[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 18 : Mad Dog : Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,032 ครั้ง
    17 ม.ค. 63

 

 

NOTE : เอเลนา ไทเลอร์ = นานะ or อิม จินอา(After School)

 

ความเพลิดเพลินในการสำรวจสองข้างทางที่เต็มไปด้วยร้านรวง เริ่มค่อย ๆ จางหายไปอย่างน่าใจหาย คุณหนูเยลเวอร์ตันยังคงลอบสังเกตท่าทางของแมดส์อย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ก้าวเท้าเดินขนาบข้างอีกคน ใบหน้าเรียบนิ่งที่เธียร์มักจะเห็นมันอยู่บ่อย ๆ กลับดูเฉยเมยมากกว่าเดิม  

มีหลายคำถามเหลือเกินที่เธียร์อยากจะเอ่ยถามไทเลอร์ในตอนนี้ แต่มันก็คงไม่ใช่ช่วงเวลาที่เหมาะสมสักเท่าไหร่นักและสิ่งที่ค้างคาใจเพียวโอเมก้าในตอนนี้เป็นอย่างมาก ก็คงเป็นชื่อของใครอีกคนหนึ่งซึ่งเธียร์ไม่เคยได้ยินมันมาก่อน

‘เชส ไทเลอร์’

ชื่อเรียกที่พ่อค้าร้านผ้าหลุดเอ่ยเรียกทรูอัลฟ่าข้างกาย สร้างความเคลือบแคลงใจให้กับเธียร์ ทั้งที่ไม่ใช่ชื่อของตัวเองแต่ไทเลอร์กลับเออออไปตามคำพูดของพ่อค้าผ้า ไหนจะการแสดงออกที่ไม่เหมือนเคยนั่นก็ด้วย

แมดส์ ไทเลอร์ คนที่คุณหนูเยลเวอร์ตันรู้จัก ไม่มีทางที่จะพูดคุยกับคนรอบข้างได้อย่างหน้าตาเฉย แม้จะไม่ได้มากมายนัก แต่มันก็ผิดนิสัยของแมดส์อย่างเห็นได้ชัด  

สุดทางเดินของร้านรวงที่เรียงรายของเมือง ทางเดินยังคงทอดยาวต่อออกไปในอ่าวซึ่งอยู่ติดกับเมืองนี้ ลมทะเลที่พัดกระทบในยามเย็น ประกอบกับดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มทน ก็นับว่าเป็นภาพจริงที่สวยงามกว่าภาพที่ถูกวาดขึ้นมาเป็นไหน ๆ  

“จะกินหรือจะมอง ก็เลือกทำสักอย่างเถอะคุณหนู”

ขนมปังอุ่น ๆ ในมือขาวซึ่งได้มาจากร้านขนมปังที่ทั้งเธียร์และแมดส์เดินผ่านมาเมื่อสักครู่ แทบจะหลุดออกจากมือขาว เมื่อเธียร์นั้นสะดุ้งตกใจเพราะสายตาของไทเลอร์ที่หันมามองตัวเอง

 

รสชาติหอมหวานของน้ำผึ้งและเนื้อเค้กนุ่มลิ้น ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเธียร์ หลังจากที่เจ้าตัวได้ลองชิมฮันนี่เค้กชิ้นเล็ก ๆ จากโอเมก้าสาวเจ้าของร้าน ผู้ใจดีหยิบยื่นให้กับเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยความเอ็นดู  

‘รสชาติหวานกำลังดีจริง ๆ ด้วย’  

เมื่อได้ลิ้มลองของหวานเข้าไปหนึ่งคำ ก็ทำให้เพียวโอเมก้าตัวขาวอมยิ้มจนแก้มปริ แม้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าตัวจะไม่กล้าขออนุญาตทรูอัลฟ่าข้างกายให้แวะร้านขนมปังก็ตาม

 ดวงตาใสของเพียวโอเมก้าจากฮาร์เดนเจอร์ ที่เมียงมองร้านขนมอยู่ตลอดทาง ย่อมทำให้ไทเลอร์รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายนั้นคงอยากจะลิ้มรสอาหารพวกนั้นไม่น้อย เธียร์เอาแต่มองตาละห้อย ทั้งยังลอบกลืนน้ำลายอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังคงไม่เอ่ยปากบอกกับแมดส์สักคำว่าต้องการอะไร

จนในที่สุดก็เป็นทรูอัลฟ่าหนุ่มที่อดทนเห็นสายตาละห้อยของเธียร์ไม่ไหว ถึงได้จับข้อมือของอีกฝ่ายแล้วพาเดินเข้ามาในร้านขนมที่อยู่ใกล้ที่สุดในตอนนั้น  

‘หัวหน้าไทเลอร์จะไม่ลองชิมกันหน่อยหรือ’ โอเมก้าสาวเจ้าของร้านที่เข้าใจว่าแมดส์คือเชส เอ่ยคะยั้นคะยอให้เจ้าตัวได้ลองชิมฮันนี่เค้ก ท่ามกลางความกระอักกระอ่วนของคนที่ไม่เคยคิดจะชอบของหวานเช่นแมดส์

‘ไม่เป็นไร’ แมดส์ตอบปฏิเสธ

‘ถึงจะไม่ชอบ แต่ถ้าได้ลองชิมสักนิด อาจจะชอบขึ้นมาก็ได้นะคะ’ โอเมก้าสาวยังคงคะยั้นคะยอไม่เลิก รวมไปถึงสายตาของคุณหนูเยลเวอร์ตันก็ด้วย  

‘เราว่ามันไม่ได้หวานมากนะไทเลอร์’ เธียร์ เยลเวอร์ตัน เอ่ยบอกทรูอัลฟ่าข้างกาย เมื่อเห็นว่าอีกคนยังคงลังเลอยู่

‘หวานไม่หวาน เดี๋ยวก็รู้’  

เมื่อแมดส์พูดจบ เจ้าตัวก็คว้ามือเรียวของคุณหนูเยลเวอร์ตันขึ้นมา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะงับเอาฮันนี่เค้กชิ้นเล็กซึ่งเหลืออยู่ในมือของเธียร์อยู่อีกครึ่งหนึ่งเข้าปาก ปลายลิ้นนิ่มแตะสัมผัสเอาความหวานของน้ำผึ้งที่ติดมือขาว จนทำให้เธียร์รับรู้ถึงความร้อนจากปลายลิ้นของทรูอัลฟ่าหนุ่ม  

การกระทำอันน่าตกใจและแปลกประหลาด สร้างความตกใจให้กับเธียร์ รวมไปถึงโอเมก้าสาวที่ยืนเอามือพัดหน้าตัวเองเบา ๆ อยู่เช่นกัน

‘หลอกกันหรือคุณหนู..’ ดวงตาดุคมจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มของคุณหนูเยลเวอร์ตันที่เอาแต่นิ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไปที่ทำให้เพียวโอเมก้าจากฮาร์เดนเจอร์ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ‘ตรงไหนที่มันเรียกว่าไม่หวาน ในเมื่อมันหวานมากจนติดลิ้นขนาดนี้’

‘ระ เราไม่ได้หลอกนายเสียหน่อย..’

ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของคนที่ถูกสัมผัสด้วยการกระทำอันน่าใจสั่น ละลักละล่ำตอบคนตัวสูงกว่าเสียงเบา ตัวเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มได้แต่หันไปยกยิ้มแก้เก้อกับโอเมก้าสาว อย่างไม่รู้จะทำเช่นไรกับสถานการณ์ตรงหน้า

เค้กชิ้นเล็กที่ถูกตัดแบ่งไว้ตรงหน้าก็มี แต่ไทเลอร์ก็กลับเลือกจะกินขนมที่เหลือซึ่งอยู่ในมือของเธียร์หน้าตาเฉย

‘น่าเสียดายที่ฉันไม่ชอบของหวาน..’

หาก แมดส์ ไทเลอร์ ชื่นชอบขนมรสหวานขึ้นมาล่ะก็ ขนมที่ว่ามันก็คงจะเป็นของหวานชิ้นโปรดที่ไทเลอร์ไม่มีทางแบ่งให้ใครได้ลิ้มรสมันอีก นอกเสียจากตัวเอง  

สายตาดุคมที่หากพินิจมองดูดี ๆ ก็จะเห็นถึงความแพรวพราวของ แมดส์ ไทเลอร์  

ยิ่งดวงตาคู่นี้ใช้จ้องมองเธียร์มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเปล่งประกายบางอย่างขึ้นมาเป็นครั้งคราว จนทำให้เพียวโอเมก้าตัวขาวต้องคอยหลบตาอยู่เสียทุกครั้ง  

ความหวานของน้ำผึ้งสด มีหรือ จะสู้ความหอมหวานของเพียวโอเมก้าได้…

 

 

“เราต้องกลับที่พักก่อนจะค่ำ..”  

คนที่เคยทอดมองออกไปยังทะเลเบื้องหน้าอยู่ครู่ใหญ่ ราวกับพาตัวเองดำดิ่งไปกับน้ำทะเลสีเข้ม เอ่ยบอกคุณหนูเยลเวอร์ตันที่เอาแต่ยืนจ้องตัวเองมาสักพักใหญ่

“นายมายืนทำหน้ายักษ์อยู่ข้าง ๆ แบบนี้ ใครจะกล้ากินกันเล่า”

ทรูอัลฟ่าที่ถูกเปรียบเปรยว่าทำหน้ายักษ์ ถึงกับคาดโทษคนตัวขาวไว้ในใจ แน่นอนว่าไทเลอร์ย่อมรับรู้ถึงคำถามมากมายที่แสดงออกผ่านทางสายตาของเธียร์ แต่ด้วยเพราะอารมณ์ที่ยังไม่สามารถจัดการได้ทั้งหมด ก็ทำให้แมดส์เลือกที่จะเมินเฉยต่ออีกฝ่าย

“พูดแบบนี้แสดงว่าจะไม่กิน?” แมดส์ ไทเลอร์ เหลือบมองขนมปังในมือของคนตัวขาวนิดหน่อย ก่อนที่จะเบนสายตากลับไปมองใบหน้าจิ้มลิ้ม

“นายซื้อให้เราแล้ว เราก็ต้องกินสิ” คนตัวขาวว่าก่อนจะก้มลงกัดขนมปังในมือของตัวเอง แก้มขาวที่มีเนื้อนุ่มนิ่มกว่าส่วนอื่นป่องขึ้นเล็กน้อย เมื่อภายในปากของเธียร์นั้นมีของกิน  

“มองตาละห้อยเสียขนาดนั้น ถ้าไม่ซื้อให้ ฉันก็คงต้องทนมองอีกนาน” ทรูอัลฟ่าหนุ่มว่า  

“ลองกินดูไหม..” ขนมในมือของเธียร์ถูกหยิบยื่นมาให้แมดส์ แต่คนผิวเข้มก็กลับส่ายหน้าปฏิเสธในทันที จนทำให้คนตัวขาวแอบเบะปากน้อย ๆ “บางทีขนมปังนี่ อาจจะน่าสนใจกว่าเรื่องที่นายกำลังคิดอยู่ก็ได้นะ”

“ไม่มีทาง..” แมดส์ ไทเลอร์ แค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ  

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะสนใจขนมในมือของตัวเอง เธียร์เองก็ไม่อยากรบเร้าอีกฝ่ายมากไปกว่าเดิม เจ้าของใบหน้าน่ารักหันหน้าออกไปทางทะเลตรงหน้าอีกครั้ง พลางเอ่ยประโยคที่เจ้าตัวเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับการตอบรับ    

“อยากพูดอะไรให้เราฟังไหม..”

ทางด้าน แมดส์ ไทเลอร์ เองก็เลือกที่จะหันหน้ามองออกไปทางเดียวกับคนตัวขาวข้างกาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธียร์ แม้จะอ่อนลงมากแค่ไหนแล้ว แต่สำหรับคู่แห่งโชคชะตาแล้วมันก็ยังคงหอมติดจมูกอยู่ไม่คลาย  

“ฉันไม่มีอะไรจะเล่าให้ฟังหรอก..”

“พูดให้ฟัง ไม่ได้หมายความว่าต้องเล่าอะไรสักหน่อย” เธียร์แย้ง หลังจากที่กลืนขนมปังลงไปจนหมด เพียวโอเมก้าตัวขาวไม่ได้ผินหน้าไปมองคนด้านข้างแต่อย่างใด นอกเสียจากจะมองภาพพระอาทิตย์ที่กำลังตกอย่างช้า ๆ ตรงหน้า  

แน่นอนว่าคำยอกย้อนของเธียร์ ทำให้แมดส์หยุดคิดไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองซีกหน้าด้านข้างของคุณหนูเยลเวอร์ตันที่รับกับแสงแดดสีนวลตา  

ในขณะที่ดวงตาของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน สะท้อนภาพของดวงอาทิตย์ที่ยังคงสว่างไสว แต่ดวงตาของ แมดส์ ไทเลอร์ ก็กลับสะท้อนภาพของทะเลมืดหม่นที่เจ้าตัวมองมันอยู่

แสงสว่างกับความมืดมิดอย่างเช่นพวกเขาทั้งคู่ มันไม่มีทางที่อยู่ด้วยกันได้  

แค่มุมมองความคิดหรือการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน มันก็ยิ่งสะท้อนถึงเหตุผลหลาย ๆ อย่าง ให้ไทเลอร์ได้ฉุกคิดถึงเรื่องนี้อยู่เสมอ  

“แล้วคุณหนูอยากฟังเรื่องอะไรกันล่ะ?”

“นายเป็นใครกันแน่?” เธียร์ เยลเวอร์ตัน ไม่ลังเลที่จะคว้าโอกาสที่แมดส์เปิดให้ตัวเอง  

“เป็นใครที่ว่า คุณหนูหมายถึงอะไรกันล่ะ?

“ชื่อ เชส ไทเลอร์ ที่คนพวกนั้นเรียกนายกัน มันคืออะไร?”

“เชสก็คือเชส”

“….”

“และฉันก็คือฉัน”

“เราคิดถูกแล้วจริง ๆ ที่ไม่ได้คาดหวังกับคำตอบของนาย” เธียร์ เยลเวอร์ตัน เอ่ยออกไปตามที่ใจ

“แล้วคุณหนูจะอยากรู้มันไปทำไมกัน?”

“อย่างน้อยมันก็อาจจะทำให้เรารู้จักนายมากขึ้นกว่านี้…”

“….”

“ถึงนายจะเก็บความรู้สึกเก่งแค่ไหน แต่เราก็เห็น…”

สายตาที่สั่นไหวของไทเลอร์ ยามเมื่อถูกเรียกชื่อของใครอีกคนหนึ่ง ทำไมเธียร์จะไม่เห็นมันกัน…

“ช่างสังเกตจริง ๆ นะ” ทรูอัลฟ่าหนุ่มเหยียดยิ้มเล็ก ๆ บนมุมปาก ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจไม่น้อย

“มันก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนที่นายจะเจ็บปวดเหมือนกับคนอื่นเขา..”

“….”

“นายไม่ได้ไร้ความรู้สึกหรอกไทเลอร์…”

หากไทเลอร์เป็นพวกไร้ความรู้สึกจริง ๆ มันก็คงไม่มีทางที่เธียร์จะได้รับการดูแลจากอีกฝ่ายเช่นนี้  

“นานมากแล้วต่างหากที่ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้..”

“….”

“คุณหนูคิดว่ามันจะมีอีกสักกี่เหตุผลกัน ที่ทำให้คนเข้าใจว่าฉันเป็นใครอีกคน นอกเสียจากหน้าตา

“?”

“คุณหนูไม่จำเป็นต้องรู้จักน้องชายของฉันหรอก”

“หน้าตาเหมือนกัน?” เธียร์หันหน้ากลับมามองคนที่มองตัวเองอยู่ก่อนแล้ว ด้วยสายตาที่ไม่สามารถซ่อนความตกใจของตัวเองไว้ได้ “หมายถึงฝาแฝดน่ะหรือ…”

“ก็แค่หน้าตาที่เหมือน…”

“….”

“ถ้าเทียบกันแล้ว หมอนั่นดีกว่าคนแบบฉันเยอะ”

“แต่สำหรับฉัน นายคือคนที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเจอ.. ต่อให้บางครั้งนายจะใจร้ายกับฉันมากแค่ไหนก็ตาม”

มือนิ่มของคนเพียวโอเมก้าตัวเล็กที่ยกขึ้นแตะต้นแขนแข็งแรง พร้อมกับส่งรอยยิ้มละมุนให้กับทรูอัลฟ่าหนุ่ม  

“ประหลาดคน..” แมดส์ยังคงมองรอยยิ้มของเธียร์ด้วยแววตาเรียบนิ่ง ทั้งที่ตัวเองกำลังเกิดอาการแปลก ๆ อยู่ในใจจนน่าหงุดหงิดก็ตามแน่

“อย่างน้อยเราก็เรียนรู้แล้วว่า คนอย่างนายมันปากร้ายแต่ใจดี..”

“ไปเอาอะไรมามั่นใจขนาดนั้น”

“ทุกอย่างที่นายทำให้เรา…”

“….”

“ถึงตอนนี้เราอาจจะยังจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้”

“….”

“แต่เราก็เชื่อว่าสักวันหนึ่ง เราอาจจะไม่รู้สึกอะไรกับนาย และไม่ต้องทรมานตัวเองอยู่แบบนี้”

แมดส์ ไทเลอร์ รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดภายใต้รอยยิ้มบนใบหน้าจิ้มลิ้มของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน ยามเอ่ยประโยคพวกนั้นออกมา  

“อย่าร้องไห้อีกเลยคุณหนู..”

รอยยิ้มที่เคยสวยงามเมื่อครู่ กลับกลายเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเพราะน้ำตาเม็ดโตที่ไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย ทุกครั้งที่ใกล้ชิด ทุกครั้งที่สนทนา มันไม่เคยมีครั้งไหนเลยจริง ๆ ที่คุณหนูเยลเวอร์ตันจะไม่เจ็บปวดเพราะไทเลอร์

“รอยยิ้มกับน้ำตา มันไม่ใช่สิ่งที่ควรคู่กันสำหรับคุณหนู”

คนอย่าง เธียร์ เยลเวอร์ตัน ควรคู่กับรอยยิ้มมากยิ่งกว่าน้ำตาจากความเจ็บปวดเป็นไหน ๆ  

“ระ เราสัญญาว่าจะไม่รัก..”

“….”

“ระ เรา จะทำให้ได้..”

ไม่ว่าจะพยายามเช่นไร เธียร์ เยลเวอร์ตัน ก็ไม่เคยหาทางที่จะปีนกำแพงในใจที่สูงลิบของ แมดส์ ไทเลอร์ ได้

และมันก็ย้อนแย้งดีเหมือนกันที่คนอย่างแมดส์ กลับรู้สึกสะอึกไม่น้อยกับคำพูดของคุณหนูเยลเวอร์ตัน

“ขอโทษจริง ๆ ที่ความรู้สึกของเรามันอาจจะมากไป จนทำให้นายรำคาญใจ”

ความพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าของเธียร์ มันไม่เคยที่จะสำเร็จสักครั้ง เมื่อคนตรงหน้าคือไทเลอร์..

 

 

 

“ไทเลอร์…”  

เสียงเรียกของใครคนหนึ่งซึ่งดังจากทางด้านหลัง ทำให้คนที่ถูกเรียกหันกลับไปมองในทันที ก่อนที่สายตาคมจะสบกับสายตาคู่หนึ่งที่ละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเอง สมองของแมดส์สั่งการให้เจ้าตัวคว้าข้อมือของเพียวโอเมก้าตัวขาวข้างกายมาจับไว้แน่น ก่อนที่ขายาวจะเริ่มก้าวเดินออกไปจากตรงนี้ในทันที

ผู้หญิงใบหน้าสะสวยในชุดสีขับผิวสว่าง ยังคงจ้องมองการกระทำของคนที่กำลังจะเดินหนีตัวเอง  ก่อนที่เธอจะเอ่ยเรียกชายหนุ่มผิวเข้มอีกครั้งได้อย่างไม่เต็มเสียงเท่าไหร่นัก  

“แมดส์..”

ทันทีที่เธอเอ่ยเรียกชื่อของทรูอัลฟ่าหนุ่ม ก็ย่อมทำให้เพียวโอเมก้าตัวขาวที่ยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ถึงกับหันขวับมามองเธอ ก่อนที่เธียร์จะขืนตัวไม่ให้แมดส์ได้ลากตัวเองได้ตามใจชอบ

“เขารู้จักนายหรือไทเลอร์..”

แมดส์ ไทเลอร์ ปล่อยมือออกจากแขนของเธียร์ พลางสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ เพื่อข่มอารมณ์ที่กำลังร้อนขึ้นมาของตัวเอง  

“มันไม่มีอะไร” เจ้าของใบหน้าคมเอ่ยตอบ พลางเหลือบมองผู้หญิงท่าทางดูดีกว่าคนปกติทั่วไป ซึ่งเดินเข้ามาใกล้กับเขาทั้งคู่เรื่อย ๆ 

“ทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่ได้..”

ทันทีที่เจ้าหล่อนเอ่ยออกมาเช่นนั้น ก็ทำให้แมดส์ตวัดสายตาคมกริบใส่เธออย่างไม่พอใจ ในขณะเดียวกันนั้นคนที่ถึงแม้จะดวงตาพร่าเลือนไปด้วยน้ำตาเมื่อครู่ ก็กลับเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้เจ้าตัวได้แต่มองหน้าคนทั้งคู่สลับกันไปมา เพื่อไตร่ตรองอะไรบางอย่างที่อดคิดไม่ได้

ผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับไทเลอร์คนนี้คือใครกัน.. ไหนจะสรรพนามที่ใช้เรียกนั่นก็ด้วย

“แล้วเธอเป็นใครกัน?” เธอหันกลับมาถามคนตัวขาวด้วยความสงสัย  

“อย่ามายุ่งกับเรา” ทรูอัลฟ่าหนุ่มเอ่ยเสียงห้วน ก่อนที่จะเมินสายตาของผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่คิดจะสนใจ  

“ไทเลอร์..” เจ้าหล่อนเรียกชายหนุ่มตรงหน้าด้วยเสียงที่ฟังดูน่าสงสารเต็มทน

“ต่างคนต่างอยู่เหมือนที่เคยเป็นจะดีกว่า”

หญิงสาวเจ้าของผมสีสว่าง หรือ เอเลนา ไทเลอร์ แทบจะหมดหนทาง เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้นจากปากคนที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง  มันเป็นเรื่องปกติที่เธอมักจะออกมาจากในปราสาท เพื่อมาใช้เวลาในช่วงเย็นของทุกวันกับพระอาทิตย์ที่ใกล้ลาลับบริเวณชายทะเล สถานที่เดิม ๆ ที่เธอจดจำได้ขึ้นใจว่าเป็นสิ่งที่ลูกชายคนโตชอบมันมากแค่ไหน

ลักษณะท่าทางที่คุ้นเคยของชายหนุ่มตรงหน้า ทำให้เธอไม่ลังเลที่จะก้าวเดินเข้าไปหาและเอ่ยเรียกเจ้าตัว ต่อให้ไม่พบเจอกันมานานแค่ไหน แต่เพราะลูกชายคนเล็กที่เธอเห็นการเติบโต รวมไปถึงใบหน้าของเจ้าตัว ก็ทำให้เธอยิ่งมั่นใจได้เลยว่า ชายหนุ่มตรงหน้าคือลูกชายของตัวเองเป็นแน่ ต่อให้ฝาแฝดจะหน้าตาเหมือนกันแค่ไหน แต่คนเป็นแม่ย่อมแยกได้ทันทีว่าใครเป็นใคร  

ภาพตรงหน้าดูน่าสงสัยไม่น้อย เมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มที่ร่ำไห้กับลูกชายของเธอ  

“ใจคอจะไม่แนะนำให้แม่รู้จักกับเด็กน้อยคนนี้หน่อยหรือ?”

มองปราดเดียวก็ทำให้เอเลนารู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นโอเมก้า อีกทั้งลักษณะพิเศษบางอย่างที่บ่งชี้ ก็ชัดเจนเหลือเกินว่าคงไม่ใช่โอเมก้าปกติเหมือนคนทั่วไปเป็นแน่

“แม่?” เด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มทวนคำ ก่อนจะเบิกตากว้างไม่น้อย เมื่อได้รับรอยยิ้มจากอัลฟ่าหญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า  

“ถ้าไม่อยากเดือดร้อน ก็อย่ายุ่งกับเรา..”

แม้ว่าในตอนนี้ เอเลนา ไทเลอร์ จะไม่มีใครคอยติดตาม แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะรอดหูรอดตาของคนในฟลัมไปได้ ยิ่งคนของเบลเลอมอนท์ที่หูตาเป็นสับปะรดก็ยิ่งแล้วใหญ่ แมดส์ไม่ต้องการให้คนพวกนั้นรับรู้ถึงการมีตัวตนของคุณหนูเยลเวอร์ตันและตัวเอง  

หากไม่ใช่เพราะคุณหนูเยลเวอร์ตันใกล้จะครบกำหนดฮีทล่ะก็ แมดส์ ไทเลอร์ คงไม่มีทางเหยียบเข้ามาในฟลัมเป็นอันขาด ทางการที่ว่าหมายหัวเขาไว้ มันคงเทียบไม่ได้กับครอบครัวที่เขาละทิ้งมันมาเป็นสิบ ๆ ปี โดยไม่คิดที่จะสนใจว่ายังคงมีอยู่

“เธอใกล้จะฮีทแล้วใช่ไหม?” เอเลนา ไทเลอร์ เมินเฉยคำพูดของลูกชาย และเอ่ยถามเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยออกมาให้ได้กลิ่น แม้จะเบาบางมากแค่ไหน แต่คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่าย่อมมองมันออกได้อย่างง่ายดาย

“ยานั่นไม่ได้ผลหรือ?” เธียร์หันกลับไปถามคนข้าง ๆ ด้วยท่าทีร้อนรน “ทำไมถึงยังได้กลิ่น..”

“เห็นทีว่าคนที่จะเดือดร้อน อาจจะเป็นลูกมากกว่านะแมดส์..”

“….”

“เพียวโอเมก้าอย่างเด็กคนนี้ ไม่เหมือนกับโอเมก้าทั่วไปที่ลูกจะอดทนไหว..”

ทรูอัลฟ่าหนุ่มกัดฟันกรอดเมื่อถูกดักทางจากคนเป็นแม่ สายตาที่ถอดแบบเดียวกันมา สร้างความรู้สึกน่ารำคาญใจให้กับแมดส์เป็นอย่างมาก ไหนจะรอยยิ้มเล็ก ๆ ของเอเลนาที่เหมือนจะมองแมดส์ออกเองก็ด้วย

“หมายความว่ายังไง?” เธียร์เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าหล่อนพูด

“ไม่มีใครเอาชนะสัญชาตญาณของตัวเองได้..”

 

#maddogmn

 

 

 Talk : ยังไม่ทันได้เป็นลูกสะใภ้แต่เจอแม่ของแมดส์แล้วนะคะ ;-; อัพตอนต่อไปอีกทีต้นเดือนหน้านะคะ T-T 

NOTE : เอเลนา ไทเลอร์ = นานะ or อิม จินอา(After School) เผื่อใครไม่เห็นด้านบนที่โน้ตไว้นะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.032K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,516 ความคิดเห็น

  1. #6460 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 20:20
    โอ้ะ อะไรกันเนี่ย สรุปแล้วยาไม่ได้ผลเหรอ น้องจะรอดจากพี่แมดส์ม้าย ปมอะไรพันกันเต็มไปหมดเลยยย เราสงสารน้องมาก พยายามพูดปลอบไทเลอร์แล้วจบที่ตัวเองนั่งร้องไห้เองเพราะรักเขามากเกินไป โอ้ย หนูลูกกก อยากจับมากอดแน่นๆ
    #6,460
    0
  2. #6366 ParkMild (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 00:07
    แง ทำไมถึงไม่ถูกกับแม่อีกล่ะ
    #6,366
    0
  3. #6331 __0997 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 15:45
    ที่สงสัยอีกอย่างนึง ทำไมแมดส์ถึงได้ตีตัวออกห่างจากครอบครัวขนาดนั้น คนเดียวที่เราเห็นว่าคุยด้วยพอได้ก็คือเชสอ่ะ แต่แม่นี่คือเดินหนีเลย มันต้องหนักมากแน่ๆอ่ะ เกี่ยวกับเลสลีย์เรื่องนั้นด้วยใช่ไหม มันมีอะไรมากกว่านั้นที่เรายังไม่รู้ใช่ไหม
    #6,331
    0
  4. #6330 __0997 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 15:43
    คุณแม่คะอุกรี้ดดดดด คุณแม่สง่ามากกกกฮื่อ แฝดได้ความเข็มแข้งมาจากแม่แน่เลย อ่านแค่นิดเดียวยังรู้เลยว่าแม่ของแฝดอ่ะฮื่อ สงสารน้องงง เธียร์เจออะไรมาเยอะมากๆ แล้วนี่ยังต้องข่มใจไม่ให้ชอบอีก แหนะ แสดงว่ายาที่กินมาตลอดมันไม่สามารถช่วยได้แล้วอ่ะ แย่แน่เลยถ้าไม่เจอแม่แฝด
    #6,330
    0
  5. #6160 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 12:39
    อุกรี้ดดดดดดดด โอบอุ้มน้องเธียร์
    #6,160
    0
  6. #6130 BBbyunbua (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 22:55
    อ้ยยยเข้าใจแมดเลยอ่ะ รู้สึกแต่รีกไม่ได้ มันทำไมมมมม
    #6,130
    0
  7. #6061 babemay (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 14:14
    สงสารน้องที่ต้องข่มความรู้สึกตัวเอง แมดส์ก็ปากไม่ตรงกับใจ ฮือ แต่พอพูดถึงเชสก็รู้เลยว่าแมดส์เองก็คงชื่นชมน้องตัวเองมาก TT_____TT แต่คุณแม่สุดจริง รู้ทันทุกอย่าง ฮือ ทำไมแมดส์ถึงทิ้งครอบครัวมาแล้วไม่อยากคุยกับแม่ขนาดนั้นนะ
    #6,061
    0
  8. #5970 doraaung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 19:05
    รักเขาแล้วหมาบ้า เทอรักคุณหนู จะอดทนทำได้จริงๆเหรออออออ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #5,970
    0
  9. #5939 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 16:38
    จะไม่รักจริงๆเหรอเธียร์ ส่วนนายแมดก็ดูจะมีปัญหาอยู่บ้างเนอะ เอาใจช่วยทั้งคู่นะ
    #5,939
    0
  10. #5894 Oywctmw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 09:37
    น้องเธียร์เจ็บปวดทุกตัวอักษรเลย T^T
    #5,894
    0
  11. #5854 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 04:36
    ใจเหลวน้ำตาคือพรากเลยตอนที่คุณหนูบอกว่าจะพยายามไม่รัก อุแงงงงงงง สงสารน้อง แต่แม่ตาแมดส์คือชอบจังเลยค่ะ รู้เลยว่าลูกชายคนนี้ได้ใครมา ชักจะตื่นเต้นแล้วววว
    #5,854
    0
  12. #5551 lopenav (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 23:15
    ตอนนี้ก็ได้เห็นความเจ็บปวดของแมดส์ด้วยอีกคน จริงๆสองคนนี้เติมเต็มกันได้ดีนะ ถ้าไม่ปิดกั้นตัวเอง
    #5,551
    0
  13. #5550 lopenav (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 23:14
    น้องเธียร์ลูกแม่ เจ็บปวดทุกตอนเลยจริงๆ ;-----;
    #5,550
    0
  14. #4845 ปงจี้ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 11:53
    ตอนน้องบอกจะพยายามไม่รัก บับ แงงงงงงง มากอดมาลูก
    #4,845
    0
  15. #4496 Mmaaeebb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 01:07
    โอ้ยยยยยยยนี่ละลายลงพื้นยิ่งกว่าน้ำผึ้งอีกกกก นายแมดส์บทแพรวพราวคือตายไปเลยตายดีฟ่าอยู่ไม่ได้แล้วรับไม่ไหว อย่าว่าแต่น้องหนูเธียร์ใครจะทนไม่รักนายได้อ่ะ สงสารน้องหนูมากเจ็บปวดเหลืิเกินที่รักเขามากเขาก็ทำดีกับตัวเองแต่ก็ห้ามใจและสัญญาว่าจะไม่รัก โถ่ลูก
    #4,496
    0
  16. #4298 frtw38 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 05:35
    น้องพูดว่าจะไม่รัก โคตรเจ็บเลย
    #4,298
    0
  17. #4275 ปงจี้ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 18:38
    กี้ดดดดดดด ยัยหนูของแม่ คนดีที่หนึ่งเลยลูก ไม่ไหวแล้ว เอ็นดูสุดใจ แงงงงงงง
    #4,275
    0
  18. #3583 Redcurrant (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 22:06
    ได้เเม่มาชัดๆมั้ยล่ะเเก
    #3,583
    0
  19. #3386 Blsuni (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 03:54

    ถอดแบบกันมาเลย5555555555เอาเว้ยมีคนรู้ทันแมดส์สนุกละ

    #3,386
    0
  20. #3350 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 20:40

    อ้ย ตื่นเต้น น้องจะถูกจับได้มั้ย

    #3,350
    0
  21. #3237 FridayChilling (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 09:19
    ชั้นเครียดเหลือเกิน
    #3,237
    0
  22. #3188 07211 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 12:57

    สนุกแล้วไงทีนี้ นายนี่ได้แม่มา 555555

    #3,188
    0
  23. #3021 irinee_b (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 18:52
    ไม่ปีนข้ามหรอกลูก ให้เขายื่นกุญแจมาให้นะ
    #3,021
    0
  24. #2879 Yezdam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 11:37

    กลับมาอ่านรอบที่สองแร้วว์ชอบม้าากก
    #2,879
    0
  25. #2578 GKYON (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:49
    คุณแม่มองออกนะคะ แม้ดระวังนะ สัญชาตญาณมันห้ามกันไม่ได้ แล้วเฉพาะกับคนนี้มันไมาเหมือนคนอื่นๆ
    #2,578
    0