[ #MINNO ] | Young Master ¦ Alpha x Alpha

ตอนที่ 5 : Young Master : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 298 ครั้ง
    27 ก.ค. 62


















อยากจะบ้าตาย..



นี่คือคำที่แอชเชอร์สบถในใจมาแล้วล้านรอบหลังจากที่ได้รับหน้าที่ ให้ดูแลลูกหมาป่าสีเทาอย่างเซเบอร์  ลูกสัตว์ยังคงตัวเล็กตามอายุนั้นดูไปก็น่ารักไม่หยอก สิ่งมีชีวิตที่ยังไม่แข็งแรงมากนักย่อมต้องได้รับการดูแลหากไร้แม่ของมัน  



เจ้าของผิวขาวซีดทรุดนั่งบริเวณหน้าเตาผิงในห้อง แม้เดอะฮิลล์จะไม่ได้หนาวจัดเหมือนที่แดนเหนือแต่อุณหภูมิที่นี่ก็ยังจัดว่าต่ำอยู่ไม่น้อยในตอนกลางคืน จึงไม่แปลกที่ยังคงต้องหาความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย 



แอชเชอร์จัดท่าทางการป้อนนมให้ลูกหมาป่าในอ้อมแขน เสียงร้องครางหงิงๆในลำคอกับจมูกที่ดุนดันเข้ากับอก เป็นตัวบ่งบอกได้ดีว่ามันกำลังต้องการน้ำนม มือเรียวรีบคว้าเอาผ้าที่ถูกชุบน้ำนมแล้วแตะปากเจ้าก้อนขนปุย 



จะว่าเหมือนเลี้ยงเด็กเล็กก็คงจะผิด แต่มันติดที่ว่าแอชเชอร์ไม่ใช่คนที่เคยมาทำอะไรแบบนี้ต่างหาก ขนาดหมาป่าของตัวเองอย่างลุค แอชเชอร์เองก็ไม่เคยต้องมานั่งพะเน้าพะนอมันตั้งแต่เล็ก ผิดกับเซเบอร์ที่ถูกยัดใส่มือมา



คิดไปก็สาปแช่งไทเลอร์ไปด้วย ข้อหาที่ทำให้เขาต้องมาอดหลับอดนอน ทั้งๆที่เวลานี้เขาสมควรจะได้พักผ่อน อีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดที่จะทิ้งให้เจ้าลูกหมาป่านี่นอนหิว 



นี่ก็เข้าวันที่หกแล้วที่แอชเชอร์เลี้ยงเจ้าลูกหมานี่  ก็มีบ้างที่โจชัวจะแวะเวียนมาดู แต่ก็โดนเซเบอร์หมางเมินไม่สนใจ เพราะท่าทางเจ้านี่จะติดแอชเชอร์แจ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอนาคตคงจะได้ตามติดกันเป็นเงา เพราะหมาป่าพวกนี้มักจะคุ้นชินกับกลิ่นเดิมๆ



"โตขึ้นมา จะน่ารักเหมือนเดิมไหมแกเนี่ย.."  



แต่หมาป่ายังไงมันก็คือหมาป่า ถึงหน้าตาจะไม่ได้จัดว่าน่ารักแต่มันก็มีมุมน่ารักของมัน คิดๆแล้วก็อดนึกถึงหมาป่าตัวสีขาวสะอาดของตัวเองอย่างเสียไม่ได้ เจ้านั่นน่ะแค่เอากระดูกอะไรโยนไปให้ก็แทะเล่นไม่ก่อกวน แถมยังเรียบร้อยและสุภาพต่างจากเจ้าหมาตาฟ้าของเชส 



"ไม่น่ารักกับใคร ก็ขอให้น่ารักกับฉันก็พอ.." 



จริงๆ เซเบอร์ก็เริ่มไม่น่ารักกับคนอื่นตั้งแต่ยังแค่นี้.. ยกตัวอย่างเช่นวันก่อนที่เจ้านี่ดันไปงับลูฟเข้าให้ จนหมอนั่นผวาไปไม่น้อย จากที่ตั้งใจจะมาเล่นด้วยก็กลายเป็นว่าแทบไม่กล้าเข้าใกล้ 



ร่างขาวพูดกับสัตว์ในอ้อมแขนไปเรื่อยเปื่อย อย่างน้อยคุยกับเจ้านี่มันก็ไม่ปากมอมเถียงเขาเหมือนใครบางคน 



จะว่าไปช่วงอาทิตย์นี้ไทเลอร์เองก็ดูแปลกๆ หมอนั่นไม่ค่อยจะถกเถียงกับเขาเหมือนเคย แถมยังดูเครียดจนแอชเชอร์เองก็ไม่อยากจะยุ่งด้วย แค่เวลาที่ใช้ไปในการฝึกซ้อม กับ เลี้ยงเซเบอร์ วันๆหนึ่งมันก็หมดไปอย่างรวดเร็ว



อีกหนึ่งความยากลำบากในการใช้ชีวิตตอนดึกดื่นแบบนี้ก็คงหนีไม่พ้นความหิว มื้อเย็นที่กินเข้าไปย่อมถูกย่อยไปจนหมด และครั้นจะให้แอชเชอร์ลุกไปหาอะไรกินตอนนี้ก็คงไม่วายต้องเดินผ่านร็อคกี้ที่นอนเฝ้าอยู่



ไม่ใช่ไม่รู้ว่าไทเลอร์กำลังตัดทอนกำลังตัวเองเรื่อยๆ ทั้งอาหารการกินที่พอสำหรับคนปกติ แต่ใช้ไม่ได้กับคนที่ใช้พลังงานทั้งวัน มันก็ชัดเจนแล้วว่าไทเลอร์ไม่ต้องการให้เขาแข็งแรงได้เท่าแบบเดิม ลองได้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ กล้ามเนื้อที่เคยมีของแอชเชอร์คงได้ลดลงไปอีกมากโข 



พยายามได้อย่างมากที่สุดก็คือการทำเนียน หยิบพวกขนมปังก้อนใหญ่ๆสักก้อนมาไว้กับตัว แล้วจัดการกินในตอนที่ไม่มีใครเห็น อาจจะดูทุเรศทุรังไปบ้างแต่มันก็คงไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ 



อะไรที่ทำเพื่อตัวเองได้ แอชเชอร์ก็ต้องทำ เพราะตอนนี้เขาเองก็ตัวคนเดียวในที่แห่งนี้ มิตรที่ผูกไว้ก็ใช่ว่าจะเป็นมิตรที่ไว้ใจได้เต็มที่ แล้วยังไม่นับพวกลูกน้องของไทเลอร์ในเดอะฮิลล์ที่เกลียดคนแดนเหนือยิ่งกว่าอะไร 



อย่าให้ได้เห็นหน้าเขา ไอ้คนพวกนั้นมันก็พร้อมที่จะส่งถ้อยคำเหยียดหยามดูถูกให้คันไม้คันมือ จนอดไม่ได้ที่จะต้องใช้กำลังทั้งที่ออกแรงมาแทบตาย ต่อให้เดอะฮิลล์มีกฎไม่ให้คนในทะเลาะกัน มันก็คงใช้กับเขาไม่ได้ ข้ออ้างที่เถียงไทเลอร์ไปอย่างหน้าด้านถึงจะเสียศักดิ์ศรีนิดหน่อยแต่ก็ถือว่าคุ้มที่ได้เอาเลือดออกจากหัวไอ้พวกชอบดูถูกนั่นได้



'นายเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน เพราะฉะนั้นมันจะผิดอะไรถ้าฉันจะไม่ทำตามกฎที่นายตั้งไว้..'



หลังจากที่แอชเชอร์เอ่ยคำพูดแสนอวดดีนั้นออกไป  ก็ทำให้ไทเลอร์ที่กำลังยืนกอดอกตำหนิตัวเองนั้นถึงกับตีหน้ายักษ์ เพราะไม่คาดคิดว่าคำพูดกวนประสาทของตัวเองในวันนั้นจะกลายเป็นประโยคที่เอากลับมาตอกหน้าตัวเองในวันนี้ 



'พูดได้ดีเลสลีย์ จริงๆฉันก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่กับการที่นายถนัดในเรื่องการพูดกลับไปกลับมาเท่าไหร่ แต่ที่แปลกใจ ก็เพราะไม่คิดว่านายจะทำตัวไม่ฉลาดแบบนี้" 
  


'งั้นคนฉลาดแบบนาย ก็น่าจะคิดได้นะว่าควรจะคุมคนของตัวเองยังไง' 



'หลับหูหลับตาเสียบ้าง ก็ไม่ได้ทำให้นายเสียศักดิ์ศรี'



'....'



'หรือถ้าอยากจะสร้างศัตรูเพิ่มนักก็เรื่องของนาย..'



แววตาเรียบนิ่งกับน้ำเสียงดุดันนั้นไม่ต่างจากผู้ใหญ่ที่กำลังสอนเด็กหัวรั้นที่ไม่ฟังใคร บรรยากาศอึดอัดที่เคยมีอยู่เป็นทุนเดิมกลับคุกรุ่นจนแทบไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่ง ครู่ใหญ่เห็นจะได้ที่ไทเลอร์ยืนกดดันแอชเชอร์อยู่อย่างนั้นโดยไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายไปไหนจนกว่าจะคิดได้



และแอชเชอร์ก็ยังคงเป็นแอชเชอร์ที่ไม่ยอมให้ใครง่ายๆ 



'ให้ฉันสู้กับมัน..' แม้แอชเชอร์จะรักความสงบ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเมินเฉยได้ทุกเรื่อง ถ้าทำแบบที่ไทเลอร์มันก็ต้องเป็นเขาที่อดทนอยู่ฝ่ายเดียว ซึ่งมันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด 'ต่อหน้าทุกคน..'



'ความทะเยอทะยานของนาย มันไม่มีที่สิ้นสุดดี' 



หลายครั้งที่ไทเลอร์มักจะพูดคุยกับแอชเชอร์ราวกับไม่ได้พูดเรื่องเดียวกัน ซึ่งมันก็ไม่แปลกที่ต่างฝ่ายต่างจะรู้ความคิดของกันและกัน ในแง่ของคนที่คาดเดาคนอื่นได้เก่ง 



'เพราะนายเป็นหมากในเกม ที่ฉันอยากล้มมากที่สุด' 



'งั้นอย่างแรกที่นายควรทำ ก็คือสวดภาวนา'



คำตอบแบบนี้มันก็ไม่ต่างจากการบอกให้แอชเชอร์เลิกหวังในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้  ในที่สุดจนแล้วจนรอดแอชเชอร์ก็ได้ทำในสิ่งที่เอ่ยปากบอกอีกฝ่าย  หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ยอมให้แอชเชอร์ต่อสู้กับอัลฟ่าปากดีที่แกว่งปากหาเสี้ยน  ด้วยพละกำลังของอัลฟ่าทำให้การต่อสู้ในช่วงแรกค่อนข้างที่จะคาดเดาว่าฝ่ายไหนจะชนะ กฎง่ายๆที่ไทเลอร์พูดไว้ก่อนจะเริ่มต่อสู้ นั่นคือการทำยังไงก็ได้ให้อีกฝ่ายลุกไม่ขึ้นโดยการใช้มือเปล่าและไม่มีอาวุธ 



แอชเชอร์จำได้ว่าตัวเองชนะในสภาพที่ตัวเองก็สะบักสะบอมไม่แพ้กัน ต่อให้ไทเลอร์บอกว่าแค่ลุกไม่ขึ้น คนอย่างเขาก็ใจดีพอ ที่จะสงเคราะห์อัลฟ่าปากเสียนั่นด้วยการทำให้ขาขวาหักจนลุกไม่ขึ้น เรียกได้ว่าเอาไว้เป็นของขวัญต่างหน้าให้นึกถึงตัวเองไปจนกว่าจะหายดี 



ความโกรธและความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดหลายอาทิตย์ในการอยู่ที่เดอะฮิลล์ ถูกระบายลงที่อัลฟ่าโชคร้ายนั่นอย่างเต็มที่  วินาทีนั้นเขาไม่ได้สนด้วยซ้ำว่าตัวเองจะถูกเกลียดเพิ่มมากขึ้น หรือ ถูกมองว่าเป็นตัวปัญหา  



เลสลีย์ไม่เคยสอนให้เขาทำตัวจนตรอก และศักดิ์ศรีที่มีก็ไม่ควรเสียให้ใคร..







"ถ้าจะเหม่อขนาดนี้ สงสัยคืนนี้หมานายมันคงได้หิวตายก่อนพอดี" เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้คนที่กำลังเหม่อคิดถึงเรื่องอื่นในหัวหลุดออกจากภวังค์ และเมื่อก้มลงมองเจ้าจนปุยในอ้อมแขนก็พบว่ามันกำลังมองหน้าตัวเองตาปริบๆ ราวกับกำลังอ้อนขอน้ำนมที่สมควรจะได้รับ 



"ขอบคุณที่วุ่นวาย" แอชเชอร์ย้อนเสียงแข็ง ก่อนจะใช้ผ้าจุ่มน้ำนมให้เซเบอร์ใหม่ 



"ท่าทางนายคงไม่เคยเลี้ยงพวกเกรย์วูล์ฟตอนยังไม่โต" เชสเดินเข้ามาทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆกับตรงที่แอชเชอร์นั่งก่อนจะเปิดบทสนทนา



"นายพูดถูก และนี่ก็ทำให้ฉันรู้สึกว่านายกำลังแกล้งฉัน" 



"มันก็แล้วแต่นายจะคิด" ไทเลอร์ไม่ได้ชวนอีกฝ่ายต่อล้อต่อเถียงอะไรต่อ นอกเสียจากจะนั่งมองเลสลีย์นั่งป้อนนมให้ลูกหมาป่าต่อไปเรื่อยๆ จนอิ่ม ซึ่งคนถูกมองเองก็ไม่ได้อ้าปากเหน็บแนมอีกฝ่ายอย่างทุกทีที่ทำเช่นกัน คงเพราะต่างคนต่างเหนื่อยในวันนี้เกินกว่าที่จะมานั่งต่อล้อต่อเถียง มันถึงทำให้ตอนนี้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูอึดอัดน้อยลง



"ในฐานะที่นายเคยเลี้ยงเกรย์วูล์ฟมาก่อน ต้องใช้เวลาเท่าไหร่กว่ามันจะเข้ากับฝูงได้" 



"ก็คงสักประมาณสิบเดือน จริงๆ ช่วงนี้นายก็พาเซเบอร์ออกไปเจอพวกการ์เดียนบ้าง พวกมันจะได้คุ้นเคยกัน"



"มันจะไม่กัดเซเบอร์หรือไง"



"ฉันพูดว่าพาไปเจอ ไม่ได้ให้พาไปเล่น"



"เหนื่อยจะพูดกับคนอย่างนาย" 



เชสหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางหัวเสียของอัลฟ่าแดนเหนือ จะว่าไปเลสลีย์ก็ทำอะไรหลายอย่างให้หัวหน้าหน่วยอย่างเชสแปลกใจได้อยู่ตลอด แม้จะเห็นเจ้าตัวฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวัน จนกลับมานั่งเลี้ยงเซเบอร์ที่บ้านพักด้วยหน้าตาเหมือนคนหมดแรง แต่พอวันรุ่งขึ้นเชสก็จะเห็นความมุ่งมั่นที่มีขึ้นมาใหม่ และอีกสิ่งหนึ่งที่เจ้าตัวทำให้คนในเดอะฮิลล์ไม่กล้าปริปากก็คือเรื่องครั้งก่อน 



เลสลีย์อัดลูกน้องของเชสเสียน่วมท่ามกลางสายตาของคนนับร้อยที่มาดู ความบ้าดีเดือดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งทำเอาคนพวกนั้นถึงกับก้าวถอยห่าง นับว่าเป็นการตัดสินใจที่ดี ที่แลกศักดิ์ศรีของตัวเองต่อให้ต้องเจ็บตัว 



"โตมาแล้วอย่านิสัยเหมือนเจ้านายแกล่ะเซเบอร์"  เชสหันไปพูดกับลูกหมาป่าที่นอนหลับอยู่บนกองผ้าก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองที่คนตัวขาวซึ่งกำลังทำหน้าไม่พอใจ



"แล้วมันจะแปลกตรงไหน ขนาดหมานายยังนิสัยเหมือนนาย"



"นายนี่ดูฉุนเฉียวทุกทีที่คุยกับฉันจริงๆ ขนาดต่อปากต่อคำกับเอริคฉันก็ยังไม่เห็นนายเดือดดาลเท่านี้"



"บวกด้วยความที่ไม่ชอบขี้หน้านายด้วยล่ะมั้ง"



"ปากนายก็ไม่ได้แพ้ฉันสักเท่าไหร่หรอก" เจ้าของผิวสีแทนตอบด้วยน้ำเสียงโมโนโทนตามแบบฉบับของตัวเอง 


 
"มีอะไรก็พูดมาเลยดีกว่า มาชวนฉันคุยเรื่อยเปื่อยแบบนี้มันเสียเวลานอน" 



"ที่แท้ก็ง่วง.." 



"ถ้ายังไม่พูด ฉันจะไปนอนแล้ว อยากนั่งคุยกับเตาผิงก็เชิญตามสบาย" พูดจบก็ตั้งท่าจะอุ้มเจ้าลูกหมาป่ากลับห้องของตัวเองแทนที่จะอยู่ใช้อากาศร่วมกับไทเลอร์ 



"เดี๋ยว..." มือใหญ่คว้าแขนของอีกฝ่ายในจังหวะที่เจ้าตัวกำลังจะเดินหนีไว้ได้ทัน แรงจำนวนไม่น้อยที่จับทำให้คนหวงตัวอย่างแอชเชอร์สะบัดออกในทันที



"ฉันไม่ชินกับการให้ใครมาถูกตัว.." เจ้าของผิวขาวเอ่ยเสียงเรียบก่อนที่อีกคนจะเข้าใจผิด "ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท" 



เชสเองก็ไม่ได้ถือสาอะไรคนหวงตัว ซ้ำยังเข้าใจเสียด้วยว่าทำไมเจ้าตัวถึงมีนิสัยแบบนี้  เด็กชายที่เติบโตในตระกูลเก่าแก่ของพวกขุนนางที่เป็นผู้มีอำนาจ ย่อมได้รับการถ่ายทอดนิสัยบางอย่างที่มองปราดเดียวก็สามารถรับรู้ได้



"ฉันก็ลืมคิด.." 



"มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ ขืนนายลีลากว่านี้แขนฉันได้โดนเหน็บกินพอดี" แอชเชอร์ก้มมองเจ้าขนปุยในอ้อมแขนที่มีน้ำหนักไม่น้อยซึ่งกำลังหลับปุ๋ย 



ยังไม่ทันที่แอชเชอร์จะได้พูดอะไรต่อ ไทเลอร์ก็เข้ามาอุ้มเซเบอร์ก่อนจะเดินออกไปหน้าห้อง แล้ววางมันไว้ให้นอนข้างๆกับร็อคกี้ โดยที่เจ้าของนั้นได้แต่ยืนอ้าปากค้างเพราะความตกใจ



"ร็อคกี้ไม่ทำอะไรมันหรอกน่า" 



"นายไว้ใจหมานาย แต่ฉันไม่ไว้ใจ นายจะบ้าหรือไง!"



"งั้นนายดูก่อนสิ ว่าร็อคกี้มันทำอะไรไหม" 



เชสเบี่ยงตัวหลบให้แอชเชอร์ได้ดูสภาพของหมาป่าตัวใหญ่กับเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่ด้วยกัน ร็อคกี้ทำเพียงแค่เหลือบตามองยามที่เห็นเจ้าก้อนขนขยับเข้าซุกหา แล้วหลับตาลงนอนต่ออย่างไม่สนใจ 



"แต่มันก็ดูไม่น่าไว้ใจอยู่ดี.."



"นายกำลังเถียงคนที่เคยเลี้ยงเกรย์วูล์ฟแบบฉันงั้นสิ.."



"ก็ฉันเป็นห่วงเซเบอร์" ปากบางพูดอ้อมแอ้มโดยที่ไม่ละสายตาออกห่างจากหมาป่าที่อยู่ในความดูแลของตัวเอง "นายให้ฉันแล้ว"



"ห่างกับมันสักหน่อยคงไม่ทำให้นายขาดใจ"



"นายนี่มันต้องมีปัญหาเรื่องการพูดแน่ๆไทเลอร์" 



"แต่ก็โชคดีที่นายฟังฉันเข้าใจทุกที"








///






แอชเชอร์ที่นั่งนิ่งเงียบไปนาน เอ่ยปากถามคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยน้ำเสียงที่พูดได้ไม่เต็มปากนัก เรื่องที่ไทเลอร์มาพูดกับแอชเชอร์เมื่อครู่มันค่อนข้างจะฉุกละหุก อีกทั้งยังทำให้แอชเชอร์หัวตื้อจนคิดอะไรไม่ออก 



'พรุ่งนี้พวกแดนเหนือจะมาที่นี่...'



'ฝั่งฉัน?'



'พวกสเปนเซอร์..'



วินาทีที่แอชเชอร์ได้ยินนามสกุลที่ตัวเองนึกคับแค้นอยู่ในใจอยู่ทุกวันทุกคืน  



'นายคงอยากจะเจอพวกนั้นใจแทบขาด'



'เปลี่ยนเป็นคำว่าอยากฆ่าคงจะเข้าท่ากว่า'  แอชเชอร์รู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็ว ฝั่งนั้นจะต้องมาตามตัวเขา เสี้ยนหนามถ้าหากจะกำจัดก็ต้องกำจัดให้หมด หากเหลือไว้มันก็รังแต่จะคอยกลับมาทิ่มแทงให้รำคาญใจ 



'นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้' 



'ทำไมฉันจะทำไม่ได้'



'ฉันจะไม่ปล่อยให้คนนับร้อยนับพัน ต้องเดือดร้อนเพราะแค่คนๆเดียว'



'งั้นนายก็ปล่อยฉันไป เราจะได้ไม่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกัน ฝั่งนายก็จะได้ไม่ต้องเดือดร้อนถ้าฉันทำอะไรลงไป'



'ฉันปล่อยนายไม่ได้' เชสตอบเสียงแข็งก่อนจะใช้สายตาคมปรามแอชเชอร์ 'นายคิดว่าฉันช่วยชีวิตนายพา เพื่อให้นายไปตายหรือยังไง'



'เหตุผลของนายมันไม่เคยมากพอที่จะทำให้ฉันเข้าใจ' เหตุผลแต่ละอย่างของไทเลอร์มันก็ฟังดูดี แต่คนที่คิดทุกอย่างถี่ถ้วนแบบแอชเชอร์ไม่มีทางที่จะเชื่อเหตุผลเพียงแค่นี้ 'ถ้ามันไม่มีอะไรจริงๆ อะไรที่สร้างความเดือดร้อนให้กับเดอะฮิลล์ คนอย่างนายต้องไม่มีทางเก็บมันไว้'



เชสยังคงนั่งนิ่งเงียบฟังในสิ่งที่อัลฟ่าแดนเหนือเคลือบแคลงในการกระทำของตนเอง 



'นายคิดว่าตัวเองจะทำอะไรคนพวกนั้นได้สักเท่าไหร่  ฉันไม่เถียงหรอกนะว่าตัวนายเก่งเรื่องสู้ตัวต่อตัว แต่ลืมไปหรือ
เปล่าว่าพวกนั้นไม่ได้มีแค่คนเดียว ตอบฉันมาหน่อยสิว่านายจะทำยังไง'



'มันไม่ใช่เรื่องของนาย' เจ้าของใบหน้ารูปสลักตอบอย่างถือดี  เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องของคนแดนเหนือไม่ใช่ของคนพวกนี้ นั่นทำให้ไม่มีทางที่แอชเชอร์จะยอมร้องขอความช่วยเหลือจากฝั่งคนที่ไม่ได้เป็นมิตร



'จนตรอกขนาดนี้ก็ยังอวดดีไม่เลิก'



'นายมันคิดผิดตั้งแต่ช่วยฉันแล้วไทเลอร์..'  การช่วยแอชเชอร์มันก็ไม่ต่างจากการตั้งตัวเป็นศัตรูกับพวกสเปนเซอร์ที่จ้องล่าหัวนายน้อยของเลสลีย์ 'ถ้าทุกอย่างจะพังมันก็เพราะการตัดสินใจงี่เง่าของนาย'



'งั้นก็รู้เอาไว้ด้วย ว่าคนอย่างฉันสามารถช่วยนายได้'



ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเลสลีย์คนเล็กก็เอาแต่จ้องหน้าไทเลอร์นิ่ง ราวกับไม่เชื่อว่าที่เชสพูดมาคือเรื่องจริง 



'เลิกเอาเรื่องพวกนี้มาล้อเล่นกับฉันสักที'



'ฉันไม่เคยผิดคำพูด'  ไทเลอร์ล้วงหยิบของบางอย่างที่อยู่ในเสื้อตัวเองส่งให้แอชเชอร์เมื่อเห็นว่าอัลฟ่าแดนเหนือยังคงไม่ไว้ใจตัวเอง 'ฉันว่าสิ่งนี้คงพอยืนยันให้นายมั่นใจได้' 




ทันทีที่แอชเชอร์เห็นสิ่งที่อยู่ในมือของไทเลอร์ มันก็ทำให้ก้อนเนื้อในอกชาหนึบ ร่างขาวยังคงนิ่งไม่ขยับเพราะในหัวยังคงเอาแต่คิดเรื่องต่างๆนานาที่เกิดขึ้น 



มันจะมีความเป็นไปได้ได้ยังไงที่ไทเลอร์จะมีเข็มกลัดของตระกูลเลสลีย์อยู่ในมือ..



'นายมีมันได้ยังไง' มือสวยรับเอาเข็มกลัดนั้นมาเพ่งพินิจมองอย่างช้าๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ 'ไม่มีทางที่นายจะได้มัน
มา...'



'ฉันได้มันมาจากพี่นาย.. หมอนั่นฝากมันมากับสโนวี่อาวล์'



ใช่... เข็มกลัดที่อยู่ในมือแอชเชอร์ตอนนี้คือเข็มกลัดของอาเธอร์ ทำไมแอชเชอร์จะจำมันไม่ได้ เจ้าตัวจำมันไม่ได้ด้วยซ้ำว่ารอยตำหนิที่เกิดขึ้นเพียงนิดหน่อยจนแทบมองไม่เห็นนั่นเกิดจากฝีมือตัวเอง เมื่อครั้งที่เจ้าตัวเอาเข็มกลัดของพี่ชายไปเล่นจนได้เรื่อง 



'แค่นี้มันพอไหมที่จะทำให้นายมั่นใจ'



เชสถามย้ำคนที่ก้มหน้านิ่งไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำราวหลายนาที ในขณะที่มือเรียวสวยยังคงลูบไปตามเข็มกลัดนั่นซ้ำๆ 



'ทั้งที่อาเธอร์ติดต่อมา ทำไมนายถึงไม่ยอมบอกฉัน..'



เมื่อยามที่แอชเชอร์เงยหน้าขึ้นมา มันก็ทำให้ไทเลอร์ได้เห็นดวงตาที่แดงก่ำของเจ้าตัว นัยน์ตาคู่สวยที่เคลือบด้วยน้ำสีใสสะท้อนกับแสงของเปลวไฟที่ส่องสว่างในเตาผิง นั่นคงเป็นครั้งแรกที่ไทเลอร์ได้เห็นความอ่อนแอในตัวของเลสลีย์คนเล็กที่แสดงออกมาอย่างปิดไม่มิด 



เป็นความอ่อนแอที่สวยงามในความแข็งแกร่งเสียจริง...



'หมอนั่นไม่ต้องการให้นายรู้..'



'ช่างหัวหมอนั่นสิ! ทั้งที่นายรู้อยู่เต็มอกแต่ก็ยังเลือกที่จะช่วยปิด..' 



ความรู้สึกทั้งดีใจและเสียใจมันตีปะปนในใจของแอชเชอร์ให้สับสนไปหมด  



'เพราะนายมันวู่วาม คิดแต่จะแก้แค้นจนลืมทุกอย่าง คนแบบนายต่อให้เก่งแค่ไหนมันก็ตายมานักต่อนัก'



'แล้วคนเป็นน้องแบบฉัน ไม่มีสิทธิรู้เลยหรือไงว่าพี่ชายตัวเองเป็นยังไงบ้าง'



'ถ้าหมอนั่นยังแอบส่งของมาให้ฉันได้ ก็เท่ากับว่ายังมีชีวิต' 



'แต่เข็มนี่ต้องอยู่บนอกของอาเธอร์ ไม่มีทางที่เขาจะถอดมันออก'



'ขนาดนายยังโดนถอดเข็มกลัดนี่ออก แล้วนับประสาอะไรกับพี่ชายนายหรือเลสลีย์










"สิ่งที่นายต้องทำก็คือหลบออกไปจากที่นี่สักพัก" 



"พวกนั้นไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าฉันไม่ได้อยู่ที่นี่" แอชเชอร์แย้งกลับเชสทันทีเมื่ออีกฝ่ายเสนอทางเลือกให้ตัวเองมาแบบนั้น "เซบาสเตียนเห็นกับตาว่านายช่วยฉัน"



"ตามปกติแล้วถ้าเป็นคนแดนเหนือที่เข้ามาจะต้องถูกส่งไปที่หน่วยกลาง ข้อนี้จะทำให้ฉันอ้างกับพวกนั้นได้"



"แล้วนายคิดว่าคนอย่างริโอจะเชื่อนายงั้นเหรอ"



"ถ้าไม่เชื่อ ฉันก็จะให้ค้น.." เชสว่า "เพราะต่อให้คนให้ตาย พวกมันก็ไม่มีทางเจอนาย"



"ไม่มีทางเป็นไปได้ หมาป่าฝั่งนู้นจมูกดียิ่งกว่าอะไร ให้ฉันหนีแค่ไหนพวกมันก็ต้องตามกลิ่นเจออยู่ดี"



"เพราะฉะนั้นนายถึงต้องกลบกลิ่น.." 



"กลบกลิ่น?" 



นี่เป็นเรื่องที่อัลฟ่าหน้าไหนก็ไม่มีวันยอมทั้งนั้น ในลำดับชั้นของการใช้ชีวิตก็เป็นที่รู้กันดีว่าอัลฟ่ายืนอยู่ในจุดสูงสุด
กว่าทั้งโอเมก้าและเบต้า นั่นเป็นไปไม่ได้ที่พวกที่ถือดีในตัวเองจะยอมให้ใครเอากลิ่นมากลบกลิ่นตัวเอง 



มันเป็นเรื่องธรรมดาที่อัลฟ่าจะได้กลิ่นด้วยกันเอง ไม่ต่างจากการที่ได้กลิ่นโอเมก้า แต่มันต่างกันที่ว่ากลิ่นของอัลฟ่านั้นมันมีผลในเชิงของการแสดงอำนาจ และนั่นก็คงไม่ใช่สิ่งที่ดีสักนิดหากต้องได้กลิ่นของพวกที่มีอำนาจเหนือกว่าตัวเอง 



"ฉันขอปฏิเสธ  ฉันไม่มีทางเอากลิ่นของนายมากลบบนตัวฉันแน่ๆ" แอชเชอร์ยืนกรานอย่างไม่ยอม 



"แล้วนายมีทางเลือกอะไรอีก?" คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงถามก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ฉันไม่ได้บีบนาย ก็เห็นๆกันอยู่ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันบังคับ"



ต่อให้กลิ่นไม้สนซีดาร์ของไทเลอร์มันจะหอมแค่ไหน แต่คนที่เหม็นขี้หน้าไทเลอร์เป็นทุนเดิมอย่างเลสลีย์ก็กระอักกระอ่วนเหลือเกินที่จะรับความช่วยเหลือนี้ 



"อันที่จริงนายควรรีบบอกฉันให้เร็วกว่านี้ด้วยซ้ำ ทำแบบนี้มันไม่เท่ากับว่านายไม่ให้เวลาฉันหรือไง" 



"เลิกหาเหตุผลมาหลอกให้ตัวเองมีทางเลือกสักที" 



"แล้วฉันจะต้องหลบไปที่ไหน?" เมื่อจนมุมเข้าจริงๆ แอชเชอร์ก็ต้องจำใจยอมรับทางเลือกนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ศักยภาพของพวกเกรย์วูล์ฟเป็นสิ่งที่เขาเองก็ไม่ควรประมาท 



"ชาลีจะเป็นคนพานายไปพรุ่งนี้..."



"นายว่าไงนะ!"



"ถึงชาลีจะไม่ใช่มนุษย์เหมือนพวกเรา แต่ฉันก็ไว้ใจมันมากที่สุด อีกอย่างมันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ใครสักคนที่สนิทกับฉันพานายไป" หากว่าเอริค โจชัว หรือ ลูฟ หายไปสักคน มีหรือที่คนอย่างริโอจะไม่สงสัย และเมื่อใช้คนไม่ได้ก็ต้องใช้พวกเกรย์วูล์ถึงจะเข้าท่ามากที่สุด 



อย่างน้อยพวกมันก็ต้องออกไปลาดตระเวนเป็นเรื่องปกติ ถ้าจะสงสัยก็คงเป็นที่เคลือบแคลงใจได้น้อยมากที่สุด 



"ฉันอาจจะตายเพราะหมานายก่อนโดนพวกนั้นฆ่า" ่จ่าฝูงนั่นชอบหน้าแอชเชอร์เสียที่ไหน เรียกได้ว่ามองข้ามหัวทุกทีเลยก็เห็นจะถูก 



"ก็คงต้องลองเสี่ยงดู.." เชสกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความเคยชิน "หรือนายกลัว?"



"ฉันไม่ได้กลัว!" 










#youngmastermn





"ถ้าไม่ได้ชาลีช่วยไหว ฉันคงไม่รอดแน่ๆ" 












ทอร์ค : ตอนหน้าจะมีตัวละครโผล่เข้ามาเพิ่มอีกกระบุงโกย ไว้เจอกันค่ะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 298 ครั้ง

1,206 ความคิดเห็น

  1. #1174 ;Pocky (@american0_0420) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:19

    กรี๊ดดด จดหมายจากพี่ชาย ตัดสินใจให้ช่วย แงงงง สนุกมากอะ ตื่นเต้นว่าจะพลิกสถานการณ์ได้มากขนาดไหน

    #1174
    0
  2. #961 คุกกี้รสฮีโร่ (@milkcookie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 09:47
    กลบกลิ่นยังไงคะะะะ หื้มมม เชสเนี่ย คิดไรอยุ่ก้ไม่รุ้-//- (หมายถึงเราเนี่ยคิดไร!!!) นี่ไง เชสได้รับการติดต่อมาจากอาเธอร์จริงด้วย!!! เชสต้องดูแลแอชเชอร์ด้วยนะ ฮือ อย่าให้พวกนั้นจับตัวแอชฯไปได้ล่ะ ขอให้แอชฯปลอดภัยยย ;-; ปล.รักเจ้าเซเบอร์ เซเบอร์ตัวน่ารัก อยากป้อนนมน้องเซเบอร์
    #961
    0
  3. #938 Bantanboys (@Bantanboys) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 00:44
    กลบกลิ่น กลบยังไงเนี่ยน่าคิดนะคะ!
    #938
    0
  4. #905 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 09:03
    ฮื่อๆๆๆ เราแบบดีใจนะตอนที่แอชชักแขนออกไม่ให้ไทเลอร์จับ แต่ไทเลอร์ก็ไม่ถือสาอะไร เขาคงเข้าใจธรรมชาติแมว555555555 คิดภาพห้องที่มีแสงจากพระจันทร์กับแสงจากเตาผิง คนนึงผิวขาวจัดอีกคนผิวแทนบ่มแดด T__T อยากเป็นเซเบอร์เลยชั้น จะไปสังเกตการณ์555555555 อ้าก นี่เตลิดแล้วเนี่ยกับคำว่ากลบกลิ่น /.ปาดน้ำตา
    #905
    0
  5. #855 panda69 (@mymonster69) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 12:47
    กลบกลิ่นยังไงนะ พยายามจำชื่อกับนามสกุลจนย้อนไปดูบ่อยๆ ชื่อเพราะมากแต่ละคน ดีไปหมดในทุกทางงง เลี้ยงเหมือนเป็นลูก แต่เขานั้นก็ยังคงความกวนเสมอต้นเสมอปลาย
    #855
    0
  6. #830 Limonin (@lemon39) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 19:58
    ฮือ สนุกค่ะสนึกกว่านั้นคือการพยายามจำทั้งเชื่อและนามสกุลของตัวละครเพื่ออรรถรสเหมือนอ่านนิยายแปลสักเรื่อง ตอนหน้าเพิ่มคนอีกหรอคะ ได้!!!! เลสลีย์คนน้องกับเซเบอร์เป็นภาพที่น่ารักมาก ฉากแอชเชอร์น้ำตาคลอเราอ่อนไปด้วยเลย y____y
    #830
    0
  7. #696 nanajaemin (@rakmaanfha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 12:49
    กลบกลิ่นนี่มัน อร๊ายยยยยย
    #696
    0
  8. #694 VANESSA_ (@1529902038003) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 12:27
    กลบกลิ่นยังไงนะะะะะ อยากรู้จิง5555555555555555
    #694
    0
  9. #609 sleeplessgirlx (@memiscrez) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 09:48
    กลบกลิ่นยังไงน้าา คืออิช้อนอ่ะใจบาปอยู่ตอนนี้ ขอโทษนะคะ555555
    #609
    0
  10. #556 mmsays (@sunshineisty) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 18:43
    กลบกลิ่นกันยังไงอะ55555 นี่คิดว่าอาจจะต้องใส่เสื้อผ้าของอีกคน ชอบการบรรยายมากค่ะ
    #556
    0
  11. #541 gunsnrosesj (@skyc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 10:43
    แง กลบกลิ่นกันยังไงงงงงงงง
    #541
    0
  12. #519 myfluffypeach (@koiifinkoko) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 13:46
    เอ๋...กลบกลิ่นยังไงคะคุณเชส
    #519
    0
  13. #495 Ruby__43 (@melu2002) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 16:19
    แง เราชอบมากๆเลยค่ะเรื่องนี้ สนุกและน่าติดตามมาก ภาษาก็ดี เราไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ยย
    #495
    0
  14. #420 LeeMInhyung (@LeeMInhyung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 13:26
    กลบกลิ่นไงอ่ะ แบบอรุมมมมมมมม
    #420
    0
  15. #400 cool !!! (@33048) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 13:38
    ดีใจจัง ได้อ่านเรื่องสนุกๆภาษาสวย และฟรีด้วย เอิ้กๆ ขอบคุณค่า
    #400
    0
  16. #387 april98. (@oiccit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 03:47
    คีย์เวิร์ดกลบกลิ่นก็คือทำเอาแอบยิ้มอยู่เหมือนกันนะคะ
    #387
    0
  17. #319 GKYON (@mooguz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 16:10
    ฮึ่ม มันกลบกลิ่นกันยังไงนะ อยากรู้เลย แอชเชอร์อย่างไม่เกรงกลัวใครเลย เข้าใจ แต่มีความย่ารักอยู่อะ แบบน่ารักน่าแกล้งอะ
    #319
    0
  18. #255 freakingaim (@cha-em_moo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 04:33
    เข้มข้น เข้มข้นไปหมดเลยค่ะ ไม่มีใครยอมใครทางไหนเลยจริงๆ แล้วก็ชื่นชมอาเธอร์นะคะ ดูคิดแผนและทางหนีทีไล่ไว้เสร็จสรรพ สุดยอดมากเลยค่ะ //ไหนๆ จะกลบกลิ่นกันยังไงน้า
    #255
    0
  19. #234 pyuhoshi (@mypookt0068) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 21:01
    กลบกลิ่นหน่อยฮือออ
    #234
    0
  20. #183 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 17:49
    พลิกล็อกวะตอนแรกคิดว่าริโอไม่น่าร้ายแต่จากการอ่านตอนนี้นังร้ายวะ แบบเฮ้ยเดาทางไม่ถูกเลยว่าใครเป็นฝ่ายไหนบ้าง แต่ที่แน่ๆคืออาเธออร์กับคุณเชส นี่ยังไงแบบไปรู้จักกันจนฝากฝังน้องได้ไงแบบแล้วตอนนี้พี่แกหนีไปทางไหนวางแผนอะไรอยู่ แบบโคตรน่าอ่าน น่าสนใจไปหมด
    ขอแอบชมภาษาต่อนะคะ คือสวยมากตอนชมเรื่องน้ำตาน้องคือผมน่ะ แบบนายเชสสสผมอยากเป็นนายเชสเลยค้าบบบ แบบกรี๊ดดด 55555 เออเขียนดีไปหมด ชอบความใส่หมาป่าเด็กอย่างเซเบอร์มาด้วย ชอบมากกก
    รออ่านตอนหนีไปกับชาลีเลยนะคะ เอาเจ้าเซเบอร์ไปด้วยนะคะ น้องหมาป่าน่ารักมากกก แงงงแออออออ

    ปล อีกรอบ ชอบความแบบให้กลิ่นคุณเชสกลบกลิ่นของคุณแอช แบบมันก็นะความอัลฟ่า คิกค้ากกดีงามไปหมดจ้า
    ชอบรายละเอียดดินแดนทางเหนือทางใต้ ฝ่ายตระกูล ท่าทางที่โคตรแตกต่าง ชอบสุดๆ
    #183
    0
  21. #140 prk♡ (@king-banana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:34
    fc ชาลีค่า :)
    #140
    0
  22. #106 kxpeach8 (@Keekiiem) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 07:54
    สรุปอาเธอร์ส่งจดหมายมาจริงๆๆด้วยแง อาเธอร์ยังอยู่ดี นี่แอบจะร้องไห้ตามแอชตอนที่แอชร้องไห้เลย บรรยายจนเราอินจริงๆ สนุกทุกตอน เราตื่นเต้นทุกครั้งที่จะได้กดตอนต่อไปเลยอะ ตอนน้องแอชเลี้ยงเซเบอร์ก็คือน่าร้ากกเลี้ยงเหมือนลูกเลย ใจอยากไปนอนแล้วแต่มือก็ป้อนนมไม่หยุด แอบอยากให้เซเบอร์ไปกับแอชกับชาลีด้วย ตอนหน้าจะบู๊เยอะมั้ยน้อ
    #106
    0
  23. #45 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 04:56
    เขินเลยว่ะ 'กลบกลิ่น' แงงงงงงงง
    #45
    0
  24. #37 letitbeblue (@98xx_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 14:12
    เริ่งจะเข้มข้นแล้วค่ะจังหวะนี้แต่พอได้รับรู้ว่าอาเธอร์ยังปลอดภัยก็โล่งใจมาหน่อยนึง แต่เป็นเขินการต้องเอากลิ่นกลบจังเลยค่ะ55555555ทางนี้เขินแต่ทางด้วนแอชเชอร์เองต้องรู้สึกเสียศักดิ์ศรีแน่ๆแล้วล่ะ เพื่อความอยู่รอดนะลูกนะ
    #37
    0
  25. #19 perthnjeno (@minniefan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 18:30
    หลงรักงานเขียนของคุณรอบที่ล้านเลยค่ะ ดีมากจริงๆเหมือนหนังดีๆหนึ่งเรื่องเลย ขอบคุณที่แต่งนะคะ อยู่ด้วยไปจนจบเรื่องแน่นอน
    #19
    0