[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 7 : Young Master : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,190 ครั้ง
    22 พ.ย. 62


 


 


 


 


 



 


 

“โทษทีนะที่ต้องขัดจังหวะ..”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์แกล้งไอเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยคำขอโทษซึ่งเป็นเพียงแค่ข้ออ้างกับผู้มาเยือนที่รออยู่ภายในห้องทำงานของกองประจำการ เชสเพียงเสสายตาอย่างเป็นการรักษามารยาท เพื่อให้คนทั้งคู่นั้นจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนที่จะพูดคุย

แสงไฟสีนวลในห้องที่ส่องสว่างทำให้ไทเลอร์เห็นอัลฟ่าแดนเหนือได้อย่างชัดเจน คนหนึ่งที่มีรูปร่างสูงชะลูดกับใบหน้าดุคม ส่วนอีกคนก็คือเจ้าของใบหน้าที่พระเจ้าสรรค์สร้างซึ่งคลับคล้ายคลับคลากับคนที่เชสพึ่งส่งไปที่โรสต์เมื่อช่วงก่อนฟ้าสาง

“ยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งที่ทำให้พวกนายเสียเวลารอ” เชสกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากที่สามารถทำให้หัวคิ้วของ ริโอ สเปนเซอร์ ขมวดเข้าหากันได้อย่างไม่ยาก

“เป็นหัวหน้าหน่วยมันก็งานยุ่งดีไม่ใช่หรือ ไทเลอร์” อัลฟ่าร่างสูงชะลูดเอ่ยโดยใช้สายตากดดันให้คนที่ยืนอยู่ข้างกายขยับถอยห่างออกไป

ถ้าเชสหูไม่เพี้ยนเสียงของริโอนั้นดูเหมือนจะลงน้ำหนักกระแทกที่นามสกุลของเขาเสียจนรู้สึกได้

“ก็ตามที่นายเห็น” เชสตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง โดยไม่มีทีท่าจะเชื้อเชิญแขกผู้มาเยือนแต่อย่างใด ซึ่งนั่นก็เท่ากับเป็นการไม่ให้ความเคารพคนที่มีอำนาจสูงสุดในแดนเหนือตอนนี้

แต่แล้วยังไง? ในเมื่อที่นี่คือเดอะฮิลล์และอยู่ในแดนใต้ ไม่มีตรงไหนระบุไว้ว่าที่นี่คือแดนเหนือ เรื่องอะไรกันที่เชสจะต้องให้ความเคารพ ริโอ สเปนเซอร์ เพราะเท่าที่วันนี้เชสยอมใส่ชุดเต็มยศแค่นี้มันก็มากพอแล้ว สำหรับการให้เกียรติพวกสเปนเซอร์

“ยุ่งขนาดนี้แต่นายก็ยังดูมีเวลาแส่เรื่องของพวกฉัน” เชสเงยหน้าขึ้นสบตากับอัลฟ่าแดนเหนือที่กำลังต่อว่าตัวเองด้วยสายตาที่ไม่มีความเกรงกลัว มิหนำซ้ำรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงเผื่อแผ่ไปถึงคนข้างกายของริโอ

“ถ้าจะพูดถึงเรื่องเมื่อกี้ ฉันก็ขอโทษแล้วนี่” เชสยังคงฉีกยิ้มไม่เลิกก่อนจะพูดต่อไปโดยไม่สนสีหน้าของริโอที่ดูนิ่งมากขึ้นกว่าเดิม “ห้องก็ห้องฉัน ถึงจะเอาไว้รับรองพวกนาย แต่ก็ไม่ได้ความว่าจะเอาไว้ให้นายพลอดรักกับเลสลีย์”

ฝีปากของไทเลอร์ยังคงร้ายกาจไม่มีตก ไม่ว่าจะกับใครหน้าไหนเจ้าตัวก็พร้อมจะใช้วาจาของตัวเองเชือดเฉือนอย่างไม่ลังเล

ฝั่งคนที่ถูกดึงเข้ามาในบทสนทนาก็ยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ต่างจากสเปนเซอร์ที่ยังคงมองเชสนิ่ง ๆ แต่เชื่อเถอะว่าในใจของเลสลีย์คนโตคงอยากเข้ามาบีบคอเชสเต็มทน

เขารู้จักอาเธอร์ดี... แม้จะตกใจกับสิ่งที่ไม่คาดคิดซึ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ก็ตาม

“อย่าเบี่ยงประเด็นดีกว่าไทเลอร์”

“แล้วนายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรไม่ทราบ เพราะเท่าที่ฉันแส่ก็คงเป็นเรื่องที่นายจูบกับเลสลีย์เมื่อครู่” หัวหน้าหน่วยได้ยินเสียงหัวเราะหึในลำคอของเลสลีย์คนโต ก่อนที่เจ้าตัวจะเลือกเมินหน้าหนีออกไป ราวกับไม่อยากใส่ใจบทสนทนาของทั้งคู่ที่กำลังใช้คำพูดฟาดฟันกันอยู่

“ส่งตัวแอชเชอร์มาให้ฉัน”

“แอชเชอร์?” เชสทวนชื่อซ้ำก่อนจะใช้มือลูบคางของตัวเอง แสร้งทำเป็นใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยตอบริโอด้วยน้ำเสียงที่ฟังยังไงก็แสนจะยียวนชวนให้เอาหมัดกระแทกหน้า “ใช่คนที่นายสั่งให้เซบาสเตียนฆ่าในแบล็คฟอเรสต์วันนั้นไหมนะ”

ทางฝั่งของริโอเองเมื่อเห็นท่าทีที่กวนประสาทของเชสก็ได้แต่ข่มอารมณ์คุกรุ่นภายในใจของตัวเอง ทั้งหงุดหงิดสายตาของเชสที่มองอาเธอร์ ทั้งหงุดหงิดคำพูดที่วกไปวนมาชวนให้รำคาญใจ ก่อนหางตาคมจะเหลือบมองร่างขาวจัดของคุณชายตระกูลเลสลีย์เพื่อสังเกตปฏิกิริยา แต่ก็ไม่เห็นท่าทีที่เจ้าตัวจะแสดงออกมาให้จับได้คาหนังคาเขา

“แอชเชอร์อยู่ที่ไหน..”

“นั่นสิ อยู่ที่ไหนกันดี..” แม้เชสจะเห็นว่าเลสลีย์คนโตเริ่มตาแข็งใส่ตัวเองแต่เจ้าตัวก็คงตีรวนไม่เลิก ก็มันน่ากวนประสาทใช่น้อยเสียเมื่อไหร่ เป็นแขกเสียเปล่าแต่กลับมาทำอะไรที่ไม่สมควรให้หัวหน้าหน่วยเป็นเชสได้เห็นเสียอย่างนั้น แถมยังไม่มีท่าทีกระดากอายอะไรเสียเลย “แล้วนายรู้ไหมว่าปกติแล้ว คนแดนเหนือที่ดื้อดึงลงมาที่แดนใต้ สุดท้ายแล้วถูกส่งไปที่ไหน”

“ฉันไม่อยากมีปัญหากับนาย ไทเลอร์”

แม้ขีดความอดทนของริโอจะยังไม่หมดในตอนนี้ แต่ก็คงใกล้จวนเจียนเต็มที

“จะเชื่อหรือไม่เชื่อ มันก็แล้วแต่นาย..”

“....”

“ถ้าอยากได้ตัวนัก นายก็คงต้องไปเอาคืนจากพวกหน่วยกลางของแดนใต้เอาเอง” เจ้าตัวเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นพลางเดาะลิ้นในปากเพื่อเว้นจังหวะการพูด “เพราะฉันเองก็ไม่ได้รับจ้างหาตัวคนหาย”

“ฉันบอกนายแล้วริโอ นายก็ไม่เชื่อ” เสียงทุ้มฟังรื่นหูของเลสลีย์คนโตเอ่ยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อัลฟ่าตัวสูง โดยที่มือเรียวสวยแบบที่เชสเคยเห็นของเลสลีย์คนเล็กนั้นจับเข้าที่แขนของริโอ

“ฉันคุยกับไทเลอร์อยู่อาเธอร์” เมื่อถูกดุเจ้าของร่างขาวซีดก็ก้าวถอยห่างออกด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่พ้นถูกวงแขนของริโอโอบเอวเอาไว้ก่อน “นายช่วยฟังเงียบ ๆ ได้หรือเปล่า”

“พึ่งจะรู้เหมือนกันว่านายสองคนสนิทกันถึงขนาดนี้ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่านายจะยอมให้ใครมาทำตัวเป็นเจ้าของเจ้าของแบบนี้”

อาเธอร์ถึงกับหน้าหงิกเมื่อถูกเชสกวนประสาท มือขาวพยายามแกะแขนของคนที่โอบเอวตัวเองออก โดยไม่สนใจว่าริโอจะส่งสายตาดุตัวเองมากแค่ไหน

“นายมั่นใจนะว่าส่งไปที่หน่วยกลางแล้ว?”

“ยิ่งกว่ามั่นใจ” เชสตอบอย่างไม่ลังเล “นายคงไม่คิดว่าฉันจะเอาชีวิตลูกน้องตัวเองมาเดือดร้อนหรอกจริงไหม”

“ถ้านายทำแบบที่พูดฉันก็สบายใจ แต่ถ้าไม่ใช่อย่างที่นายว่าล่ะก็ ครั้งหน้าฉันกับนายคงไม่ได้มายืนคุยกันแบบนี้อีกแน่”

“จะว่าไปนายนี่ก็ใจร้ายไม่หยอก กล้าถามถึงน้องชายต่อหน้าพี่ชายเขาได้ยังไงกัน..”

“ฉันไม่ได้จะฆ่าแอชเชอร์”

“แต่ถ้าวันนั้นฉันช่วยไม่ทัน พวกเกรย์วูล์ฟฝั่งนายคงขย้ำเขาไปแล้ว”

“เซบาสเตียนทำเกินคำสั่งของฉัน”

“ได้ยินไหมเลสลีย์? ได้ยินชัดไหมว่าคนที่ยืนอยู่ข้างนายเห็นค่าชีวิตของน้องนายมากแค่ไหน” เชสไม่ได้ใส่ไฟ แต่ทุกอย่างมันแสดงออกมาเอง

“ฉันได้ยินอะไรพวกนี้จนจำได้ขึ้นใจแล้วไทเลอร์” ใบหน้าเย่อหยิ่งที่แสนถือดีตามแบบฉบับของเลสลีย์ ตอบกลับเชสด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “แค่วันนี้ฉันได้ยินคำตอบจากปากนายชัด ๆ มันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีมากแล้ว”

“อาเธอร์!”

“ถ้าเป็นไปได้ ฉันเองก็อยากจะเป็นแอชเชอร์ด้วยซ้ำเลยตอนนี้” แววตาแข็งกร้าวของเลสลีย์ตวัดมองริโอด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะขืนตัวออกจากอีกฝ่ายแล้วเดินถอยออกไป

“ไม่เอาน่า อย่ามาทะเลาะกันให้คนนอกอย่างฉันรู้เรื่องด้วยสิ” เชสโบกมือปัด ๆ อย่างไม่อยากจะสนใจกับความเป็นไปของทั้งคู่ “ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของพวกนาย”

“ฉันจะออกไปอยู่กับเซป เชิญนายคุยกับไทเลอร์ตามสบาย” อาเธอร์พูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกห้อง ทิ้งไว้ก็แต่ริโอที่ดูหัวเสียไม่น้อย

“ไหนว่าพวกเลสลีย์เป็นกบฏ.. แต่ทำไมฉันไม่เห็นนายปฏิบัติตัวกับเลสลีย์คนโตเหมือนนักโทษ”

“นั่นก็คงไม่ใช่เรื่องของนาย”

“อ่า.. จริงสินะ” เชสยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าไม่จางหาย แม้จะถูกริโอกดดันมากแค่ไหนก็ตาม “ไม่ใช่เรื่องของฉันอย่างที่นายว่าจริง ๆ ด้วย”

“เรื่องของแอชเชอร์ ถ้านายบริสุทธิ์ใจจริง ๆ ก็คงจะไม่มากไปถ้าฉันจะขอค้นในเดอะฮิลล์”

“ข้อแลกเปลี่ยนล่ะ” แน่นอนว่าเชสไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบอยู่เพียงฝ่ายเดียว มันไม่มีเหตุผลที่จะต้องยอมให้พวกแดนเหนือมาวุ่นวายกับเดอะฮิลล์ โดยที่ฝั่งเขาเองก็ไม่ได้รับประโยชน์

“นายอยากได้อะไร?” ริโอโยนหินถามทางให้เชสเลือกทันที “ฉันยินดีให้ได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องของเลสลีย์...”

“มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องอยากได้ตัวเลสลีย์กัน” หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์หัวเราะออกมาเบา ๆ หลังจากหยัดตัวลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย “แค่ขอตัวอาเธอร์ไปจิบน้ำชากับฉัน มันคงไม่มากเกินไปที่สเปนเซอร์จะให้ได้หรอกจริงไหม”

“เซบาสเตียนต้องไปกับอาเธอร์..”

แม้ริโอจะลังเลแต่สุดท้ายเจ้าตัวก็ยอมตกลง ถึงจะไม่พอใจมากแค่ไหนก็ตาม เชสเองก็ได้แต่ยกยิ้มสะใจเมื่อเห็นท่าทีหัวเสียของริโอยามที่ตัวเองพาอาเธอร์ไปหาเอริค

“แบบนี้สิค่อยน่าแลกเปลี่ยนหน่อย แต่บอกไว้ก่อนนะว่าคนของฉันไม่ได้ใจเย็นแบบพวกนาย.. เกิดไปทำอะไรให้ไม่พอใจแล้วถูกทำร้ายขึ้น ฉันจะถือว่าพวกเราทำเพื่อป้องกันตัว”

“อย่ามาเจ้าเล่ห์น่าไทเลอร์”

“ใครจะไปเลือดเย็นได้เท่านายกันล่ะริโอ”

“....”

“อย่าลืมค้นทุกซอกทุกมุมเสียล่ะ เอาให้มั่นใจไปเลยว่ามีหรือไม่มี”

“....”

“เพราะถ้าไม่มี ฉันก็สงสัยว่านายคงต้องใช้สมองที่มี ไปเจรจากับพวกหน่วยกลางเอาเอง”

ถ้าคิดว่าจะสามารถผ่านคนของเชสไปเจรจากับหน่วยกลางได้ล่ะนะ…

“แล้วก็อีกอย่างหนึ่ง.. เดอะฮิลล์คงไม่มีทางต้อนรับพวกนายอีกเป็นครั้งที่สอง” แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นที่เชสจะยอมให้พวกแดนเหนือเข้ามายุ่งวุ่นวายกับคนของตัวเอง...

 

 

 

แสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องลงมากับเมฆฝนก้อนใหญ่ซึ่งเริ่มตั้งเค้า ดูเหมือนจะเป็นใจไม่น้อยให้กับอัลฟ่าแดนเหนือที่ต้องเดินทางด้วยร่างกายที่ไม่เต็มร้อย การเดินทางด้วยเท้าในระยะที่ไม่ใกล้ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ต่อให้แอชเชอร์จะมีร่างกายที่แข็งแรงมาก่อนหน้า มันก็กลับกลายเป็นศูนย์ทันทีเมื่อเกิดปัญหาขึ้นระหว่างทาง

พื้นดินที่เปียกชื้นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายในการก้าวเดิน ไหนจะลำธารเล็ก ๆ ที่เป็นน้ำเย็นจัดไหลมาจากทางแดนเหนือนั่นก็ทำให้แอชเชอร์กัดฟันกรอด ๆ ยามต้องเดินลุยมันเพื่อข้ามไป ส่วนชาลีเองก็ดูยังไม่มีท่าทีเหนื่อยอ่อนมันยังคงเฝ้าระแวดระวังภัยให้กับแอชเชอร์ได้อย่างไม่บกพร่องต่อหน้าที่

“ซี๊ด..” แอชเชอร์สูดปากในทันทีเมื่อแขนข้างซ้ายของตัวเองดันไปเกี่ยวเข้ากับกิ่งไม้ที่ยากจะหลบเลี่ยงตามทาง จนทำให้แผลที่ถูกถากจากลูกธนูนั้นเลือดซึมออกมาอีก แม้จะใช้ผ้าพันไว้ลวก ๆ แล้วก็ตาม

ชาลีเองก็หยุดเดินแล้วหันมามองเจ้าของผิวขาวซีดด้วยเช่นกัน... เห็นแบบนี้แล้วแอชเชอร์ก็ได้แต่ยิ้มแห้ง แล้วก้าวเดินต่อไปโดยลิกสนใจแผลที่แขนของตัวเอง

“ฉันชักจะคิดถึงเซเบอร์ขึ้นมาแล้วสิ..” ไม่รู้ว่าป่านนี้จะถูกพวกการ์เดียนงับเข้าให้หรือเปล่า

จากการเดินทางผ่านป่าของอีกฝั่งของเดอะฮิลล์ออกมา ก็ทำให้แอชเชอร์ได้เห็นที่ลุ่มสลับกับเนินเขาเล็ก ๆ ที่โล่งกว้าง เมื่อมองไปจนสุดสายตาก็ทำให้เห็นเหมืองแร่ที่อยู่ห่างออกไปและที่นั่นก็คงเป็น โรสต์ เป้าหมายของการหลบออกมาจากเดอะฮิลล์ในครั้งนี้

ใช้เวลาพักใหญ่ในการเดินมาถึงเหมืองแร่ ในที่สุดแอชเชอร์ก็มาหยุดยืนอยู่ที่สะพานไม้ที่เป็นทางข้ามตัดเข้าไปในตัวเหมืองแร่ สภาพหมู่บ้านขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในเหมืองแร่นั้นดูแปลกตาไม่น้อยด้วยรูปทรงของบ้านที่แอชเชอร์ไม่เคยได้เห็นในแดนเหนือ

ไม้ท่อนใหญ่ที่ประกอบต่อกันขึ้นมาเป็นบ้านหลังขนาดเล็กใหญ่สลับกันไปทำให้ดูอบอุ่นไม่หยอก ยิ่งกลิ่นอายของความเป็นตัวมันเองนั่นก็ด้วย...

“นายมาทำอะไรที่นี่กัน” เบต้าตัวสูงเอ่ยถามแอชเชอร์ในทันที เมื่อหางตาของหมอนั่นเหลือบมาเห็นร่างขาว “แล้วนี่มัน...” ถัดจากตัวขาว ๆ ของเลสลีย์ก็คงไม่พ้นเกรย์วูล์ฟตัวโตที่อยู่ข้างกาย

“ไทเลอร์บอกให้ฉันมาพักอยู่ที่นี่สักระยะหนึ่ง”

“แต่นายดูไม่ใช่คนแดนใต้” เบต้าหนุ่มแย้งก่อนจะมองหน้าแอชเชอร์สลับกับเกรย์วูล์ฟตัวโตที่จำได้ดีว่ามันเป็นจ่าฝูงของพวกการ์เดียน หรืออีกนัยหนึ่งมันก็คือเกรย์วูล์ฟของ เชส ไทเลอร์ หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ที่อยู่ห่างถัดไปในอีกฟากฝั่งหนึ่งของป่า

“ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนาย” ตัวแอชเชอร์เองก็รู้สึกหมดแรงจะแย่ เขาฝืนทนมาได้จนถึงขนาดนี้ก็นับถือใจตัวเองอยู่มากโข

“ดูท่าทางนายไม่ค่อยจะดี ยังไงก็เข้ามาก่อนแล้วกัน ไว้ค่อยว่ากันอีกที”

หลังจากที่เข้ามาในโรสต์ แอชเชอร์ก็ถูกเบต้าที่ชื่อราเชลพามาพักที่บ้านหลังขนาดกลาง พร้อมกับไปพามอร์แกนซึ่งเป็นเบต้าเข้ามาช่วยดูอาการของเขา ทันทีที่หล่อนเห็นสภาพของแอชเชอร์ เจ้าตัวก็ถึงกับร้องอุทานเสียงดังลั่น ก่อนจะกุลีกุจอไปเอาอุปกรณ์เพื่อปฐมพยาบาลคนที่ได้รับบาดเจ็บ ซึ่งหน้าซีดขึ้นกว่าเดิมจนแทบจะกลายเป็นกระดาษ

“นายพอจะลุกไหวไหม” ราเชลเอ่ยถามในขณะที่พยายามจะช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับอัลฟ่าแดนเหนือที่กำลังบาดเจ็บอยู่ในตอนนี้

“ไหว.. แต่ไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้ แค่ที่ช่วยทำแผลให้ก็พอแล้ว” แอชเชอร์ปฏิเสธอย่างถนอมน้ำใจ คงเพราะด้วยกลิ่นของเชสที่ยังติดตัว และเสื้อผ้าจึงทำให้ร่างขาวรู้สึกปลอดภัยมากกว่า

“แต่นายจะไม่สบายตัวเอา”

“นอนพักสักหน่อยคงจะดีขึ้น อย่ากังวลเลย”

“แต่รอยที่คอนายดูท่าจะเจ็บไม่น้อย” มอร์แกนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเอ่ยปากบอก โดยที่พยักพเยิดหน้าให้ราเชลมองรอยแดงที่รอบคอของอัลฟ่าผิวขาวจัด

“นิดหน่อยน่ะ”

“นี่นายไปโดนใครทำร้ายมากันแน่ ทำไมถึงได้สภาพเป็นแบบนี้” ราเชลตั้งคำถามอย่างช่วยไม่ได้ พลางเหลือบมองชาลีที่นอนเฝ้าแอชเชอร์อยู่ไม่ห่าง “ฉันมั่นใจว่าระหว่างทางที่นายมาที่นี่ก็ไม่น่ามีอันตรายอะไร เพราะแถบนี้เดอะฮิลล์เป็นผู้ดูแลแทบทั้งหมด”

“อย่าพึ่งถามอะไรเขามาตอนนี้เลย ให้เขาได้พักผ่อนก่อนจะดีกว่า” มอร์แกนเป็นฝ่ายปรามราเชล “เดี๋ยวฉันจะคอยเข้ามาดูอาการนายเป็นระยะ ๆ ระหว่างนี้ก็นอนพักเสียก่อน”

“ขอบคุณ” แอชเชอร์เอ่ยขอบคุณทั้งคู่ “ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงจนเกินไป ก็ฝากหาอะไรให้ชาลีกินหน่อยแล้วกัน”

“เกรงว่ามันจะกัดคอฉันมากกว่า” ราเชลว่าพลางทำหน้าสยอง

“ถ้าพวกนายไม่ใช่ศัตรู ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องกลัวเจ้านั่นกัดคอ” แอชเชอร์ตอบก่อนจะหันไปมองชาลีที่ยังนอนมองหน้าตัวเองอยู่ หูของมันยังคงกระดิกราวกับกำลังฟังบทสนทนาที่เกิดขึ้น

“แต่ดูท่าแล้วมันคงไม่ยอมออกไปข้างนอก” เบต้าหนุ่มเอ่ย “นายอยู่ที่ไหนมันก็คงอยู่ที่นั่น” ที่ราเชลพูดก็ถูกไม่น้อย พวกเกรย์วูล์ฟพอลองได้รับคำสั่งแล้ว มันก็จะทำหน้าที่ของมันจนถึงที่สุด ต่อให้แอชเชอร์จะไม่ใช่เจ้านายที่แท้จริงของมันก็ตาม

ในที่สุดทั้งราเชลกับมอร์แกนก็ออกไปจากห้อง เพื่อให้แอชเชอร์ได้พักผ่อนโดยที่ยังคงมีชาลีคอยนอนเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ ทั้งที่บาดแผลไม่ใช่รอยใหญ่อะไรมากมาย ซ้ำยังเป็นเพียงรอยแผลถาก ๆ แต่กลับทำให้แอชเชอร์รู้สึกเจ็บปวดกว่าบาดแผลที่เคยได้รับในทำนองนี้

มันก็มีความเป็นไปได้จากแผลที่อักเสบระหว่างการเดินทาง ถึงทำให้แอชเชอร์รู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัว คล้ายจะจับไข้ให้ได้ในตอนนี้

การเจ็บป่วยในแดนใต้นั้นไม่ได้ทรมานมากหากเทียบกับแดนเหนือที่มีอากาศหนาวจัด.. แต่ขึ้นชื่อว่าพิษไข้นั่นก็ย่อมเป็นที่รู้กันดีว่าสามารถทำให้ร่างกายของคนที่แข็งแรงนั้นอ่อนแอได้มากขนาดไหน ใช้เวลาไม่นานนักเจ้าของผมสีสว่างก็ดำดิ่งเข้าสู่ห้วงของความฝัน แทนการรู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวยามลืมตาตื่น..

 

 

 

“ถ้าฉันเป็นโรคหัวใจล่ะก็ป่านนี้ฉันคงหัวใจวายตายไปแล้ว” ทันทีที่เห็นหน้าเชส อัลฟ่าตัวสูงก็เปิดปากบ่นทันทีอย่างไม่รีรอ เจ้าของร่างสูงชะลูดนั้นถึงกับขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดอย่างสุดจะทน หลังจากที่ต่อปากต่อคำกับพวกฝั่งแดนเหนือที่เข้ามาค้นหาแอชเชอร์

“ก็ดีที่ไม่ได้เป็น ไม่งั้นคงขายขี้หน้าคนอื่นเขาแย่” เชสตอบยิ้ม ๆ “นี่นายคงไม่ได้ไปเถียงกับพวกนั้นหรอกใช่ไหม”

“ไม่เหลือ.. แค่เห็นหน้าผยอง ๆ ของพวกมันฉันก็รำคาญตา”

“แต่กับเลสลีย์นายก็ดูไม่เคยจะหัวเสีย”

“คำตอบนี้นายก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ว่าทำไมเลสลีย์ถึงเป็นข้อยกเว้น”

“อย่าเดาอะไรส่ง ๆ ดีกว่าน่า”

“ถึงขั้นทำให้นายช่วยกลบกลิ่นให้ขนาดนี้ก็คงไม่ธรรมดา”

“พยศเก่งขนาดนั้นจะธรรมดาได้ยังไง” หัวหน้าหน่วยคนเก่งว่าก่อนจะตบไหล่ลูฟ “ว่าแต่ว่า นายพอจะว่างเลี้ยงเซเบอร์ให้เลสลีย์หน่อยไหมลูฟ”

“ส่งไปให้โจชัวเลยนะเชส ครั้งที่แล้วฉันพึ่งโดนมันกัดมาจำไม่ได้หรือ” ลูฟบ่นเข้าให้ “แล้วนายน่ะจะไปที่โรสต์ตอนไหน นี่มันก็ใกล้จะเย็นแล้ว ถ้านายออกไปตอนนี้กว่าจะถึงโรสต์คงดึกดื่นพอดี”

“ฉันจะไปรับชาลี...”

“พูดว่ารับเลสลีย์ฉันก็ไม่ว่านายหรอกเชส” เพื่อนสนิทที่รู้ใจกันแบบอย่างดีถึงกับกลอกตามองบนให้กับปากของเพื่อนที่หนักเสียเหลือเกิน “ฉันมั่นใจว่าตอนนี้นายยังไม่ได้ชอบแต่ว่านายสนใจเลสลีย์ต่างหาก”

“ไร้สาระน่าลูฟ” เชสส่ายหัวกับความคิดที่ไม่เข้าท่าของลูฟ “ที่ฉันต้องรีบไปที่โรสต์ ก็เพราะคนของเราเจอศพของพวกฝั่งแดนเหนือในป่า ดูแล้วก็คงไม่พ้นพวกที่ล่าตัวเลสลีย์”

“ถ้าเป็นศพก็เท่ากับว่าชาลีจัดการพวกมันได้”

“ก็ขอให้เป็นแบบนั้น พวกที่เจอบอกว่าสภาพศพเละใช้ได้ สงสัยชาลีคงจะคันเขี้ยวไปหน่อย”

ลูฟล่ะสยองคำว่าคันเขี้ยวของเชสจริง ๆ ชาลีเองก็ไม่ใช่เกรย์วูล์ฟตัวเล็กอย่างเซเบอร์ที่เขี้ยวพึ่งขึ้น แล้วอยากกัดนู่นกัดนี่เสียเมื่อไหร่

“งั้นนายก็รีบไปเถอะ เลสลีย์เป็นยังไงบ้างก็ไม่มีใครรู้”

“ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะกลับมาที่นี่วันไหน ยังไงก็คงต้องฝากนายคอยคุมพวกที่อยู่ที่นี่ด้วยก็แล้วกัน”

“ต่อให้ไม่ฝาก ฉันก็ต้องดูแลแทนนายอยู่แล้วเชส”

“นายคงรู้นะว่าต้องจับตาดูพวกแดนเหนือไว้ให้ดี..”

แม้จะยอมล่าถอยกลับไปแต่เชสก็เชื่อว่าคนอย่างริโอ ไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ แน่ ทั้งคำพูดและการกระทำมันเป็นตัวบ่งบอกได้ดีว่าหากไม่ได้สิ่งที่ต้องการ หมอนั่นก็จะไม่มีวันยอมล่าถอย

‘นายอย่าลืมก็แล้วกันว่าอาเธอร์ยังอยู่กับฉัน’

‘แต่ฉันก็ไม่คิดว่าอาเธอร์จะยอมเป็นนกในกรงให้นายขังไว้หรอกนะริโอ’

เพราะการที่อาเธอร์ยังใจเย็นอยู่แบบนี้ ก็แสดงว่าเจ้าตัวต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ต้องอยู่กับริโอแน่นอน

 

เชสสั่งการให้ลูกน้องในหน่วยของตัวเองจัดการเรื่องศพในป่าที่ถูกพบ ก่อนที่เจ้าตัวจะออกจาเดอะฮิลล์พร้อมกับเอริคที่เสนอตัวจะไปด้วย และนั่นก็ไม่ได้ทำให้เชสปฏิเสธสักนิด กลับดีด้วยซ้ำที่มีหมอฝีมือดีอย่างเอริคไปด้วยกัน หากมีเรื่องฉุกละหุกขึ้นมาก็คงจะช่วยได้อยู่อย่างมากโข

คนที่เดินทางตัวคนเดียวกับเกรย์วูล์ฟ ไม่มีทางหรอกที่จะไม่ได้รับบาดเจ็บ คำนวณจากศพที่มากกว่าหนึ่งย่อมทำให้คนที่ถนัดการต่อสู้ตัวต่อตัว ต้องตกที่นั่งลำบากในสถานการณ์ของการเผชิญหน้าเป็นแน่

เชสไม่ปฏิเสธว่าในใจของตัวเองเริ่มจะร้อนรนไม่น้อยในระหว่างที่กำลังเดินทางไปที่โรสต์ เรียกได้ว่าหัวคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากัน คงทำให้เอริคที่เดินทางมาด้วยกันถึงกับต้องเปิดปากถามยามที่หยุดพักม้า

“ข้างหน้านี่ก็พ้นเขตป่าแล้ว นายอย่ากังวลอะไรเลยเชส” หมอหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะส่งน้ำให้อีกฝ่ายรับไปดื่ม “ส่วนเรื่องอาเธอร์ นายเองก็ได้ยินกับหูว่าหมอนั่นทำใจได้กับทุกอย่างที่ต้องเป็น”

“ที่ฉันกังวลเพราะอาเธอร์ฝากเลสลีย์ตัวดีนั่นไว้กับฉันต่างหาก”

“นายทำดีที่สุดแล้ว จุดที่นายยืนมันทำให้นายตัดสินใจลำบาก เรื่องนั้นฉันเองก็เข้าใจ”

“ทุกอย่างมันควรจะดีกว่านี้ ฉันยอมรับว่าอดหวั่นใจกับริโอไม่ได้ นายก็เห็นแล้วนี่ว่าวันนี้หมอนั่นเป็นยังไง”

“ก็เป็นหมาบ้าเหมือนเดิม..”

“หมาบ้าอย่างหมอนั่นมันก็ต้องเจอหมาบ้าอย่างนายน่ะถูกแล้ว”

“แต่ถ้าเลือกได้ฉันก็ขอเลี่ยงที่จะสู้กับหมอนั่น มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่ฉันต้องยอมเอาคนของเราไปเสี่ยงกับปัญหาของฝั่งนั้น” เชส ไทเลอร์ ไม่ใช่หมาบ้าของจริงหรอก ถ้าเทียบกับคนที่เป็นหมาบ้าจริง ๆ แล้ว เจ้าตัวยังคงห่างไกลจากคำพวกนี้อีกมากโข

“นายก็ลองคิดดูดี ๆ ก็แล้วกัน”

“....”

“นายไม่จำเป็นต้องสงสารอาเธอร์ เพราะยังไงมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าริโอคงไม่มีทางฆ่าเขา แต่กับแอชเชอร์ที่ไม่มีทางเลือก เขาน่าสงสารไม่ใช่หรือ?”

“หรือฉันควรจะสงสารตัวเองที่สุดดี”

สุดท้ายแล้วความน่าหนักใจทั้งหมดที่เป็นกังวล ก็กลับมีเรื่องใหม่ที่น่าหนักใจกว่าให้เชสได้ปวดหัวยิ่งกว่าเดิม หลังจากที่เจ้าตัวเดินทางมาถึงโรสต์ในช่วงมืดแล้ว ทันทีที่มาถึงก็มีเบต้าหน้าตาคุ้นเคยวิ่งเข้ามาหาหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ด้วยท่าทีที่ร้อนรนไม่น้อย

“หัวหน้าไทเลอร์! อัลฟ่าที่เดินทางมาก่อนหน้าเขาได้รับบาดเจ็บ จนถึงตอนนี้อาการยังไม่ดีขึ้น”

“เขามาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” เอริคเป็นฝ่ายถาม หลังจากที่ทั้งคู่ลงมาจากหลังม้า และเดินตามราเชลไปที่บ้านพัก ซึ่งเป็นบ้านที่เชสใช้พักอยู่ทุกครั้งเมื่อมาที่โรสต์

“ช่วงบ่ายเห็นจะได้ ตอนแรกฉันคิดว่าเขาน่าจะแค่อ่อนล้าเพราะใช้เวลาเดินเท้ามาที่นี่ แต่จริง ๆ ตามตัวเขาดูมีรอยช้ำไม่น้อย”

ทั้งรอยช้ำที่บริเวณใบหน้าและหน้าท้อง ไหนจะแผลที่แขนข้างซ้ายนั่นก็ด้วย..

 

 

 

ทันทีที่เข้ามาในห้องและได้เห็นสภาพของอัลฟ่าแดนเหนือ ก็ทำให้เชสถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ชาลีเองเมื่อเห็นเจ้านายที่แท้จริงของตัวเองก็ทำเพียงแค่กระดกหัวขึ้นมามอง แล้วนอนต่ออย่างไม่สนใจ ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้เชสสนใจไปมากกว่าคนที่กำลังนอนซมเพราะพิษไข้บนเตียงเลยสักนิด

นี่เป็นครั้งที่สองที่ เชส ไทเลอร์ ต้องมาเห็นอัลฟ่าแดนเหนือนี่ในช่วงเวลาที่เจ้าตัวบาดเจ็บ แม้ร่องรอยบนใบหน้าจะไม่ได้มากมายนัก แต่เมื่อได้ลองเข้าไปใกล้และสำรวจตามร่างกายของแอชเชอร์ก็ทำให้เชสเอ่ยปากไล่คนอื่นที่อยู่ในห้องออกไปในทันที

“ฉันไม่เอาไปพูดหรอกน่าเชส” เอริคที่เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถยืนอยู่ในห้องได้เอ่ย ดวงตาเฉยชาของเจ้าตัวไล่มองตามผิวกายของแอชเชอร์เพียงเล็กน้อยขณะที่พูดคุยกับเชส “ฉันก็พึ่งรู้เหมือนกันนะว่ากลบกลิ่นแค่นี้ ถึงกับต้องทำรอยทิ้งไว้..”

“อย่าพูดมากน่าริค.. นายมีหน้าที่รักษาก็รักษาไป”

“นอกจากแผลข้างนอกนี่ ฉันต้องตรวจอย่างอื่นให้ด้วยไหม?” รอยยิ้มแสยะของเอริคทำให้เชสยิ่งหัวเสียกว่าเดิม

“อย่ามากวนประสาทฉันตอนนี้”

“ฉันก็แค่พูดตามที่เห็น นายหงุดหงิดของนายเองทั้งนั้น”

“แล้วนั่นนายจะทำอะไร!” เชสถึงกับหลุดเสียงดัง เมื่อเห็นมือของเอริคเริ่มจะปลดกระดุมเสื้อผ้าที่แอชเชอร์สวมใส่อยู่ออก

“เช็ดตัวกับเปลี่ยนเสื้อผ้าไง”

“ฉันทำเอง..” พูดจบเชสก็ตรงเข้าไปนั่งข้างเตียงที่อีกฝ่ายนอนอยู่ โดยไม่ลืมส่งสายตาไล่เอริคที่ยังยืนมองอยู่

“ออกไปก่อนสิ ถ้าเปลี่ยนเสื้อผ้ากับเช็ดตัวให้เลสลีย์เสร็จ แล้วเดี๋ยวฉันจะออกไปเรียกนาย”

“พระเจ้า.. นายต้องล้อฉันเล่นอยู่แน่” เอริคส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ คนอย่างเชสเนี่ยนะ จะยอมมาเช็ดตัวให้ใคร พวกที่ไม่ชอบถึงเนื้อถึงตัวใครและไม่ยอมให้ใครมาถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะยอมทำ

“หน้าตาฉันดูล่อเล่นกับนายมากไหมริค” ใบหน้าดุคมดูจริงจังขึ้นมาถนัดตา และยังใช้น้ำเสียงราบเรียบคุยกับเอริค ซึ่งนั่นก็บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่เริ่มเกิดขึ้นของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์คนเก่ง

“ก็ได้ ๆ เชิญนายดูแลเลสลีย์ตามสบาย” เอริคจงใจเน้นคำว่าดูแล ให้เชสได้ยินแล้วเดินยิ้มออกมาจากห้อง เมื่อได้แหย่คนที่ชอบกวนประสาทตัวเองอย่างเชส

คล้อยหลังจากที่เอริคออกไปข้างนอก เชสก็จัดการประคองตัวคนที่ตัวร้อนเหมือนไฟขึ้นมานั่งดี ๆ ซึ่งคนที่ถูกจับต้องร่างกายนั้นก็เปิดเปลือกตาขึ้นมามองด้วยความรำคาญ

“นะ นาย..”

“พอจะลุกไหวไหมเลสลีย์” เจ้าของใบหน้าคมก้มลงมองคนที่ทิ้งหัวลงบนไหล่ตัวเองด้วยน้ำเสียงจริงจัง อาการแบบนี้คงไม่พ้นมาจากการช้ำในและแผลที่อักเสบ

“อะ อย่ามายุ่ง” เสียงแหบเอ่ยก่อนจะปัดมือของเชสที่จับตามตัวตัวเองออก ท่าทีดื้อดึงนั้นก็ทำให้เชสอดดุอีกฝ่ายไม่ได้

“แรงไม่มีแล้วยังจะปากดี”

เลสลีย์แสดงสีหน้าหงุดหงิดในทันที เมื่อได้ยินหัวหน้าหน่วยปากร้ายนั่นพูดแบบนั้น ร่างกายที่ยังคงบอบช้ำพยายามจะกระเถิบตัวหนีคนที่ประคองตัวเองอย่างไม่ยอม จนทำให้เชสเริ่มใช้แรงในการล็อคอีกฝ่ายให้อยู่เฉย ๆ มากขึ้น

“อยากเจ็บตัวเพิ่มหรือ?” เชสไม่ได้ขู่ ถ้าหากดื้อรั้นนักก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องออมแรง ยิ่งเป็นอัลฟ่าเหมือนกันแล้วด้วยยิ่งไม่ต้องคิดอะไรมาก

ยื้อกันไปยื้อกันมาสักพัก สุดท้ายคนที่ตอนนี้แรงน้อยกว่าก็ต้องปล่อยให้เชสได้ยุ่มย่ามกับร่างกายตัวเองด้วยความไม่เต็มใจ

เสื้อผ้าของเชสที่แอชเชอร์ใส่ถูกออกด้วยฝีมือของเจ้าของเสื้อผ้า ในขณะที่แอชเชอร์เองก็เลือกที่จะเมินหน้าหนีอย่างไม่อยากจะเห็นสายตาของเชสที่กำลังมองร่างกายของตัวเอง รอยแดงจาง ๆ ยังคงฉายชัดบนผิวกายขาว ซึ่งทั้งหมดนั่นมันก็มาจากเชสที่ฉวยโอกาสกับร่างกายของนายน้อยตระกูลเลสลีย์

“ถ้าไม่ไหวก็หลับไป” เห็นหน้าตาที่ดูอิดโรยแล้วเชสก็อดจะพูดไม่ได้ แต่เลสลีย์เองก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกเสียจากจะนั่งนิ่งให้อีกฝ่ายเช็ดตัว แม้จะกระดากอายยามที่เจ้าของผิวสีแทนนั้นลูบผ้าอุ่น ๆ ไปตามร่างกายของตัวเอง ทั้งในที่ที่ควรและไม่ควร

ยิ่งในจังหวะที่เจ้าตัวจะเช็ดหลังของแอชเชอร์ก็ยิ่งทำให้เจ้าของกลีบปากบางเม้มปากแน่น.. ท่าทางที่เป็นตัวของแอชเชอร์ที่ต้องซบกับไหล่ของเชสนี่มันน่าอายสิ้นดี แถมร่างกายของร่างขาวเองก็แนบชิดกับกายแกร่งของไทเลอร์ไม่ต่างจากเมื่อวานที่อาบน้ำด้วยกันเลยสักนิด และนั่นก็ทำให้ภาพตัวเองจูบกับไทเลอร์ผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับความทรงจำในวันนั้นที่หลั่งไหลไม่ยอมหยุด

ยิ่งมือของเชสลากต่ำลงไปเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้แอชเชอร์ฝังหน้าลงกับไหล่กว้างมากขึ้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นการงับเข้าที่ไหล่กว้าง เมื่อมือสากนั้นลูบสัมผัสตามร่างกายของตัวเอง

“อึก...”

“ทั้งที่ฉันกลบกลิ่นนายแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมถึงยังได้กลิ่นของนายอยู่อีกกัน” จมูกโด่งไล่ดมกลิ่นที่ซอกคอขาวของเลสลีย์ด้วยความสงสัย “หรือเพราะนายป่วย..”

“ฉันไม่รู้...”

เพราะที่แอชเชอร์รู้อยู่ตอนนี้่มันคือการที่เขากำลังรู้สึกแปลก ๆ เมื่ออยู่ใกล้ทรูอัลฟ่าหนุ่มกลิ่นไม้ซีดาร์พวกนี้มันกำลังทำอะไรกับตัวของเขากันแน่..

“นายทำอะไรกับฉันกันแน่ ไทเลอร์”

การกลบกลิ่นของอัลฟ่าด้วยกันเองมันต้องมีผลข้างเคียงอะไรบางอย่างกับร่างกายของแอชเชอร์แน่ ๆ ไม่เช่นนั้นอัลฟ่าร่างขาวซีดก็คงไม่มีความรู้สึกที่ตื่นตัว ต่อสัมผัสของเชสเพียงแค่การแตะต้องร่างกายแบบนี้หรอก…

“แล้วมันจะแปลกอะไรถ้าอัลฟ่าอย่างนายที่อ่อนแอกว่าทรูอัลฟ่าแบบฉัน จะรู้สึกอยากถูกครอบครอง”

 


 

HASTAG #youngmastermn



 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.19K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,777 ความคิดเห็น

  1. #3777 EunZen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 03:18
    อมกฟหกดเ้าว้ว้ใดิชั้นตุย เบาก่อนเชสฮือออ
    #3,777
    0
  2. #3726 __0997 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 16:40
    อยากกรี้ดออกมรเป็นภาษาหมาฮื่อบรู๊เลยยยย อ้ยๆทั้งคนพี่คนน้องทำไมมันแซ่บๆกันหมดขนาดนึ้แง้ คนพี่ก็หยิ่งคนน้องหยิ่งหนักเข้าไปอีกกก อ้ย เขินประโยคสุดท้ายของเชสมากอ้ย จริงๆก็คิดอยู่แล้วแหละว่าทรูอัลฟ่ามันต้องมีแรงดึงดูดอัลฟ่าด้วยกันเองอยู่แล้วแต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้กวกบกบวก ชอบความปากแข็งแต่ขี้หวงของเค้าจังเลยค่ะ ไอเลิฟ คุณไรท์ ถ้าได้อ่านมาจนถึงตอนนี้สู้ๆนะคะ เราเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ💖
    #3,726
    0
  3. #3725 __0997 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 16:40
    อยากกรี้ดออกมรเป็นภาษาหมาฮื่อบรู๊เลยยยย อ้ยๆทั้งคนพี่คนน้องทำไมมันแซ่บๆกันหมดขนาดนึ้แง้ คนพี่ก็หยิ่งคนน้องหยิ่งหนักเข้าไปอีกกก อ้ย เขินประโยคสุดท้ายของเชสมากอ้ย จริงๆก็คิดอยู่แล้วแหละว่าทรูอัลฟ่ามันต้องมีแรงดึงดูดอัลฟ่าด้วยกันเองอยู่แล้วแต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้กวกบกบวก ชอบความปากแข็งแต่ขี้หวงของเค้าจังเลยค่ะ ไอเลิฟ คุณไรท์ ถ้าได้อ่านมาจนถึงตอนนี้สู้ๆนะคะ เราเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ💖
    #3,725
    0
  4. #3692 qqaqe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 21:58
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
    #3,692
    0
  5. #3615 babemay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 22:08
    โอ้มายก้อดดดดดด นายเชสแลงมาก ฮือๆๆๆๆๆๆ เทอสนใจน้องแอชเชอร์มากเลยดูทรงแล้ว ฮึ่มๆ
    #3,615
    0
  6. #3586 KimCho (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 21:56
    เขินว่ะอัยบ้าพวกแกก็ จากเครียดเรื่องพวกแดนเหนือมาก็ยิ้มแตกเลย อรึ๊ยยยยยยย
    #3,586
    0
  7. #3553 doraaung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 02:04
    คนขี้หวงด้วยว่ะ ร้ายนะเชส คนเขาดูออกกันหมด ไม่รอดๆๆๆ แต่ตอนแอชอ้อนๆมันก็น่ารักดีอ่ะ ฮือออออ อาเธอร์ จะทำไรได้ไหม จะช่วยน้องได้เป่าาา ลุ้นนนนนน

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #3,553
    0
  8. #3485 fararaferren (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 20:24
    ก็คือ ตินแรกเข้าใจว่ามันต้องแนบชิดมากๆ คงมีการทำนอกเรื่องบ้างแต่พอเห็นคุณหมอพูแบบนั้นมันก็...คือมันจำเป็นแค่ไหนที่ต้องจูบน้องอ่ะคะ ไม่จำเป็นเลย ทำรอยอีก คนฉวยโอกาสสส
    #3,485
    0
  9. #3482 Oywctmw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 07:45
    กรี๊ดแตกเลยแม่ ืำนำบำยวดงกฃๆลบดสสเวเฃฃ้ ฮือออออออออ เขินนนนนนไอ่บ้าเอ้ยยย
    #3,482
    0
  10. #3473 Alin272 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 15:23
    อะเฮือก ไม่ไหว
    #3,473
    0
  11. #3464 วิสกี้ปาร์ค (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 09:02
    เขินมากสหบหบหวปสกสหวหวกวกบหวกวกบกววดสดสดสดาส!!!!!!!!
    #3,464
    0
  12. #3457 Ssnnman (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 20:10
    อมกกกกกกก ไม่ไหวแล้ววววว งฟวหากเ่กรวห่เ่เสำวฟงปสเาเรนำยฟสดสหสหวหวหวหกววดส
    #3,457
    0
  13. #3428 lopenav (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 22:38
    วดากสหสกากวหกสดสหนดากวกสดสกรดรกสกรเาหนด่กนหสดสกนดาเกสกนน!!!!!!!
    #3,428
    0
  14. #3415 กินเล่นเที่ยว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 02:00
    เอ๊ะ??
    #3,415
    0
  15. #3375 dnwmz_tksw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 17:16
    อุแงงงงงงง
    #3,375
    0
  16. #3364 bampw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:50
    เป็นห่วง พูดงี้นะคะ หวง ก็พูดงี้เด้อพ่อเด้อ อุแว๊ก มันเป็นกุ้บๆมุ้บมิ้บๆในใจชั้ร;^;;;;
    #3,364
    0
  17. #3336 ปงจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 19:37
    พ่อ!!!! น้องป่วยค่ะ ท่องเอาไว้พ่อ กี้ดดดดดด สูดหายใจเข้า สูดหายใจออกค่ะ!!!!
    #3,336
    0
  18. #3092 machada07 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 04:51
    แว้กกกกกกก น้อนนนน
    #3,092
    0
  19. #2941 pplinyeol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 03:54
    อาการแบบนี้เขาเรียก”หวง”นะนายเชส แล้วก็คือน้องป่วยอยู่ทำไมรุ่มร่ามยไยสกนไมกสส/กาำรท/าดรำสาพา_พาพสนพ
    #2,941
    0
  20. #2932 JMtennnnnnn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 02:14
    เเลงมากกกกกกก
    #2,932
    0
  21. #2812 fafaii0074 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 11:13
    กุตายค่า
    #2,812
    0
  22. #2792 kiki3k (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 16:31
    ตอนอ่านคือใจเต้นแรงกว่าจองอูที่เต้นคิกอิท เขินน
    #2,792
    0
  23. #2777 Kanwarakim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 07:26
    อมกอมกอมกTT
    #2,777
    0
  24. #2774 sumk8812 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 23:00
    หัวใจชั้นเต้นแรงมากกาหาหสเาเสกวห
    #2,774
    0
  25. #2747 irinee_b (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:51
    แม่กงแยสดำมแกนหมมแท😭😭
    #2,747
    0