[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 43 : [SPE] Young Master Diary : Aneurin and Ashlynn 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    9 ต.ค. 63

 

 

 

 

 

ฝาแฝดไทเลอร์เติบโตมาเป็นอย่างดี จนกระทั่งย่างเข้าอายุปีที่สิบ แต่ทว่าความซุกซนและความอยากรู้อยากเห็นของเด็กทั้งคู่ กลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด แม้แอนไอรินจะค่อยห้ามปรามน้องชายเป็นพัก ๆ แต่ทว่าก็กลับไม่เคยใจแข็งได้มากพอ สุดท้ายจึงต้องตามใจน้องชายฝาแฝดของตนอยู่ร่ำไป  

และในวันนี้เอง พี่ชายฝาแฝดก็ยอมทำตามใจน้องชายของตัวเองอีกครั้ง แม้จะมีความลังเลอยู่ไม่น้อย ก่อนที่จะตัดสินใจยอมรับคำขอของน้องชาย  

‘แค่เข้าไปในแบล็คฟอเรสต์พักเดียว ท่านอากับท่านพ่อคงไม่ทันสงสัยอะไรหรอก’

‘ลินน์พึ่งหายป่วยไม่ใช่หรือ? ถ้าพี่พาออกไปแล้วไม่สบายขึ้นมาจะทำอย่างไร’

‘น้องแข็งแรง!’ แอนไอรินเหลือบมองน้องชายฝาแฝดที่กอดตัวเองจากทางด้านหลัง พลางชั่งใจเพื่อตัดสินใจ

‘แต่การออกไปโดยไม่บอกใคร มันเป็นเรื่องที่ผิด หากเกิดอันตรายขึ้นมา’

‘แหงสิ เพราะถ้าอ้าปากบอกท่านพ่อ คงได้โดนดุแน่ ๆ’ แอชลินน์บ่นกระปอดกระแปด พลางทำปากคว่ำอย่างแสนงอน ‘ถ้าไปกับพี่แอนไอก็ไม่เห็นจะต้องกลัวอะไรนี่’  

ลูกอ้อนที่เป็นตาใส ๆ ของแอชลินน์ ย่อมทำให้ผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดถึงกับยกมือขึ้นมาเกาปลายคิ้วของตัวเอง ก่อนจะแอบกุมขมับเล็กน้อย เพราะเข้าใจดีว่าแอชลินน์คงรู้สึกอุดอู้ไม่น้อย หลังจากที่เจ็บป่วยมาร่วมเดือนกว่า จนทำให้ไม่ได้ออกไปด้านนอกอย่างเช่นทุกที  

ไหนจะสภาพอากาศที่กำลังร้อนอบอ้าวในช่วงนี้ ก็คงเป็นสาเหตุที่ทำให้แอชลินน์อยากจะเข้าไปในป่า มากกว่าที่จะอยู่ในหน่วยเดอะฮิลล์ อากาศในแบล็คฟอเรสต์ค่อนข้างเป็นอากาศที่ต่ำกว่าเดอะฮิลล์ เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากอีกทางฟากฝั่งหนึ่ง จึงทำให้ไม่แปลกที่แบล็คฟอเรสต์จะหนาวเย็นแทบตลอดทั้งปี  

‘ไม่ต้องมาอ้อนพี่เลย ลินน์’

‘นะ ๆ พาน้องออกไปข้างนอกเถอะ’ แอชลินน์แนบแก้มกลมของตัวเองกับแก้มของคนเป็นพี่ พลางใช้น้ำเสียงออดอ้อนจนทำให้พี่ชายที่โอ๋น้องเป็นทุกเดิม ถึงกับอมยิ้มจนแก้มปริ  

ไม่มีใครสู้ลูกอ้อนของแอชลินน์ได้หรอก แต่แอนไอรินจะยกเว้นท่านแม่ไว้เสียคนหนึ่งก็แล้วกัน ก็รายนั้นน่ะรู้จักลูกชายตัวเองดียิ่งกว่าอะไร  

‘ของแลกเปลี่ยนล่ะ?’

แอชลินน์แอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะหมุนตัวกลับไปรื้อค้นลิ้นชักไม้ทางด้านหลัง พร้อมกับหยิบแผ่นไม้ขนาดเล็กที่ถูกแกะสลักชื่อไว้ แม้จะไม่ได้สลักสลวยจนเรียกได้ว่างดงาม แต่ทว่ามันกลับมีคุณค่าทางใจ เมื่อคนที่ทำมันคือน้องชายฝาแฝด ซึ่งนับได้ว่ามีพรสวรรค์ทางด้านการทำงานพวกนี้ มากกว่าการต่อสู้อย่างที่แอนไอรินโปรดปราน

หากเทียบกันแล้ว แอนไอรินคงต้องยอมรับเลยว่า คนที่ใจเย็นกว่าและมีสมาธิมากกว่าก็คงหนีไม่พ้นแอชลินน์ แต่หากเป็นเรื่องไหวพริบและการเอาตัวรอด แอนไอริน ไทเลอร์ ย่อมชนะฝาแฝดผู้น้องอย่างชัดเจน จนทำให้เจ้าตัวแอบคิดไม่ได้ว่าหากวันหนึ่งเขาไม่สามารถอยู่กับน้องชายได้ขึ้นมา เจ้าตัวจะเป็นเช่นไร  

‘น้องพี่เก่งมาก’ แอนไอรินยื่นมือไปลูบผมน้องชายเบา ๆ ก่อนจะรับเอาแผ่นป้ายชื่อเล็ก ๆ นั้นมาเก็บไว้กับตนเอง  

‘พี่แอนไอต้องทำตามสัญญาแล้วนะ’

‘ไปเตรียมตัวเสียสิ’

สุดท้ายแล้ว แอนไอริน ไทเลอร์ ก็ยอมแหกกฎของตัวเองจนได้ เขาได้แต่ภาวนาว่าการออกไปเที่ยวเล่นในครั้งนี้ จะไม่มีใครในหน่วยสงสัยเหมือนที่ผ่านมาก็แล้วกัน เพราะหากไม่เป็นเช่นนั้น คนที่จะเดือดร้อนและมีความผิดมากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นเป็นตัวเขาอย่างแน่นอน  

 

ฝาแฝดไทเลอร์ย่อมมีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกัน เด็กน้อยในชุดทะมัดทะแมงและธนูคันเล็กที่สะพายอยู่ทางด้านหลัง ย่อมเป็นเอกลักษณ์ของแอนไอริน ในขณะที่เด็กน้อยในชุดสบายตัวพร้อมกระเป๋าผ้าสะพายข้างที่บรรจุไปด้วยของกิน ก็เป็นเอกลักษณ์ของแอชลินน์เช่นกัน  

เด็กน้อยทั้งคู่ใช้เส้นทางลัดเลาะออกมาจากเดอะฮิลล์อย่างยากลำบาก จนทำให้แอนไอคิดว่าหากพวกเขาทั้งคู่โตขึ้นมากกว่านี้อีกสักหน่อย การออกไปข้างนอกด้วยการแอบหนีออกไปเช่นนี้ คงจะกลายเป็นเรื่องที่ยากลำบากขึ้น กว่าจะหลุดพ้นจากบริเวณหน่วยป้องกันเดอะฮิลล์ ก็เล่นเอาเหงื่อผุดซึมบริเวณกรอบหน้าของเด็กทั้งคู่  

ฟู่ววว

“เกือบโดนจับได้แล้วแหนะ” แอชลินน์พ่นลมหายใจออกจากปากเสียงดัง ก่อนจะบ่นงึมงำ ในความไม่ระมัดระวังของตัวเอง จนทำให้เกือบโดนจับได้ แต่ก็โชคดีที่รอดมาได้อย่างหวุดหวิด ไปอย่างนั้นเขาคงจะต้องโดนหิ้วตัวกลับเข้าไปในหน่วยเป็นแน่

ทางด้านแอนไอรินที่กำลังทำสัญลักษณ์ไว้ตามต้นไม้และที่ต่าง ๆ ก็เหลือบมองน้องชายของตนเป็นระยะ ก่อนที่จะกวักมือเรียกน้องชายแก้มกลมให้เดินตามตัวเอง แทนที่จะยืนบ่นจนปากยื่นปากยาว

“รีบไปกันเถอะ”

“ไป ๆ น้องอยากไปเล่นบ้านต้นไม้ที่เราเคยสร้างกัน”  

“ที่อยากออกมาข้างนอก เพราะอยากเปลี่ยนที่นอนมากกว่าสินะ” แอนไอรินเอ่ยอย่างรู้ทันน้องชายฝาแฝด  

“อย่ามารู้ทันน้องดีกว่าน่า” แอชลินน์หรี่ตามองพี่ชาย ก่อนที่จะกอดอกมองแอนไอที่ยกยิ้มล้อเลียนตนเอง  

“พี่ดูเป็นเช่นนั้นหรือ?” แอนไอรินถามน้องชายด้วยน้ำเสียงระรื่น ก่อนที่จะดึงตัวน้องชายให้มาเดินข้าง ๆ ตนเอง  

“อย่าให้น้องพูดจะดีกว่า” แอชลินน์เอ่ยติดตลก เมื่อนึกถึงนิสัยของผู้เป็นพี่ชาย

“มันคงไม่พ้นที่จะกล่าวหาว่าพี่เป็นคนเจ้าเล่ห์หรอกใช่ไหมล่ะ”      

เจ้าเด็กแก้มกลมไม่ยอมตอบคำถามพี่ชาย ซ้ำยังหยิบขนมในกระเป๋าขึ้นมากินหน้าตาเฉย จนทำให้ผู้เป็นพี่ได้แต่ส่ายหัวน้อย ๆ  

ใช้เวลาเพียงไม่นาน พวกเขาทั้งคู่ก็สามารถเดินทางมาถึงบ้านต้นไม้ที่แอชลินน์อยากมา สภาพของมันยังคงไม่แตกต่างจากครั้งก่อนสักเท่าไหร่นัก ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่บนเนินที่มีความสูงระดับหนึ่ง ย่อมทำให้เป็นมุมที่สามารถมองเห็นดินแดนที่ขาวโพลนได้อยู่ไกล ๆ  

“แบบนี้ค่อยรู้สึกสบายตัวขึ้นมาหน่อย” แอชลินน์สูดอากาศเข้าปอดตัวเองเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะฉีกยิ้มจนตาปิด เมื่ออากาศที่ค่อนข้างเย็นของแบล็คฟอเรสต์ สร้างความรู้สึกดีต่อร่างกายของเจ้าตัวไม่น้อย  

แอชลินน์เกยคางลงกับรั้วไม้ที่ถูกสร้างเพื่อกั้นเป็นแนวความปลอดภัย ก่อนที่จะแกว่งขาของตนไปมาในอากาศ ในยามที่ตนเองกำลังนั่งอยู่ริมขอบราวกั้น ดวงตาสดใสที่เต็มไปด้วยประกายของความสุข ยังคงจับจ้องไปทางอีกฟากฝั่งหนึ่งของดินแดน จนทำให้ผู้เป็นพี่ที่นั่งอยู่ข้างกันขมวดคิ้วน้อย ๆ  

“ลินน์ชอบมันหรือ?”  

“พี่กำลังหมายถึงอะไร”  

“ก็นั่นไง” แอนไอรินชี้นิ้วไปทางบริเวณดินแดนขาวโพลนเบื้องหน้า ก่อนจะหันกลับมามองหน้าของน้องชายที่ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม  

“น้องจะตอบได้อย่างไร ในเมื่อน้องไม่เคยไปที่นั่น” แอชลินน์เอ่ยตอบพี่ชาย ก่อนจะยักไหล่น้อย ๆ “แต่จะว่าไปที่นั่นก็ดูน่าสนใจ…”

“….”

“หากได้ลองไปสัมผัสดูสักครั้ง ไม่แน่ น้องอาจจะชอบที่นั่นขึ้นมาก็ได้”

“มันไม่ใช่ที่ของเรา” แอนไอริน ไทเลอร์ ตอบน้องชายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะนึกถึงเรื่องราวที่ตนเคยรับรู้เกี่ยวกับแดนเหนือจากผู้เป็นแม่ นิทานก่อนนอนสำหรับฝาแฝดไทเลอร์ ย่อมเป็นเรื่องเล่าจากอีกดินแดนหนึ่ง สถานที่ที่เคยเป็นบ้านเกิดของหิมะแรก มันเต็มไปด้วยเรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อ แต่ทว่าก็กลับเต็มไปด้วยความโหดร้ายเช่นกัน

“แต่ท่านแม่เคยบอกว่าที่ตรงนั้นจะเป็นที่ของเราไหม ก็ต่อเมื่อเราเหมาะสมกับมัน”

“แล้วลินน์คิดว่าตัวเองจะเหมาะกับที่นั่นหรือ?”

“ไม่รู้ซี่” แอชลินน์ส่ายหัวไปมา จนกลุ่มผมสีอ่อนไม่เป็นทรง ก่อนที่เจ้าตัวจะทิ้งตัวนอนไปทางด้านหลัง พลางตีพุงกลมของตัวเองไปมา ซ้ำยังร้องเพลงออกมาอย่างมีความสุข ผิดกับพี่ชายฝาแฝดที่ยังคงจดจ้องภาพขาวโพลนนั้นด้วยความรู้สึกโหวง ๆ ในใจ

หากให้พูดความรู้สึกของแอนไอในตอนนี้ เจ้าตัวคงต้องยอมรับว่ากำลังมีความรู้สึกกลัวอยู่ลึก ๆ อยู่ดี ๆ มันก็มีความรู้สึกหนึ่งแทรกเข้ามา ซึ่งแอนไอก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ นอกเสียจากจะโยนมันทิ้งไป  

ร่มไม้ในป่าและอากาศที่เย็นสบาย ขับกล่อมให้เจ้าเด็กแก้มกลมที่พึ่งกินอิ่ม เผลอหลับไปได้อย่างไม่ยาก ส่วนพี่ชายฝาแฝดเองก็เอาแต่นอนมองเมฆก้อนแล้วก้อนเล่าที่ลอยผ่าน  

เมื่อนอนหลับกลางวันจนเต็มอิ่ม เจ้าเด็กแก้มกลมที่เคยเงียบเสียง ก็เริ่มพูดเจื้อยแจ้ว จนทำให้รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงใสของแอชลินน์สลับกับเสียงของผู้เป็นพี่ ในระหว่างที่พวกเขาทั้งคู่กำลังเดินทางกลับไปยังเดอะฮิลล์

ทุกอย่างรอบตัวดูจะไม่สนุกเสียแล้วสำหรับเด็กน้อยทั้งสองคน เมื่อการผจญภัยที่ทั้งแอนไอและแอชลินน์ได้วาดภาพไว้อย่างสวยงาม กลับกลายเป็นภาพที่บิดเบี้ยว เมื่อเด็กแฝดค้นพบความจริงอีกด้านหนึ่ง ด้วยตัวของพวกเขาเอง

พวกเขากำลังหลงป่า…

แอนไอจำได้ว่าเขาเคยออกมาด้านนอกนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่ออกมาด้านนอก เขาก็มักจะมีผู้ใหญ่หรือใครสักคนหนึ่งที่สามารถปกป้องตัวได้ออกมาด้วยตลอด ซึ่งผิดกับครั้งนี้เสียเหลือเกิน  

แอนไอริน ไทเลอร์ ลอบมอง แอชลินน์ ไทเลอร์ ที่เดินตามตนเองอยู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง และไร้แววตื่นตระหนก น้องชายฝาแฝดที่กำลังเพลิดเพลินกับของกินในมือ ยังคงไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยสักนิดว่าพวกเขาทั้งคู่กำลังหลงทาง มือเล็กอีกข้างหนึ่งที่ไม่ได้จับของกิน ได้กำชายเสื้อของผู้เป็นพี่ไว้เหมือนทุกครั้ง จนกลายเป็นความเคยชินของฝาแฝด

“ถ้ารู้ว่าจะออกมานานขนาดนี้ น้องน่าจะหยิบขนมใส่กระเป๋ามาเยอะ ๆ” เสียงบ่นงึมงำในลำคอของเด็กแก้มกลม ทำให้พี่ชายฝาแฝดเม้มปากแน่น ก่อนจะพยายามตั้งสติและทบทวนความคิดของตนเอง  

ทั้งที่แอนไอเองก็ทำสัญลักษณ์ตามต้นไม้ไว้แล้ว แต่ทว่าความรกทึบของต้นไม้ และทุกสิ่งทุกอย่างในป่าก็ดูคล้ายกันไปเสียหมด จนทำให้แอนไอรินเกิดความสับสน  

“ถ้าขนมของลินน์หมด ก็เอาของพี่ไปกิน” แอนไอรินเอ่ยบอกน้องชายด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ในขณะที่มือของเจ้าตัวก็จัดการจัดหมวกของน้องชายให้เข้าที่ หลังจากที่มันเบ้ไปทางซ้าย จนแทบจะบังดวงตาของน้องชาย

“เยี่ยมไปเลย” แอชลินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ และยกยิ้มจนตาปิด ก่อนจะเช็ดมุมปากของตนที่เปื้อน พลางปัดมือไปตามกางเกงของตน เพื่อทำความสะอาดฝ่ามือที่เต็มไปด้วยน้ำตาลออก  

“ลินน์ยังมีน้ำยังเหลืออีกแค่ไหนกัน” แอนไอเอ่ยถามน้องชาย ในขณะที่สำรวจปริมาณน้ำในถุงกระเป๋าของตัวเองเช่นกัน  

“น่าจะไม่เกินครึ่ง เพราะขนมที่น้องกินไปเมื่อครู่ มันหวานจนแสบคอไปหมด”  

แอชลินน์มีน้ำเหลือไม่ถึงครึ่ง ส่วนถุงกระเป๋าน้ำของแอนไอเองก็เหลือเกินครึ่งมาเพียงน้อยนิด หากพวกเขาไม่หาน้ำเพิ่ม มีหวังคงได้เดือดร้อนเป็นแน่

แอชลินน์มักจะกินน้ำเยอะ ข้อนี้แอนไอรินรู้ดีเป็นอย่างมาก เขาถึงได้พยายามกินน้ำเท่าที่จำเป็น เพื่อเก็บไว้ในยามฉุกเฉินเพื่อน้องชายฝาแฝด

“พี่ว่าเราควรเติมน้ำเพิ่มกันสักหน่อย”

“แต่ว่าเรากำลังจะกลับไปที่หน่วยแล้วไม่ใช่หรือ?” แอชลินน์แย้งเสียงใส พลางมองหน้าผู้เป็นพี่ด้วยความสงสัย “อีกอย่างนี่ก็ใกล้เย็นมากแล้ว ถ้าเราเสียเวลาไปเติมน้ำ มันจะทำให้เรากลับไปที่หน่วยช้า”

“เรากำลังหลงทาง…”

“พี่อย่ามาแกล้งน้องเลยดีกว่า”  

“เราหลงทางจริง ๆ ลินน์” แอนไอยอมบอกน้องชายตามตรง  

“แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี” แอชลินน์ถึงกับหน้าเสียไปไม่น้อย เมื่อรับรู้ความจริงว่าตนเองและพี่ชายกำลังหลงป่าเข้าแล้ว และตัวของแอชลินน์เองก็คงไม่สามารถช่วยเหลือพี่ชายได้สักเท่าไหร่

“พี่ต้องพาลินน์กลับไปได้อย่างแน่นอน” แอนไอริน ไทเลอร์ เอ่ยบอกน้องชายของตนด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น ก่อนที่จะทบทวนความทรงจำของตัวเองอีกครั้ง  

สองขาเล็กของเด็กน้อยค่อย ๆ ก้าวเดินไปด้านหน้าด้วยความไม่มั่นใจ ฝ่ามือเย็นเยียบของคนเป็นน้องซึ่งจับมือกับแฝดพี่ ทำให้แอนไอรับรู้ได้ถึงความตื่นกลัวของน้องชาย แม้ใบหน้าของแอชลินน์จะไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวก็ตาม

แต่ทว่าเสียงขู่คำรามของสัตว์ใหญ่ที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก็ทำให้ทั้งคู่หันขวับไปมองในทันที ก่อนจะพบเข้ากับหมาป่าตัวขนาดกลาง แม้ขนาดของพวกมันจะเล็กกว่าพวกเกรย์วูล์ฟเกือบเท่าตัว แต่ทว่าความดุร้ายของสัตว์ป่า ย่อมเป็นเรื่องที่ยากจะรับมือ  

“พี่…”  

แอนไอยัดมีดใส่มือน้องชายของตนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตนเองจะจับคันธนูของตน เพื่อเล็งเป้าไปยังหมาป่าที่กำลังไล่ต้อนพวกเขาทั้งคู่  พวกมันค่อย ๆ เริ่มโผล่มาเพิ่ม จนกลายเป็นฝูงหมาป่าขนาดย่อม และค่อย ๆ โอบล้อมเด็กน้อยทั้งคู่ เพื่อให้เหยื่อได้จนมุม

ก้อนหินขนาดใหญ่ถูกปาใส่พวกมันเป็นระยะด้วยฝีมือของแอชลินน์ เพื่อให้พวกมันไม่สามารถเข้าใกล้พวกเขาทั้งคู่ได้ ทางด้านแอนไอเองก็พยายามที่จะไม่ทำร้ายสัตว์พวกนี้ให้ถึงแก่ความตาย อีกทั้งลูกธนูที่เตรียมมาก็มีเพียงไม่มาก หากใช้อย่างไม่รอบคอบ มันอาจจะสร้างความเดือดร้อนให้กับพวกเขาได้  

ในจังหวะที่แอนไอปล่อยลูกธนูออกไปใส่หมาป่าตัวที่กำลังกระโจนใส่ตนเอง จนทำให้ลูกธนูสามารถปักเข้าที่อกของมันได้อย่างแม่นยำ แรงกระแทกจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงร้องของน้องชาย ก็ทำให้คนเป็นพี่หันมามองด้วยความตกใจ

รอยเลือดและเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเป็นรอยเล็บบนแผ่นหลังเล็ก ทำให้แอนไอรับรู้ได้ทันทีว่าน้องชายของตนกำลังบาดเจ็บ ด้วยฝีมือของสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหย ซึ่งพร้อมจะขย้ำเหยื่อในตอนนี้  

“ลินน์!”  

“ระวัง!” แอชลินน์ตะโกนบอกผู้เป็นพี่ เมื่อเห็นหมาป่าจากทางด้านหลัง กำลังจ้องจะตะครุบพี่ชายฝาแฝด แต่ก็โชคดีที่ประสาทสัมผัสของแอนไอนั้นไว้กว่าพวกมันอยู่ก้าวหนึ่ง จึงทำให้มีดเล่มเล็กที่ถูกหยิบออกมา สามารถปักเข้าไปที่บริเวณต้นขาของมัน  

แม้จะอยากเข้าไปดูอาการของน้องชายในตอนนี้มากแค่ไหน แต่แอนไอก็ทำเพียงได้แค่ต่อสู้กับสิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ตรงหน้า ความก้าวร้าวของพวกมันที่ทวีคูณอาจจะเป็นเพราะกลิ่นของพวกการ์เดียนที่ติดตัวพวกเขาทั้งคู่ จนทำให้พวกมันรู้สึกถึงการคุกคามและอันตราย  

กรรจ์ กรรจ์

ทว่าเสียงขู่ของสัตว์ใหญ่ที่ดังจากอีกด้านหนึ่ง ก็ทำให้เหล่าฝูงหมาป่าที่กำลังเล่นงานเด็กน้อยทั้งคู่ ต่างถอยกรูดและวิ่งหนีหายไปได้อย่างง่ายดาย  

“อึก..”

แอชลินน์กัดฟันทนทั้งที่น้ำตาคลอหน่วง พลางพยายามลุกขึ้น  แต่ทว่าความเจ็บปวดบริเวณแผ่นหลังก็ทำให้เจ้าตัวมีท่าทีทุลักทุเลไม่น้อย  

“แอชลินน์” แอนไอแทบไม่กล้าจับตัวแอชลินน์แม้แต่น้อย เมื่อเห็นบาดแผลบริเวณหลังของน้องชาย มือเล็กที่เคยจับอาวุธในก่อนหน้านี้ ถึงกับสั่นน้อย ๆ เมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่คาคิด  

“น้องเจ็บ..”  

คนเป็นน้องเอ่ยบอกพี่ชาย ก่อนที่จะเผลอร้องออกมา กลิ่นเลือดคละคลุ้งทำให้แอชลินน์อยากจะอาเจียน มันทั้งเจ็บทั้งตื่นกลัวจนแทบอยากจะร่ำไห้ แต่เขาก็ต้องอดทนเอาไว้  

“อยู่เฉย ๆ น่าแจสเปอร์” เจ้าของผมสีควันเอ่ยบอกเกรย์วูล์ฟของตนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง จนทำให้มันยอมถอยห่างออกจากเด็กน้อยผู้โชคร้ายทั้งคู่  

ดวงตาถือดีของ แอนไอริน ไทเลอร์ สบตาเข้ากับดวงตาของชายเจ้าของผมสีควัน และรอยยิ้มเล็ก ๆ บนริมฝีปากของคนแปลกหน้า ก็ย่อมสร้างความไม่ไว้ใจให้กับเด็กน้อยเป็นอย่างมาก จนเรียกได้ว่าเป็นความรู้สึกที่ไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นเลยก็ว่าได้    

“นายเป็นใครกัน?”  

 

 

#youngmasterdiary

 

 

 

TALK: คิดถึงน้องแอนไอกับน้องลินน์กันไหมคะ T-T ทางนี้คิดถึงมาก พอกลับมาเขียนตอนน้องเป็นเด็กแล้วนุบนิบในใจไปหมดเลย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,798 ความคิดเห็น

  1. #3757 __0997 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 21:48
    โอ้ยหลานๆๆพี่จะเป็นบ้า วันหลังไม่เอาแล้วนะ อย่ามากันแบบนี้สองคนอีก นี่ถ้าไม่มีคุณหมาป่า(การ์ดเดียนไหมนะ?)ตัวนั้นมาช่วยจะทำยังไง เจ้าลินก็เจ็บเจ้าแอนไอก็สั่น โอ้ยลูก มากอดๆน้า
    #3,757
    0
  2. #3713 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 05:08
    คราวหลังไม่เอาแบบนี้แล้วนะเด็กๆ ใจหายหมดเลยนึกว่าจะแย่แล้ว ว่าแต่นายผมเทาคือคนนั้นของน้องแอชลินน์ใช่มั้ยยยยยย? ต้องตามไปอ่านเรื่องน้องแล้วววว
    #3,713
    0
  3. #3709 DAEHWIOMMA (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 10:08
    จะไปเป็นน้องเขยเขาก็ยากหน่อยนะคะ พอดีพี่เขาขี้หวงน้องมาก
    #3,709
    0
  4. #3706 qqaqe (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 14:31
    ราล์ฟใช่มั้ยยยยยย
    #3,706
    0
  5. #3699 Redcurrant (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 17:07
    ราล์ฟรึป่าว???????
    #3,699
    0
  6. #3693 sherbeticecream (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 22:16
    อ่อ นายคนนั้ร
    #3,693
    0
  7. #3690 mjchristmas (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 16:50
    อ้ยยยย ขวัญเอ๋ยขวัญมาลูกกกก ใจอุนยายเจ็บไปหมดอยากจะอุ้มพาไปส่ง อยากจะตีหมาป่าทุกตัวที่ทำหนูกลัวกะน!! แต่ว่าเจ้าของแจสเปอร์ใช่ใช่มั้ยคะบุคลลจากแดนหิมะ
    #3,690
    0
  8. #3668 mldzx (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 23:29
    แสนจาคิดถึงเด็กแฝดตอนเร้กก แต่หนูรู้ก ใจอุนยายหล่นวูบเลยคับ คนที่เข้ามาช่วยผมสีควัน หรือว่าจะเป็นนายคนนั้น??!!!!
    #3,668
    0
  9. #3667 _Neferu_ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 05:01
    ผมเทาต้องใช่แน่ๆอะ เคยเจอกันมาก่อนนนนนตอนสมัยเด็กน้อยด้วย อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว
    #3,667
    0
  10. #3661 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 00:37
    อุแงงงงง น้องลูกกก อุนยายใจเจ่บไปหมดแล้ว😭
    #3,661
    0
  11. #3660 pplinyeol (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 02:36
    น้องงงงงงงงงงงงง ทำไมหนูซนขนาดนี้ค่ะะะะะะะะะะ แล้วคนที่มาใหม่นี่ใช่นายคนนั้นหรือเปล่านะ
    #3,660
    0
  12. #3659 APANDEN (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 15:42
    ผู้ชายคนนั้นเหรอ หลานของอุนยายเจอเขาตั้งแต่เด็กเลยเหรอ
    #3,659
    0
  13. #3658 ploy_chic (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 10:15
    บอกสีผมมาก็รู้เลยนะคะว่าใคร ไม่นึกว่าจะเคยเจอกันตั้งแต่เป็นเด็ก แถมเจ้าแฝดพี่ไม่ชอบหน้าแต่แรกอีก ถ้ารู้ว่าอนาคตยัยน้องต้องไปอยู่กับเขาละก็!!!
    #3,658
    0
  14. #3657 นุ้งพยาธิ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 01:15
    หรือว่าจะเป็น?!!!!!!!!
    #3,657
    0
  15. #3656 NGC224__ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 16:56
    แงงงงคิดถึงๆๆๆๆๆๆค่ะะะ ใครกันนะะทำให้พี่แอนไอถึงกับไม่ถูกชะตาเลยยยย โรยอลอัลฟ่า คนนั้นหรือเปล่าคะะะ 🥺
    #3,656
    0
  16. #3655 knp.n (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 23:52
    นายคนนั้นหรอคะ!??
    #3,655
    0
  17. #3654 Nnabee (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 23:42
    เเงหลานๆ ขอให้ปลอดภัยนะ นายรอยัลอัลฟ่าเป็นเเน่
    #3,654
    0
  18. #3653 ;; (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 23:23
    นายคนนั้นหรอคะ;-;
    #3,653
    0
  19. #3652 Myje (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 22:11
    น้องงงงงงง
    #3,652
    0
  20. #3651 Reborn@Hibahi (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 21:04
    พี่ราล์ฟหรือเปล่า พี่ราล์ฟใช่ม้ายยยยยย
    #3,651
    0
  21. วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 21:00
    นายหลานเขยแน่ๆๆๆๆๆ
    #3,650
    0
  22. #3649 Crush_on_you (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 19:17
    เนื้อคู่ยัยแก้มกลมแน่
    #3,649
    0
  23. #3648 Nanahhh (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 19:10
    นายคนนั้นอ้ะป่าววว ใช่นายคนนั้นมั้ยน้า
    #3,648
    0
  24. #3647 ThitinunSaysud (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 18:22

    เคยเจอกันมาแล้วหรอ!? เฮ้ยยย!!จริงดิ

    #3,647
    0
  25. #3646 K.nana (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 13:57
    เอเจอร์ตัน!!!!??? พี่แอนไอก็ต้องเคยรู้จัก!!?
    #3,646
    0