[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 40 : [SPE] Young Master Diary : Aneurin and Ashlynn 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 615 ครั้ง
    18 พ.ค. 63


 

 

กลางดึกอันเงียบสงัด สรรพสิ่งรอบตัวคล้ายกับไร้ชีวิต เดอะฮิลล์ในค่ำคืนนี้ ช่างไร้เสียงลมพัดผ่านอย่างเช่นที่เคยเป็น เสียงหายใจหนักของเกรย์วูล์ฟตัวโตที่นอนเฝ้าอยู่บริเวณปลายเตียง เป็นเพียงเสียงเดียวที่ทำให้ทั้งห้องไม่ตกอยู่ในความเงียบ ใบหูที่เต็มไปด้วยขนของสัตว์ใหญ่กระดิกไปมา เมื่อมันได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างซึ่งมนุษย์ไม่อาจสัมผัสได้ไวเทียบเท่ากับสัตว์นักล่า

เซเบอร์ที่เติบโตขึ้นเป็นเกรย์วูล์ฟอย่างเต็มตัวเริ่มหยัดยืนขึ้นในทันที ยามที่มันรับรู้ถึงความผิดปกติ เสียงร้องในลำคอที่ฟังดูกระวนกระวายของมัน และการเดินวนไปวนมาไม่อยู่กับที่ ทั้งยังทำท่าจะออกไปจากห้องนอนอย่างเดียว ทั้งที่ไม่ใช่นิสัยของเซเบอร์ ก็ทำให้เจ้าของผิวขาวซีดที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่น และสังเกตความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเซเบอร์ ส่วนร็อคกี้เองก็เริ่มที่จะตะกายประตู แต่ถูกแอชเชอร์ดุไปเสียก่อน จึงค่อย ๆ สงบลงมาบ้าง

“แอนไอ.. ลินน์.. ตื่นก่อนลูก” มือขาวเขย่าไหล่ลูกชายฝาแฝดของตัวเองอย่างรีบร้อน เป็นแอนไอที่ตื่นก่อนคนแรก ตามด้วยแอชลินน์ที่ยังลืมตาตื่นได้ไม่เต็มที่

“มีอะไรหรือท่านแม่..” แอนไอหาววอด ๆ ในขณะที่เอ่ยถามคนเป็นแม่

“มีคนบุกรุก” แอชเชอร์เอ่ยตอบลูกชายของตัวเองเบา ๆ “ดูแลน้องกับตัวเองให้ดี ทำได้ใช่ไหม..”

“ลินน์อย่าพึ่งหลับซี่” แอนไอหันไปเอ่ยพูดกับน้องชายที่นั่งโงนเงนอยู่บนเตียง ก่อนจะที่จะตัดสินใจดึงแก้มนุ่มของน้องชายแรง ๆ และใช้มือตะครุบปิดปากน้องไม่ให้ร้อง เพราะเกรงว่าจะทำให้ผู้บุกรุกได้รู้ตัว

“อื้อ” แอชลินน์กระทุ้งศอกใส่ท้องคนเป็นพี่ เมื่อถูกแกล้งแรง ๆ จนตื่นเต็มตา

ถ้าจะหยิกแก้มแรงขนาดนี้ อีกนิดแก้มของแอชลินน์คงจะหลุดติดมือแอนไอไปแล้ว

“อย่าส่งเสียงดัง..” อัลฟ่าตัวขาวเอ่ยบอกเด็กน้อยทั้งสองที่กำลังจะเปิดฉากเถียงกันด้วยท่าทีจริงจัง ขายาวของเจ้าตัวก้าวออกไปยืนบริเวณข้างหน้าต่าง ก่อนจะลอบมองลงไปยังด้านล่าง ซึ่งก็พบผู้บุกรุก 3 คน ที่กำลังหาทางเข้ามาในบ้านพักของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์

แอชเชอร์ไม่รู้หรอกว่าพวกมันมีจุดประสงค์อะไร ถึงได้บุกเข้ามาในหน่วยเดอะฮิลล์ในยามวิกาลเช่นนี้ มิหนำซ้ำยังเลือกใช้ช่วงเวลาที่เชสออกไปตรวจตรานอกหน่วย ทางอีกฟากฝั่งหนึ่งของเดอะฮิลล์

เดอะฮิลล์ที่ไร้หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ ย่อมเป็นช่วงเวลาที่หละหลวมมากที่สุด นั่นคงเป็นสิ่งที่พวกมันคิด ถึงได้ตัดสินใจบุกรุกเข้ามาอย่างอุกอาจ และยังไม่กลัวที่จะถูกจับได้

หากเป็นเมื่อก่อนแอชเชอร์คงไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกังวล คนเพียงแค่ 3 คน มันไม่ใช่เรื่องยากเท่าไหร่ที่จะหลอกล่อและจัดการพวกมันทีละคน แต่ในตอนนี้แอชเชอร์กลับมีอีก 2 ชีวิตที่ต้องดูแล

ลูกชายฝาแฝดที่ยังไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ สร้างความกังวลให้กับคนเป็นแม่จนเจ้าตัวต้องตั้งสติมากกว่าทุกครั้ง

เวลาที่ผ่านไปทุกวินาทีก็เหมือนกับการที่พวกมันเริ่มเข้าใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

ดวงตาเรียวกวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนที่จะตัดสินใจดึงหนังสือบนตู้หนังสือเล่มหนึ่งออก จนทำให้ตัวตู้หนังสือขนาดใหญ่ขยับออกมานิดหน่อย พอให้สามารถหมุนได้ตามกลไกที่ถูกสร้างขึ้น ห้องลับที่ว่าถูกสร้างขึ้นอย่างแนบเนียน และสามารถนำพาเด็ก ๆ ทั้งคู่ให้เดินลงไปยังชั้นใต้ดินที่ซุกซ่อนอยู่ใต้บ้านหลังใหญ่

อัลฟ่าตัวขาวไม่รีรอที่จะดันมันให้อ้าออกกว้าง จนทำให้เห็นพื้นที่หลบซ่อนขนาดย่อม ที่พอจะให้เด็กเล็ก ๆ ทั้งคู่ได้เข้าไปหลบซ่อน

แอนไอดึงตัวน้องชายให้เดินตามตัวเองมาหาคนเป็นแม่ ก่อนที่ไหล่ของทั้งคู่จะถูกมือขาวดันเข้าไปในห้องลับที่เด็กทั้งสองพึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

“หลบอยู่ในนี้ จนกว่าแม่หรือคนในหน่วยจะเป็นคนมาเปิด..” แอชเชอร์ดันลูกชายทั้งคู่เข้าไปข้างในได้สำเร็จ โดยไม่ลืมที่จะเรียกร็อคกี้ให้ตามเด็กทั้งคู่เข้าไปด้วย หลงเหลือไว้แต่เพียงเซเบอร์ที่เริ่มแสดงสัญชาตญาณของนักล่าออกมาเต็มที่

“แล้วท่านแม่ล่ะ!” แอนไอคว้าแขนของคนเป็นแม่และจับไว้แน่น

“ไม่ต้องห่วง.. พาน้องลงไปชั้นใต้ดินแล้วนอนพักผ่อนกันเสีย พรุ่งนี้เช้าทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม..”

“ท่านแม่…”

“เชื่อแม่สิแอนไอ” มือขาวลูบใบหน้าของลูกชายคนโตที่ถอดแบบคนเป็นพ่อมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน แววตาของเด็กน้อยคลอหน่วงไปด้วยน้ำตาเพราะความกลัว ส่วนทางด้านแอชลินน์ก็เบะปากคว่ำ และใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่หยดแหมะลงบนแก้มของตัวเอง

“ฝันดีนะเด็ก ๆ คืนนี้นอนกับพี่ไปก่อนนะลินน์ อย่างอแงล่ะ” แอชเชอร์ก้มลงไปจูบหน้าผากของลูกชายฝาแฝด ในขณะที่แขนขาวเองก็หลุดออกมาจากมือเล็กของแอนไอ

ห้องใต้ดินที่แอชเชอร์มักจะลงไปตรวจดู และทำความสะอาดอยู่เสมอ น่าจะพอช่วยให้ค่ำคืนนี้ของเด็ก ๆ ไม่ใช่ฝันร้ายที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่แอชเชอร์กำลังเผชิญ

“ท่านแม่โปรดรักษาตัว..” เป็นลูกชายคนเล็กที่เอ่ยออกมาเบา ๆ และถูกคนเป็นพี่ดึงเข้าไปกอดแน่น

สถานการณ์อันตรายที่แอชเชอร์ไม่ได้เผชิญกับมันมานานนับหลายปี ทำให้เจ้าตัวรู้สึกกดดันและกังวล เขาไม่รู้สึกโทษที่เชสไม่ได้อยู่กับตัวเองในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะยังไงเสีย เขาเองก็ขึ้นชื่อว่าเป็นอัลฟ่าไม่ต่างจากใครที่อยู่ในเดอะฮิลล์

ตู้หนังสือหลังใหญ่ถูกดันจนปิดสนิท และกลมกลืนไปกับผนังของบ้านที่ถูกสร้างขึ้น แอชเชอร์ได้แต่ภาวนาว่าในระหว่างที่เด็กน้อยทั้งสองคนกำลังเดินลงไป คงจะไม่มีหนึ่งในพวกมันได้ยินเสียงฝีเท้านั้น

บานประตูห้องที่ถูกเชื่อมกันถูกเปิดด้วยฝีมือของแอชเชอร์อย่างเบามือ ก่อนที่เจ้าตัวจะเบี่ยงตัวเข้าไปหลบอยู่บริเวณผนังห้องที่เป็นเหมือนฉากกั้น ส่วนเซเบอร์เองก็ยังคงเฝ้าอยู่ในห้องนอนหลักของบ้าน

เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำกับพื้นไม้ของบ้าน ดังขึ้นจากทางด้านนอกห้อง ก่อนที่บานประตูห้องที่เซเบอร์อยู่ จะถูกถีบเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น และตามมาด้วยเสียงขู่กรรโชกของสัตว์ใหญ่ เสียงร้องด้วยความตกใจและเสียงกรีดร้องของผู้บุกรุกที่ตกเป็นเป้าของเกรย์วูล์ฟตัวใหญ่ ฟังดูน่าสยดสยองไม่น้อย ทั้งเสียงของเนื้อที่ถูกกัดจนฉีกขาด และเสียงร้องขอชีวิตของมัน

แน่นอนว่าเสียงฝีเท้าในบ้านเริ่มดังขึ้น และดังไปทั่วทั้งบ้าน จากการที่พวกมันเริ่มจะดิ้นพล่าน เมื่อเห็นเหยื่อคนแรกที่ถูกเฉือดสด ๆ ให้เป็นขวัญตา

อดีตอัลฟ่าแดนเหนืออย่างนายน้อยตระกูลเก่าเองก็ไม่รีรอที่จะเคลื่อนไหว มือขาวกำชับดาบเล่มถนัดมือให้มั่น เงาวาววับของดาบเล่มคม สะท้อนกับแสงด้านนอกที่ลอดเข้ามาในบ้าน

ลมหายใจของแอชเชอร์ยังคงเข้าออกปกติ และไร้ซึ่งความตื่นกลัวอย่างที่เจ้าตัวรู้สึกในตอนแรก สัญชาตญาณของอัลฟ่าและความกระหายในการเอาชนะ ผลักดันให้แอชเชอร์ต้องต่อสู้กับผู้บุกรุกที่ไม่สามารถระบุได้

ร่างโปร่งเบี่ยงตัวหลบการจู่โจมทางด้านหลังที่พุ่งเข้าใส่ตัวเองในทันที เมื่อประสาทสัมผัสนั้นรับรู้ถึงอันตราย คมดาบถูกเหวี่ยงลงไปยังบริเวณไหล่ของมันอย่างไม่ลังเล จนทำให้เลือดสดหยดลงพื้นไม้จนเปรอะเปื้อนไปหมด

ท่าทางว่าหลังจากจบเรื่อง แอชเชอร์คงต้องทำความสะอาดคราบเลือดพวกนี้อีกนาน หรือไม่ก็.. คงจะต้องให้หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์สร้างบ้านใหม่อีกสักรอบ

“ตามหาไอ้เด็กสองคนนั้นให้เจอ!” แสงสว่างจากด้านนอกที่ลอดเข้ามา ทำให้แอชเชอร์เห็นใบหน้าของผู้บุกรุกได้อย่างชัดเจน หากจำไม่ผิดอัลฟ่าตรงหน้าแอชเชอร์คือหนึ่งในกบฏที่ถูกเชสจับตัวได้ เมื่อช่วงต้นปีก่อนของฤดูหนาว

แต่แล้วทำไม มันถึงโผล่กลับมายังเดอะฮิลล์ได้ ทั้งที่เชสเองก็ส่งตัวมันไปให้กับหน่วยกลางที่โวกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เอาตัวให้รอดก่อนดีกว่ามั้ง” อัลฟ่าเจ้าของผิวขาวซีดว่าอย่างสมเพช ก่อนจะเหยียดยิ้มเย้ยหยัน คนที่ตัวเองกำลังเอาดาบจ่อตรงหน้าของมัน

“ถ้าฉันเอาตัวรอดไม่ได้ คงไม่มีทางกลับมาเอาคืนพวกแกได้หรอก”

“บางทีครั้งนี้ มันอาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายของแก”

เจ้าของใบหน้ารูปสลักยังคงรักษาใบหน้าเรียบนิ่งของตัวเองได้อย่างดี แววตาของแอชเชอร์เต็มไปด้วยความคิดที่ยากจะคาดเดา มือเรียวที่จับดาบในมือพลันทำให้ความรู้สึกเก่า ๆ ของแอชเชอร์ตีรวนกลับขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ทั้งชีวิตของเจ้าตัวสามารถนับมือได้ด้วยซ้ำว่าเคยฆ่าใครไปแล้วบ้าง..

เขาไม่ได้กระหายในการคร่าชีวิต แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ายามนี้เขาเองก็ต้องเอาตัวรอด

“อั่ก!” ข้อมือขาวที่เคยถือดาบเล่มคมถูกแตะอย่างแรง จนทำให้มือขาวเผลอปล่อยดาบในมือ ก่อนที่จะถูกพุ่งกระแทกอย่างแรงจากอัลฟ่าร่างสูงใหญ่ น้ำหนักของมันทำให้อัลฟ่าตัวขาวจุกไม่น้อย ซ้ำความบ้าคลั่งของมันก็ทำให้คนที่เสียเปรียบได้แต่ยกแขนป้องกันตัว และใช้ขาถีบหน้าท้องของมันในจังหวะที่พอจะทำได้

เสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูโรคจิต แม้จะถูกถีบเข้าที่หน้าท้องอย่างแรง และถูกซัดหมัดหนัก ๆ เข้าที่ใบหน้า ก็ไม่ได้ทำให้มันหยุดเลยสักนิด

ข้อเท้าของแอชเชอร์ถูกกระชากอย่างแรง จนทำให้ร่างโปร่งไถลครูดไปกับพื้นจนแสบไปทั้งแผ่นหลัง

“เสียชาติเกิดจริง ๆ ทั้งที่เป็นอัลฟ่าแท้ ๆ” สายตาน่ารังเกียจของผู้บุกรุกไล่มองอัลฟ่าตัวขาวอย่างดูถูก มือใหญ่ของมันหยิบมีดเล่มขนาดกลางขึ้นจ่อหน้าแอชเชอร์ ซ้ำยังจงใจกดปลายมีดสะกิดเสื้อนอนของแอชเชอร์ จนทำให้เสื้อนั้นขาดวิ่น และเผยให้เห็นผิวขาวกระจ่าง ที่มองยังไงก็รู้ว่าไม่ใช่คนแดนใต้ “หรือว่าพวกคนแดนเหนือมันจะมีดีอะไร..”

“อยากรู้หรือ?” แอชเชอร์เลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย โดยที่ริมฝีปากยังคงแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มน่าขนลุก

“ได้ข่าวว่ามันหวงแกน่าดูเลยนี่..”

มันที่อีกฝ่ายพูด ก็คงจะหมายถึง เชส ไทเลอร์ อย่างแน่นอน

“แล้วแกรู้อะไรเกี่ยวกับฉันอีกบ้างล่ะ” แอชเชอร์ยังคงใจเย็นมากพอที่จะพูดคุย

“นายน้อยเลสลีย์..”

“….”

“หึ.. น่าสมเพช!”

ฉึก!

มีดเล่มเล็กที่ถูกซ่อนอยู่แถวต้นขาของแอชเชอร์ ถูกดึงออกมาในเสี้ยววินาที ก่อนที่จะปักเข้าที่บริเวณหน้าอกของมัน ความเร็วในการเคลื่อนไหวทำให้มันไม่ทันได้ระวัง แต่ก็ยังไหวตัวทันและสะบัดหลังมือใส่ใบหน้ารูปสลัก จนแอชเชอร์ได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในปากของตัวเอง

ผู้บุกรุกผละออกห่างจากแอชเชอร์ ก่อนที่จะร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดเพราะบาดแผลที่ได้รับ โดยฝีมือของคนตัวขาว ทางด้านอัลฟ่าผิวขาวเองก็ไม่รีรอที่จะไปหยิบดาบที่ตกอยู่

“บัดซบ!”

แอชเชอร์หลุดสบถหยาบออกมา เมื่อผู้บุกรุกอีกหนึ่งคนดันโผล่เข้ามา และเตะดาบที่แอชเชอร์กำลังจะหยิบ จนมันกระเด็นไปอยู่อีกมุมหนึ่งซึ่งไกลกว่าเดิม

“อึก..”

แอชเชอร์กลั้นเสียงของความเจ็บปวดไว้ในทันที เมื่อหมัดของมันกระแทกเข้ากับหน้าท้องของเจ้าตัว จนทำให้รู้สึกจุกและแทบทรุดลงไปกองกับพื้น อาวุธที่เคยติดไว้ในร่างกายต่างไม่หลงเหลือ

เส้นผมสีสว่างถูกกระชากอย่างแรก จนทำให้ใบหน้ารูปสลักแหงนขึ้นตามแรงกระชาก มือขาวกำข้อมือของมันแน่นจนเส้นเลือดขึ้นปูดโปน แต่ก็ไม่สามารถจะบิดข้อมือของมันได้อย่างที่ตั้งใจ

ให้ตายสิ! แอชเชอร์พาลเกลียดร่างกายของตัวเองตอนนี้เสียเหลือเกิน จากร่างกายที่เคยมีกล้ามเนื้อของแอชเชอร์อย่างช่วงแรกยามที่อยู่ในเดอะฮิลล์ เมื่อเวลาผ่านไป เจ้าตัวก็หลงเหลือแค่เพียงกล้ามเนื้อบางส่วน ที่ไม่พอให้ร่างกายนั้นนุ่มนิ่มไปด้วยเนื้อจนเกินไป ซึ่งนั่นก็ทำให้หุ่นของเจ้าตัวบางลงกว่าเดิมเล็กน้อย หากไม่ได้ดื้อดึงออกไปฝึกซ้อมกับโจชัวอยู่บ้าง แอชเชอร์คงตกที่นั่งลำบากมากกว่านี้ในสถานการณ์แบบนี้

“เอาตัวมันไป!”

ผู้บุกรุกที่ถูกแอชเชอร์ทำร้ายสั่งเสียงลั่น ก่อนจะมองมาที่เจ้าตัวด้วยแววตาเคียดแค้น ราวกับจะเข้ามาฉีกเนื้อของแอชเชอร์ให้ได้ แต่ทว่าก่อนที่ใครอีกคนที่กระชากเส้นผมของแอชเชอร์อยู่จะได้ทำอะไร แรงกระแทกไม่น้อยจากทางด้านหลัง และเสียงขู่คำรามก็ทำให้มันสะบัดตัวออกห่างจากแอชเชอร์

“เซเบอร์!”

เลือดบางส่วนกระเซ็นมาเลอะตามเนื้อตัวของแอชเชอร์ จนเกิดเป็นภาพที่น่าสยดสยองตรงหน้า และนั่นก็ทำให้แอชเชอร์เริ่มตั้งสติและรีบใช้ช่วงเวลานี้ไปหยิบดาบที่อยู่อีกมุมหนึ่ง และหันกลับมาแทงมันลงไปที่บริเวณหน้าท้องของมัน ตรงบริเวณจุดตายที่เจ้าตัวรู้ดี ส่วนใครอีกคนที่เป็นคนสั่งการเองก็ถูกปลายคมของดาบปาดเข้าที่คอ โดยที่มันไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้หนีรอด

กลิ่นเลือดน่าคลื่นเหียนชวนให้แอชเชอร์อยากจะอาเจียนออกมา มิหนำซ้ำยังเป็นภาพติดตาที่คงจะฝังอยู่ในความทรงจำของแอชเชอร์ไปอีกนาน

มือขาวสั่นเทาไม่น้อยแม้จะยังจับดาบอยู่ในมือ ริมฝีปากบางหอบหายใจเข้าออกอย่างเหนื่อยหอบ กับการใช้พลังงานในการต่อสู้กับอัลฟ่าเพียงไม่กี่คน แว่วเสียงดังทางด้านนอกก็ทำให้แอชเชอร์เดาได้ว่า คนในหน่วยคงจะรู้ตัวกันบ้างแล้วว่ามีผู้บุกรุกเข้ามา

แน่นอนว่ามันคงไม่ใช่เพียงแค่สามคนนี้อย่างแน่นอนที่กล้าบุกเข้ามา.. มันต้องมีมากกว่านี้

“แอชเชอร์!”

เสียงตะโกนเรียกที่ดังมาจากทางหน้าบ้าน ก่อนที่อัลฟ่าตัวขาวจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ วิ่งเข้ามาในบ้าน และขึ้นมายังชั้นบนที่แอชเชอร์ยืนอยู่

“ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้างโจชัว”

“พวกเราจับพวกมันได้บางส่วน ตอนนี้เอาไปรวมกันที่หน้าหน่วยแล้ว”

“ดี…”

“ส่วนพวกที่ยังเหลือรอดอยู่ คนของเราก็กำลังล่าตัวมัน นายไม่ต้องเป็นห่วงไป” โจชัวเอ่ยรัว ๆ ก่อนจะมองภาพทางด้านหลังของแอชเชอร์ที่มีศพของผู้บุกรุก ข้าง ๆ แอชเชอร์เองก็มีเซเบอร์นั่งอยู่ข้าง ๆ ในสภาพที่ขนของมันชุ่มไปด้วยเลือดสีสด

“หน่วยกลางทำงานกันประสาอะไร ถึงปล่อยให้มันหลุดมาได้”

“อาจจะมีใครช่วยเหลือมันอยู่” โจชัวลองคาดเดาเล่น ๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีภาพน่าสยดสยองตรงหน้า “แล้วเด็ก ๆ อยู่ที่ไหนกัน?”

เมื่อไม่เห็นเจ้าสองแฝดที่สมควรจะอยู่กับแอชเชอร์ ก็ทำให้โจชัวกระวนกระวายไม่น้อย

“ฉันให้เด็ก ๆ ลงไปหลบอยู่ห้องใต้ดิน ไม่ต้องห่วงไป..”

“ไม่คิดเลยว่าห้องใต้ดินที่ฉันเคยเถียงกับเชสตั้งแต่ตอนสร้างบ้านหลังนี้ จะได้ใช้งานขึ้นมาจริง ๆ”

“ไม่แน่.. ไทเลอร์อาจจะได้สร้างบ้านใหม่อีกรอบก็ได้”

“…..”

“นายก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ชอบเลือดพวกนี้มากแค่ไหน”

คราบเลือดบนพื้นไม้ ไม่มีทางเอาออกได้ง่าย ๆ อย่างแน่นอน ซ้ำยังจะทิ้งร่องรอยของคราบเลือดอันน่ากลัวให้สยดสยองด้วยซ้ำ หากบ้านหลังนี้มีเพียงแค่เชสกับแอชเชอร์ เจ้าตัวคงจะไม่ต้องคิดมาก แต่นี่พวกเขายังมีลูกเล็กอีกสองคนที่อาศัยอยู่ด้วย

“นายลืมไปแล้วหรือ ว่าหัวหน้าหน่วยของเราเคยสร้างอะไรไว้ให้นาย..”

แอชเชอร์เสยผมที่เปียกเหงื่อของตัวเองขึ้นลวก ๆ ก่อนจะส่ายหัวให้กับรอยยิ้มของโจชัวที่ส่งมาให้ตัวเอง

“มันคงถึงเวลาที่ฉันต้องย้ายไปอยู่แล้วจริง ๆ สินะ”

 

 

 

“ท่านแม่!/ท่านแม่!” ทันทีที่แอชเชอร์เดินไปเปิดประตูห้องใต้ดินที่ถูกซ่อนไว้เป็นอย่างดี แอชลินน์ที่นอนกอดแอนไออยู่บนเตียงหลังขนาดกลางก็รีบวิ่งถลามาหาเจ้าตัว ส่วนแอนไอเองก็เดินตามมา รวมไปถึงร็อคกี้ที่วิ่งกระดิกหางมาล้อมหน้าล้อมหลัง

“ทำไมยังไม่นอนกันอีก แม่บอกให้พาน้องนอนไม่ใช่หรือ” แอชเชอร์ย่อตัวลงให้สามารถพูดคุยกับเด็ก ๆ ได้ ก่อนจะใช้มือที่ล้างคราบเลือดพวกนั้นออกแล้ว จัดผมที่ยุ่งเหยิงให้กับลูกชายทั้งคู่

เจ้าลูกคนเล็กก็ร้องไห้จ้าจนตาและจมูกแดงก่ำ ร้อนถึงโจชัวที่ต้องอุ้มกอดปลอบอยู่นานสองนาน ส่วนทางด้านลูกชายคนโตก็เอาแต่ซุกอกของแอชเชอร์อย่างเดียว และกอดคนเป็นแม่แน่นอย่างไม่ยอมปล่อย

“แอนไอ..”

แอชเชอร์ลูบแผ่นหลังของลูกชายที่กำลังสั่นเทาช้า ๆ เพื่อปลอบประโลมเด็กน้อยที่คงจะหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้น คนเป็นแม่ย่อมรู้ดี ว่าโดยปกติแอนไอไม่ใช่เด็กเจ้าน้ำตา ซ้ำยังเข้มแข็งอยู่เสมอ จนสามารถทำให้ทั้งแอชเชอร์และเชสไว้ใจได้ หากให้ต้องดูแลน้องชาย

“ละ ลูกไม่ได้ อึก อยากร้องไห้..”

เสียงอู้อี้ของเด็กตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด ทำให้ใจของคนเป็นแม่ที่ฟังรู้สึกผิดไม่น้อย มันไม่ผิดเลยสักนิดที่แอนไอจะกลัว คนเราทุกคนย่อมมีสิทธิ์กลัวด้วยกันทั้งนั้น

“ร้องไห้เสียบ้าง ก็ไม่เห็นเป็นไร..”

“อึก..”

“แอนไอของแม่เก่งมาก ที่ดูแลน้องแทนแม่ได้ขนาดนี้”

“ไม่ อึก มะ ไม่อยากให้ลินน์เห็น”

แอชเชอร์ได้แต่ยกยิ้มจาง ๆ เมื่อได้ยินแอนไอพูดแบบนั้น ท่าทางจะไม่อยากให้น้องชายเห็นว่าตัวเองอ่อนแอแน่ ๆ ถึงได้พยายามอดทนจนกว่าแอชเชอร์จะมารับแบบนี้

“ไม่มีใครเห็นทั้งนั้นเลย แม่ก็ไม่เห็น น้องก็ไม่เห็น”

“อือ..”

มือป้อมของเด็กน้อยโอบกอดรอบคอคนเป็นแม่แน่น พลางซุกใบหน้าลงกับอกนิ่ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของคนเป็นแม่ช่วยทำให้เด็กน้อยสบายใจและรู้สึกปลอดภัย แทนความหวาดกลัวก่อนหน้านี้ ที่เด็กทั้งคู่ต้องทนฟังเสียงฝีเท้าที่เดินวนไปวนมา ราวกับกำลังหาพวกเขาอยู่ตลอดในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

การที่ต้องอยู่นิ่ง ๆ และทำตัวให้เงียบที่สุด มันช่างน่าหวาดกลัวสิ้นดี บานประตูที่สองพี่น้องต้องรอคอยให้คนเป็นแม่เปิดมารับอย่างมีความหวัง มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากของเด็กน้อย

“ร็อคกี้ไม่ดื้อเลยท่านแม่..” แอชลินน์ที่เอากางเคยอยู่บนไหล่ของโจชัวเอ่ยบอกคนเป็นแม่ ก่อนที่นิ้วป้อมจะชี้ไปยังร็อคกี้ที่ยังกระดิกหางไม่ยอมหยุด และเดินวนไปวนมารอบ ๆ พวกเขา

“ร็อคกี้ไม่ดื้อ เพราะลินน์ดื้อแทนแล้วหรือเปล่า” โจชัวเอ่ยหยอกเด็กบนบ่า ก่อนจะโดนมือน้อย ๆ นั้นทุบไหล่เบา ๆ เหมือนกับทุกครั้งที่ชอบไปหยอกเย้าเจ้าเด็กแก้มกลม

“น้องไม่ดื้อสักหน่อย”

“ไม่ดื้อเพราะตอนนี้ร้องไห้โยเยล่ะสิ”

“ถ้าน้องร้องไห้ ท่านลุงก็ต้องปลอบสิ ไม่ใช่มาแกล้งน้อง” เจ้าเด็กแก้มกลมที่หน้าถอดแบบมาจากแอชเชอร์อย่างกับแกะเบะปากคว่ำ ก่อนจะบีบน้ำตาหยดเล็กออกมา จนทำให้โจชัวถึงกับลนลาน

“ลูกคิดถึงท่านพ่อ..” แอนไอว่า ก่อนจะผละออกมาจากอกคนเป็นแม่ และใช้หลังมือปาดน้ำตาของตัวเอง

เชื่อเถอะว่าถ้าเชสมาได้ยินลูกชายคนโตบอกคิดถึงตัวเอง คงได้เดินยิ้มหน้าบานไปทั้งเดอะฮิลล์ จนลูกน้องในหน่วยต้องงงกันเป็นแถวอย่างแน่นอน

“กว่าเชสจะกลับก็คงจะพรุ่งนี้ ถ้ายังไงวันนี้ฉันว่านายพาเด็ก ๆ ไปนอนบ้านฉันก่อนก็ได้นะ”

“ถ้าอย่างงั้นฉันฝากนายดูแลเด็ก ๆ หน่อยก็แล้วกัน”

“แล้วนายจะไปไหน?”

“จัดการพวกที่บุกรุกเข้ามาวันนี้ไง”

โจชัว คาร์ลิน ไม่สามารถยกยิ้มออกได้จริง ๆ เมื่อเห็น แอชเชอร์ ไทเลอร์ ในโหมดแบบนี้ ท่าทางว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะสร้างความขุ่นเคืองให้กับหิมะแรกของเดอะฮิลล์ได้อย่างมากโข มองดูแล้ว มันก็อดทำให้โจชัวคิดถึงช่วงแรก ๆ ที่แอชเชอร์มาอยู่ที่เดอะฮิลล์ไม่ได้

แอชเชอร์ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและสัญชาตญาณของอัลฟ่า ที่สามารถเป็นผู้นำได้อย่างไม่ยาก..

ท่าทางว่าพวกกบฏคงจะคิดผิดไปจริง ๆ หากคิดว่าเดอะฮิลล์นั้นอ่อนแอที่สุดยามไม่มีหัวหน้าหน่วย ท่าทางคงจะไม่รู้จักฤทธิ์ของหิมะแรกของเดอะฮิลล์เสียแล้ว

 

 

 

 

“เจ็บตรงไหนกันบ้างหรือเปล่า..”

ทันทีที่ เชส ไทเลอร์ กลับมาถึงเดอะฮิลล์และทราบเรื่องที่เกิดขึ้นในหน่วย เจ้าตัวก็รีบร้อนไปหาครอบครัวของตัวเองในทันที เด็กน้อยทั้งสองเมื่อเห็นพ่อของตัวเองก็รีบวิ่งมาหา และส่งเสียงเจื้อยแจ้วบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นจนตีกันไปหมด ส่วนแอชเชอร์เองก็ยังคงนั่งมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ เพื่อให้พ่อลูกได้ใช้เวลาตรงนั้นด้วยกัน

“น้องไม่เป็นอะไรเลยท่านพ่อ”

“ลูกก็ไม่เจ็บตรงไหนเหมือนกัน”

แค่เพียงเห็นแววตาของเชสในตอนนี้ แอชเชอร์ก็พอจะรับรู้ถึงความรู้สึกโกรธในตาของอีกฝ่าย แม้จะปลอบประโลมลูกชายทั้งสองด้วยคำพูดและการกระทำที่อบอุ่น แต่เชื่อเถอะว่าพวกกบฏที่ถูกจับได้ในคราวนี้ คงได้ต้องร้องของชีวิตหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์กันหน่อยแล้วล่ะ

“เป็นอย่างไรบ้าง..”

มือใหญ่แตะเบา ๆ ที่มุมปากของคนตัวขาว ซึ่งมีรอยช้ำจากแรงกระแทก ร่องรอยช้ำบางส่วนที่โผล่พ้นจากร่มผ้า ช่างเด่นชัดเพราะผิวขาวซีดของแอชเชอร์ ทั้งรอยแดงช้ำและบางรอยที่ขึ้นเป็นสีม่วง มันไม่เหมาะกับอีกฝ่ายเลยสักนิด

“ก็เฉียดตายดี.. แต่โชคดี ที่พี่ให้เซเบอร์กับร็อคกี้อยู่กับน้อง”

ดวงตาคู่คมยังคงไล่พิจารณาร่องรอยบนร่างกายของแอชเชอร์ ก่อนจะกลับมามองใบหน้ารูปสลักที่ยังนิ่งสนิท

“ขอโทษที่พี่ไม่ได้อยู่ด้วย..” เชส ไทเลอร์ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอยากจะขอโทษ

“ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น..”

“….”

“พี่อย่าโทษตัวเองไปเลย”

แอชเชอร์จับมือใหญ่ที่ลูบแก้มของตัวเองมาจับไว้ ก่อนที่จะระบายยิ้มเล็ก ๆ ให้กับคู่ชีวิตของตน เชสเองก็เหนื่อยมากพอกับหน้าที่ที่ต้องทำ และเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงของแอชเชอร์เท่าไหร่ แม้มันจะเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม

“แล้วเจ็บมากหรือเปล่า”

“แผลน่ะมันไม่เท่าไหร่หรอก แต่ความรู้สึกของลูกที่เสียไปต่างหาก ที่มันเจ็บมากกว่า”

“พี่ถึงบอกไง ว่าเราปกป้องเขาไม่ได้ตลอดไป…”

“พวกเขายังเด็กเกินไป”

“ถ้ามันจะเกิดมันก็ต้องเกิด เราห้ามมันไม่ได้อยู่แล้วคนดี..”

“…..”

“ต่อให้เราปกป้องเขาไม่ได้ เราก็ยังสอนเขาได้ อย่างน้อยเขาก็จะได้เรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง”

คนตัวขาวสวมกอดทรูอัลฟ่าตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ ในขณะที่มือใหญ่ของเชสยังคงลูบแผ่นหลังของแอชเชอร์เพื่อให้อีกฝ่ายคิดทบทวน แอชเชอร์อยู่กับลูกมากกว่าเชส สายสัมพันธ์ของแม่ลูกย่อมมากกว่าและละเอียดอ่อนกว่าเชส นั่นจึงทำให้ไม่แปลกที่แอชเชอร์จะคิดอะไรหลาย ๆ อย่างเสมอ หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับลูกชายฝาแฝด

“มีอีกเรื่องหนึ่งที่น้องอยากจะคุย..”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“มันน่าจะถึงเวลาที่เราควรย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นแล้วซักที..” แอชเชอร์ว่า “เมื่อคืนพวกมันตายในบ้านของเราสามคน พี่คงไม่คิดว่าเราจะอยู่บ้านหลังนี้ต่อไปหรอกใช่ไหม”

“หมายความว่าเราจะยอมไปอยู่ที่นั่นแล้ว?”

“ก็พี่สร้างให้เราไม่ใช่หรือ?”

สิ่งที่แอชเชอร์กำลังพูดถึง ก็คือตัวปราสาทขนาดย่อมซึ่งถูกสร้างเมื่อ 3-4 ปีก่อนเห็นจะได้ เพราะเชสเองก็เห็นว่าบ้านพักที่พวกเขาอยู่กันนั้นมันคับแคบเกินไปสำหรับพวกเราทั้ง 4 คน และความตั้งใจที่แท้จริงในการสร้างมันขึ้นมาของเชส ก็เพื่อไม่ให้แอชเชอร์รู้สึกคิดถึงบ้านของตัวเองซึ่งอยู่ในแดนเหนือ

ตัวปราสาทที่ทำจากอิฐก่อแบบเรียบง่าย ไม่ได้ใหญ่โตจนเกินงาม อีกทั้งคนในหน่วยเองก็ต่างร่วมกันลงความคิดเห็นก่อนที่จะสร้างมันขึ้น แต่หิมะแรกของเดอะฮิลล์ก็ไม่มีท่าทีที่จะเข้าไปอาศัยอยู่เสียที

จนทุกวันนี้มันก็ยังคงถูกปล่อยทิ้งไว้ โดยไม่มีคนอาศัย เว้นเสียแต่เวลาเดอะฮิลล์มีแขกเข้ามาพัก อย่างเช่น รีส เบลเลอมอนท์ ที่ชอบแวะเวียนมายังเดอะฮิลล์อยู่เรื่อย ๆ

“ทุกอย่างที่พี่ทำก็เพื่อคนดีทั้งนั้นล่ะ..” เชสเผยรอยยิ้มละมุมให้กับคนตัวขาวที่ตัวเองโอบกอด ก่อนจะได้รับแก้มแดง ๆ ของหิมะแรกเป็นการตอบแทน

“ท่านพ่อเรียกลูกว่าคนดีบ้างสิ!” แอนไอที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน กระโดดมาเกาะขาเชส ก่อนจะยักคิ้วหลิ่วตาให้คนเป็นพ่อ และส่งยิ้มทะเล้นแบบที่สองพ่อลูกเข้าใจกันดี

แอนไอรินไม่เคยปล่อยโอกาสให้เชสได้เข้าใกล้แอชเชอร์ได้นานเลยจริง ๆ

ไอ้โรคหวงแม่ของลูกแฝดคนโต มันคงเป็นโรคที่แก้ไม่หายอย่างแน่นอน

“เรียกน้องด้วยสิท่านพ่อ น้องก็อยากเป็นคนดีเหมือนกัน!” แอชลินน์วิ่งมาเกาะขาของเชสอีกข้างหนึ่ง ก่อนจะยิ้มจนตาปิด ทั้งลูกรักอย่างแอชลินน์และลูกที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาอย่างแอนไอ ทำให้เชสต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากแอชเชอร์

ทางด้านคนดีตัวจริงก็เอาแต่หัวเราะหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ ซ้ำยังไม่ห้ามปรามเจ้าพวกลูกลิงที่กำลังเกาะขาของเชสเลยสักนิด

“เอาแต่นั่งหัวเราะ.. ระวังเถอะ จะโดนพี่ทบต้นทบดอก”

เชสคาดโทษหิมะแรกไว้อย่างแน่วแน่ หลายครั้งหลายคราวแล้วจริง ๆ ที่เจ้าพวกลูกลิงมักจะทำให้เชสพลาดโอกาสในการหยอกเย้าแอชเชอร์

“ถ้าพี่คิดว่าจะผ่านแอนไอมาได้ ก็ลองดูสิ”

ท่าทางว่าแอชเชอร์จะลืมว่าเวลาโดนฟัดจนจมเขี้ยวมันเป็นอย่างไร

แล้วสักวัน แอชเชอร์ ไทเลอร์ จะเสียใจ ที่ไปท้าทายคนอย่าง เชส ไทเลอร์


 

 

HASHTAG #youngmasterdiary

 

 

 

 

 Talk : คิดถึงเด็ก ๆ บวกกับอยากให้แอชเชอร์บู๊บ้างไรบ้างก็เลย.....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 615 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,777 ความคิดเห็น

  1. #3756 __0997 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 21:39
    ใครรรรรรหนอยยยยยยยยทำแอชทำหลานฉันได้ยังไง สงสารเด็กๆมากนาทีเฉียดตายเลยอ่ะ เข้าใจความที่ต้องซ่อนให้นิ่งที่สุดมันน่ากลัวนะเว้ย ดีไม่ดีเด็กๆอาจเป็นโรคกลัวที่มืดหรือที่แคบเลยก็ได้ หนอยยยยคิดแล้วยังแค้น น่าจะเอาให้เซเบอร์จัดการให้หมด
    #3,756
    0
  2. #3712 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 04:55
    หนอยยนน บังอาจมาทำแอชเชอร์ เจ้าพวกกบฏจะต้องไม่ตายดี!!!!! แต่เอ็นดูพวกเด็กๆ จัง แสนสดใสเลยลูกเอ๊ย แอนไอถึงจะแสบแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กจริงๆ แหละ ตอนที่ร้องไห้หาแม่กับบอกคิดถึงพ่อคือใจย้วยเลย เก่งมากแล้วทั้งแอนไอและแอชลินน์เลย
    #3,712
    0
  3. #3665 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 01:31
    กรี้ดดดด โกรธมาก มาทำลูกชั้นมีรอยช้ำได้ไง
    #3,665
    0
  4. #3456 lopenav (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:24
    ฮือออออ น้องแอชช้ำอีกแล้ว ใจคนเปนมัมหมีจะขาดรอนๆ
    #3,456
    0
  5. #3408 itong42 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 21:12
    แสนจะเท่เลยยัยแอชแต่โกรธมากมาทำลูกฉันได้ยังไงกัน!!
    #3,408
    0
  6. #3387 GKYON (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 03:48
    ยอมไม่ได้จริงๆที่พวกมันมาทำงี้กับแอช มาดึงผม มาชกท้อง โกรธมาก เกินไปมั้ยไอเลวเอ้ย
    #3,387
    0
  7. #3359 nxjm (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 00:31
    งื้อออออออพวกเด้กกกกกกก
    #3,359
    0
  8. #3335 fafaii0074 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 19:31

    กี้ดอ่านสองรอบแล้ว เรื่องดือมากเบย
    #3,335
    0
  9. #3332 P'ouPle (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 02:19
    อยากให้มีรูปแบบebookบ้างจังเลยค่าา
    #3,332
    0
  10. #3326 พี่สาวน้องมาร์ค (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 23:52

    ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยค่ะ เป็นห่วงเด็กๆ มาก แต่ก็แอบคิดถึงตอนแอชเชอร์บู๊จริงๆ ความอัลฟ่าอ่าเนอะ

    #3,326
    0
  11. #3324 serendipity1323 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 18:56
    แอชเท่มากๆเลย สุปเป้อมัม เด้กๆก็เก่งกันมากเลยคับแงงกอดๆนะคะ
    #3,324
    0
  12. #3323 นานะอิสแฮปปี้💖 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 21:55
    เย้ยยยยอยากอ่านตอนเลสลีย์โดนฟัดจมเขี้ยวจังเลยค่ะเขินนนนน
    #3,323
    0
  13. #3321 Asksa333 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 02:57

    บ้านนี้เขาน่ารักกันจัง ขอโมเม้นพ่อกับแม่สวีทกันแป้บนึงได้มั้ยแอนไอ555555555

    #3,321
    0
  14. #3320 นมผงตราหมี (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 12:22
    น้องงงงงงงงงงงงงงงง455555555555 น่ารักๆๆๆๆๆๆ
    #3,320
    0
  15. #3319 thxtx (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 00:34
    เชสก็คือเชส ส่วนแอนไอก็คือเชสเช่นกัน55555 เหมือนเห็นเชสสองคนแย่งกันหวงแอชเชอร์5555
    #3,319
    0
  16. #3316 idotoo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 07:38
    หิมะแรกของเดอะฮิลล์ ชอบเสมอเลยยยย
    #3,316
    0
  17. #3315 SixSepT (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 20:26
    อยากให้มีภาคแอชลินน์กับแอนไอต่อเลย น่าติดตามแน่ๆ ฝากพิจารณาด้วยนะคะ 🥺
    #3,315
    0
  18. #3314 Thitiporn13 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 15:53
    ป้าทีมแอนไอนะคะ555555
    #3,314
    0
  19. #3312 bubblebae (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 03:22
    แงงงง แสนจะคิดถึงเลยค่ะ🥺
    #3,312
    0
  20. #3311 flufffyfluffjj (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:45
    เด็กๆขวัญเสียเลยยแงงง แต่ว่าน่ารักกันจังเลยค่ะบ้านนี้ TT
    #3,311
    0
  21. #3310 sonyapp (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 23:15
    แอนไอถอดแบบเชสมาเลยจริงๆ น่ารักมากพวกเด็ก
    #3,310
    0
  22. #3309 baimaibm (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 23:11
    เก่งมากคับทั้งแอชทั้งเด็กๆเลย🥺
    #3,309
    0
  23. #3305 K.nana (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 08:44
    แอนไอเหมือนเชสเป๊ะ เด็กๆน่ารักมาก แอชเป็นแม่คนแล้วยังบู๊เก่งเหมือนเดิมสมกับเป็นภรรยาหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ แส้บ
    #3,305
    0
  24. #3304 firstchxnx (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 08:34
    ตอนนั้นรึป่าว ที่เชสไปสัญญากับน้องลินว่าจะมีน้องงง
    #3,304
    0
  25. #3303 Bunny (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 04:36
    หิมะแรกงดงามเสมอ ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ ชอบมากกกกกกก
    #3,303
    0