเทาอันเป็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นเตะตาไม่ว่าใครก็ตามที่ได้พบเจอ รวมไปถึงใบหน้าที่ลงตัวอย่างสมบูรณ์ก็ย่อมทำให้เจ้าตัวนั้นเป็นที่จับจ้องอยู่ไม่น้อย เมื่อออกมาพบเจอผู้คนในเมือง  

“ปกติเจ้าเด็กนั่นหัวแข็งอย่างกับอะไรดี” แมดส์ว่า

“ความเจ็บป่วยมันไม่เข้าใครออกใคร นายก็น่าจะรู้”  

“แล้วคลาเวนรู้หรือเปล่าว่านายอยู่กับฉัน”

“ฉันไม่ได้บอกอะไรหมอนั่นไป นายไว้ใจได้” ขืนพูดเรื่องนี้ออกไป มีหวังว่าคงได้มีปัญหาตามมาอีกมากมายเป็นอย่างแน่ เพราะฉะนั้นเมเลคเองถึงได้เลือกปิดปากเงียบไว้ “แค่นี้ปัญหาของนายมันก็มากพอแล้ว”

“สมกับที่รู้จักฉันดี”

“สถานที่เดิม ๆ มันก็ย่อมต้องทำให้นายนึกถึงเรื่องพวกนั้น ฉันเข้าใจดี” อดีตอันไม่น่าจดจำของไทเลอร์ มันไม่ควรถูกรื้อฟื้นขึ้นมาเช่นนี้ แต่มันก็ยากจะปฏิเสธได้ว่าคนเราจะสามารถหลงลืมความทรงจำที่เคยผ่านมาได้อย่างสนิทใจ  

เมเลคแทบจะไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าคนอย่าง แมดส์ ไทเลอร์ จะยอมกลับมาเหยียบที่ฟลัมเช่นนี้  

“วันนี้ฉันเจอเธอ..”

“?”

“เอเลนา ไทเลอร์ ยังไงล่ะ”

“ปกตินายระวังตัวมากกว่านี้ไม่ใช่หรือ?”

“….”

“ต่อให้เขาเป็นแม่นาย เขาก็ไม่ปลอดภัยสำหรับนายอยู่ดี นายเองก็รู้อยู่แก่ใจ”

“บางครั้งฉันเหนื่อยเกินกว่าที่จะวิ่งหนีความจริง..”

“….”

“ถ้าคนที่ไร้ตัวตนอย่างฉัน มีตัวตนขึ้นมาจริง ๆ นายคิดว่ามันจะเป็นยังไงกันฟิทซ์รอย..”

“นายไม่มีทางทำแบบนั้น..” เมเลคได้แต่ส่ายหัวอย่างไม่เชื่อ แต่ทว่าสายตาของไทเลอร์นั้น ก็กลับทำให้เจ้าตัวรู้สึกไม่มั่นใจในคำตอบของตัวเอง

“มันยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก”

“….”

“ฉันยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกเยอะ”  

เดอะฮิลล์ที่เขาว่าแข็งแกร่งนักหนา มันจะสักแค่ไหนกันเชียว  

“ป่านนี้น้องชายของฉันที่เดอะฮิลล์ คงกำลังรอต้อนรับฉันจนอยู่ไม่สุข”  

คิดภาพไม่ออกเลยล่ะว่าการมีตัวตนของ แมดส์ ไทเลอร์ มันจะทำให้ทุกคนรู้สึกเช่นไร…

 

 

 

“ฉันว่าเราควรทำอะไรสักอย่างได้แล้วไทเลอร์ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่” น้ำเสียงร้อนรนของคนที่พยายามเอามือปิดจมูกของตัวเองเอ่ยบอกเพื่อนสนิท  สถานการณ์ตรงหน้าเรียกได้ว่าเกือบจะเข้าขั้นอันตรายแล้วเลยก็ว่าได้สำหรับอัลฟ่าอย่างพวกเขา  

ยาระงับกลิ่นและยาระงับฮีทของโอเมก้าที่ได้มาเมื่อวันก่อน ไม่สามารถระงับอาการใกล้ฮีทของคุณหนูเยลเวอร์ตันได้อย่างที่ควรจะเป็น ช่างเป็นปัญหาที่ยากจะแก้ไขได้ ในเมื่อธรรมชาติของพวกเขามันอยู่เหนือการควบคุมเสียขนาดนี้

ยิ่งไทเลอร์เห็นอาการของคุณหนูเยลเวอร์ตันในตอนนี้ มันก็ยิ่งทำให้เจ้าตัวอดนึกถึงบทสนทนาระหว่างตัวเองกับคนเป็นแม่ไม่ได้ ประโยคแฝงความหมายที่เจ้าหล่อนพยายามสื่อให้แมดส์ได้รับรู้ มันก็ย่อมชัดเจนมากขึ้นในวันนี้

 

‘ถ้าเป็นคู่แห่งโชคชะตากันล่ะก็ ต่อให้มียาดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์’

‘จะพูดอะไรกันแน่?’

‘ยิ่งดึงดูดกันมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งยากที่จะกดสัญชาตญาณของตัวเองได้’

 

ผลพวงของการเป็นคู่แห่งโชคชะตา กำลังสร้างความทรมานให้กับทั้งเยลเวอร์ตันและไทเลอร์อย่างไม่น่าให้อภัย ดูเหมือนว่าการใกล้ชิดและตัวกระตุ้นต่าง ๆ จากสภาพแวดล้อมรอบข้าง จะทำให้คุณหนูเยลเวอร์ตันนั้นฮีทเร็วขึ้นกว่าเดิมอย่างเกินคาด

ทรูอัลฟ่าหนุ่มได้แต่ขบกรามแน่น เมื่อเห็นท่าทางแสนทรมานของคนที่กอดตัวเองแน่นอยู่บริเวณมุมห้อง เพียวโอเมก้าตัวเล็กแทบจะจมหายเข้าไปกับผนังห้องเสียให้ได้ เมื่อเห็นสายตาของคนตาดุที่มองมาที่ตัวเองในตอนนี้ ทางด้านเมเลคเองก็ผินหน้าหนีอย่างไม่คิดจะมองสภาพของโอเมก้าที่ก้ำกึ่งในการฮีท

“หากยาที่กินเข้าไปรอบนี้ยังไม่ช่วยอีก นายคงรู้นะว่าต้องทำยังไง..” เมเลคเอ่ยบอกคนที่กำลังเคร่งเครียดข้างกาย แค่คิดสภาพว่าถ้าเมื่อครู่ไม่ใช่พวกเขาทั้งคู่ที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วเป็นอัลฟ่าอื่นที่ได้กลิ่นของคุณหนูเยลเวอร์ตัน มันคงจะต้องเกิดเรื่องวุ่นวายมากกว่านี้เป็นแน่  

กลิ่นหอมของดอกแม็กโนเลียที่ลอยอบอวลในห้อง ย่อมแตะจมูกของผู้ที่เปิดเข้ามาใหม่อย่างงชัดเจน จนทำให้ทั้งอัลฟ่าและทรูอัลฟ่ารับรู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น คนที่สมควรจะนอนอยู่บนเตียงนั้นกลับแอบหลบนั่งอยู่มุมห้อง ด้วยท่าทางที่หวาดระแวงเต็มทน ดวงตาใสรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาจากความกลัว และความตกใจในอาการของตัวเองที่เกิดขึ้น    

“ทะ ไทเลอร์..”

คุณหนูเยลเวอร์ตันเอ่ยเรียกคนที่ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ หลังจากที่เมเลคขอตัวหลบออกไปให้ห่างจากตรงนี้ ก่อนที่เจ้าตัวนั้นจะทนต่อกลิ่นของเพียวโอเมก้าไม่ไหว

เงาของไทเลอร์ที่พาดทับ และบดบังแสงสว่างจากบานหน้าต่าง ทำให้เธียร์มองเห็นแต่เพียงคนตรงหน้าจนไม่สามารถละความสนใจได้ เช่นเดียวกับทรูอัลฟ่าหนุ่มที่ยังคงจ้องมองคุณหนูเยลเวอร์ตันอย่างไม่วางตา

“ยานี่คงช่วยคุณหนูได้อีกไม่นาน..”

“เรารู้..” คนตัวขาวตอบอย่างรู้ดี เจ้าของร่างกายที่กำลังต่อต้านกับความร้อนวูบวาบในร่างกาย ได้แต่จำใจยอมรับความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้  

เจ้าของใบหน้าน่ารักซบใบหน้าลงกับเข่าของตัวเองอีกครั้ง เมื่อเจ้าตัวนั้นรู้สึกปั่นป่วนในร่างกาย จนเกินกว่าที่จะฝืนพูดคุยกับใครได้อีก  กลิ่นไม้หอมของไทเลอร์เองก็ดูจะเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เธียร์ได้แต่สะกดกลั้นความรู้สึกของตัวเองเอาไว้

ความรู้สึกไม่รักดีที่กำลังโหยหาสัมผัสของคนตรงหน้า มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยสักนิดสำหรับตัวคุณหนูเยลเวอร์ตัน

เธียร์ เยลเวอร์ตัน เกลียดความรู้สึกในช่วงเวลาฮีทของตัวเองเหลือเกิน ความต้องการที่ร้อนผ่าวไปทั้งร่างกาย ร่างกายช่วงล่างที่เลอะเทอะไปด้วยน้ำสีใสหล่อลื่น ซึ่งไหลออกมาตามธรรมชาติของร่างกายที่พร้อมจะจับคู่  

“นายควรจะอยู่ให้ห่างจากเรา..”

ยิ่งใกล้กันมากเท่าไหร่ มันก็มีแต่จะทำให้เธียร์แสดงอาการชัดเจนมากเท่านั้น แม้จะยังไม่ถึงช่วงฮีทจริง ๆ แต่อาการที่บ่งบอกพวกนี้ ก็ย่อมทำให้คุณหนูตัวขาวมั่นใจได้เลยว่ามันคงไม่พ้นเป็นพรุ่งนี้หรือวันมะรืนแน่นอน

“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอกคุณหนู..”

คนที่ซบหน้าลงกับเข่าเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงทุ้มต่ำอย่างไม่เข้าใจ  มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับไทเลอร์เลยสักนิด ในการพาตัวเองให้อยู่ห่างจากคุณหนูเยลเวอร์ตัน

“เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก..”

เหตุการณ์ที่ฝังใจของคุณหนูเยลเวอร์ตันในครั้งนั้น ย่อมสร้างความหวาดกลัวในทุกครั้งที่เจ้าตัวมีอาการฮีท ความไว้ใจและความเชื่อใจ มันไม่สามารถเป็นเครื่องยืนยันได้ว่าเรื่องเลวร้ายพวกนั้นจะไม่เกิดขึ้นกับเขาอีกครั้ง

เอ็ดมันด์ เลนนิกซ์ ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเขา ยังเคยไร้สติเพราะสัญชาตญาณพวกนั้นมาแล้ว แล้วคนตรงหน้าอย่าง แมดส์ ไทเลอร์ ที่ เธียร์ เยลเวอร์ตัน ยังไม่รู้จักตัวตนของอีกฝ่ายดี จะต่างอะไรกัน..

“ฉันไม่ใช่เลนนิกซ์..” ทรูอัลฟ่าหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ  

“ไทเลอร์ก็คือไทเลอร์…”  

“….”

“และนายก็ยังคงเป็นนายเสมอ”

แมดส์ ไทเลอร์ ที่ใจร้ายได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย จะไปเหมือนกับคนอื่นได้อย่างไรกัน

“ไม่มีใครเปลี่ยนฉันได้”  

“ถ้าฉันรักตัวเองได้อย่างนาย มันก็คงดีกว่านี้..”

สิ่งที่เจ็บปวดมากกว่าการตกหลุมรักคนที่ไม่รักตัวเอง มันก็คือการที่เราตกหลุมรักคนที่เขารักตัวเองมากต่างหาก และเธียร์เองก็คงไม่สามารถจะไปเปลี่ยนใจคนอย่างไทเลอร์ได้

ที่เคยพูดว่าจะไม่รัก มันช่างยากเหลือเกินสำหรับคุณหนูเยลเวอร์ตัน ยากจนไม่อาจคิดภาพได้ว่ามันจะเป็นเช่นไร หากว่าตัวของเธียร์ไม่สามารถทำมันได้อย่างที่คิดไว้

“ทำไมถึงรัก?”  

คำถามจากปากของทรูอัลฟ่าหนุ่ม ทำให้คนฟังถึงสะอึกไปไม่น้อย ประโยคคำถามแสนห้วนและใบหน้าเฉยชาตามนิสัยของไทเลอร์ กำลังกดดันคำตอบจากปากของคุณหนูเยลเวอร์ตัน จนเจ้าตัวได้แต่ปิดปากเงียบ เพราะไม่อาจจะหาคำตอบที่ดีให้กับอีกฝ่ายได้

“….”

“ตอบไม่ได้หรือคุณหนู..”  

“….”

ยิ่งแมดส์พยายามเค้นหาคำตอบจากคนตัวขาวมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้เธียร์รู้สึกตัวเล็กลงไปมากเท่านั้น คนตัวเล็กได้แต่เขยิบถอยหนีคนที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง แต่ก็ยังไม่วายที่จะโดนดักทางหนี  

“นายต้องการอะไรจากเรากันแน่ไทเลอร์…”

“….”

“ถ้าเราบอกว่าเรารักที่นายเป็นนาย มันจะช่วยทำให้นายรักเราขึ้นมาไหม”

“….”

การที่ไทเลอร์ปฏิเสธตัวเขาด้วยความเงียบเหมือนก่อนหน้านี้ มันยังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำกับคำถามที่จี้ใจเขาเช่นนี้  

มันไม่ใจร้ายกันไปหน่อยหรือ สำหรับคนที่เป็นฝ่ายตกหลุมรักก่อน แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ แต่มันก็ความพลั้งเผลอที่ยากเกินกว่าจะฉุดขึ้นมาได้  

“รักที่ฉันเป็นฉันงั้นหรือ..” ไทเลอร์ยังคงจ้องหน้าคุณหนูเยลเวอร์ตันในขณะที่พูดกับอีกฝ่าย “มันจะเป็นไปได้ยังไง”

“….”

“ใครมันจะยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็นได้กัน…”

สิ่งที่คุณหนูเยลเวอร์ตันเห็นว่าไทเลอร์เป็นในตอนนี้ มันไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นตัวตนของเจ้าตัวเลยสักนิด แม้จะเฉยชาและไร้ซึ่งความสนใจกับความรู้สึกของคนรอบตัว แต่ก็ใช่ว่าคำตัดพ้อและคำพูดของคุณหนูเยลเวอร์ตัน จะไม่ได้ทำให้แมดส์ขบคิดเสียเมื่อไหร่กัน

เธียร์ที่แสดงออกทุกอย่างว่ากำลังหลงรักเขาอย่างเต็มอก ทั้งที่เขาเองก็พยายามที่จะมองข้ามความรู้สึกพวกนั้นมาตลอด สัญชาตญาณของคู่แห่งโชคชะตาที่ฝืนอยู่ทุกวันนี้ มันกำลังทำให้แมดส์เกิดความสับสนในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า  

คุณหนูเยลเวอร์ตันได้แต่มองแววตาว่างเปล่าของคนที่กำลังมองหน้าตัวเอง ความว่างเปล่าที่ไม่สามารถค้นหาคำตอบใด ๆ ได้ นอกเสียจากความเจ็บปวดที่เธียร์ไม่อาจเข้าใจ  

 

‘ครอบครัวของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่..’

‘ต่อให้ลูกปฏิเสธมันแค่ไหน ความจริงมันก็คือความจริง’

‘ไม่มีเหตุผลที่จะต้องรื้อฟื้นมันขึ้นมา อย่าขุดคุ้ยถึงอดีตที่ไม่น่าจดจำพวกนั้น’

‘แมดส์…’

‘ทุกอย่างมันคือผลจากการกระทำของท่านแม่..’

‘….’

‘ไม่ต้องห่วงหรอกว่าเบลเลอมอนท์จะต้องสูญเสียอะไรอีก..’

‘…..’

‘ถ้าคนพวกนั้นต้องชดใช้ ฉันคงไม่ปล่อยพวกมันไว้นานถึงขนาดนี้’

 

บทสนทนาของคุณนายไทเลอร์และแมดส์เมื่อวันก่อน เธียร์ยังคงจดจำมันได้เป็นอย่างดี และมันก็เป็นครั้งแรกที่เธียร์เห็นอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นในตัวแมดส์ ฝ่ามือใหญ่ที่บีบมือขาวแน่นยามที่พูดคุยกับคนเป็นแม่ หรือแม้กระทั่งความรู้สึกสั่นของมือใหญ่ที่เกิดขึ้น หลังจากที่เจ้าตัวเลี่ยงออกมาจากตรงนั้นเพื่อไม่ต่อบทสนทนาให้ยืดยาวมากไปกว่าเดิม

“แมดส์…”

มือขาวของคุณหนูเยลเวอร์ตันที่ติดสั่นน้อย ๆ แตะลงบนผิวแก้มของทรูอัลฟ่าผิวเข้มอย่างเบามือ ก่อนที่จะเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาคมซึ่งแดงก่ำจนไม่น่ามอง  

แม้จะเป็นเพียงน้ำตาหยดเดียวที่ไหลออกมาจากหัวตาคม แต่มันก็มากพอที่จะทำให้เธียร์รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดจากน้ำตาหยดเล็กพวกนั้น  

“เจ็บมากหรือเปล่าที่ต้องเป็นแบบนี้”

เปลือกตาสีเข้มหลับตาลงไล่หยดน้ำตาที่ไม่สามารถห้ามมันได้ ด้วยความรู้สึกที่หนักเกินกว่าจะอดทน เรื่องมากมายที่คอยก่อกวนใจเมื่อมาถึงฟลัม มันช่างมากมายจนทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มเกลียดตัวเองในตอนนี้อย่างไม่อาจให้อภัยได้

สัมผัสแผ่วเบาที่แตะลงบนผิวแก้มเพื่อเช็ดน้ำตา ก็นับว่าเป็นสัมผัสที่ชวนทำให้อบอุ่นใจไม่น้อย แต่มันก็ยังเบาบางเหลือเกินสำหรับความรู้สึกที่แมดส์กำลังแบกรับในตอนนี้

“ฉันดูเจ็บปวดขนาดนั้นเชียวหรือ” รอยยิ้มบิดเบี้ยวที่เกิดขึ้นบนริมฝีปากหยัก มันคงเป็นรอยยิ้มที่สมเพชตัวเองอย่างสุดจะทนที่แมดส์มอบให้ตัวเอง  

“นายไม่ได้ไร้ความรู้สึกเลยสักนิด..”

“….”

“ไม่ใช่เลยจริง ๆ”

“มันไม่ควรหลงเหลือให้ฉันรู้สึกด้วยซ้ำ”

มือขาวชะงักค้างอยู่บนใบหน้าคมเมื่อเผลอสบตาเข้ากับคนตาดุ ข้อมือเล็กของเธียร์ถูกมือใหญ่สัมผัส จนรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งมาจากฝ่ามือของไทเลอร์  

“แค่สัญชาตญาณที่ทำให้ฉันปั่นป่วนพวกนี้ มันก็มากเกินพอ”

“นายรู้สึก?”

แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ได้ตอบคำถามของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน นอกเสียจากจะขยับเข้าหาเพียวโอเมก้าตัวเล็กมากขึ้นเรื่อย ๆ จากกลิ่นหอมของเพียวโอเมก้าที่เชื้อเชิญให้ใครก็ตามที่ได้กลิ่น อยากจะฝังเขี้ยวคมลงบนหลังคอขาวให้มันรู้แล้วรู้รอด

คำตอบที่แสดงผ่านการกระทำของไทเลอร์ ทำให้คุณหนูเยลเวอร์ตันเผลอยกมืออีกข้างขึ้นดันหน้าอกของคนผิวเข้มด้วยความประหม่า ปลายจมูกได้รูปของไทเลอร์ที่เฉียดใกล้แก้มนุ่มอย่างตั้งใจ โดยที่คุณหนูเยลเวอร์ตันรู้ตัวเป็นอย่างดี ความใกล้ชิดที่มากเกินพอดีเช่นนี้มีหรือว่าจะไม่สั่นคลอนความรู้สึกที่อ่อนไหวของเธียร์

“แล้วถ้าฉันตอบว่าไม่..”

“….”

เธียร์ไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไรออกไปในตอนนี้ แมดส์ ไทเลอร์ กำลังทำให้เขาสับสนเกินกว่าจะคิดอะไรได้อีก

“เราต่างก็ยังสับสนในตัวเองด้วยกันทั้งคู่ บางทีสิ่งที่คุณหนูรู้สึกมันอาจจะไม่ใช่ความรัก…”

“แล้วความรักที่ว่าของนาย มันต้องเป็นแบบไหนกัน”

“….”

“การที่นายตอบคำถามเราไม่ได้ มันก็เพราะนายไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง”

ริมฝีปากร้อนที่ทาบทับบนกลีบปากสีระเรื่ออย่างแผ่วเบาในชั่ววินาที เป็นเหตุทำให้คุณหนูเยลเวอร์ตันกลืนคำพูดที่ตัวเองกำลังจะพูดต่อลงไปเพราะความตกใจ ฝ่ามือใหญ่อีกข้างของไทเลอร์ที่เปลี่ยนมาประคองใบหน้าของเธียร์ด้วยสัมผัสเบามือ มันช่างแตกต่างจากทุกครั้งที่ทั้งคู่ได้สัมผัสกัน  

จูบแสนแผ่วเบาแต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากเกินกว่าจะอธิบายได้  

ปลายนิ้วมือของทรูอัลฟ่าหนุ่มไล่เกลี่ยแก้มขาวอย่างเพลินมือ ในขณะที่ริมฝีปากหยักยังคงไล่ละเลียดบดคลึงริมฝีปากนุ่มของเพียวโอเมก้าอย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมที่ต่างฝ่ายต่างได้กลิ่นซึ่งกันและกัน ย่อมเป็นตัวจุดชนวนที่ทำให้สัมผัสอันหวาบหวิวพวกนี้ยากเกินกว่าที่จะหยุดยั้งได้ หากไม่มีใครคนใดคนหนึ่งตั้งสติได้ก่อน  

รสจูบอันหอมหวานสมกับเป็นเจ้าดอกแม็กโนเลียอันแสนบริสุทธิ์... หากแตะต้องไปมากเกินกว่านี้ก็คงจะบอบช้ำน่าดู

จากจูบแผ่วเบาที่เป็นเพียงสัมผัสผ่านริมฝีปากที่แตะกัน ก็เริ่มกลับกลายเป็นสัมผัสที่ลึกซึ้งมากขึ้น เมื่อทรูอัลฟ่าหนุ่มนั้นปรับเอียงใบหน้าของเพียวโอเมก้าตัวเล็กให้ได้องศาที่ถนัด จูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันหนักอึ้ง พานทำให้คนตัวขาวอยากจะปล่อยน้ำตาของตัวเองออกมาเสียในตอนนี้  

เธียร์ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทำแบบนี้ หากไม่รู้สึก หากไม่คิดจะรัก ก็ไม่ควรจะทำกับเขาเช่นนี้  

ถ้าทุกสิ่งที่ เธียร์ เยลเวอร์ตัน ทำไปมันคือการให้แล้ว เขาก็ขอให้อีกฝ่ายเพียงแค่รับมันไป โดยไม่ต้องตอบแทนอะไรให้กับเขา  

เพราะทุกการกระทำของไทเลอร์ มันช่างเป็นการกระทำที่มีแต่จะทำให้เธียร์เจ็บปวดสิ้นดี

“นายใจร้ายกับเราเกินไปหรือเปล่าไทเลอร์..”

“….”

“ยิ่งนายทำแบบนี้ มันก็ยิ่งทำให้เราเกลียดตัวเองที่ไม่เคยห้ามความรู้สึกของตัวเองได้”

“งั้นคุณหนูก็ควรรู้ไว้ ว่าฉันไม่ได้ห้ามตัวเองเลยสักนิดในตอนนี้”

“….”

“ฉันจูบก็เพราะอยากจูบ..”

ความซับซ้อนของไทเลอร์มันคงยากเกินกว่าที่คุณหนูเยลเวอร์ตันจะสามารถเข้าใจได้.. และสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา มันหมายความว่ายังไงกัน

“มันยังชัดเจนไม่พอหรือคุณหนู”  

 

 

 

TALK : เรามาแล้ว!!!  ไม่ได้ปะนายแมดส์! จะเอายังไงกับลูกแม่ ไหนพูด!

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.01K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,516 ความคิดเห็น

  1. #6461 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 20:28
    เอาล่ะ นายแมดส์เองก็ต้องมีรู้สึกบ้างแหละ อย่ามาหลอกเราาา อยู่ใกล้คนน่ารัก อ่อนหวาน ผิวขาว ตัวหอมขนาดนั้น!? มันจะไม่หวั่นไหวเลยได้ยังไง มีโอกาสก็จูบเอาๆ จะตีแล้วนะ!
    #6,461
    0
  2. #6367 ParkMild (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 00:16
    หมายความว่านายก็มีใจให้ลูกเรานิด ๆ ใช่มั้ยล่ะ พูดออกมา!
    #6,367
    0
  3. #6332 __0997 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 17:30
    หน่อยยยยยยมันไม่ชัดเจน!!!!! แต่อยากกอดแมดส์มาก มันหนักมากใช่ไหมความรู้สึกทั้งหมดที่แบกเอาไว้ แกล้งทำเป็นไม่รู้สึกทั้งๆทึ่มันรู้สึกจนด้านช้าไปหมดแล้ว ฮื่อสงสารจริงๆรอบนี้ แมดส์พังมากเลย พังจากข้างใน
    #6,332
    0
  4. #6307 LILNCT23 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 21:34
    น้ำตาคนเป็นแม่น้องเธียร์ไหลพลากกก
    #6,307
    0
  5. #6228 Harry50 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 19:41
    เอ้อออ มันยังชัดเจนไม่พอหรอ ไม่พอน่ะสิ้ เจ้าคนใจร้าย!
    #6,228
    0
  6. #6161 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 12:47
    แมดร้องไห้ทำไมㅠㅡㅠ
    #6,161
    0
  7. #6131 BBbyunbua (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 23:14
    อ้ยตอนเห็นนายแมดร้องไห้คือเจ็บจริงแอ้แง้งง อยากปลอบเลบ
    #6,131
    0
  8. #6062 babemay (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 14:25
    น้ำตานายแมดส์ โอ้ย TT_____TT ที่เจอมาคงหนักมากๆ ขอบคุณที่น้องเธียร์ปลอบใจนายแมดส์ แต่ว่าความสัมพันธ์ก็คลุมเครือ ห้ามตัวเองไม่ให้รักเขา แต่ดูเขาทำ โอ้ยยยยย 😭 แล้วนี่ตกลงชัดเจนมั้ยนะ
    #6,062
    0
  9. #5971 doraaung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 19:21
    หนักหน่วงมาก สงสารทั้งสองคนเลยอ่ะ
    แมดกับเชสมีชีวิตที่โคตรต่างกัน

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #5,971
    0
  10. #5940 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 17:00
    สงสารแมดส์อยู่เหมือนกัน ค่อยๆเปิดอกเปิดใจกันไปเนอะ โอ๋ๆนะ
    #5,940
    0
  11. #5895 Oywctmw (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 09:54
    เปิดใจให้กันและกันเถอะนะ ฮืออ แบบนี้มันเจ็บปวด
    #5,895
    0
  12. #5855 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 05:40
    สงสารแมดส์เหมือนกัน เขาก็คงผ่านอะไรมาเยอะไม่ต่างจากคุณหนูเธียร์ถึงทำให้ปิดกั้นตัวเองถึงขนาดนี้ แต่เดี๋ยวก่อนนายแมดสสสสสส์ ก่อนจะจูบก็ช่วยทำตัวให้ชัดเจนก่อนเถอะะะะ น้องเธียร์สับสนจะแย่แล้วเนี่ย!!!!
    ปล.ถึงจะยังไม่โผล่ออกมาอย่างเป็นทางการแต่รักคุณวินซ์ คลาเวนนะคะ❤️
    #5,855
    0
  13. #5746 fah_tc (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 10:07
    เห้ยยยยย นายแมดส์นายช่วยชัดเจนกับลูกเราก่อนได้ปะ เราไม่ยอมนะเห้ยยๆๆ
    #5,746
    0
  14. #5731 dissilyn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 12:24
    แมดส์!! ลวนลามลูกเราอีกแล้ว! ไม่ตบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลยใช่มั้ยห้ะ!!
    #5,731
    0
  15. #5662 itong42 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 01:11
    นายแมดส์นายมันปากแข็งจริงๆฮึ้ยชอบน้องแล้วใช่ไหมละแบบนี้ทำมาเป็นไม่พูด!!
    #5,662
    0
  16. #5658 fararaferren (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 23:05
    มันคือคำบอกรักหรือเปล่า บอกแบบนายแมดส์อ่ะ
    #5,658
    0
  17. #5552 lopenav (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 23:24
    ......แมดส์ 😭😭😭😭😭😭
    #5,552
    0
  18. #5373 nahme (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 15:01
    อย่าว่าแต่แมดสับสนเลย คนอ่านก็สับสน เข้าใจยากจังโว้ยผชคนนี้
    #5,373
    0
  19. #5366 satannoy2929 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 20:47
    อืออออ ทั้งสองคนก้แบกรักอะไรมาต่างกัน แล้วก้ยังสับสนทั้งคู่ ค่อยๆปรับควาเมข้าใจกันนะ พวกเธอจะเติมเต็มกันและกันได้เอง
    #5,366
    0
  20. #4846 ปงจี้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 12:46
    นายแมดส์คือนายอย่าซับซ้อนมาก แงงงงงงง สงสารใจทั้งคู่
    #4,846
    0
  21. #4498 Mmaaeebb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 01:27
    สิ่งที่เปนอึ้งมากเลยคือน้ำตาของนายแมดส์อ่ะ และนายแมดส์ยอมรับว่าตัวเองก็สับสน แต่นายเจ้าใจยากมากนะจะยังไงกับน้องหนูเธียร์กันแน่ห้ะะะ
    #4,498
    0
  22. #4399 Sodium97 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:16
    นายแมดชั้นขอความชัดเจนให้คุณหนูค่ะแบบนี้น้องเธียร์ก็ไม่รู้เรื่องไหมพูดกำกวมมากๆอยากทุบให้
    #4,399
    0
  23. #4322 thatdimplepeach (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 02:34

    มอหอออแร้วนะ

    #4,322
    0
  24. #4299 frtw38 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 05:52
    ไม่พูดแล้วน้องจะรู้มั้ย!!
    #4,299
    0
  25. #4276 ปงจี้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 18:53
    นายแมดส์อย่าเล่นกับใจน้อง!!!!!!!!!!!
    #4,276
    0