[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 15 : Mad Dog : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,049 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

 

NOTE : ต้อนรับปี 2020 กับนายแมดส์และน้องเธียร์กันค่ะ  ขอให้ทุกคนได้ทำตามเป้าหมายที่หวังไว้ในปีนี้ได้สำเร็จกันนะคะ :)

 

รุ่งเช้าของวันใหม่ค่อย ๆ ชัดเจนจนเต็มตาของคนที่ยังไม่ยอมหยุดเดินทางมาตลอดคืน เวลานับหลายชั่วโมงได้ล่วงเลย จนก้าวเข้าวันใหม่อย่างเต็มตัว เส้นทางในการออกจากฮาร์เดนเจอร์ค่อนข้างจะเป็นการเดินทางที่ยากลำบาก ทั้งต้องใช้เส้นทางที่หลบหลีกผู้คน และต้องระวังภัยจากพวกคนกลุ่มน้อยใหญ่ที่ไม่ได้อยู่ใต้การปกครองของเยลเวอร์ตัน  

ม้าตัวใหญ่ยังคงรักษาความเร็วในการเดินของมันตามที่ถูกควบคุม เส้นทางลัดเลาะเข้าไปในป่าใหญ่ซึ่งขวางกั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายในการเดินทางเดินทางครั้งนี้ จากทั้งคนที่ได้นอนหลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนถึงช่วงเช้าอย่างคุณหนูเยลเวอร์ตัน ก็เป็นส่วนหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ แมดส์ ไทเลอร์ ไม่สามารถเร่งการเดินทางในครั้งนี้ได้เท่าที่คิดไว้

คุณหนูเยลเวอร์ตันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายแต่อย่างใด หลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนออกเดินทาง จะมีก็แต่เพียงหลังมือขาวของเจ้าตัวที่คอยปาดน้ำตาซึ่งไหลออกมาเงียบ ๆ  ในขณะที่คนซึ่งคุมบังเหียนม้าอย่างแมดส์ก็เอาแต่เงียบ จะมีบ้างในบางครั้งที่เมเลคคอยถามไถ่เธียร์อยู่เป็นพัก ๆ ว่ากระหายน้ำบ้างไหม หรือปวดแผลบ้างหรือเปล่า

นับว่าเป็นโชคไม่ดีของคุณหนูเยลเวอร์ตันที่ได้รับบาดแผล ก่อนการเดินทางไกลในครั้งนี้ ระยะห่างจากฮาร์เดนเจอร์ไปยังกรีนเลคมันไม่ใช่ระยะทางใกล้ ๆ เลยสักนิด ยิ่งสภาพอากาศในตอนกลางวันที่ร้อนอบอ้าว รวมไปถึงความแปรปรวนของอากาศในพื้นที่แถบนี้ ก็ย่อมเป็นเรื่องที่คุณหนูเยลเวอร์ตันอาจไม่สามารถอดทนได้เท่ากับเมเลคและแมดส์  

คิดสภาพไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ากว่าที่จะเดินทางไปถึงกรีนเลค พวกเขาจะต้องพบเจอกับปัญหาอะไรบ้าง

เพียวโอเมก้าตัวขาวเอนหลังพิงอกของทรูอัลฟ่าตาดุอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ทั้งที่ก่อนหน้านี้เจ้าตัวเองก็พยายามที่จะไม่เอนตัวพิงอก แมดส์ ไทเลอร์ แต่จนแล้วจนรอด คนหลับก็ไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้เหมือนตอนที่ยังมีสติ  

ใบหน้าของคุณหนูเยลเวอร์ตันในระยะอันตรายที่ห่างไม่ถึงคืบ ทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มยังคงมองไปยังทางด้านหน้า และพยายามไม่ก้มลงมามองคนที่หลับพิงอกตัวเองอยู่  

ไม่ใช่แค่ เธียร์ เยลเวอร์ตัน ที่รู้สึกหรอกว่าความใกล้ชิดของคู่แห่งโชคชะตามันดึงดูดมากแค่ไหน เพราะ แมดส์ ไทเลอร์ เองก็ไม่ได้รู้สึกต่างจากอีกฝ่ายมากเท่าไหร่นัก มันคงต่างกันที่ทรูอัลฟ่ากลิ่นไม้หอมเลือกที่จะข่มความรู้สึกนั้น และอดทนกับเพียวโอเมก้าตรงหน้าแทน  

แต่ก็ใช่ว่าความอดทนของ แมดส์ ไทเลอร์ มันจะห้ามได้เสมอไปเสียเมื่อไหร่ เพราะเมื่อไหร่ที่แมดส์ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ผลที่เกิดขึ้นก็คงเหมือนกับวันที่พวกเขาสองคนจูบกัน

 

ต้นไม้ในป่าต่างเริ่มทยอยกันเปลี่ยนสีตามฤดูกาลของมันที่กำลังจะมาถึง และนั่นก็ช่วยลดความน่ากลัวของป่าซึ่งมักจะทำให้ผู้คนหลงทาง สายลมพัดเอื่อยในช่วงเช้าตรู่และธรรมชาติที่ปลอดโปร่ง ชวนให้สูดหายใจรับอากาศบริสุทธิ์เข้าอย่างเต็มปอด คงเป็นตัวช่วยขับกล่อมให้เพียวโอเมก้าที่พึ่งจะได้พักผ่อน ได้นอนหลับอย่างสบายมากขึ้น  

คนที่อ่อนเพลียจากทั้งการไม่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสมควรเมื่อคืน และเอาแต่ร้องไห้เงียบ ๆ มาตลอดทาง คงถึงเวลาที่จะได้พักผ่อนเต็มที ความบอบช้ำของจากทั้งร่างกายและจิตใจของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน แสดงออกมาผ่านทั้งการกระทำ คำพูด และสายตาที่มองมายัง แมดส์ ไทเลอร์  

จวบจนดวงอาทิตย์ได้ขึ้นมาทำหน้าที่ของมันอย่างสมควรจะเป็น สภาพแวดล้อมรอบข้างเริ่มเต็มไปด้วยชีวิตชีวา สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างออกมาหากิน จนได้ยินเสียงร้องของพวกมันให้เป็นดนตรีจากธรรมชาติ

“คุณหนู..”  

เจ้าของแผ่นอกกว้างที่ถูกใช้เป็นหมอนหนุนนอน เอ่ยเรียกคนตัวขาวให้ตื่นขึ้น หลังจากที่แมดส์และเมเลคต่างตกลงที่จะหยุดพักกันสักหน่อย ก่อนที่จะต้องเดินทางต่อไปในวันนี้  

เจ้าของเปลือกตาแดงช้ำลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ จากการถูกปลุก แสงสว่างที่แยงเข้าตา ทำให้เจ้าตัวยกมือขึ้นมาขยี้ตาของตัวเองน้อย ๆ ในขณะที่พยายามตั้งสติของตัวเอง เสียงเรียกซ้ำอีกครั้งที่อยู่ใกล้ใบหูเป็นอย่างมาก สร้างความตื่นตระหนกให้กับเพียวโอเมก้าเป็นอย่างยิ่ง ตาสวยที่ปรือปรอยในตอนแรกเมื่อยามถูกปลุก ลืมขึ้นอย่างเต็มตาก่อนจะจ้องใบหน้าดุคมของทรูอัลฟ่าหนุ่มที่มองหน้าตัวเองอยู่  

“ขอโทษ..”  

เธียร์ เยลเวอร์ตัน เอ่ยออกมาทันที เมื่อตั้งสติได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในสภาพแบบไหน เธียร์ขยับตัวเองให้นั่งตัวตรงในทันที ตาคู่สวยเอาแต่มองขนบนแผงคอม้าอย่างไม่รู้จะเอาสายตาไปพักไว้ที่ไหน เจ้าตัวทั้งตกใจที่ตัวเองไปนอนพิงอกอีกฝ่าย และก็ตกใจเช่นกันกับสายตาของแมดส์  

“เราจะพักล้างหน้าล้างตา และกินอะไรกันเสียหน่อย”

“อ่า…” บทสนทนาก่อนหน้าที่เขาทั้งคู่คุยกันล่าสุด ยังคงสร้างบรรยากาศแปลก ๆ ให้ได้ไม่น้อย เมื่อต่างฝ่ายต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าความคิดของตัวเองนั้นไม่ตรงกัน ออกจะตรงกันข้ามจนแทบไม่สามารถปรับเปลี่ยนเลยก็ว่าได้  

แมดส์ ไทเลอร์ ไม่เสียเวลาพูดอะไรให้มากความ เจ้าตัวก็ลงไปจากหลังม้าก่อนคนแรก ก่อนจะเป็นคนคอยช่วยพยุงคนตัวเล็กกว่าให้ลงมาจากม้า ทางด้านเมเลคที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก็เลือกจะเฝ้ามองทั้งคู่อยู่อย่างเงียบ ๆ แทนที่จะเข้าไปกวนประสาทให้แมดส์ได้รู้สึกโมโห    

“ทางด้านนั้นมีลำธารอยู่ น่าจะพอให้คุณหนูทำธุระได้สะดวก” เมเลคเอ่ยบอก ในขณะที่เจ้าตัวนั้นจัดการวางกองฟืนที่ตัวเองไปหามาเมื่อครู่ พร้อมกับสำรวจบริเวณรอบ ๆ นี้ เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาทั้งสามคน “ฉันยังพอมียาเหลือในกระเป๋าอยู่บ้าง นายก็จัดการด้วยล่ะ” 

ประโยคบอกเล่าของเมเลคก็เหมือนกับการมัดมือชกให้ แมดส์ ไทเลอร์ ดูแลคุณหนูเยลเวอร์ตัน  

“หรือจะให้ฉันทำแผลให้คุณหนูก็ได้นะ” เมเลค ฟิทซ์รอย เอ่ยเสนอตัวเอง พร้อมมอบรอยยิ้มมีเลศนัยให้กับแมดส์ โดยไม่ลืมเผื่อแผ่ไปให้กับคุณหนูเยลเวอร์ตัน “ฉันมือเบากว่าไทเลอร์เป็นสิบเท่าเลยล่ะคุณหนู..”

“ชีวิตว่างดีนะ..”

“นายก็เห็นอยู่ว่าฉันว่างมากแค่ไหน เผลอ ๆ อาจจะว่างมากพอที่ดูแลคุณหนูแทนนายด้วยซ้ำ”  

ถึงแม้ แมดส์ ไทเลอร์ สบถด่าอย่างไร้เสียง แต่ทำไมเมเลคจะอ่านปากเพื่อนสนิทตัวเองไม่ออกกัน คนที่มันหัวร้อนง่ายอย่างแมดส์ มันแกล้งสนุกที่สุดแล้วเวลาโดนปั่นประสาท

ท่าทางว่าเมเลคคงมีเรื่องให้ทำแก้เบื่อในระหว่างการเดินทางนี้อีกเยอะแน่นอน  ยกตัวอย่างเช่นการกระตุ้นอะไรบางอย่างในตัวเพื่อสนิทให้แสดงออกมาชัดเจน ก็นับว่าเป็นเรื่องที่เลวไม่หยอก  

อัลฟ่าหนุ่มล่ะอยากจะรู้เหลือเกินว่าคนอย่าง แมดส์ ไทเลอร์ จะรับมือกับคู่แห่งโชคชะตาของตัวเองอย่างไร  

“เราเดินเองได้..” เพียวโอเมก้าผิวขาวเอ่ยบอกคนที่ยังโอบเอวตัวเองไม่ห่าง แถมยังมีท่าทีว่าจะช่วยพยุงต่อไปเรื่อย ๆ อีกด้วย

“ถ้าล้มลงไปขึ้นมา ฉันไม่ช่วยนะ”

“งั้นก็ปล่อยเราสิ..”

คำตอบอันแสนท้าทายของเธียร์ ทำให้แมดส์หน้าตึงในทันที แม้ว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันจะไม่ได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน หรือใช้ใบหน้าอันอวดดี แต่เพราะคำพูดของเจ้าตัวต่างหากที่ทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มฟึดฟัดไม่น้อย  

“เลิกหาเรื่องเจ็บตัวเพิ่มเถอะคุณหนู”

“ถ้านายพูดดี ๆ ไม่ได้ เราก็ไม่อยากพูดกับนาย”

เห็นได้ชัดเลยว่าคุณหนูเยลเวอร์ตันกำลังแสดงความดื้อรั้นของตัวเองออกมา อีกทั้งยังเมินหน้าหนีไปทางอื่น และเสียงหัวเราะแว่ว ๆ ที่ดังมาจากไม่ใกล้ไม่ไกล ก็ไม่พ้นเป็นเมเลคที่เห็นทุกอย่าง

“สงสัยจะเจอของจริง..”

คนที่จัดแจงจุดกองไฟขนาดย่อมเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ แล้วยังหัวเราะในลำคอ ในช่วงจังหวะที่เพื่อนสนิทเดินผ่าน แต่ก็ไม่วายโดนเท้าหนัก ๆ ของแมดส์แตะเข้าที่หน้าขา

“หวังว่ากลับมาทุกอย่างจะเรียบร้อย”  

“ดูด้วยว่านี่ใคร” เมเลค ฟิทซ์รอย ยืดอกพูดอย่างภูมิใจในความสามารถของตัวเอง

“ทำให้มันได้อย่างที่พูด”

อัลฟ่าหนุ่มไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมคุณหนูเยลเวอร์ตัน ถึงมีท่าทีโต้ตอบเช่นนั้นกับไทเลอร์ พื้นฐานที่เป็นคนพูดจาโผงผางไม่สนใจใครของแมดส์ มันเป็นเรื่องที่แก้ยากหากจะต้องแก้ไขขึ้นมาจริง ๆ อาจจะเป็นเพราะด้วยสังคมที่พวกเขาใช้ชีวิต หรืออีกหลาย ๆ อย่างที่หากใครไม่รู้จัก ก็คงไม่มีทางเข้าใจว่าเป็นอย่างไร

ยังไงเรื่องความปากเสียก็คงต้องยกให้ แมดส์ ไทเลอร์ อย่างเถียงไม่ได้

ทางที่ดีควรภาวนาให้คุณหนูเยลเวอร์ตันรับมือกับหมาบ้าให้อยู่หมัดเสียดีกว่า

เพราะถ้าเกิดโดนหมาบ้ามันกัดขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ คนอย่างเมเลคเองก็คงไม่สามารถช่วยอะไรได้

 

 

“อาจจะลำบากหน่อย แต่ตอนนี้คุณหนูคงทำได้แค่ล้างหน้ากับเช็ดเนื้อเช็ดตัว” แมดส์ ไทเลอร์ เอ่ยบอกคนที่นั่งอยู่บนโขดหินข้างลำธารขนาดย่อมซึ่งมีน้ำไหลอยู่ตลอด และนั่นก็ทำให้แมดส์ค่อนข้างมั่นใจว่าน้ำที่ไหลในลำธารนี้ มีความสะอาดมากพอที่จะใช้ดื่มกิน และชำระล้างร่างกายได้

“นายจะอยู่ตรงนี้ด้วยหรือ?” คุณหนูเยลเวอร์ตันเอ่ยถามตาใส ก่อนจะมองคนตัวสูงที่ยังยืนอยู่ไม่ห่าง  

“ฉันก็จะอาบน้ำเหมือนกัน”  

เพียวโอเมก้าตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินคำตอบของไทเลอร์ ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมองซ้ายขวารอบตัวอย่างคิดเพื่อหาทางออกจากสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้  

เธียร์ เยลเวอร์ตัน ตั้งท่าจะลุกเดินหนีอีกฝ่าย แต่ก็ต้องหยุดการกระทำเมื่อเสื้อผ้าที่เจ้าตัวไม่ได้สังเกตว่ามันพาดอยู่บนบ่าของไทเลอร์ ถูกวางลงบนพื้นที่ว่างข้าง ๆ กับเธียร์  

“เช็ดตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ”  

“นายไปเอาชุดพวกนี้มาจากไหน”

ชุดสีเข้มที่เธียร์จำได้ว่าตัวเองไม่ได้ค่อยสวมใส่มันนัก ทำไมถึงมาอยู่ที่ แมดส์ ไทเลอร์ ได้กัน

“มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับฉัน”  

“นายขโมยชุดเรามา!”

“ขโมยชุดคุณหนูมาให้คุณหนูใส่ นี่ยังเรียกว่าขโมยอีกหรือ?”

“นายมัน…”

เสื้อผ้าที่เป็นของส่วนตัวขนาดนี้ ทำไมทรูอัลฟ่านี่ถึงได้ถือวิสาสะขนาดนี้นะ มิหนำซ้ำยังไม่คิดบอกกล่าวกันสักคำเลยด้วยซ้ำ  

“ถ้าจะเถียงฉันอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ท่าทางวันนี้คุณหนูคงไม่ต้องทำอะไรแล้ว”  

“งั้นนายก็อาบไปก่อน เราจะเช็ดตัวทีหลัง”  

“เสียเวลา” ทรูอัลฟ่าหนุ่มว่าก่อนจะถอดเสื้อที่ใส่อยู่ของตัวเองออก โดยไม่ได้สนใจคุณหนูตัวขาวที่เอาแต่ก้มหน้ามองฝ่ามือที่วางอยู่บนตักของตัวเอง “ถอดเสื้อผ้าออกซะ”

“!!!”

เธียร์ที่มัวแต่ตกใจกับคำพูดของ แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อทรูอัลฟ่าหนุ่มเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนที่มือใหญ่จะไล่แกะเชือกบนเสื้อตัวบางที่คุณหนูเยลเวอร์ตันสวมใส่ มือขาวของเธียร์ได้แต่บีบเข้าหากันแน่น เพราะแม้จะกล้าพูดแค่ไหน แต่หากเป็นการกระทำแล้วเจ้าตัวก็ไม่กล้ามากพอที่จะสู้คนตรงหน้า  

“เราทำเองได้..” สาบเสื้อที่แยกออกจากกัน เผยให้ผิวขาวเนียนละเอียดของคุณหนูเยลเวอร์ตัน ซึ่งตัดกันชัดกับผิวสีแทนเข้มของ แมดส์ ไทเลอร์  

ทรูอัลฟ่าหนุ่มทำหูทวนลม ในขณะที่คว้าเอาผ้าผืนเล็กที่พอจะใช้เช็ดตัวได้มาชุบน้ำบิดให้พอหมาด ๆ ก่อนจะส่งมันให้กับเธียร์  

“งั้นก็จัดการดูแลตัวเองต่อ..”

แผ่นอกกว้างสีเข้มซี่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น ตกอยู่ในในระดับสายตาของ เธียร์ เยลเวอร์ตัน อย่างพอดิบพอดี เมื่อทรูอัลฟ่าหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าของเจ้าตัว เส้นเลือดนูนชัดที่ไล่ลงมาตั้งแต่ช่วงลำคอชัดไปจนถึงช่วงแขน ไม่รวมถึงช่วงหน้าท้องที่ปรากฏเส้นเลือดชัดเจนไล่ต่ำลงไปถึงบริเวณเชิงกราน

ร่างกายอันแสนแข็งแรงของทรูอัลฟ่า มันช่างแตกต่างกับร่างกายของคุณหนูเยลเวอร์ตันเหลือเกิน  

“ขอบใจ..”

เธียร์เอ่ยด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง เมื่อหันไปมองเสื้อผ้าชุดใหม่ของตัวเอง ถึงแม้ว่าไทเลอร์จะหยิบมันมาโดยไม่ขออนุญาตก็จริง แต่สำหรับคุณหนูเยลเวอร์ตันแล้ว เสื้อผ้าที่สวมใส่ของเจ้าตัวยังคงเป็นอีกสิ่งที่เป็นเรื่องยุ่งยาก ผ้าเนื้อหยาบอย่างเช่นที่คนปกติทั่วไปใส่ มักจะสร้างผื่นแพ้และบาดผิวของเจ้าตัว จนทำให้ไม่สามารถสวมใส่ได้  

หากไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป เธียร์เองก็คิดว่าคนช่างสังเกตอย่างแมดส์เอง ก็คงจะต้องรู้เรื่องนี้เป็นแน่ถึงได้ทำแบบนี้  

“ถึงจะไม่มีเอนยา คุณหนูเองก็ต้องหัดดูแลตัวเอง”

“….”

“อะไรที่ไม่เคยทำ ก็ลองทำเสีย”

แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ได้เอ่ยเช่นนี้เพื่อตอกย้ำคนที่พึ่งสูญเสีย เพราะที่เจ้าตัวพูดไปทั้งหมด ก็เพียงแค่อยากจะให้คุณหนูเยลเวอร์ตันได้คิดอะไรบ้าง  

 “อื้ม..”  

“ฉันจะไปอาบน้ำตรงด้านนั้น ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ให้เรียกฉันดัง ๆ”

ทรูอัลฟ่าหนุ่มชี้นิ้วไปยังอีกด้านหนึ่งซึ่งอยู่ถัดไปจากตรงนี้ และก็มีกำบังจากโขดหินน้อยใหญ่ที่มากพอจะทำให้ไม่สามารถมองมาเห็นตรงนี้ได้ หากไม่สังเกตจริง ๆ  

เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มพยักหน้าหงึกหงักรับคำของแมดส์ โดยที่มือขาวยังจับสาบเสื้อที่แยกออกกว้างให้ปิดผิวกายของตัวเอง  

หลังจากที่มั่นใจว่าทรูอัลฟ่าหนุ่มเดินออกไปจนลับสายตาแล้ว คุณหนูเยลเวอร์ตันเองก็ค่อย ๆ จัดการทำธุระส่วนตัวของตัวเองด้วยความระมัดระวัง จากแผลเมื่อคืนที่ไม่สามารถโดนน้ำได้ รวมไปถึงความระแวงที่อดกลัวไม่ได้ ว่าจะมีใครมาเห็นตัวเองในสภาพนี้  

ความรู้สึกของน้ำเย็นกระทบเข้ากับใบหน้า เมื่อมือเรียวช้อนเอาน้ำจากลำธารนั้นขึ้นมาล้างหน้าตัวเองเบา ๆ จนทำให้เกิดหยดน้ำเกาะพราวบนใบหน้า ผ้าผืนเล็กถูกนำมาเช็ดตามร่างกายช่วงบนของตัวเอง เพื่อกำจัดคราบความสกปรกต่าง ๆ ที่ติดตามร่างกายออก แม้จะไม่ได้ทำให้รู้สึกสบายเท่ากับการอาบน้ำในอ่างอาบน้ำอย่างเช่นปกติ แต่เธียร์ก็ไม่มีทางเลือกอื่นในตอนนี้  

คนที่ไม่เคยต้องเดินทางไกลเช่นคุณหนูเยลเวอร์ตัน ยังคงไม่สามารถวาดภาพของตัวเองในอนาคตได้ว่าจะเป็นอย่างไร  

อะไรที่ไม่เคยรู้ อะไรที่ไม่เคยพบเจอ สิ่งต่าง ๆ มากมายที่กำลังรออยู่ข้างหน้า คงจะทำให้เธียร์ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น  

เธียร์ยังไม่สามารถทำใจได้กับการจากไปของเอนยา แต่เมื่อคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันก็ทำให้เธียร์ฉุกคิดได้ว่าความเสียใจพวกนั้น คงมีแต่จะบั่นทอนความรู้สึกของตัวเองลงไปอีก  

เสื้อผ้าชุดใหม่ที่ถูกวางไว้ให้ ถูกสวมใส่อยู่บนตัวของเพียวโอเมก้าตัวขาวเป็นที่เรียบร้อย และชุดสีเข้มแบบนี้ยิ่งทำให้ผิวขาวของเจ้าตัวดูสว่างขึ้นไปอีก จนทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มที่พึ่งจะเดินเข้ามานั้นอดคิดไม่ได้ว่าคนตรงหน้านั้นดูเข้ากับทุกสีไปเสียหมด  

“นายไม่ใส่เสื้อหรือไทเลอร์?”  

ทรูอัลฟ่าที่ยังคงเดินเปลือยอกเลิกคิ้วขึ้นสูง ตอนที่ได้ยินคำถามจากคนที่เอาแต่กอดเสื้อผ้าชุดเก่าของตัวเองไว้แน่น  

“เสื้อมันเปียก..” ไทเลอร์เอ่ยตอบ “ส่งเสื้อผ้ามาสิ นี่คุณหนูคงไม่คิดจะเก็บมันไว้ทั้งที่ยังไม่ได้ซักหรอกใช่ไหม?”

“เปล่านะ..” เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มส่ายหัวปฏิเสธจนกลุ่มผมสวยพลิ้วไหว “งั้นเราขอเวลาซักเสื้อผ้าครู่หนึ่งก็แล้วกัน”

“กว่าคุณหนูจะซักเสร็จ เพื่อนฉันคงได้รอคุณหนูจนรากงอกพอดี” ทรูอัลฟ่าหนุ่มยื่นมือมาตรงหน้าคนตัวขาว เพื่อให้เจ้าตัวส่งเสื้อผ้ามาให้กับตัวเอง

“แต่นี่มันเสื้อผ้าของเรา” เธียร์ว่า  

“เอามา” คนหน้าดุเอ่ยเสียงเข้ม เธียร์เองก็ได้แต่ส่งเสื้อผ้าให้กับอีกฝ่ายอย่างจำยอม ทั้งที่เจ้าตัวนั้นแสนจะเกรงใจคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก  

แมดส์ ไทเลอร์ ไม่รีรอที่จะนำเสื้อผ้าของคุณหนูเยลเวอร์ตันมาซักน้ำด้วยความรวดเร็ว พอให้คราบสกปรกต่าง ๆ ได้ถูกทำความสะอาด การกระทำทั้งหมดของคนผิวเข้มที่ตกอยู่ภายใต้สายตาของคนตัวขาว เธียร์ทำได้แค่นั่งมองอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร และลอบสังเกตทรูอัลฟ่าตรงหน้าช้า ๆ อย่างที่ไม่เคยได้ทำมาก่อน

ใบหน้าด้านข้างที่ยังคงจริงจังอยู่เสมอของแมดส์ บ่งบอกได้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นคนที่จริงจังมากแค่ไหน เส้นเลือดตามหลังมือและลำแขนแข็งแรง ทำให้เธียร์ไม่รู้สึกประหลาดใจ ในยามที่อีกฝ่ายโอบอุ้มเจ้าตัวได้อย่างง่ายดาย และไม่ทำให้รู้สึกสั่นคลอนเลยสักนิดเมื่อถูกอีกฝ่ายอุ้ม

ความเงียบที่มักจะกลายเป็นเรื่องปกติ ยามเมื่อต้องอยู่ด้วยกันสองคน คงเป็นเรื่องที่เธียร์ต้องทำใจให้ชิน ธรรมชาติรอบตัวเรียกร้องให้เพียวโอเมก้าตัวขาวหันไปสนใจกับมัน หินก้อนเล็กใหญ่ที่อยู่ใต้ผืนน้ำสีสะอาดมองไปก็ดูเพลินตาดี  จะทั้งต้นไม้หลากหลายที่กำลังแข่งกันเปลี่ยนสี หรือจะเป็นสัตว์ตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนต้นไม้ จนเกิดเสียงร้องที่เหมือนเป็นการพูดคุยของพวกมันขึ้น  

หมับ!

ข้อมือขาวเพียวโอเมก้าถูกจับไว้ในชั่ววินาที เมื่อเจ้าตัวตั้งใจจะหยิบใบไม้ที่ร่วงลงมา จนติดกลุ่มผมสีสว่างของแมดส์ออกให้ แต่สัญชาตญาณของแมดส์ที่ไวเป็นทุนเดิม ก็ทำให้เจ้าตัวนั้นเผลอคว้ามือของอีกฝ่ายไว้  

“เราแค่จะหยิบใบไม้ออกจากผมนาย..” คนตาใสว่าเสียงเบา

แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ได้จับข้อมือของเพียวโอเมก้าขาวแรงแต่อย่างใด เพราะหลังจากที่เธียร์เอ่ยบอกแบบนั้น ทรูอัลฟ่าหนุ่มก็ปล่อยข้อมือขาว แล้วจัดการกับเสื้อผ้าในมือของตัวเองต่อ ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างจากการอนุญาตกลาย ๆ ที่ให้คนตัวขาวได้ทำอย่างที่พูด

ใบไม้ใบเล็กถูกหยิบออกจากเส้นผมสีสว่างอย่างเบามือ โดยฝีมือเจ้าดอกแม็กโนเลียที่นั่งอยู่ในตำแหน่งสูงกว่า ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับมาสนใจทรูอัลฟ่าหนุ่มซึ่งกำลังซักเสื้อผ้าให้ตัวเอง แทนที่จะสนใจธรรมชาติรอบข้าง

“แดดแรงแบบนี้ ใช้เวลาไม่นานผ้าก็คงจะแห้ง”

“นายไม่ได้โกรธเราเรื่องเมื่อคืนใช่ไหม..”

“แล้วทำไมฉันต้องโกรธ” แมดส์ ไทเลอร์ ย้อนถามคนตัวขาวที่เปิดประเด็นบทสนทนาขึ้น

“เราพูดจาไม่น่ารัก.. ตอนนั้นเราโกรธนายมาก ๆ ก็เลยพูดแบบนั้นออกไป”

“คุณหนูนี่ประหลาดคนดีนะ..” นักฆ่าหนุ่มเอ่ยบอกคนตาใส “ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้พูดจาดีอะไรด้วย แต่ทำไมยังใส่ใจกับเรื่องแค่นี้กัน”

“การที่นายพูดจาไม่ดีใส่เรา มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องโต้ตอบนายด้วยการกระทำแบบเดียวกัน”

“….”

“ก็นายบอกเองไม่ใช่หรือว่าทุกคนไม่สามารถเข้าใจเราได้ แต่ก็อย่าลืมสิว่าเราเองก็ต้องยอมรับในสิ่งที่คนอื่นเป็นเหมือนกัน”

“ไม่จำเป็น..” คำปฏิเสธของคนตาดุ ทำให้คนที่ตั้งใจจะพูดคุยกับอีกฝ่ายดี ๆ หงอยลงไปอย่างถนัดตา

“นายกำลังปกป้องตัวเองจากอะไรกันอยู่ไทเลอร์…”

“….”

“กำแพงที่นายตั้งไว้มันสูงมากขนาดนั้นเลยหรือ ถึงทำให้นายต้องโดดเดี่ยวขนาดนี้”  

“หยุดพูดเถอะคุณหนู” แมดส์ ไทเลอร์ ชักจะรู้สึกว่าการรับมือกับคุณหนูเยลเวอร์ตัน มันไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไปสำหรับตัวเอง  

เธียร์ เยลเวอร์ตัน ที่บางครั้งก็หวาดกลัวทรูอัลฟ่าจนตัวสั่น แต่ในบางครั้งก็กลับกล้าหาญเหลือเกิน ในการพยายามที่จะเข้าใจความคิดของนักฆ่าหนุ่ม

“นายจะให้เราเข้าใจยังไง ในเมื่อนายเองก็เป็นคนที่ทำให้เราสับสน..”

“สับสน?”

“ถ้านายรำคาญเราจริง ๆ และไม่ได้ตั้งใจช่วยเราอย่างที่ปากพูด นายจะหงุดหงิดใส่เพื่อนตัวเองทำไมกัน”

“….”

“เมเลคก็แค่จะช่วยเรา แต่นายก็กลับทำเหมือนมันเป็นเรื่องที่ขัดหูขัดตาไปหมด”

“นี่คุณหนูคงไม่ได้คิดว่ามันเพราะเป็นเรื่องของคู่แห่งโชคชะตาหรอกใช่ไหม?”

“แล้วถ้าเราตอบว่าใช่ นายจะกล้ายอมรับไหม” เจ้าดอกแม็กโนเลียในตอนนี้ช่างกล้าหาญเหลือเกิน ในการต่อปากต่อคำกับเจ้าของกลิ่นไม้หอมตรงหน้า “นายเองก็หนีสัญชาตญาณพวกนั้นไม่พ้นเหมือนกับเราหรอก”

“หลงรักฉันถึงขนาดนั้นแล้วหรือคุณหนู”

เพียวโอเมก้าตัวบางถึงกับผงะถอย เมื่อจู่ ๆ คนผิวสีเข้มก็หยัดตัวลุกขึ้นยืน และเท้าแขนคร่อมลงบนโขดหินที่เจ้าตัวนั่งอยู่ จนทำให้เธียร์นั้นไม่สามารถขยับไปไหนได้

“ไม่ใช่สักหน่อย..”

“แล้วมันยังไง?” ใบหน้าคมของทรูอัลฟ่าหนุ่มที่อยู่ใกล้ เอาแต่จ้องหน้าเพียวโอเมก้า ยิ่งทำให้คนถูกมองตอบอะไรไม่ถูก นอกเสียจากจะสบตากับอีกฝ่ายเงียบ ๆ ไหนจะปลายจมูกของไทเลอร์ที่เฉียดแก้มขาว ก็ยิ่งทำให้เธียร์ตัวแข็งแข่งกับหินที่ตัวเองนั่งอยู่  

สายตาคมที่เต็มไปด้วยความดุดัน และดูลึกลับในยามที่มอง คงเป็นเสน่ห์ของเจ้าตัวที่ควบคุมเธียร์ให้ไม่สามารถหยุดมองมันได้  

“ถ้าเรารู้ เราจะสับสนแบบนี้ทำไม..”  

“เด็กน้อยเอ๊ย..”  

สัมผัสบางเบาจากฝ่ามือของไทเลอร์ แตะลงบนกลุ่มผมสีปีกกาของคุณหนูเยลเวอร์ตัน พร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ช่างเป็นการกระทำที่ทำให้หัวใจของเพียวโอเมก้าตัวขาวเต้นตึกตักไม่สามารถห้ามไม่ได้

 

ต้องทำอย่างไร เธียร์ เยลเวอร์ตัน ถึงจะสามารถเข้าใจคนอย่าง แมดส์ ไทเลอร์ ได้กัน? 

 

 

HASTAG #maddogmn

 

 

Talk : อยู่ในช่วงนายแมดส์พาคุณหนูเที่ยวแดนใต้กันก่อนนะคะ ขอเวลาให้น้องเรียนรู้ชีวิตแบบนายแมดส์กันหน่อย 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.049K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6457 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 19:47
    น้องงงงง คุณหนูเธียร์เป็นเด็กน่ารักมากๆๆ คำพูดคำจา มาอยู่กับพี่มั้ยลูก ฮือ ไม่ต้องไปสนใจอะไรคนปากแข็งแล้ว บ่ายเบี่ยงอยู่นั่น มีคนน่ารักมาหลงแล้วได้ใจจังนะนายแมดส์!
    #6,457
    0
  2. #6363 ParkMild (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 20:50
    เด็กน้อยเอ๊ยยย ฉันเขิน คำพูดคำจาน้องแสนน่ารักมากเลยดูเหมือนจะค่อย ๆ พูดจากันดี ๆ แล้วนะ
    #6,363
    0
  3. #6352 pranpiya_ipy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 21:12

    กี้ดดดดดดดดดดด คำพูดน้องน่ารักมากกกกก นายเเม้ดเเบบบบบจิเอายังไงงงงงงงง

    #6,352
    0
  4. #6327 __0997 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 12:35
    ถ้าเป็นคู่โชคชะตะให้กันไม่ได้ก็อย่ามาทำให้คุณหนูหวั่นไหนได้ไหมนายแมดส์ โอ้ยยยย ปากแข็งได้ใครมาเนี้ย!!! การกระทำสวนทางกับคำพูดทุกอย่างเลยนะ
    #6,327
    0
  5. #6157 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 12:02
    เอ็นดูน้องมากมั้ย แหมมม
    #6,157
    0
  6. #6127 BBbyunbua (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 22:34
    แหมนายแมด ลูกเราดูไม่ออก แต่เราดูออกนะ แหมมมมมม
    #6,127
    0
  7. #6058 babemay (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 13:32
    น้องงงงงง ต่อปากต่อคำกับนายแมดส์เก่งมากพี่ชอบ ฮือ แต่นายแมดส์เนี่ยคนเขาดูออกค่า >___<
    #6,058
    0
  8. #6026 uuika (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 21:07
    เอ็นดูเขาแหละ แต่ปากแข็ง เห้อ นายแมด
    #6,026
    0
  9. #6002 zepi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 00:18
    นายแมดเอ็นดูน้องหรอไๆๆๆๆ
    #6,002
    0
  10. #5977 Baozi99_Mandoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 01:04
    โอ้โหเด็กน้อยเอ๊ย เอ็นดูเค้าขนาดไหนแล้วอะแมดส์
    #5,977
    0
  11. #5962 doraaung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 21:16
    ร้ายนักนะพ่อหนุ่ม ระวังเถอะ!!!!
    คุณหนูน่ารักไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #5,962
    0
  12. #5936 mefallinginlovewithjeno (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 17:31
    ปากแข็งเหมือนกันนะคับเนี่ย
    #5,936
    0
  13. #5727 dissilyn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 00:45
    ลูกเราคือหลักแหลมเกินคนมาก เข้าถึงอารมณ์ได้ไวจนน่ากลัว
    #5,727
    0
  14. #5652 fararaferren (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 01:40
    ค่ะ นายแมด ค่ะ!!! อยากจะแหมมมมมมม การกระทำทั้งหึงทั้งหวงเขาเบอร์นั้นจนเพื่อนจับได้ น้องก็ยังจับได้อีกแต่ก็ยัฃจะปากแข็งนะคะ
    #5,652
    0
  15. #5546 lopenav (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:05
    'เ ด็ ก น้ อ ย เ อ๊ ย'

    ตรวจพบคนใช้ฟิลเตอร์มัมหมีน้องเธียร์1อัตราค่ะ ปี๊บๆๆๆๆ
    #5,546
    0
  16. #5364 satannoy2929 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 14:57
    สับสนแทนน้องงงงง
    #5,364
    0
  17. #5176 machada07 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 15:23
    พิ่แมดส์มีใจให้น้องยัง น้องน่ารักขนาดนี้แงงง
    #5,176
    0
  18. #5170 Crush_on_you (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:20
    รักพี่แมดมากแหละดูออก ฮือออ น้องเธียร์
    #5,170
    0
  19. #5163 kmx03 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 23:32
    เดาทางเธอไม่เคยถูกเลย เฮ้อ น้องน่าเอ็นดูจังคั้บ แบบว่านุ่มฟู แง
    #5,163
    0
  20. #4841 ปงจี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:34
    นายแมดส์ นายเอ็นดูน้องอ่ะ น้วย
    #4,841
    0
  21. #4789 Prapreng (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 04:43
    ทำคุณหนูใจเต้นแล้วรับผิดชอบด้วย
    #4,789
    0
  22. #4489 Mmaaeebb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 23:45
    คุณหนูน่ารักน่าเอ็นดูไรขนาดนั้นนน นายแมดส์เก่งนะที่ทนได้ไม่จับมาฟัด ตอนท้ายนายแมดส์ก็มาแรงมากนะมีความอ่อนโยนที่แบบหาได้ยากมากกกกแต่มาทีก็คือเขินตายกันไปข้างเลย
    #4,489
    0
  23. #4415 zomzomzomzom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 14:50
    หื้มๆๆๆๆๆ
    #4,415
    0
  24. #4321 thatdimplepeach (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 01:56

    ชอบ พยางเดียวเองแมดมรักก็พยางเดียว

    #4,321
    0
  25. #4272 ปงจี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 17:25
    ไม่ใช่แค่คุณหนูหรอกที่ตามนายแมดส์ไม่ทัน ฉันยังตามไม่ทันเลย โอ๊ยยยยยย ปากแข็งอะไรขนาดนั้นคะพ่อคุณ!!!
    #4,272
    0