[ #MINNO ] MAD DOG ¦ True Alpha x Pure Omega

ตอนที่ 1 : Mad Dog : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,506 ครั้ง
    22 ก.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

INTRO

 

 

Note: ตรวจคำผิดครั้งที่ 1

 

อากาศร้อนอบอ้าวอันเป็นเอกลักษณ์ของเมืองทางตอนใต้ ยังคงเรียกความร้อนออกจากร่างกายในรูปของเหงื่อ จนกลายเป็นเรื่องที่คุ้นเคยสำหรับคนแดใต้ สภาพอากาศคงที่เช่นนี้ของ ‘ฮาร์เดนเจอร์’ นับว่าไม่แปรปรวนเท่ากับเดอะฮิลล์ซึ่งเป็นหน่วยป้องกันของแดนใต้ ซึ่งอยู่ถัดขึ้นไปบริเวณสุดขอบเขตแดนระหว่างแดนใต้และแดนเหนือเช่น

หยาดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผมสีอ่อนไม่ได้สร้างความรำคาญให้กับคนผิวสีคร้ามแดดแต่อย่างใด ความเงียบสงบในช่วงดึกสงัด ยามผู้คนต่างหลับใหลบ่งบอกถึงเวลาที่เริ่มใกล้เข้ามา แววตาดุคมที่สะท้อนกับแสงจันทร์วูบไหวราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังออกล่าเหยื่อในยามค่ำคืน

เจ้าของแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ยังคงเอนหลังพิงกำแพงอิฐอย่างรอเวลา ในขณะที่มือหยาบซึ่งเปื้อนเลือดจะหมุนควงอาวุธในมือตนเองอย่างใจเย็น

คราบเลือดบนฝ่ามือใหญ่ ย่อมเป็นคราบเลือดของทหารที่เฝ้าอยู่บริเวณรอบตัวปราสาทขนาดย่อม ช่างน่าเสียดายที่พวกมันไม่อาจมีลมหายใจอยู่ได้ต่อไป  

เมื่อเหม่อมองสิ่งก่อสร้างซึ่งถูกสร้างขึ้นอยู่กลางทะเลสาบอย่างปราสาทหลังใหญ่ ก็ทำให้ชายหนุ่มนึกขันในใจของตน แม้ภาพตรงหน้าจะดูงดงามสักเท่าไหร่ แต่มันกลับเคว้งคว้างและหดหู่ จนกลายเป็นภาพสวยงามอันขื่นขม

ปราสาทขนาดย่อมกลางทะเลสาบขนาดใหญ่ที่อยู่ถัดออกมาจากเมือง จนห่างไกลจากผู้คน ยังคงเป็นสถานที่เลื่องชื่อของความลับที่สร้างความคลางแคลงใจให้กับผู้คน เรื่องเล่าที่เป็นเพียงคำบอกเล่าปากต่อปากในวงสนทนาของชาวเมือง แต่สุดท้ายทุกคนล้วนแล้วแต่ต่างปิดหูปิดตาและเมินเฉยกับเรื่องพวกนี้ เพื่อรักษาความอยู่รอดของตัวเอง

คุกชั้นดีที่อยู่ในรูปแบบของความงดงามชวนให้พิศวง คงไม่มีใครอยากเฉียดกรายเข้ามาใกล้..

หากมีใครสักคนที่กล้าจะหยิบยกเรื่องของตระกูลเยลเวอร์ตันขึ้นมาพูดคุยและถกเถียงอย่างเปิดเผย ก็คงจะใจกล้าใช่เล่น

ชนชั้นซึ่งถูกแบ่งแยกจากสภาพวรรณะและจากวงศ์ตระกูลที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น ตระกูลคนที่มีอิทธิพลมากที่สุดในฮาร์เดนเจอร์ ก็คงจะหนีไม่พ้นตระกูลเยลเวอร์ตันที่ครองเมืองนี้มานานเกินสองศตวรรษ

‘หากไม่ใช่โอเมก้าจริง ๆ มีหรือที่เยลเวอร์ตันจะส่งคนมาปิดตายที่นี่ขนาดนี้’

บทสนทนาที่ได้ยินเพียงผ่านเลย ในยามเดินปะปนกับชาวเมืองตามร้านรวง เรื่องที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงจากคนแปลกหน้าซึ่งจับกลุ่มพูดคุย ยังคงก้องอยู่ในหูของเจ้าของผิวสีคร้ามแดด

เจ้าของดวงตาดุคมปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างเชื่องช้าอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เจ้าของร่างกำยำจะเริ่มเคลื่อนไหวด้วยความเงียบ ดั่งเช่นบรรยากาศรอบข้างที่ไร้สายลมพัดผ่าน

 

 

 

ทางเดินทอดยาวซึ่งประดับด้วยแสงสว่างจากคบเพลิงด้านข้างค่อย ๆ ถูกดับลงทีละอัน ตามเงาของร่างที่ร่วงล้มโดยไม่ทันได้แผดเสียงร้องของความเจ็บปวดออกมา ดวงตาเบิกโพลนบ่งบอกถึงความตกใจของร่างที่ไร้ลมหายใจได้ดีว่ามันรู้สึกเช่นไรก่อนที่จะตาย

แสงไฟรอบข้างปราสาทถูกดับลงจนเหลือแต่เพียงความมืด ร่างสูงใหญ่ยังคงก้าวเดินอย่างเงียบเชียบราวกับไร้ตัวตน มันไม่ต่างจากอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้าไปภายในตัวปราสาท บรรดาผู้คนที่กำลังหลับใหลคงไม่มีทางระวังตัวใด ๆ นอกเสียจากจะจมดิ่งไปกับความฝันที่ขับกล่อมให้ผู้คนได้หลับใหลในค่ำคืนนี้

ฝันร้ายที่ถูกปลุกขึ้นในยามค่ำคืน คงเป็นเรื่องโชคร้ายสำหรับใครสักคนที่ตื่นขึ้นมาในช่วงเวลานี้

ภายในปราสาทถูกตกแต่งด้วยข้าวของมีค่าไม่น้อย แต่ต่อให้ดูน่ามองสักเท่าไหร่ หากพิจารณาดูดี ๆ แล้วก็กลับเป็นเพียงความงดงามที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบังหน้า ห้องหับที่ถูกแบ่งแยกเป็นสัดส่วนทำให้เจ้าของร่างกำยำต้องตัดสินใจเลือกทิศทางในการก้าวเดิน เพื่อหาเป้าหมายที่ทำให้ตัวเองต้องมาเหยียบที่ฮาร์เดนเจอร์ในครั้งนี้

มันไม่ผิดอย่างที่เจ้าตัวคิดเลยสักนิด ในเมื่อปราสาทนี้นั้นมันคือความจอมปลอมของตระกูลเยลเวอร์ตันอย่างแท้จริง แม้แต่เหล่าคนรับใช้ที่สมควรจะมี ก็กลับน้อยคนเสียจนสามารถนับได้ด้วยมือเพียงข้างเดียว

บันไดวนที่ถูกแกะสลักอย่างบรรจง นำพาคนตาดุขึ้นไปด้านบนซึ่งหลงเหลืออีกหนึ่งห้อง มันคงเป็นที่สุดท้ายและเป็นเป้าหมายของเจ้าตัวในครั้งนี้

บานประตูไม้ที่ถูกประดับตกแต่งบดบังด้วยผ้าลวดลายราคาแพงที่ห้อยลงมา ก็ถือได้ว่าเยลเวอร์ตันยังคงมอบเกียรติที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดให้กับใครบางคนอยู่บ้าง

เสียงแว่วจากทางด้านในห้องคลับคล้ายจะเป็นเสียงของโซ่ที่ถูกลากไปมากับพื้นห้อง ทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูหยุดยืนฟังอย่างเงียบ ๆ เสียงพึมพำที่เล็ดลอดออกมาเพียงแผ่วเบาให้พอจับใจความได้คร่าว ๆ ว่ามันคือการสวดภาวนา แต่ผู้บุกรุกก็ยังคงใจเย็นมากพอที่รอให้เสียงด้านในเงียบลง จึงเอื้อมมือไปเปิดบานประตูตรงหน้าอย่างช้า ๆ

เสียงบานประตูที่เปิดขึ้นพร้อมกับผู้มาใหม่ ทำให้คนที่อยู่ภายในห้องซึ่งเป็นเจ้าของเสียงเมื่อครู่ผินหน้ากลับมามองด้วยความตื่นตระหนก แม้เงาดำจะพาดผ่านเข้าที่ใบหน้าของร่างกำยำ แต่ทว่าเมื่อช่วงขาแข็งแรงได้ก้าวเท้าเดินเข้ามาภายในห้อง ก็ทำให้คนที่เคยคุกเข่าอยู่ก่อนหน้าถดตัวถอยหลังหนีในทันที

ดวงตาดุคมจ้องมองร่างขาวคล้ายจะชอบใจที่ร่างกายของโอเมก้าตรงหน้ากำลังสั่นเทาด้วยความตื่นกลัว มือขาวซีดเหมือนคนไม่เคยโดนแดดสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน แม้จะมีเพียงแสงไฟอันน้อยนิดภายในห้อง จนทรูอัลฟ่าอดดูแคลนความอ่อนแอที่สะท้อนออกมาของอีกฝ่ายอย่างเสียไม่ได้ ท่าทางขี้โรคเสียขนาดนี้ มันก็คงไม่แปลกที่จะถูกเก็บซ่อน..

ความกระวนกระวายของอีกฝ่ายแสดงออกมาผ่านการกระทำทุกอย่าง ตั้งแต่ดวงตาคู่งามที่กำลังเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำสีใส หรือแม้กระทั่งมือขาวที่แสนจะสั่นเทาซึ่งกำลังพยายามจะปลดโซ่ที่ล่ามข้อเท้าของตัวเองไว้

ก็คงต้องเชื่อแล้วว่าเรื่องจุดด่างพร้อยของตระกูลเยลเวอร์ตันนั้นมีอยู่จริง หลักฐานสำคัญที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในที่หวงห้าม ไม่ต่างจากคุกคุมขัง มันก็คือ เธียร์ เยลเวอร์ตัน  

ร่างกายดูเล็กกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกัน คงเป็นผลมาจากเพศรองที่กำหนดชีวิตทางสังคมของอีกฝ่าย แม้จะมีเส้นผมสีเข้มที่ปกปิดใบหน้า แต่ก็ยังคงไม่สามารถปิดบังเครื่องหน้างดงามของอีกฝ่ายได้  และยิ่ง แมดส์ ไทเลอร์ ขยับตัวเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้คนตัวขาวนั้นขยับจนแทบจะกลืนกินเข้าไปกับกำแพงห้องเสียจนน่าขัน

ทั้งที่ยังไม่ได้แม้แต่จะเปิดปากสนทนาใด ๆ แต่ตัวตนของ แมดส์ ไทเลอร์ กลับสร้างความหวาดกลัวให้บุตรชายคนเล็กของตระกูลเยลเวอร์ตันได้มากโข จนเหยื่อตัวน้อยแทบจะขาดหายใจ แม้จะยังไม่ถูกแตะต้องก็ตาม

โซ่ตรวนเส้นใหญ่ดูจะหนักเกินไปสำหรับข้อเท้าเล็กของคนที่ถูกจองจำ รอยแดงที่ข้อเท้ายังคงมีให้เห็นเล็กน้อย คงจะเกิดจากการเสียดสีของผิวเนื้อและเหล็กที่บาดเข้ากับผิวเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยแดง

“ไม่คิดจะทักทายกันสักหน่อยหรือ?”

ประโยคคำถามที่เหมือนจะเป็นมิตร แต่กลับหยาบกระด้างทั้งน้ำเสียงและแววตาของทรูอัลฟ่า ไม่ได้ช่วยทำให้ริมฝีปากสีระเรื่อยอมอ้าปากพูดแต่อย่างใด จนกระทั่ง..

“อึก..”

เสียงที่ถูกข่มไว้อย่างถึงที่สุดหลุดรอดออกมา เมื่อมือใหญ่จงใจกระชากโซ่อย่างแรง ทำให้คนที่กำลังนั่งชันเข่าถลาเข้ามาใกล้กับตัวเองมากขึ้น จนได้กลิ่นหอมหวานของดอกแมกโนเลียที่ลอยเข้าแตะจมูกอย่างชัดเจน

กลิ่นประจำตัวอย่างเช่นดอกแมกโนเลียน ย่อมแสดงออกถึงความสง่างามเช่นดอกไม้ที่บอบช้ำได้ยาก แม้จะโดนพายุพัดกระหน่ำ ภายนอกที่ดูงดงามดูละมุนตา แต่ก็ยังแข็งแกร่งเช่นกลีบดอกแมกโนเลียซึ่งมีความแข็งแรง

“ช่างเป็นเยลเวอร์ตันที่ไร้เกียรติเสียจริง..”

 

 

HASHTAG: #maddogmn

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.506K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,517 ความคิดเห็น

  1. #6516 candyryu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 23:23
    น้อง ╥ ╥
    #6,516
    0
  2. #6443 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 11:23
    นายอย่าทำน้องงง ฮือ
    #6,443
    0
  3. #6353 ParkMild (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 14:47
    แง สงสารน้อง
    #6,353
    0
  4. #6285 __0997 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 21:44
    ปากร้ายแต่ต้นเรื่องเลยน้านายแมดส์ สมมงจริงๆๆ คนดุอยู่ที่ไหนก็ดุ น้องเธียร์ขวัญกระเจิงหมดแล้วลูกเอ้ยยยย
    #6,285
    0
  5. #6217 qqaqe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 14:40
    ไอพี่แมดส์ เบาาาาาา
    #6,217
    0
  6. #6143 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 01:45
    อ้ากกกกก อย่าทำน้อง!!
    #6,143
    0
  7. #6113 BBbyunbua (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 18:46
    นายแมดคือโหดเสมอต้นเสมอปลายจ่ะ
    #6,113
    0
  8. #6046 babemay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 10:39
    นายแมดส์ อุกอาจมากสมกับเป็นแมดส์ไทเลอร์ แต่แค่ตอนแรกก็สงสารน้องเธียร์ ฮือถึงกับโดนล่ามโซ่เลยหรอ
    #6,046
    0
  9. #6042 KimCho (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 11:43
    ปากน่ะคุณพี่ เจอกันแปปเดียวเองนะเธอ
    #6,042
    1
    • #6042-1 BBbyunbua(จากตอนที่ 1)
      7 ตุลาคม 2563 / 18:45
      ขอโทษนะคะ ขออนุญาตนะคะ55555555555ชอบคอมเม้นคุณมากค่ะ อ่านแล้วหลุดขำเลบ🤣
      #6042-1
  10. #5998 zepi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 16:37
    แงพึ่งกดเข้ามาอ่าน น่าติดตามมากๆเลยย
    #5,998
    0
  11. #5948 doraaung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 14:08
    มาหาน้องเธียร์แล้ววววววว ค
    #5,948
    0
  12. #5912 nmisthebest (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 00:17
    น้องเธียร์ลูก t—t
    #5,912
    0
  13. #5880 Oywctmw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 16:36
    ทำไมต้องดุ T__T
    #5,880
    0
  14. #5831 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 05:22
    ถนอมน้องหน่อยสินายแมดส์!!!!
    #5,831
    0
  15. #5733 Ssnnman (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 20:16
    น้องเธียร์ลูกแม่😣😭😭😭
    #5,733
    0
  16. #5639 fararaferren (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 23:11
    นายแมดด ยูแรงมากนะ ทำไมต้องว่าน้องงงงง
    #5,639
    0
  17. #5531 lopenav (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 18:19
    ฮือ เปิดมาน้องก็ช้ำเลย ;-;
    #5,531
    0
  18. #4825 ปงจี้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 00:44
    นายแมดส์ทำไมต้องทำน้องแรงด้วยเนี่ย
    #4,825
    0
  19. #4812 kmx03 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 21:45
    อย่าร้ายดิพ่อออออ
    #4,812
    0
  20. #4254 ปงจี้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 03:35
    อย่าทำน้องงงงง แงงงงง้ ถึงกับขังน้องแล้วล่ามโซ่เลยหรอ ฮืออออออ ใจแม่😭
    #4,254
    0
  21. #4041 nutnanbb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 01:04
    น้องของแม่;-;หนูเจ็บแย่เลยลูก ฮือออออ
    #4,041
    0
  22. #4025 suhkieinjun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 09:58
    ร้ายจังเลย;-;
    #4,025
    0
  23. #3578 sevenmealsaday (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 13:22
    ร้ายตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรกเลยนะนายแมดส์
    #3,578
    0
  24. #3396 pplinyeol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 00:57
    แอแงงงงงงงงงง ทำไมใจร้ายกับน้องแบบนี้ ถึงกับต้องล่ามโซ่เลยเหรอโหดร้ายมากเลย แล้วตาคนนี้ก็มาซ้ำเติมน้องอีก ปากร้ายที่สุด!!!
    #3,396
    0
  25. #3332 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 18:18

    อย่าร้ายกับน้อง!

    #3,332
    0