[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 16 : Mad Dog : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,071 ครั้ง
    5 ม.ค. 63

 

 

 

Note : เพิร์ซ ริชมอนด์ = คิม จงอิน

 

หลังจากที่ทั้ง แมดส์ ไทเลอร์ และคุณหนูเยลเวอร์ตันกลับมา อาหารง่าย ๆ ที่พอจะเก็บรักษาและสามารถให้พลังงานกับร่างกายอย่างพวกขนมปังและชีส ก็ถูกเมเลคแบ่งให้คนทั้งสามในประมาณที่สมควรกับความต้องการเพื่อให้พออิ่มท้อง มันคงไม่ใช่ปัญหาเมเลคและแมดส์ในการกินอาหารรสชาติแย่พวกนี้ แต่สำหรับคุณหนูเยลเวอร์ตันที่กำลังนั่งกินอยู่อย่าฝืนทน มันก็ดูจะน่าสงสารอยู่ไม่น้อย

ขนมปังเนื้อแข็งรสชาติจืดชืดแม้จะมีชีสมาช่วยเพิ่มรสชาติ แต่ก็ไม่สามารถเทียบได้กับอาหารแบบที่เจ้าตัวเคยกินมันมาตลอด และก็ไม่น่าเชื่อว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันจะฝืนกินอาหารพวกนั้นได้จนหมด

“ถ้ามันฝืนก็ไม่ต้องทนกินขนาดนั้นก็ได้นะคุณหนู” เมเลคเอ่ยบอกเพียวโอเมก้าตัวขาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตัวเองอย่างอดไม่ได้

“เรากินได้..” เธียร์ เยลเวอร์ตัน เอ่ยตอบอัลฟ่าหนุ่ม ถึงรสชาติมันจะไม่ถูกปากเท่าไหร่นัก แต่ให้ตายยังไงก็ต้องกินมันเข้าไป เธียร์ไม่สามารถทำร้ายร่างกายของตัวเองได้ และก็ไม่อยากจะเป็นปัญหาที่สร้างความวุ่นวายให้กับทั้งสองคนด้วย

นึก ๆ ดูแล้วก็อดคิดถึงแม่บ้านคนสนิทขึ้นมา หากมีเอนยาอยู่ด้วยป่านนี้เจ้าหล่อนคงจะบ่นเรื่องอาหารพวกนี้จนหูชาแน่นอน เพราะต่อให้จะถูกขังอยู่ในปราสาท แต่คุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็ไม่เคยต้องทนกินอาหารรสชาติไม่ได้เรื่องพวกนี้

และเอนยาเองก็คงเป็นเหตุผลหลัก ๆ ที่ทำให้เพียวโอเมก้าเลือกที่จะรักตัวเองให้ได้มากที่สุด เขาเคยทำให้เจ้าหล่อนเสียใจเพราะความคิดอันงี่เง่า ชีวิตที่เขาเคยคิดว่ามันไร้ค่าก็กลับมีเอนยาที่คอยบอกให้เขารักตัวเอง

ในขณะที่เจ้าหล่อนมองว่าชีวิตเป็นสิ่งมีค่า แต่กลับไม่ได้ใช้ชีวิตพวกนั้นได้อย่างที่สมควรเป็น ในขณะที่คนที่ไม่อยากมีชีวิตแบบเขา กลับได้มีชีวิตอยู่ต่อ

มันไม่ใช่การชดใช้ แต่มันคือการตอบแทนต่างหาก…

ถุงน้ำใบขนาดกลางถูกยื่นมาตรงหน้าคนตัวขาว จากมือของคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเธียร์เองก็รับมันมาเปิดดื่มในทันที ก่อนหลังมือขาวจะซับคราบน้ำที่เลอะมุมปากของตัวเองออกเบา ๆ แล้วส่งถุงน้ำนั้นคืนให้กับคนตาดุ

บทสนทนาที่เกิดขึ้นตรงลำธารระหว่างเธียร์และแมดส์ นับว่าเป็นความทรงจำที่สร้างความรู้สึกยุบยิบในใจของเธียร์ในตอนนี้ ทั้งประโยคที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากอีกฝ่าย หรือแม้กระทั่งรอยยิ้มเล็ก ๆ จากทรูอัลฟ่าเองก็ด้วย

แมดส์ ไทเลอร์ ทำแบบนั้นเพื่ออะไรกัน?

“อีกสักพักหนึ่งเราจะเดินทางกันต่อ ถ้าคุณหนูอยากจะนอนต่อก็ไปพักซะ” แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยบอกคนตัวขาวข้างกาย ก่อนจะชี้ไปยังมุมร่มใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีใบไม้นำปูรองจนสามารถนอนได้

“ฝีมือฉันเองล่ะคุณหนู” เมเลค ฟิทซ์รอย เอ่ยตอบความสงสัยที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม ก่อนที่จะผายมือไปทางด้านนั้นอย่างภูมิใจ “หวังว่าคุณหนูคงจะนอนได้”

“มันควรเป็นพวกนายสองคนหรือเปล่าที่สมควรจะนอนพัก” เธียร์ว่า

“แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกคุณหนู ถ้าไม่นอนพักเอาแรง รับรองได้เลยว่าวันนี้คุณหนูได้เพลียแดดแน่นอน”

อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยบอกว่าเหตุผลให้เพียวโอเมก้าได้เข้าใจ โดยไม่ลืมส่งยิ้มเล็ก ๆ เพื่อลดท่าทีเกร็ง ๆ ของเธียร์กับคนที่พึ่งเคยเจออย่างเมเลค

“ก็คิดเอาว่าจะนอนแบบสบายตัวตรงนั้น หรือ จะนอนพิงอกฉันเหมือนเมื่อเช้า” แมดส์เอ่ยบอกคนที่ยังคงลังเลให้ได้ตัดสินใจ

ความรู้สึกร้อนที่เห่อขึ้นบนใบหน้าทำให้เธียร์ไม่กล้าจะหันไปมองหน้าแมดส์ตรง ๆ มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องเอามาพูดเลยด้วยซ้ำ สำหรับเรื่องที่เธียร์เผลอทำตัวน่าอายไปเมื่อเช้า

“ถ้าคุณหนูขี่ม้าเป็น ฉันคงเสียสละไปนั่งกับนายแทนแล้วล่ะไทเลอร์” เมื่อเจ้าตัวเห็นใบหน้าที่เริ่มแดงของคุณหนูเยลเวอร์ตัน อัลฟ่าหนุ่มผิวเข้มก็ไม่ลังเลที่จะกระโดดเข้ามาร่วมวงสนทนาของคุณหนูเยลเวอร์ตันและเพื่อนสนิท

พอเห็นคุณหนูเยลเวอร์ตันทำตัวไม่ถูกแบบนี้ มันก็อดช่วยไม่ได้ล่ะนะ

“นายจะได้เดินเท้าแทนมากกว่า” คำตอบของแมดส์ไม่ได้ทำให้เมเลครู้สึกผิดคาดแต่อย่างใด เพราะถ้าเมเลคทำอย่างพูดขึ้นมา เขามั่นใจได้เลยว่าคนอย่างแมดส์ก็กล้าทำแบบที่พูดแน่นอน

“งั้นลองเปลี่ยนให้คุณหนูมานั่งกับฉันบ้างดีไหม” อัลฟ่าหนุ่มยังคงกวนประสาทไม่เลิก

“เข้าใกล้เยลเวอร์ตันได้เมื่อไหร่ ค่อยมาพูดดีกว่าฟิทซ์รอย”

พอเจอเพื่อนสนิทย้อนกลับมาแบบนี้ก็ทำให้เมเลคถึงกับยอมปิดปากตัวเองในทันที เพราะมันจริงอย่างที่แมดส์ว่าไม่มีผิด ถึงจะสามารถพูดคุยกันได้ แต่คุณหนูเยลเวอร์ตันก็ยังคงไม่คุ้นชินกับอัลฟ่าผิวเข้มอย่างที่คุ้นชินกับทรูอัลฟ่าตาดุ

“เป็นมิตรอย่างฉัน มันจะไปใช่เรื่องยากอะไร” และเพราะความเป็นเพื่อนสนิทกันก็ทำให้เมเลคนั้นรู้ดีว่าควรพูดแบบไหนที่จะจี้ใจคนอย่างแมดส์ได้ “ใครมันจะเหมือนนาย..”

ทางด้านคนที่ได้แต่ฟังอย่างคุณหนูเยลเวอร์ตัน ก็ได้แต่มองทั้งคู่อยู่เงียบ ๆ เพราะไม่รู้ว่าแท้ที่จริงมันคือการพูดคุยกันแบบปกติหรือกำลังทะเลาะกันอยู่

แต่ดูแล้วมันคงจะเป็นอย่างแรกเสียมากกว่า

“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู”

ความมั่นใจของ แมดส์ ไทเลอร์ ย่อมทำให้อัลฟ่าผิวเข้มแอบไปไม่เป็นนิดหน่อย ท่าทีมั่นใจพวกนั้น หากไม่มั่นใจจริง ๆ คนอย่างแมดส์ไม่มีทางพูดมันออกมาได้หน้าตาเฉยแบบนี้

คล้อยหลังจากที่ทรูอัลฟ่าตาดุเดินแยกออกไปสำรวจรอบ ๆ ก็ทำให้เมเลคได้มีโอกาสอยู่กับเพียวโอเมก้าตัวขาวกันสองคน คุณหนูเยลเวอร์ตันยืนมองที่นอนจำเป็นของตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะยอมทรุดตัวลงนั่งเพื่อสำรวจความนิ่มของมัน พลันสายตาคู่สวยก็เหลือบมองมาทางอัลฟ่าหนุ่มที่นั่งใช้มีดแกะท่อนไม้เล่นแก้เบื่อ

“พักผ่อนเถอะคุณหนู ฉันจะนั่งเฝ้าอยู่แถวนี้ให้เอง”

“….” เพียวโอเมก้าตัวขาวไม่ได้ตอบอะไร นอกเสียจากจะมองเมเลคอย่างชั่งใจ ถึงจะดูเข้าถึงง่ายและเป็นมิตรกว่าไทเลอร์ แต่อัลฟ่าก็ยังเป็นอะไรที่เธียร์ไม่สามารถจะคุ้นเคยด้วยได้ง่าย ๆ

“ฉันสาบานเลย ว่าฉันจะไม่ขยับเข้าไปใกล้มากกว่านี้แน่นอน” แค่มองหน้าอัลฟ่าหนุ่มก็รู้แล้วว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันกำลังคิดอะไรอยู่

“เราไม่ได้รังเกียจนายนะ..” เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มเอ่ยบอกอัลฟ่าตรงหน้า เพราะไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเข้าใจตัวเองผิด “แต่เราไม่ชินจริง ๆ”

“ยังไม่ทันได้ว่าอะไรเลยนะคุณหนู”

“ก็เรากลัวนายจะเข้าใจผิด” ตาใสยังคงมองเมเลคตาปริบ ๆ พร้อมกับรอยยิ้มแหยที่ไม่สามารถยิ้มได้เต็มที่นัก

“อย่าคิดมากน่า แล้วก็ไม่ต้องทำท่าเหมือนกลัวจะโดนดุแบบนั้นด้วย”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน เล่นทำหน้าหงอยเสียขนาดนั้น ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องที่แปลกเลยสักนิดสำหรับโอเมก้าที่ไม่ได้เจออัลฟ่าอยู่บ่อยนัก

“ไทเลอร์ชอบดุเรา..”

เมเลค ฟิทซ์รอย ต้องพยายามแทบตายที่จะไม่เผลอหลุดขำออกมาให้คุณหนูเยลเวอร์ตันได้เห็น เชื่อได้เลยว่าที่ผ่านมาเจ้าตัวคงเจอฤทธิ์ของแมดส์มาเยอะน่าดู ถึงได้หงอยได้แม้กระทั่งเรื่องแค่นี้

“หมอนั่นมันไม่ดุใส่ใครบ้าง” เมเลคว่า “ไทเลอร์มันก็ปากไม่ดีแบบนี้ล่ะ..” ไม่มีเหตุผลที่จะต้องแก้ตัวให้กับไทเลอร์ ในเมื่อเจ้าตัวเป็นอย่างที่ว่าจริง ๆ “แต่ดู ๆ แล้วคุณหนูเองก็คงดื้อไม่ใช่ย่อย”

“ดื้อ?”

“อาจจะไม่ถึงขนาดนั้น แต่เท่าที่ฉันเห็นมันก็ใกล้เคียงอยู่” เมื่อได้ยินแบบนั้นคนตัวขาวก็แอบย่นจมูกใส่เมเลคอย่างลืมตัว เหมือนลืมว่ายังมีอัลฟ่าหนุ่มนั่งอยู่ตรงนั้น “ไทเลอร์มันไม่ชอบให้ใครเถียง..”

“เราก็แค่เถียงในเรื่องที่เราคิดว่าควรเถียง..” มันไม่ใช่นิสัยของเธียร์อยู่แล้วที่จะไปต่อปากต่อคำกับใครบ่อย ๆ ถ้าเลี่ยงได้เขาก็จะทำ คงมี แมดส์ ไทเลอร์ คนแรกนี่ล่ะที่ทำให้เธียร์อยากจะเถียงให้มันรู้แล้วรู้รอด

“มันก็ไม่ผิดที่คุณหนูจะทำแบบนั้น เพราะบางทีฉันก็อดไม่ได้เหมือนกัน” ทั้งที่กำลังจริงจังอยู่แท้ ๆ แต่อัลฟ่าผิวแทนนี่กลับหัวเราะร่วนออกมา จนทำให้บรรยากาศของการสนทนาเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

“แต่นายเป็นเพื่อนไทเลอร์นี่…”

“ทางที่ดีคุณหนูเองก็ควรเลี่ยงทำในสิ่งที่จะทำให้ไทเลอร์ไม่ชอบ น่าจะดีต่อตัวคุณหนูที่สุด”

“ไทเลอร์ไม่ชอบอะไรบ้างล่ะ?”

“เปลี่ยนเป็นถามว่าหมอนั่นชอบอะไรบ้าง ฉันว่าน่าจะพูดง่ายกว่าเยอะ” ถ้าให้พูดเรื่องที่ แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ชอบ ชาตินี้ก็คงไม่มีวันจบ

“ถ้าเราไม่รู้ เราก็ทำตัวไม่ถูกหรอก” เพราะเท่าที่เธียร์พยายามเข้าใจมันก็ยังไม่ดีสักเท่าไหร่

“อยากรู้จริงหรือคุณหนู..”

“อื้อ”

“คุณหนูก็ลองยิ้มดูสิ แล้วจะได้รู้ว่าไทเลอร์ชอบอะไร”

 

 

อากาศร้อนอบอ้าวในช่วงวันทำให้เธียร์ต้องยกถุงน้ำขึ้นมาดื่มแก้กระหายอยู่บ่อยครั้ง แม้จะมีร่มเงาจากต้นไม้ตลอดทาง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาอุณหภูมิรอบ ๆ ให้ลดลงสักเท่าไหร่นัก เหงื่อเม็ดโตยังคงผุดพรายขึ้นตามขมับขาวจนชื้นเหงื่อ ถึงสภาพอากาศจะไม่เอื้ออำนวยมากขนาดไหน แต่เธียร์ก็ยังคงไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะสนใจสิ่งรอบข้างด้วยความสนอกสนใจ

“กรีนเลคที่นายว่า มันอยู่ที่ไหนกันหรือ?” เธียร์ เยลเวอร์ตัน รวบรวมความกล้าอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง “ทำไมเราถึงไม่เคยเห็นมันในแผนที่”

แม้จะไม่เคยออกไปต่างเมืองหรือออกไปไหนไกล แต่เธียร์ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าในแดนใต้มีเมืองไหนบ้าง

“พูดไปคุณหนูก็คงไม่รู้จักอยู่ดี”

“ก็ถ้าเราไม่รู้จัก นายก็อธิบายให้เรารู้จักสิ” พอโดนย้อนเข้ามาแบบนั้นก็ทำให้แมดส์ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ

“นอนเยอะแล้วพูดเก่งจังนะคุณหนู”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน อยากจะเถียงแทบตายว่าคนที่บังคับให้ตัวเองนอนก็คือ แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ใช่ใครเลย พอแบบนี้ล่ะก็มาว่ากัน

“ถ้าร้องไห้อีก เดี๋ยวนายก็ว่าเรา..” เธียร์เองก็พยายามจะดึงความสนใจของตัวเองไปกับเรื่องอื่นมากที่สุดแล้วในตอนนี้ ถ้าให้ต้องเงียบและคิดอะไรอยู่คนเดียว มันก็คงจะทำให้เขาคิดเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา

“คุณหนูรู้จักฟลัมไหม?”

“รู้จัก..” ภาพวาดของแต่ละเมืองในแดนใต้ ซึ่งอยู่ในโถงห้อง ๆ หนึ่งของปราสาทตระกูลเยลเวอร์ตัน เธียร์เองก็เคยได้เข้าไปเห็นมันอยู่ครั้งหนึ่ง ภาพวาดเมืองท่าที่สวยงามและโดดเด่นกว่าทุกเมืองในแดนใต้ เป็นสิ่งที่เธียร์จดจำมันได้อย่างขึ้นใจ

“ถัดจากฟลัมไปทางด้านตะวันตก มันจะมีหุบเขาที่ทอดยาวไปจนถึงแดนเหนือ”

“เราจำได้ว่าตรงนั้นไม่มีคนอยู่เลยไม่ใช่หรือ”

“ใครบอกล่ะ?”

“เราก็ฟังจากที่คนเขาพูดกันมา หุบเขาตรงนั้นมันอากาศแปรปรวน ก็คงไม่แปลกที่จะไม่มีคนเข้าไปอยู่”

“งั้นคุณหนูก็คงต้องจำไว้ใหม่แล้วล่ะ..”

“?”

“เพราะกรีนเลคที่เรากำลังจะไป มันอยู่ที่นั่น”

“ไม่เคยมีใครรู้เลยหรือ?”

“มีแค่คนที่อยู่กรีนเลคเท่านั้นที่จะรู้” หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ถูกโอบรอบด้วยหุบเขาขนาดใหญ่ ราวกับธรรมชาติที่กำลังโอบกอด และยังมีทะเลสาบขนาดกลางซึ่งมีสีเขียวมรกตอันเป็นเอกลักษณ์ ทางเข้าที่สลับซับซ้อนและอันตราย คงไม่มีคนนอกที่ไหนกล้าเสี่ยงพอที่จะเข้าไปในที่แห่งนั้น ต่อให้รู้ว่ากรีนเลคมีอยู่จริงในแดนใต้ก็ตาม “และตอนนี้ก็มีคุณหนูเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง”

สถานที่ที่ไม่มีใครล่วงรู้ และถูกเก็บไว้อย่างเป็นความลับเช่นนี้ คงเป็นสิ่งที่ชี้ให้เธียร์เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครที่จะสามารถตามหาตัวคุณหนูเยลเวอร์ตันได้

“หวังว่าคนพวกนั้นคงจะไม่ตามล่าเรา..”

“ไม่มีทางเสียหรอก ป่านนี้พวกมันคงตามหาตัวคุณหนูกันให้วุ่นไปหมด”

ความพังพินาศที่เหลือเพียงเถ้าถ่านในฮาร์เดนเจอร์ คงเทียบไม่ได้กับพายุลูกใหญ่ที่กำลังเดินทางไปถึง คิดหรือว่าพวกคาร์เลียนจะปล่อยให้เยลเวอร์ตันพลิกลิ้นง่าย ๆ แบบนี้ เมื่อไม่มีเพียวโอเมก้าส่งตัวให้กับทางฝั่งนั้น มันไม่มีทางเสียหรอก

“อิสระมันควรเป็นของเราตั้งนานแล้ว”

“รสชาติของอิสระ มันไม่ได้หอมหวานอย่างที่คิดหรอกคุณหนู…”

 

 

 

บรรยากาศตึงเครียดอบอวลไปทั่วโถงห้องขนาดใหญ่ของปราสาทตระกูลเยลเวอร์ตัน เป็นแขกผู้มาเยือนนั่นเองที่ทำให้ทุกอย่างที่กำลังแย่อยู่ในตอนนี้แย่ลงกว่าเดิม ความวุ่นวายที่ไม่รู้จักจบสิ้นตั้งแต่เกิดเพลิงไหม้ ทำให้คุณชายเยลเวอร์ตันไม่เป็นอันทำอะไร เพราะกว่าจะไหวตัวได้ทันก็ไม่อาจจะเท่าทัน แมดส์ ไทเลอร์ ได้ ทั้งที่มั่นใจแล้วว่าตัวเองวางแผนมาเป็นอย่างดี แต่ใครจะคาดถึงกันว่าหมาบ้า มันจะทำอะไรที่บ้าคลั่งได้ขนาดนี้

ทั้งเผาปราสาทของเยลเวอร์ตันจนเสียหาย ทั้งร้านรวงด้านนอกกำแพงก็ได้รับผลกระทบไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ ค่ำคืนที่ยาวนานกว่าปกติจากผลของความวุ่นวาย และเป็นค่ำคืนที่ ดีแลน เยลเวอร์ตัน ไม่สามารถที่จะรักษาน้องชายเพียงคนเดียวของตัวเองไว้ได้

“ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่าพวกเราจะได้รับการต้อนรับจากเยลเวอร์ตันด้วยเรื่องนี้” อัลฟ่าร่างสูงใหญ่อย่าง เพิร์ซ ริชมอนด์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะหยอกล้อ แต่แท้ที่จริงแล้วในประโยคที่ว่า กลับเต็มไปด้วยคำกระทบกระเทียบให้ผู้ปกครองสูงสุดของฮาร์เดนเจอร์ได้หน้าชาเล่น ๆ

“อย่าด่วนตัดสินใจไปเลย ยังไงเสียเราก็จะต้องตามตัวเธียร์กลับมาให้ได้..” คำตอบของหัวหน้าตระกูลเยลเวอร์ตัน ทำให้บุตรชายคนโตอย่างดีแลนด์ถึงกับหน้าตึงขึ้นมาในทันที

“หมายความว่าฉันต้องเสียเวลาเดินทางมาที่นี่ เพื่อไม่ได้อะไรกลับไปอย่างนั้นหรือ?” เจ้าของสันกรามคมเอ่ยเสียงเรียบ ในขณะที่สายตาคมยังคงคาดคั้นคำตอบของผู้ปกครองฮาร์เดนเจอร์

อัลฟ่าจากคาร์เลียนในสายตาของคุณชายเยลเวอร์ตัน ช่างเป็นบุคคลที่ไร้มารยาทจนเรียกได้ว่าแทบจะไม่มี ทั้งการพูดจาและท่าทางที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวหรือเคารพเจ้าของบ้านเมือง ก็นับว่าเป็นการกระทำที่แย่เหลือเกิน

“เยลเวอร์ตันรักษาสัจจะพอ..”

“แต่เท่าที่เห็นก็ทำไม่ได้ ไม่ใช่หรือ?” ประโยคยอกย้อนที่ไม่เสียเวลาคิด และไม่ไว้หน้าใครเช่นนี้ ย่อมเป็นการกระทำที่หักหน้าผู้ปกครองฮาร์เดนเจอร์ จนทำให้อัลฟ่าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งชีวิต ได้แต่ข่มความอดทนเอาไว้

“ถ้าท่านเพิร์ซไม่รังเกียจล่ะก็ การเดินทางมาฮาร์เดนเจอร์ในครั้งนี้ ก็ขอให้คิดเสียว่าเป็นการมาพักผ่อนจะดีกว่า”

ฮาร์เดนเจอร์ นับว่าเป็นเมืองที่ถูกเปรียบเปรยว่าเหมือนสวรรค์ในแดนใต้ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งก่อสร้างที่ถูกออกแบบ สวนลอยฟ้าซึ่งถูกเนรมิตขึ้นมา กลายเป็นเรื่องที่พูดกันปากต่อปากว่าสวยงามมากแค่ไหน หรือผืนทะเลที่ถัดไปจากเมืองไม่ไกลเองก็ด้วย

“พักผ่อน?” เพิร์ซ ริชมอนด์ ทวนคำอย่างนึกขัน “นี่กำลังล้อเล่นกันอยู่ใช่ไหม?”

ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของริชมอนด์ในตอนนี้ ก็ทำให้ดีแลนเข้าใจได้เลยว่าอัลฟ่านี่คงไม่มีทางยอมง่าย ๆ และวิธีประนีประนอมที่คนเป็นพ่อกำลังทำอยู่ ก็อาจไม่ใช่ทางออกสำหรับเรื่องนี้

ดีแลน เยลเวอร์ตัน คร้านเกินกว่าที่จะยืนรับฟังบทสนทนาอันชวนน่าปวดหัวเช่นนี้เต็มทน เจ้าตัวถึงได้หันไปกระซิบบอกคนสนิทของผู้เป็นพ่อว่าจะขอตัวออกไปก่อน และคุณชายเยลเวอร์ตันก็ได้รับคำอนุญาตในทันที

เสียงขยับของเสื้อผ้าที่เสียดสีตามจังหวะของการขยับตัว และเสียงของส้นรองเท้าซึ่งกระทบกับพื้นปูนทำให้แขกจากคาร์เลียน ละสายตาจากผู้ปกครองฮาร์เดนเจอร์ซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า มายังด้านข้างที่ใครคนหนึ่งกำลังจะเดินออกไป

อาภรณ์สวมใส่ที่แตกต่างกว่าคนอื่น ทั้งยังมีสีชุดที่คล้ายคลึงกับเสื้อผ้าของผู้ปกครองฮาร์เดนเจอร์ ทั้งเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ดูสะอาดหมดจด เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ปรกอยู่ตามใบหน้า ก็ไม่อาจบดบังความเป็นเยลเวอร์ตันของอัลฟ่าหนุ่มได้

“เยลเวอร์ตันไม่ได้สอนเรื่องมารยาทหรือ?”

แค่เพียงก้าวขาได้ไม่กี่ก้าว ดีแลน เยลเวอร์ตัน ก็ต้องหยุดเดินในทันที เมื่อได้ยินประโยคชวนตีของแขกจากคาร์เลียน อัลฟ่าผิวขาวสะอาดหลับตาลงอย่างอดกลั้นชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับไปเผชิญหน้ากับ เพิร์ซ ริชมอนด์ ที่กำลังมองมาทางตัวเอง

แววตาของคุณชายเยลเวอร์ตันที่แสนอวดดี แม้จะพยายามซุกซ่อนภายใต้ใบหน้าอันสุภาพ ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของอัลฟ่าจากคาร์เลียนไปได้

“ดีแลน..”

ผู้ปกครองฮาร์เดนเจอร์เอ่ยเรียกลูกชายคนโตเสียงเข้ม เมื่อหันมาเห็นว่าเจ้าตัวกำลังทำเรื่องที่เสียมารยาทอย่างยิ่ง ในสถานการณ์ที่สามารถเกิดอะไรขึ้นก็ได้ในตอนนี้

อัลฟ่าหนุ่มอยากจะเอ่ยปากตอบใจแทบขาด แต่ก็ไม่สามารถทำได้อย่างที่ใจนึก เพราะความกังวลถึงผลพวงที่จะตามมาในทีหลัง

การเงียบและสงบปากสงบคำของตัวเองมากที่สุด คงเป็นเรื่องที่คุณชายเยลเวอร์ตันควรทำในตอนนี้

“คงจะจริงอย่างที่เขาพูดกัน..” เพิร์ซเอ่ยต่อในขณะที่ยังไม่ละสายตาออกจากใบหน้าของอัลฟ่าตัวขาว “ขนาดคนพี่เป็นอัลฟ่ายังงดงามได้ขนาดนี้ แล้วน้องชายที่เป็นเพียวโอเมก้าจะงดงามถึงขนาดไหนกัน”

ใบหน้าของคุณชายเยลเวอร์ตันที่พยายามแสดงออกทางสีหน้าให้น้อยที่สุด ก็กลับควบคุมสีหน้าของตัวเองอีกต่อไปไม่ได้ เมื่อได้รับสายตาที่มองมายังตัวเองอย่างไร้มารยาทจากคนผิวเข้ม

“ต่อให้งดงามแค่ไหน ก็คงไม่มันวันได้เชยชม..”

เพิร์ซ ริชมอนด์ ไม่ได้นึกโกรธคำตอบของคุณชายเยลเวอร์ตันแต่อย่างใด ตรงกันข้ามมันกลับยิ่งทำให้เจ้าตัวอยากจะเอาชนะความอวดดีของอัลฟ่านั่นมากกว่า

“ถ้าเยลเวอร์ตันยังยืนยันในสัจจะของตัวเอง ฉันก็ยินดีที่จะไม่ยกเลิกสัญญาของเรา…”

“นับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับทั้งสองฝ่าย..”

“ฉันมีเวลาให้แค่ถึงพรุ่งนี้เช้าก่อนจะสว่าง..”

“….”

“ถ้าไม่ได้ตัว เธียร์ เยลเวอร์ตัน กลับมาให้ฉัน ก็คงจะรู้ดีนะว่าใครกันที่ต้องถูกส่งไปแทน”

“!!!”

ดีแลน เยลเวอร์ตัน หันขวับไปมองผู้เป็นพ่อของตัวเองในทันที เพื่อที่จะห้ามความคิดของคนเป็นพ่อไม่ให้ทำในสิ่งที่ถูกเสนอมาเช่นนั้น

“ตกลง..”

ก่อนหน้านี้เขาอาจจะไม่เข้าใจว่าน้องชายตัวเองรู้สึกเช่นไร เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เลือกไม่ได้เช่นนี้ แต่พอในวันนี้เมื่อได้เจอมันกับตัวเอง ก็ทำให้ดีแลนเข้าใจแล้วว่ามันยากเหลือเกินที่จะยอมรับได้

“หากเยลเวอร์ตันทำตามอย่างที่เคยพูดไว้ไม่ได้ เราเองก็ยินดีที่จะส่ง ดีแลน เยลเวอร์ตัน ให้กับริชมอนด์อย่างเต็มใจ”

“ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมเยลเวอร์ตัน..” เจ้าของสันกรามคมเอ่ยย้ำกับอัลฟ่าตัวขาว พร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่สื่อถึงความเหนือกว่าของอีกฝ่าย

ความรู้สึกของโลกที่กำลังพังสลายอยู่ตรงหน้าดีแลนในตอนนี้ มันช่างยอดแย่มากจริง ๆ

 

 

 

ก่อนที่จะเย็นย่ำไปมากกว่านี้ การเดินทางของวันก็ต้องหยุดลงเพื่อหาที่พักสำหรับค่ำคืนนี้ หลังจากที่แมดส์และเมเลคเดินสำรวจพื้นที่อยู่ครู่ใหญ่ ก็ทำให้พวกเขาได้ที่พักอันเหมาะสม อัลฟ่าหนุ่มผิวเข้มขุดดินขึ้นมาเป็นกรอบหลุมสี่เหลี่ยมขนาดย่อมเพื่อก่อกองไฟในคืนนี้ เพื่อฆ่าเวลารอเพื่อนสนิทอย่างแมดส์ที่ออกไปล่าสัตว์สำหรับมื้อค่ำของวันนี้

ทางด้านคุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็ไม่ยอมนิ่งเฉยแต่อย่างใด กิ่งไม้ที่เต็มไปด้วยใบไม้ซึ่งถูกตัดมาวางกองไว้ ถูกจัดแจงเอามาปูเป็นที่นอนในคืนนี้ โดยที่เมเลคเอ่ยปากบอกให้อีกฝ่ายทำสักคำ

“ไม่ต้องทำหรอกคุณหนู เดินไปเดินมาแบบนั้น ถ้าขาไปกระแทกกับอะไรเข้าจะเจ็บตัวเอาเปล่า ๆ”

ไม้ค้ำสามมุมที่ถูกใช้เป็นโครงเพื่อรองรับผ้าที่ใช้คลุมกันน้ำค้างในคืนนี้ เป็นการสร้างที่พักเพื่อนอนแบบง่าย ๆ สำหรับการเดินทางที่ต้องเสียเวลากับเรื่องยิบย่อยให้ได้น้อยที่สุด

“ปูแค่ของฝั่งคุณหนูก็พอ”

“แล้วของนายล่ะ?” ที่นอนซึ่งถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ทำให้เพียวโอเมก้าตัวขาวนั้นต้องนอนกับทรูอัลฟ่าหนุ่ม และเมเลคเองก็แยกไปนอนอีกฝั่งหนึ่ง

“เดี๋ยวฉันทำเองดีกว่า..” คิดหรือว่าเสียงหลุดร้องเบา ๆ ในตอนที่คุณหนูเยลเวอร์ตันเดินสะดุดเข้ากับท่อนไม้ที่วางระดับหน้าขา จะไม่เข้าหูของอัลฟ่าผิวเข้ม อยากจะว่าอยู่เหมือนกันที่หาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัว แต่พอคิดอีกทีก็ทำไม่ลงเหมือนกัน

นับว่ามื้ออาหารนี้เป็นอาหารที่ดีกว่าเมื่อตอนกลางวันเป็นไหน ๆ กระต่ายป่าที่ถูกจับมาได้คืออาหารสำหรับในวันนี้ แต่คุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็กินไปได้ไม่ค่อยมากเท่าไหร่นัก เพราะรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวเท่าไหร่ จนทำให้ความอยากอาหารนั้นลดลง

ผลพวงจากแดดร้อนในตอนช่วงวัน และอากาศที่เริ่มเย็นในช่วงกลางคืน คงทำให้คนที่ไม่คุ้นชินกับเรื่องพวกนี้รู้สึกไม่สบายตัว

คุณหนูเยลเวอร์ตันเอนตัวลงนอนก่อนจะหลับตาลง เพื่อพักสายตาของตัวเอง แต่ก็กลับต้องขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เมื่อรู้สึกถึงเส้นเลือดที่กำลังเต้นตุบ ๆ บริเวณขมับ จนทำให้ไม่สามารถพักผ่อนได้อย่างที่ใจหวังไว้

เมื่อลืมตามองไปทางปลายเท้าของตัวเอง ก็ยังคงเห็น แมดส์ ไทเลอร์ และ เมเลค ฟิทซ์รอย กำลังพูดคุยกันอยู่ จึงทำให้เธียร์เลือกที่จะข่มตานอนต่อ ทั้งที่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเป็นอย่างมาก

เธียร์ เยลเวอร์ตัน ได้แต่ภาวนาให้มันเป็นแค่เพราะความอ่อนเพลียของตัวเอง หากเขาต้องมาไม่สบายอีกในตอนนี้มันคงจะลำบากเข้าไปใหญ่ แต่มันก็ปฏิเสธยากเหลือเกินสำหรับเพียวโอเมก้าที่มักจะเจ็บป่วยอยู่ตลอด ๆ อย่างคุณหนูเยลเวอร์ตัน

ชุดคลุมสีเข้มถูกนำมาใช้เป็นผ้าห่มจำเป็นเพื่อสร้างความอบอุ่นให้กับตัวเอง เพียวโอเมก้ายังคงกอดเสื้อผ้าที่ถูกซักมาแล้วของตัวเองไว้แนบอก กลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ ของคนที่เป็นคนซักเสื้อผ้าให้กับคุณหนูเยลเวอร์ตัน มันยังคงติดอยู่บนเสื้อผ้า จนจนทำให้เธียร์อดไม่ได้ที่จะคว้ามันมากอดไว้

ความเงียบในยามค่ำคืนและกลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ ขับกล่อมให้คุณหนูเยลเวอร์ตันหลับไปโดยไม่รู้ตัว แม้กระทั่งมีใครอีกคนหนึ่งล้มตัวลงนอนข้างตัวเอง หลังจากที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มนั่งคิดอะไรเงียบ ๆ อยู่คนเดียวสักพักใหญ่

ใบหน้าจิ้มลิ้มที่หลับตาพริ้ม ผ่อนลมหายใจเข้าออกอยางสม่ำเสมอ ท่าทางการนอนที่ขดตัวเข้าหากันทำให้แมดส์มองมันอย่างรำคาญตา นอนทั้งทีแต่ก็ยังทำให้ตัวเองลำบากได้

ทรูอัลฟ่าผิวเข้มที่ยังไม่หลับ ส่งเสียงเรียกคนตัวขาวด้านข้างที่อยู่ ๆ ก็เบียดตัวเข้ามาหาตัวเอง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมา ไหนจะแขนแล็กที่เคยกอดเสื้อผ้าของตัวเองไว้แน่น ก็กลับมาพาดอยู่บนหน้าท้องของแมดส์แทน

“คุณหนู..”

ไร้เสียงตอบรับเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีผิด…

“ตื่นขึ้นมา อย่าโวยวายก็แล้วกัน..”

เธียร์ เยลเวอร์ตัน เป็นคนกอด แมดส์ ไทเลอร์ เอง ใครจะช่วยอะไรได้ล่ะ?

 

 

เพียวโอเมก้าตัวขาวตื่นขึ้นมาในช่วงกลางดึก ก่อนที่จะต้องตกใจเพราะระยะห่างของใบหน้าตัวเองกับทรูอัลฟ่าหนุ่ม ดวงตาใสกะพริบตามองปริบ ๆ อยู่นานสองนาน เมื่อเจ้าตัวพยายามคิดหาวิธีที่จะขยับตัวออกจากอีกฝ่าย

เธียร์ต้องขยับตัวอย่างไรกันเพื่อไม่ให้ แมดส์ ไทเลอร์ ตื่นขึ้นมา ขนาดแค่หายใจตอนนี้เขายังต้องพยายามหายใจให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ คนหูไวและประสาทสัมผัสไวแบบไทเลอร์ ต้องตื่นขึ้นมาง่าย ๆ แน่ หากมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเมื่อไม่ได้เห็นดวงตาดุ ๆ ของไทเลอร์เหมือนเมื่อยามตื่นนอน มันทำให้เธียร์ลดความกลัวที่มีต่ออีกฝ่ายไปได้ระดับหนึ่ง

หมับ

นิ้วเรียวสวยที่แตะลงบนริมฝีปากสีเข้มเบา ๆ ถูกคนที่นอนหลับอยู่จับข้อมือเอาไว้แน่น ก่อนที่ร่างผอมของเพียวโอเมก้าจะถูกเหวี่ยงขึ้นไปคร่อมทับบนร่างกายแข็งแรงของคนที่ลืมตาตื่นขึ้นมา

“เรา…”

ฝ่ามือขาวข้างหนึ่งเท้าลงกับหน้าท้องแข็งแรงของทรูอัลฟ่าหนุ่ม จนรับรู้ได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นที่เคยแนบชิดกับแผ่นหลังของตัวเอง เธียร์ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร เพราะการกระทำเมื่อครู่ของตัวเอง เจ้าตัวก็ทำมันลงไปอย่างไม่รู้ตัว กว่าจะรู้ตัวอีกทีมือขาวก็ยื่นไปแตะกับริมฝีปากของอีกฝ่ายเสียแล้ว

“ตื่นมาเล่นซนอะไรกลางดึกแบบนี้กันคุณหนู”

ช่างเป็นคำถามที่เพียวโอเมก้าตัวขาวไม่สามารถตอบคำถามของแมดส์ได้

“….”

“ว่ายังไงล่ะ?”

ต่อให้คาดคั้นยังไง คนผิวเข้มก็คงไม่มีวันได้คำตอบจากเธียร์ที่เม้มปากแน่น แถมยังหลบสายตาหนี ราวกับเด็กที่ทำผิดแล้วโดนจับได้

แรงขยับตัวยุกยิกของคนทำผิด ทำให้ฝ่ามือใหญ่ของแมดส์จับช่วงเอวของอีกฝ่าย ร่างกายนุ่มนิ่มที่ทับอยู่ระหว่างช่วงหน้าขาและท้อง มันนับว่าอันตรายนัก

“ไม่เคยมีใครบอกคุณหนูหรือ ว่าไม่ควรขยับตัวด้วยท่าทางแบบนี้บนตัวใคร..”

ท่าทางล่อแหลมที่ไม่ควรเกิดขึ้น เมื่อเพียวโอเมก้าและทรูอัลฟ่าต้องใกล้ชิดกัน

ยิ่งขยับก็ยิ่งเสียดสี ร่างกายที่ถูกขวางกั้นเพียงแค่ผืนผ้า มันจะบดบังอะไรได้สักเท่าไหร่กันเชียว และยิ่งเป็นคู่แห่งโชคชะตามันก็ยิ่งอันตรายกว่าใครเป็นไหน ๆ

“ไม่…”

“อย่าทำแบบนี้กับใครอีก..”

“….”

“เพราะถ้าไม่ใช่ฉัน คุณหนูคงจะได้เสียใจไปตลอดชีวิต”

 

HASTAG #maddogmn

 

Talk : ในที่สุด เพิร์ซ ริชมอนด์ ก็ได้ออกสักที!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.071K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6515 Junkan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 18:21
    ไคฮุนด้วยหรอคะ T_______T
    #6,515
    0
  2. #6458 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 20:01
    โหหหห เพิร์ช ไม่ได้น้องเลยจะเอาพี่ดีแลนแทนเรอะ พี่ดีแลนคงสง่างามมากเลย ขนาดเป็นอัลฟ่าเพิร์ชยังอยากได้ ส่วนน้องเธียร์กับแมดส์ก็คือมีโมเม้นให้ชวนวูบวาบตลอดดด
    #6,458
    0
  3. #6364 ParkMild (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:09
    เห็นแววคู่กัดคู่ใหมร
    #6,364
    0
  4. #6328 __0997 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 12:52
    เพิร์ชกับแมดส์น่าจะเป็นคู่ต่อสู้ที่โคตรจะสูสีอ่ะ สองคนนี้คล้ายกันมากเลย เนี้ยสุดท้ายคุณเยลเวอร์ตันก็ไม่ได้รักลูกเลยซักนิดไม่ว่าจะใคร รักแต่ตัวเอง จำไว้นะว่าถ้าปล่อยลูกสองคนออกไปแล้วได้ดี วันนั้นจะเป็นวันที่เยลเวอร์ตันตกต่ำที่สุด อ้ยน้องงงงแรงดึงดูดมันมากอ่ะเนอะ ขอจำซักนิดก็ยังดี แต่นายแมดส์อดทนเก่งมากกกกก ไม่เคยเห็นนายแมดส์น็อตหลุดแบบจริงจังเลย
    #6,328
    0
  5. #6158 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 12:18
    แมดน่าจะเผาให้หมด สงสารดีแลน แต่เขินมาก แมดมองเธียร์โพสามขวบรึเปล่า
    #6,158
    0
  6. #6128 BBbyunbua (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 22:43
    นับถือแมดมากเลนอ่ะอดทนเก่งจนงง เหมือนรูปปั้นอ่ะแข็งแกร่งละเกิน แต่ชอบนะ ถึงนางจะปากร้าย แต่ให้เกียรติสุดๆอ่ะชอบ
    #6,128
    0
  7. #6059 babemay (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 13:48
    เขินแมดส์กับคุณหนูมาก โอ้ย ดูแลกันอย่างดี ฮือ แต่สงสารพี่ดีแลนมากๆ พ่อนิสัยไม่ดีเลย เห็นแต่ผลประโยชน์มากกว่าลูกตัวเองหรอ
    #6,059
    0
  8. #6029 uuika (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 21:35
    จ้าาาาาา พ่อคนอดทนเก่ง
    #6,029
    0
  9. #5968 doraaung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 18:32
    พ่อเห็นแก่ตัวมากจริงๆ ถึงเราจะตบเข่าฉาดเพราะมันยุบยิบหัวใจ แต่ก็โคตรสงสารเลยอ่ะ ฮ่วยยยย คุณหนูโคตรของความน่ารัก ไทเลอร์นายก็มีความเป็นพ่อบ้านไม่น้อยเหมือนกันนะเออออ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #5,968
    0
  10. #5937 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 13:42
    ไม่ชอบพ่อของเธียร์เลย นอกจากเธียร์กับดีแลนแล้วตระกูลนี้มีไรดีอีกบ้าง ละเธียร์หนูต้องระวังนายแมดไว้ดีๆนะลูก
    #5,937
    0
  11. #5892 Oywctmw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 00:15
    พ่อเป็นไรมากป้ะ มะโห
    #5,892
    0
  12. #5852 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 03:52
    รังเกียจพ่อของคุณหนูมากเอาจริงๆ คนๆ นี้ไม่เคยรักใครหรอกนอกจากตัวเอง ไม่ใช่แค่กับคุณหนู กระทั่งพี่ดีแลนเองก็โดนหางเลขไปด้วย (แต่กรี๊ดมาก ไคฮุน!!!!!!) ส่วนคุณเมเลคคือใจดีเฟรนด์ลี่มาก โชคดีแล้วที่มีเมเลคร่วมทางไปด้วย ไม่งั้นคุณหนูได้เฉาตายแน่ที่ต้องอยู่กับคนดุๆ แบบตาแมดส์ตลอดเวลาเนี่ย ว่าแต่คุณหนูจะไปทำกับใครได้ล่ะ?! ครุพรี่เล่นตัวติดกับเขาขนาดนี้ แหมมมมมม
    #5,852
    0
  13. #5830 UmeMomo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 01:19
    ฮืออออออ คุณหนู อยากจะหอมหัวมาก เก่งมากแล้วค้าบบบบ ;-;
    ((ขอแอบกรี๊ดได้มั้ย ไคฮุน!! กรี๊ด!!!!!))
    #5,830
    0
  14. #5728 dissilyn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:06
    ฮาเดนเจอร์ควรถูกเผาให้วอดทั้งเมือง
    #5,728
    0
  15. #5656 fararaferren (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 13:25
    เป็นตระกูลที่โสมมจริงๆค่ะ ตอนแรกคิดว่าจะทำแต่กับโอเมก้าที่อ่อนแอกว่า แต่จริงๆแล้วหัวหน้าตระกูลไม่รักใครทั้งนั้น แม้แต่ลูกที่เป็นอัลฟ่าก็ยังถูกใช้ไว้เป็นแค่ผลประโยชน์ ที่เลี้ยงเอาไว้ให้สุขสบายก็แค่เอาไว้เป็นหน้าเป็นตา ไม่ใช่รักลูกไม่เท่ากันแล้ว นี่มันเห็นลูกเป็นแค่สิ่งของละนะ

    แต่ฉากน้องคุณหนูกับนายแม้ดก็ทำให้หัวร้อนน้อยลงเยอะ นายแม้ดเล่นกับใจน้องเยอะเลยนะคร่อมเขาหลายรอบละนะ รับผิดชอบน้องชั้นเดี๋ยวเน้!!!

    และคุณเมเลคของหนู ทำอะไรก็ดีไปหมด แค่ยื่นมือเข้าไปช่วยน้องคุณหนูก็แสนจาเท่ห์ อยากราบอก ฮือๆๆ
    #5,656
    0
  16. #5547 lopenav (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:22
    สุดท้ายแล้ว หัวหน้าตระกูลก็ไม่เห็นหัวใครนอกจากตัวเองจริงๆ โคตรเกลียด / ฮือออออออ แมดคือ อดทนเก่งมากนะ ไม่อยากจะชมเท่าไหร่หรอก!!!
    #5,547
    0
  17. #5372 nahme (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 08:42
    โอ้โห พี่แมดเกินต้านมาก อยู่กับคุณหนูนี่ความอดทนสูงขึ้นมาทันใด
    #5,372
    0
  18. #5365 satannoy2929 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 15:12
    ตระกูลเยลเวอตันก้คือใช้ลูกหากินที่แท้ อย่าเรียกตัวเองว่าพ่อเลย /พี่แมดแม่งงงง ใครจะต้านทานไหว
    #5,365
    0
  19. #5177 machada07 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 15:56
    ใครจะไปสอนอะไรแบบนี้ละพ่อแมดส์ กิสสสส อย่าดุน้อง สอนน้องดีดี แง้งงงง
    #5,177
    0
  20. #5171 Crush_on_you (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:50
    น้องจะไปทำกับใครได้ แกตัวติดน้องขนาดนี้อ่ะ
    #5,171
    0
  21. #5164 kmx03 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 23:40
    อิพ่อนิสัยไม่ดีมาก! จะตี!!!
    #5,164
    0
  22. #4967 Prapreng (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:14
    แงงงง สงสารคุณดีแลน;-;
    #4,967
    0
  23. #4842 ปงจี้ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:53
    สงสารพี่น้องตระกูลเยลเวอร์ตันจัง แงงงงงงงงงง
    #4,842
    0
  24. #4543 S8894 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 17:35
    ไคฮุนมั้ยคะ คาดหวังได้มั้ยคะ กรี๊ด
    #4,543
    0
  25. #4490 Mmaaeebb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 00:15
    แว้หสสหสหหสสปสปสปสป นี่เขินมากเขินเหมือนไปนั่งดูอยู่หลังต้นไม้แถวนั้นเลยโง้ยยย คุณหนูตัวเล็กๆนอนดิ้นยุกยิกอยู่บนตัวนายแมดส์อ่ะแม่แง๊
    #4,490
    0