[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 38 : [SPE] Young Master Diary : Aneurin and Ashlynn 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 782 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

Note : วันนี้ขอเสนอน้องแฝดกับลุงแมดส์

 

 

 

เสียงพูดคุยของเด็กตัวน้อยที่กำลังเอาหัวจุ่มกันเพื่อวางแผนทำอะไรบางอย่าง ยังคงรอพ้นสายตาของผู้ใหญ่เหมือนทุกที เมื่อลูกชายฝาแฝดของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์นั้นฉลาดและเรียนรู้ในการเอาตัวรอดได้อย่างไหลลื่น

หากตามเจ้าเด็กแฝดสองคนนี้ไม่ทัน ก็คงได้โดนสับขาหลอกเหมือนกับที่ทหารในเดอะฮิลล์มักจะโดนเป็นประจำ ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งฉายแววเหมือนพ่อกันเข้าไปทุกที จนหิมะแรกของเดอะฮิลล์ก็ได้แต่ตักเตือนเป็นครั้งคราว ถึงพฤติกรรมบางอย่างที่ไม่สมควรจะทำ

ทั้งแอนไอรินและแอชลินน์ต่างได้นิสัยเจ้าเล่ห์ของ เชส ไทเลอร์ มาเต็ม ๆ แต่ยังโชคดีที่อย่างน้อยแอนไอก็ยังได้นิสัยและอะไรหลายอย่างที่คล้ายกับแอชเชอร์ไปอยู่บ้าง เพราะเจ้าลูกคนเล็กที่ใครต่อใครต่างรุมโอ๋มากกว่าที่ได้นิสัยเชสไปเต็ม ๆ

หน้าร้อนของเดอะฮิลล์ในปีนี้ดูจะร้อนกว่าทุกปี เสื้อผ้าของเจ้าเด็กแฝดทั้งสองคนก็ถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเนื้อบาง แต่ยังคงทะมัดทะแมงให้เจ้าพวกลูกลิงได้สามารถออกไปเล่นข้างนอกได้อย่างสะดวก ทหารในหน่วยเองก็ต่างขยันขันแข็งในการทำงานของตน ในส่วนของพวกที่ออกไปลาดตระเวนก็ออกกันไปตั้งแต่เมื่อเช้าตรู่ สลับกับพวกเวรยามในตอนกลางคืนที่กลับเข้ามาพักในช่วงวัน ไหนจะการ์เดียนที่คอยผลัดกันออกไปทำงานเองก็ด้วย

“เซเบอร์!” ก้อนผมสีสว่างที่จุ่มกันอยู่เมื่อครู่ผละออกจากกัน เมื่อแฝดคนน้องนั้นหันไปเห็นเกรย์วูล์ฟตัวโตเดินเข้ามาหา มิหนำซ้ำมันยังล้มตัวลงนอนทับขาของแอชลินน์ จนเด็กน้อยร้องฮึดฮัดเพราะน้ำหนักที่กดทับลงมา “ตัวหนักขนาดนี้ แกจะต้องได้เป็นหมูป่าเข้าสักวัน” แอชลินน์บ่นเจ้าเซเบอร์ที่ตอนนี้กลายมาเป็นจ่าฝูงของการ์เดียนแทนชาลี แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงตามดูแลเจ้าสองแฝดของหัวหน้าไทเลอร์อยู่ไม่ห่าง

“พี่ว่าน่าจะเป็นลินน์ก่อนเสียมากกว่า” แอนไอรินยังไม่วายแหย่น้องชาย ก่อนจะเอื้อมไปลูบหัวเซเบอร์จนกลุ่มขนยาว ๆ ของมันฟูฟ่อง

โดยปกติแล้วสัตว์สี่ขาที่ตามพวกเขาเป็นเงาน่ะคือวูล์ฟด็อกอย่างร็อคกี้ ทว่าวันนี้ทั้งแอนไอและแอชลินน์ต่างยังไม่เห็นร็อคกี้ แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเจ้าหมาตัวขาวปลอดคงจะไม่นัวเนียอยู่กับแม่ของตัวเองเสียมากกว่า

คงด้วยเพราะอายุที่มากขึ้นด้วย ถึงทำให้หลัง ๆ มานี้ท่านแม่มักจะสั่งห้ามให้พวกเขาสองคนพาร็อคกี้ไปเล่นซน เจ้าตัวขาวปลอดที่พวกเขาเคยเห็นมาตั้งแต่เด็ก เริ่มมีอาการป่วยบ้างเป็นครั้งคราว แถมขนที่เคยสวยงามของมันก็กลับไม่เงางามเหมือนเคย แต่ถึงอย่างนั้นทั้งแอนไอและแอชลินน์ก็ยังชอบที่จะนำหวีไปหวีขนให้มันอยู่เสมอ รวมไปถึงพวกการ์เดียนเองก็ด้วย อย่างน้อยชาลีก็ไม่ใช่เกรย์วูล์ฟที่ขี้โมโหเมื่ออายุมาก

พวกเขาสองคนยังเห็นมันออกมาวิ่งเล่นกับพ่อของตัวเองได้ และยังดูแข็งแรงอยู่ไม่น้อย ทว่าเมื่อถามถึงเหตุผลที่ต้องให้พวกมันพักการทำงานก็เล่นทำให้ทั้งแอนไอและแอชลินน์ซุกอกคนเป็นแม่ พลางปาดน้ำตาป้อย ๆ

สัตว์ทั้งหลายมีอายุขัยของมัน พวกเกรย์วูล์ฟเองก็ด้วย ในขณะที่มนุษย์โตขึ้นเรื่อย ๆ พวกมันก็เหมือนยิ่งนับเวลาถอยหลังในการมีชีวิตของตัวเองเช่นกัน

 

‘ทำไมต้องตายด้วยล่ะท่านพ่อ ให้ชาลีอยู่กับท่านพ่อไปนาน ๆ ไม่ได้หรือ’ เจ้าลูกคนเล็กเอ่ยถามคนเป็นพ่อทั้งที่ตายังแดงก่ำ ก่อนจะหันไปมองชาลีที่นอนหมอบอยู่ไม่ไกล แม้จะมีมือขาว ๆ ของคนเป็นแม่คอยช่วยเช็ดน้ำตา แต่ทว่าแอชลินน์ก็ยังคงน้ำตาไหลพรากไม่ยอมหยุด ส่วนพี่ชายอย่างแอนไอก็เอาแต่กอดเอวของคนเป็นแม่ไม่ยอมปล่อย จนหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ต้องดึงตัวลูกชายคนโตมากอด

‘ถ้าลูกกับลินน์ดูแลการ์เดียนดี ๆ พวกมันก็ยังจะอยู่กับเราไปอีกนานใช่ไหมท่านพ่อ’ แอนไอเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามคนเป็นพ่อ ฝ่ายเชสเองก็ได้แต่ลูบหัวลูกคนโตที่พยายามจะไม่ร้องไห้ออกมา

‘ย่อมเป็นเช่นนั้น’

‘น้องจะให้ร็อคกี้กินข้าวเยอะ ๆ เหมือนน้อง!’ เจ้าลูกชายคนเล็กของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ว่า เห็นสายตาที่แสนจริงจังของแอชลินน์แล้วก็ทำให้คนเป็นพ่อและแม่ได้แต่ยิ้ม ๆ

ขืนให้ร็อคกี้กินเยอะ ๆ แบบที่แอชลินน์ว่า ท่าทางว่าวูล์ฟด็อกจะได้กลิ้งแทนเดินเสียมากกว่า

‘งั้นลูกก็จะเป็นคนพาเจ้าพวกมันไปเดินเล่นทุกวันเลย!’ แอนไอว่าอย่างตั้งใจ เชสอดหัวเราะในใจไม่ได้เมื่อคิดตามสิ่งที่ลูกชายตัวเองพูด ถ้าจะพาเจ้าพวกการ์เดียนออกไปเดินเล่นทุกวัน คนที่เหนื่อยที่สุดก็คงไม่พ้นเป็นเชอร์ชิลและคาร์ลินที่ต้องคอยคุมพวกมัน

‘เอาแต่เล่นซนกันทั้งวัน จะมีเวลาหรือ’ แอชเชอร์ว่า

‘พวกเราไม่ได้เล่นซนนะท่านแม่ ไม่เชื่อถามท่านพ่อดูได้เลย น้องกับพี่แอนไอน่ะยกเกราะไม้พวกนั้นขึ้นได้เองแล้วด้วยนะ!’ แอชลินน์จีบปากจีบคอบอกแม่ตัวเอง ก่อนที่จะโดนดึงแก้มจนยืดติดมือ ‘แม้แต่ท่านแม่ก็ชอบดึงแก้มน้อง!’

‘ก็แก้มลินน์น่าดึงจริง ๆ นี่’ คนเป็นพี่เสริม ‘แต่ก็จริงอย่างที่ลินน์ว่า ลูกกับน้องไม่ได้เอาแต่เล่นซนกันหรอกนะท่านแม่’

แอชเชอร์คร้านจะเถียงกับลูกชายทั้งสอง จึงได้แต่พยักหน้ารับก่อนที่จะนึกถึงภาพเมื่อไม่กี่วันก่อน เมื่อจู่ ๆ เชอร์ชิลก็วิ่งกระหืดกระหอบมาบอกแอชเชอร์ที่กำลังซ้อมยิงธนู เพราะแอนไอรินนั้นถูกเกราะไม้เหวี่ยงโดนเข้าที่หางคิ้วจนได้เลือด

ส่วนคนน้องอย่างแอชลินน์ก็มีรอยช้ำที่ขามานิดหน่อย ซึ่งมันก็เป็นผลมาจากแรงกระแทกของดาบไม้ที่ เชส ไทเลอร์ ทำไว้ให้เจ้าสองแฝดได้ลองเอาไปฝึกเล่น

แต่ต่อให้เจ็บตัวเท่าไหร่ ก็ยังไม่สามารถหยุดยั้งความอยากรู้อยากลองของสองแฝดได้ มีบ้างที่ร้องไห้งอแงเพราะความเจ็บ แต่พอผ่านไปสักพักก็หลงลืมความเจ็บ และกลับมาแสบซนเหมือนเดิม

 

“ถ้าท่านลุงรีสมาเดอะฮิลล์ แสดงว่าท่านลุงแมดส์ก็ต้องมาหาเราด้วยใช่หรือไม่?” แอชลินน์เอ่ยถามความคิดเห็นของคนเป็นพี่ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะหัวเราะคิกคักเมื่อนึกถึงเรื่องสนุก ๆ ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

“ก็อาจจะเป็นแบบนั้น พี่เองก็ไม่แน่ใจ แต่ปกติท่านลุงทั้งสองก็ไม่เคยมาพร้อมกันเสียเท่าไหร่นัก”

แอนไอรินและแอชลินน์ยังจำครั้งแรกที่เห็นหน้าท่านลุง ผู้ซึ่งเป็นพี่ชายฝาแฝดของพ่อตัวเองได้เป็นอย่างดี อาจจะด้วยเหตุผลที่แมดส์นั้นไม่ได้โผล่มาเยี่ยมเยียนเดอะฮิลล์เป็นเวลาหลายปี หลานชายฝาแฝดจึงเติบโตขึ้นจนพอจดจำอะไรได้บ้าง แต่เด็กทั้งคู่กลับไม่เคยพบเจอใครอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนพ่อของตัวเอง

‘ท่านลุงแมดส์เหมือนท่านพ่อเราตอนโกรธแบบรวมกันสิบร่างในคนเดียวเลยเนอะพี่แอนไอ’

นั่นคือภาพลักษณ์ของ แมดส์ ไทเลอร์ ที่เจ้าพวกเด็กแฝดจดจำได้..

“สงสัยว่าน้องจะต้องหิ้วท้องรอขนมจากท่านลุงแล้วล่ะนะ” แอชลินน์ว่าก่อนจะลูบท้องตัวเองที่ยุบลงไปแล้ว หลังจากที่อาหารในมื้อเช้าถูกย่อยไปแล้วเรียบร้อย

“เอาแต่กินขนมแบบนี้ ถ้าท่านแม่รู้เข้า ลินน์จะถูกดุเอานะ”

“พี่นั่นแหละที่ดุน้องก่อนใคร” แอชลินน์ว่าก่อนจะยิ้มแผละ พลางเขยิบเข้าไปนั่งใกล้ ๆ คนเป็นพี่และทิ้งตัวลงนอนบนตักของแอนไอ “ลูบผมให้น้องหน่อย..”

นั่นไม่ใช่ประโยคขอร้องจากน้องชายเลยสักนิด แม้จะส่งสายตาออดอ้อนมาเว้าวอนพี่ชายก็ตามแต่ เจ้าน้องชายคนนี้นอกจากจะกินเก่งแล้ว เรื่องนอนก็เก่งไม่แพ้ใคร หากไม่ได้นอนพักงีบล่ะก็ มีหวังคงได้ลุกขึ้นมาชวนคนเป็นพี่วางแผนทำอะไรแปลก ๆ อีกเป็นแน่

“สมกับที่ท่านแม่บอกว่าลินน์เป็นลูกหมูจริง ๆ ”

“น้องไม่ใช่ลูกหมู!”

“แก้มก็กลม พุงก็ป่องขนาดนี้ ถ้าไม่เป็นลูกหมูและจะเป็นอะไรกัน” แอนไอจิ้มแก้มกลมที่นุ่มยิ่งกว่าขนมปังที่พ่อครัวของหน่วยมักจะทำให้พวกเขากินบ่อย ๆ ไหนจะพุงที่มีแต่ไขมันของน้องชายเองก็ด้วย

“เหอะ!”

“ไว้ค่อยออกไปข้างนอกกันวันอื่นก็แล้วกัน ขืนออกไปวันนี้คงได้โดนท่านลุงจับได้ก่อนท่านพ่อแน่ ๆ ”

ที่สุมหัวคุยกันก่อนหน้านี้ก็คือแผนการที่จะออกไปเล่นน้ำตกที่อยู่ถัดออกไปจากหน่วย แต่หลังจากที่คิดทบทวนดูแล้วคงจะต้องพับเก็บไปในทันที มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ หากใครที่กำลังเดินทางมายังเดอะฮิลล์จะมาเจอพวกเขาสองคนระหว่างทาง อีกอย่างทั้งแอนไอและแอชลินน์เองก็ไม่ได้เก่งขนาดที่จะหลบหนีสายตาของพวกผู้ใหญ่ได้แนบเนียน

ตัวตั้งตัวตีในเรื่องนี้ก็ไม่พ้นแอชลินน์ที่กำลังจะเคลิ้มหลับ เพียงแค่ถูกลูบผมเบา ๆ หากเรื่องไหนพอปรามน้องได้แอนไอก็เลือกที่จะทำ ลูกชายคนโตของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เป็นพวกไม่ชอบแหกกฎสักเท่าไหร่ ยิ่งเห็นว่าแม่ของตัวเองเป็นกังวลในทุกครั้งที่พวกเขาแอบออกไปข้างนอก มันก็ทำให้แอนไอรู้สึกไม่ดีไปด้วย

 

 

 

“ตื่นได้แล้วลินน์! ท่านลุงมากันแล้วนะ” คนเป็นพี่เขย่าไหล่คนเป็นน้องที่นอนหลับจนน้ำลายไหลเลอะกางเกงของคนเป็นพี่ ก่อนจะจัดการแงะน้องชายให้ขึ้นมานั่งดี ๆ แต่ทว่าแอชลินน์ก็กลับทำตัวเป็นตุ๊กตาล้มลุก จับนั่งก็เอาแต่ล้ม จนแอนไอรินถึงกับขมวดคิ้วหากันแน่น

“ฮื้อออ” คนน้องครางในลำคออย่างไม่พอใจ เมื่อถูกรบกวนในการงีบ

“ท่านอาก็มาด้วยนะลินน์”

“!!!” เจ้าของแก้มยุ้ยที่กำลังงัวเงียตื่นไม่เต็มตา ลืมตากว้างก่อนจะทำหน้าตาตื่น

“ท่านแม่เป็นคนเดินมาบอกเมื่อครู่” แอนไอว่า ก่อนจะมองท่าทางตื่นเต้นของน้องชายที่เก็บไว้ไม่มิด

“ไปหาท่านอากันเถอะ! น้องคิดถึงท่านอาจะแย่แล้ว!”

คนที่สมควรพูดคำนั้นมันควรเป็น แอนไอริน ไทเลอร์ มากกว่า.. ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่านอกจากแอนไอจะติดคนเป็นแม่ยิ่งกว่าใครแล้ว คนที่เจ้าตัวถูกใจอีกคนหนึ่งก็ไม่พ้นเป็นเธียร์ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของตัวเอง

แค่คิดถึงตัวนุ่มนิ่มของคนเป็นอา ก็ทำให้เจ้าเด็กทั้งสองแทบจะกระโดดกระเด้งแทนการเดินเต็มทน

ใช้เวลาไม่นานฝาแฝดตัวเล็กของไทเลอร์ก็วิ่งแหวกทางเข้ามาหาผู้มาใหม่ รอยยิ้มกว้างของเด็กทั้งสองทำให้เพียวโอเมก้าที่พึ่งก้าวลงมาจากรถม้านั้นอดยิ้มตามไม่ได้

“ท่านอา!/อาเธียร์!”

เธียร์ย่อตัวลงรับแรงกอดของเด็กทั้งคู่ที่โถมเข้ามาหาตัวเอง ก่อนจะยอมให้เจ้าเด็กแฝดนั้นหอมแก้มตัวเอง จนถูกสายตาของใครบางคนดุเข้าให้

แอชลินน์ยอมผละกอดออกจากท่านอาตัวขาว ก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดใครอีกคนที่หน้าตาเหมือนคนเป็นพ่อของตัวเอง โดยที่คนถูกกอดก็ไม่ได้ทันตั้งตัว เล่นเอาทั้ง รีส เบลเลอมอนท์ และหัวหน้าหน่วยกับภรรยาถึงกับหลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก็ดูหน้าแมดส์ทำหน้าทำตาเข้าสิ จากใบหน้าที่เรียบนิ่ง พอเจอเจ้าแฝดคนเล็กกอดหมับเข้าให้ ก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก มันดูกระอักกระอ่วนแปลก ๆ เพราะจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม แถมยังพยายามจะตีสีหน้าเรียบเฉยอีกต่างหาก

“ลืมลุงกันไปหมดแล้วแบบนี้ มันน่าเสียใจจริง ๆ ” รีส เบลเลอมอนท์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ เมื่อเห็นว่าหลานรักทั้งคู่นั้นหมางเมินตัวเองไปสนใจน้องชายและน้องสะใภ้กันหมด เรียกได้ว่าขนมจากฟลัมที่เป็นของชอบเจ้าสองแฝด ก็คงสู้น้องสะใภ้ที่เด็ก ๆ ชอบนักหนาไม่ได้

“ใครจะไปลืมท่านลุงกัน ไหนให้น้องดูซิว่าวันนี้ท่านลุงเอาอะไรมาฝากน้องบ้าง” เจ้าเด็กช่างประจบประแจงอย่างแอชลินน์รีบเข้าไปนัวเนียผู้ปกครองฟลัม พลางฉีกยิ้มอ้อนจนคนแก่กว่านั้นยิ้มตาม

“ท่านอาหิวหรือยัง อีกเดี๋ยวพวกเราก็กำลังจะไปกินข้าวเที่ยงกันพอดี ท่านอาไปกับพวกเรานะ” แอนไอที่เกาะติดคนเป็นอาเอ่ยชวน โดยที่เลือกจะเมินสายตาของแมดส์อย่างตั้งใจ

“อย่าทำแบบนั้นสิ เด็ก ๆ ก็แค่คิดเราก็เท่านั้น” เธียร์เดินเข้าไปลูบแขนคนตัวโตกว่า ก่อนจะหันมามองแอนไอที่จับมืออีกข้างของตัวเองอยู่

“ใครมันจะไปหวงเรากับเด็กพวกนี้กัน”

แอชเชอร์ เลสลีย์ ที่ยืนฟังอยู่นั้นคันปากจนอยากจะอ้าปากค่อนขอดแมดส์แทบตาย แต่ก็ติดว่าถูกคนเป็นสามีบีบเอวเข้าเสียก่อน เพื่อเป็นการเตือนไม่ให้เจ้าตัวพูดอะไรออกไป

“ไม่หวงแต่มองไม่วางตาขนาดนั้น คงเชื่อได้หรอก” แต่ก็ต้องขอบคุณเบลเลอมอนท์ที่ได้พูดแทนใจแอชเชอร์ในตอนนี้

“ท่าทางจะหิวข้าวนะถึงได้พูดไม่หยุดขนาดนี้” แมดส์ตอกกลับคนเป็นพี่ชาย ก่อนจะดึงตัวเธียร์ให้มายืนข้างตัวเอง แล้วส่งแอนไอไปให้เบลเลอมอนท์

“ลุงแมดส์หวงอาเธียร์อีกแล้ว..” แอชลินน์บ่นงุ้งงิ้ง ก่อนจะดึงมือท่านลุงผมสีเพลิงให้เดินตามตัวเอง พลางเอ่ยชวนคุยตลอดทางจนมาถึงที่ห้องรับรอง ซึ่งจัดเตรียมอาหารมื้อกลางวันในการต้อนรับเป็นที่เรียบร้อย

“ไว้คราวหน้าก็พาเด็ก ๆ ไปฟลัมบ้างล่ะ เปิดหูเปิดตาเสียหน่อยก็น่าจะดี” รีส เบลเลอมอนท์ เอ่ยบอกน้องชายที่เดินตามหลังตัวเอง ก่อนจะมองหลานชายที่ชวนคุยนู่นนี่นั่นไม่หยุดปาก ส่วนแอนไอเองก็มีถามบ้างเป็นบางครั้งถึงสิ่งที่ตัวเองอยากรู้

“ไว้ตอนช่วงเปลี่ยนฤดูก็แล้วกัน ช่วงนี้น่าจะไม่เหมาะสักเท่าไหร่” เชสว่า

“ท่านอา ๆ น้องมีเรื่องจะบอกล่ะ..” ในระหว่างที่ เชส ไทเลอร์ และ แอชเชอร์ ไทเลอร์ ขอตัวไปจัดการธุระสักครู่ก่อนที่จะเริ่มรับประทานอาหารร่วมกัน เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มก็หันไปกระซิบกระซาบกับอาตัวขาว

“ว่าไงลินน์..”

ประโยคกระซิบกระซาบที่เจ้าเด็กลูกลิงนั้นเอ่ยบอกเธียร์ ทำให้แมดส์เห็นสายตาของภรรยาตัวเองนั้นมองมาที่ตนยิ้ม ๆ จนทำให้เจ้าตัวคาดเดาถึงเรื่องวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้านี้ได้ในทันที

เจ้าพวกเด็กแสบต้องหาเรื่องอะไรให้เขาทำอีกแน่ ๆ เชื่อเถอะ!

รอยยิ้มทะเล้น ๆ ของคนน้อง กับรอยยิ้มเยาะเย้ยของแฝดพี่ มันทำให้แมดส์แทบอยากจะดึงตัวภรรยาของตัวเองออกห่างจากเจ้าเด็กสองคนนั้น

นี่เขาคิดผิดหรือคิดถูกกันที่พาเธียร์มาที่เดอะฮิลล์ด้วยในครั้งนี้…

 

 

 

 

“ดูแลตัวเองกันดี ๆ ห้ามดื้อ ห้ามซนกับท่านลุง เข้าใจใช่ไหม” เชส ไทเลอร์ เอ่ยบอกลูกชายทั้งสองคนที่อยู่ในชุดพร้อมออกไปด้านนอก โดยที่มี แมดส์ ไทเลอร์ ยืนกอดอกมองอยู่ข้าง ๆ

คิดภาพไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าแมดส์จะเลี้ยงเด็กซนพวกนี้ได้อย่างไร

“ท่านลุงดุขนาดนี้ ใครจะไปกล้าดื้อ” แอชลินน์ว่า

“ต่อให้ดื้อ ท่านลุงก็จับได้อยู่ดี ไม่เสียแรงดื้อหรอกน่าท่านพ่อ” แอนไอเสริม

“ให้ตายสิ เจ้าเด็กพวกนี้” แมดส์บ่นเบา ๆ ก่อนจะหันไปรับตะกร้าเล็ก ๆ จากภรรยาตัวเองมาถือไว้ พร้อม ๆ กับข้าวของอีกเล็กน้อยเพื่อนำไปไว้บนหลังม้าตัวใหญ่

“เสียดายจังที่อาเธียร์ไปกับพวกเราด้วยไม่ได้” แอนไอว่า พลางนึกถึงเหตุผลที่ทำให้พวกเขาต้องออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกกับท่านลุงโดยไร้ท่านอา ก็เหตุผลที่ทำให้ท่านอาออกไปไม่ได้มันสำคัญมาก ๆ เลยน่ะสิ

การเดินทางเข้าไปในป่าคงไม่ดีสักเท่าไหร่สำหรับคนที่กำลังตั้งท้องอ่อน ๆ อย่างเช่นเพียวโอเมก้าตัวเล็ก เพราะขนาดแค่เดินทางมาเดอะฮิลล์ในครั้งนี้ เธียร์เองก็ต้องอ้อนขอแมดส์อยู่นานสองนานกว่าจะได้รับการอนุญาต

“ดูแลตัวเองด้วยล่ะเธียร์” แมดส์ว่าก่อนจะลูบหลังมือขาวที่ตัวเองจับอยู่เบา ๆ

“เราก็แค่นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในห้อง ไม่มีทางเป็นอะไรหรอกน่า”

แมดส์ ไทเลอร์ ไม่ได้ตอบอะไร นอกเสียจากจะมองหน้าคนตัวขาวนิ่ง ๆ จนเพียวโอเมก้าตัวเล็กยอมพยักหน้ารับ

“แอชเชอร์เองก็อยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวหรอกแมดส์” เชสเอ่ยขึ้น

“อย่าให้ฉันรู้ว่าเมียนายแกล้งเธียร์ก็แล้วกัน” ทรูอัลฟ่าผิวเข้มเอ่ยย้ำกับน้องชายของตน

“ไหนว่าเป็นหมาบ้านแล้วไงเธียร์ ดูสิจะกลายเป็นหมาบ้าอีกแล้ว” แอชเชอร์แอบแขวะแมดส์อย่างอดไม่ได้ เมื่อถูกแขวะก่อน หิมะแรกของเดอะฮิลล์กลอกตามองบน พลางเบะปากน้อย ๆ เมื่อเห็นสายตาของแมดส์ที่มองตนเอง

“สองคนนี้นี่เป็นแบบนี้ทุกทีเลย” เธียร์ว่า พลางหันไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์

“ไปกันได้แล้วเด็ก ๆ จะได้มีเวลาเล่นน้ำตกนาน ๆ ขืนยังมัวแต่โอ้เอ้เหลือเวลาน้อยขึ้นมา จะมาโวยวายไม่ได้หรอกนะ”

“น้องพร้อมตั้งนานแล้วต่างหาก มีแต่ท่านลุงนั่นล่ะที่เอาแต่ไม่ยอมปล่อยอาเธียร์” แอชลินน์แย้ง พลางมองมือของลุงตัวเองที่จับมือคนเป็นอาไม่ยอมปล่อย

“ถ้าเรารีบไปกัน เราก็จะได้รับกลับนะท่านลุง” แอนไอว่า

“หาเรื่องให้ฉันต้องออกไปข้างนอก แล้วยังจะมาว่ากันอีกนะเจ้าเด็กพวกนี้”

แมดส์อดบ่นไม่ได้ ก่อนจะจัดการอุ้มเจ้าเด็กแสบทั้งคู่ขึ้นบนหลังม้าและพากันออกจากเดอะฮิลล์ ด้วยความที่น้ำตกนั้นไม่ได้อยู่ห่างไกลมากนัก จึงทำให้แมดส์สามารถจูงม้าและเดินทอดน่องได้อย่างไม่ต้องกลัวว่าจะเหนื่อย

ส่วนทั้งแอนไอและแอชลินน์ต่างก็สนใจธรรมชาติรอบ ๆ และถามอย่างไม่หยุดปาก จนทำให้แมดส์รู้สึกคอแห้งแทน ความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าเด็กพวกนี้มันช่างมากมายนัก

ใช้เวลาไม่นานพวกเขาทั้งสามคนก็มาหยุดอยู่บริเวณธารน้ำตกขนาดย่อม มันร่มรื่นพอที่จะบดบังแสงแดดที่กำลังเคลื่อนตัวลงต่ำเรื่อย ๆ เมื่อใกล้หมดวัน น้ำสะอาดสีใสที่ไหลลงมาจากทางฟากฝั่งของแดนเหนือยังคงเย็นฉ่ำ

“ท่านลุงเคยไปแดนเหนือหรือไม่..” แอนไอที่กำลังเอาเท้าจุ่มน้ำเอ่ยถามคนอายุมากกว่า ก่อนจะมองเลยไปยังหุบเขาที่เห็นอยู่ไกล ๆ จากตรงนี้

“จะเคยไปได้อย่างไรกัน”

“หลานอยากรู้บ้างว่าที่นั่นเป็นอย่างไร ท่านแม่ก็ไม่ยอมพาไปสักที ทั้งที่ที่นั่นมันคือบ้านของท่านแม่” แอนไอเอ่ยต่อ พลางขบคิดถึงเรื่องในแดนเหนือ “แต่ท่านอาเชอร์ชิลเคยบอกว่าที่นั่นหนาวมาก ๆ ซ้ำยังหนาวเกือบตลอดทั้งปี”

“แล้วทำไมถึงได้อยากรู้เรื่องนี้กันล่ะ”

“หลานแค่คิดว่าท่านแม่คงจะคิดถึงที่นั่น..”

“สักวันหนึ่งเขาอาจจะได้กลับไปที่นั่นก็ได้ ใครจะรู้”

“ท่านลุง!” แอชลินน์ที่ยืนอยู่กลางน้ำตกในเขตตื้นเอ่ยเรียกคนอายุมากกว่าเสียงดังลั่น พลางชี้ไปยังใต้น้ำที่มีปลาแหวกว่ายให้เห็น “น้องอยากจับปลา!”

นี่พวกเจ้าลูกลิงคิดว่าเขาเป็นหมีหรืออย่างไร..

“หลานว่าท่านลุงน่าจะต้องได้อะไรติดมือกลับไปบ้างล่ะนะ”

นับว่าเป็นคำท้าทายที่แยบยลจากปากของแอนไอ… เพราะใจความในประโยคมันหมายถึงให้แมดส์นั้นแสดงศักยภาพของตัวเองต่างหาก

“ถ้ากลับไปมือเปล่า อาเธียร์คงคิดว่าท่านลุงไม่มีฝืมือในการสอนพวกหลานเป็นแน่”

“อยากมาลองจับปลามือเปล่ากันดูไหมล่ะเด็ก ๆ ”

“เยี่ยมไปเลย!” แอชลินน์ว่าก่อนจะถกแขนเสื้อตัวเองขึ้นเพื่อให้ถนัดมือ ส่วนแอนไอเองก็จัดท่าจัดทางไม่ต่างกัน

“มาแข่งกันดีกว่าว่าใครจะจับได้ปลาตัวใหญ่กว่ากัน”

“ต้องเป็นน้องแน่นอน!”

“ใครจะรู้ หลานอาจจะทำได้ก็ได้” แอนไอว่า

เสียงโวยวายปะปนกับเสียงหัวเราะของทั้งเด็กเล็กและผู้ใหญ่ดังไปทั่วบริเวณแถบนั้น เสียงตูมตามของน้ำที่กระจาย และเสียงบ่นโอดครวญจากแอชลินน์เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง เมื่อเจ้าตัวนั้นคว้าได้แต่น้ำ แถมยังเสียหลักล้มจนตัวเปียกไปหมด ท่าทางตลก ๆ ทำให้แมดส์หัวเราะเบา ๆ พลางหันไปมองแอนไอที่สามารถเรียนรู้สิ่งที่ตัวเองสอนได้อย่างไม่ยาก

แม้จะไม่ใช่ปลาตัวใหญ่มากมายอะไร แต่ก็ถือว่าแฝดพี่นั้นทำได้ดีไม่น้อย

“ถ้ามันจะจับยากขนาดนี้ น้องนั่งรอกินท่าจะง่ายกว่า”

เสียงบ่นกระปอดกระแปดของแอชลินน์ ทำให้แมดส์หันไปมองเจ้าแฝดคนน้องที่นั่งหอบแฮ่กอยู่บริเวณโขดหินเล็ก ๆ ก่อนจะปาดน้ำที่เปียกบนใบหน้าตัวเองออก แก้มขาว ๆ ของแอชลินน์นั้นเริ่มขึ้นสีน้อย ๆ เพราะเรี่ยวแรงที่ถูกใช้ไปอย่างเต็มที่

“ท่าทางว่ากลับไป ฉันคงต้องบอกให้เชสหัดให้แอชลินน์ออกกำลังกายเยอะ ๆ เสียบ้าง”

“ท่านลุงก็น่าจะรู้ว่าลินน์ไม่ได้เหมือนหลาน..” แอนไอเอ่ยถึงเหตุผลที่ใคร ๆ ในตระกูลต่างก็รู้ดีว่าเพราะอะไร

“แล้วปกป้องน้องได้ไหมล่ะ?”

“แค่น้องคนเดียว หลานปกป้องได้อยู่แล้ว”

“ก็ดี”

“ลินน์พิเศษสำหรับพวกเราเสมอ ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง”

 

 

“ท่านลุง! น้องอยากขี่หลัง!”

ในขณะที่ แมดส์ ไทเลอร์ กำลังจะอุ้มเจ้าแฝดคนน้องขึ้นบนหลังม้า เด็กตัวขาวก็อ้าปากบอกก่อนจะทำตาเป็นประกายวิบวับมาอ้อน

“มีม้าแล้วจะขี่หลังทำไมอีก” แมดส์ว่า

“ไม่ได้หรือ? น้องก็แค่อยากขี่หลังเอง” แอชลินน์ยังไม่ยอมล้มเลิกความพยายาม

“อย่ามาหลอกกันให้ยาก เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์” แมดส์เขกหัวกลมเบา ๆ ไปทีนึง พลางเท้าเอวมองเจ้าเด็กตัวเล็กที่ยังยืนกรานในความต้องการของตัวเอง

“น้องก็แค่อยากอยู่กับท่านลุง เนี่ย ๆ ถ้าน้องขี่หลังท่านลุง เราอาจจะสนิทกันก็ได้”

“?”

“ก็บอกท่านลุงไปสิว่าอาเธียร์เป็นคนให้ทำ” แอนไอเป็นคนเฉลยข้อสงสัยทั้งหมด

“เธียร์เนี่ยนะ?”

“ก่อนจะออกมากับท่านลุง อาเธียร์บอกว่าถ้าน้องขี่หลังท่านลุงได้ อาเธียร์จะให้น้องหอมแก้ม”

“อย่าหวัง” แมดส์ว่า ก่อนจะยกยิ้มเหนือกว่าหลานตัวเล็กที่ทำหน้างอ

“ก็แค่หอมแก้มทำไมท่านลุงต้องหวงด้วย”

“เมียใคร ใครก็หวง”

“แต่ถึงยังไงคืนนี้พวกเราก็จะนอนกับอาเธียร์!” แอชลินน์ตะโกนบอก ก่อนจะหัวเราะสะใจเมื่อเห็นหน้าของคนเป็นลุงนั้นเริ่มจะไม่พอใจ

“ไปนอนกับเซเบอร์ไปลินน์”

“ได้! ถ้าอย่างนั้นน้องจะพาเซเบอร์ไปนอนด้วย มีพี่แอนไอ มีน้อง มีเซเบอร์ มีอาเธียร์ ส่วนท่านลุงก็นอนห้องรับแขกไปก็แล้วกัน”

“อย่ามามัดมือชกน่าลินน์”

“อาเธียร์เป็นคนอนุญาต ถ้าท่านลุงจะไม่ให้พวกเรานอน ก็คงต้องไปคุยกับอาเธียร์เอง” แอนไอที่นั่งอยู่บนหลังม้าว่า ก่อนจะสังเกตคนเป็นลุงที่ได้แต่ขบกรามตัวเอง แทนที่จะเถียงเด็กทั้งสองคนที่กำลังรุมตัวเอง และสุดท้ายแอชลินน์ก็ได้ขี่หลัง แมดส์ ไทเลอร์ สมใจ วงแขนเล็กกอดคอแกร่งของคนเป็นลุง พลางเอาหน้าเกยไหล่และร้องเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

“อารมณ์ดีจริง ๆ เลยนะ” แมดส์เอ่ย

“เย็นนี้จะมีอะไรกินบ้างน้า อยากให้อาเธียร์ป้อนจังเลย” ทรูอัลฟ่าผิวเข้มถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเจอเด็กบนหลังกวนประสาทเข้าให้ เรียกได้ว่าแอชลินน์น่ะได้นิสัยกวนประสาทเชสมาเต็ม ๆ เลยก็ว่าได้

“อยากให้ลุงป้อนให้บ้างไหมล่ะ”

“ถ้าป้อนก็ได้อยู่หรอก แต่ถ้าจะยัดใส่ปาก น้องจะฟ้องอาเธียร์”

เด็กแสบนี่มันเด็กแสบจริง ๆ มื้อเย็นนี้คงจะพิลึกพิลั่นน่าดู ท่าแมดส์จะต้องอดทนต่อความออเซาะของเด็กสองคนนี้ที่ประจบประแจงคนรักของตัวเอง

เขามันคิดผิดจริง ๆ ล่ะที่พาเธียร์มาด้วยในครั้งนี้..

หมาบ้านอะไรกันล่ะ มันไม่มีหรอก พอเธียร์มีพวกเข้าหน่อย แมดส์ ไทเลอร์ นี่ล่ะที่จะได้กลายเป็นหมาหัวเน่า

 

 

HASHTAG #youngmasterdiary

 

 

TALK : เด็ก ๆ อย่าแกล้งลุงแมดส์สิลูก ยังไงก็ฝากเอ็นดูน้องแฝดด้วยนะคะ ????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 782 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,777 ความคิดเห็น

  1. #3772 Jj7 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 01:31

    เอ่ออออคุณพี่คะ5555555

    #3,772
    0
  2. #3767 ParkMild (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 12:14
    หมาบ้าที่ว่าแน่เจอสองแสบหน่อยเป็นไง 5555555555
    #3,767
    0
  3. #3754 __0997 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 19:12
    โอ้ยหมาหัวเน่า555555555555555555555 โง้ยยยลินเป็นเหมือนแม่ใช่ไหม ร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนแม่แน่เลย ไม่เป็นไรน้าน้องงงพี่แอนไอจะดูแลหนูเองงง อ้ยหลานๆน่ารักจังเลย ไม่แปลกใจที่ทุกคนจะหลง เจ้าแอนไอฉลาดมากกกกกกกก เหมือนพ่อกับลุงแมดส์เลย อาเธียร์ก็น่ารักโง้ย ว่าไปแล้วก็ชอบเวลาแมดส์กับเธียร์เรียกกันจัง เรา เธียร์ เนี้ยน่าร้ากกกกกก
    #3,754
    0
  4. #3663 jjj_jaejamje (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 01:01
    แม้ดที่ว่าเเน่ ก็ยังแพ้สองแสบ น่ารักลูกเอ้ยยยย
    #3,663
    0
  5. #3454 lopenav (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:26
    ขอล้อง ยิ่งกว่าหมาบ้าน คือหมาหัวเน่า555555555555555555555555555555555555555
    #3,454
    0
  6. #3406 itong42 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 12:08
    น่ารักมากลุงแมดส์คือแพ้ไปเลย5555555
    #3,406
    0
  7. #3385 GKYON (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 03:18
    ขำ 55555555555555555555555555555 ลุงก็ไปตีกับเด็กเนาะ หวงไม่เข้าท่าเล้ยยย
    #3,385
    0
  8. #3369 Kwan_Sekai94 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 15:25
    น่ารักกกกก เจ่าเด็กแฝดแสบมากกก เป็นเอ็นดูวววว
    #3,369
    0
  9. #3334 Silipha (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 12:44
    หวงเมียแม้กระทั่งหลาน จากหมาบ้ากายเป็นหมาบ้าน จากหมาบ้านกายเป็นหมาหัวเน่า555555 ขำมากแม่
    #3,334
    0
  10. #3308 K.nana (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 15:34
    แสบมาก แมดส์ก็ยอมตลอดอะ เอ็นดูแหละดูออก อ้อนไปทั่วทั้งพ่อแม่ลุงอาหลงกันหัวปักหัวปำแร้วลูกกกกก
    #3,308
    0
  11. #3302 10K๋. (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 03:39
    น่ารักมากกกกยิ้มแก้มปริแล้วค่า
    #3,302
    0
  12. #3236 2000s kiddo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 02:01
    หมาหัวเน่า5555555555 โอ๋ๆนะแมดส์
    #3,236
    0
  13. #3215 Jms_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:44
    น่ารักชะมัดยาดเรย นายแมดส์ผู้พ่ายสองจิ๋ว55555
    #3,215
    0
  14. #3140 PP-PWP (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 05:59
    ขำความหมาหัวเน่า555555555
    #3,140
    0
  15. #3126 Redcurrant (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 08:37
    เดอะลูกลิงกับเเมดส์ ไทเลอร์นี่มัน555555555 พากันเล่นไม่พอยังไปเเกล้งลุงเขาอีก เหมือนพวกนางจะรู้จุดอ่อนเเมดส์อ่ะ5555555555555
    #3,126
    0
  16. #3124 theppreamm (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 01:40
    เจ้าพ่กเด่กแฝดดดด สงสารลุงเลย5555
    #3,124
    0
  17. #3123 ImgoingCrazy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:11
    เจ้าแฝดนี่แสบจริงๆเลยเนอะลุงแมดส์
    #3,123
    0
  18. #3122 bbbbbnn (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 04:32
    น่ารักมากๆๆๆๆๆอยากจะตะโกนว่าพวกเด็กแฝดน่ารักมากกก ที่บอกว่าลินน์ไม่เหมือนใครนี่ใช่ว่าน้องเป็นโอเมก้าไหมนะ;-; แต่ว่าๆเขินตอนบอกว่าเธียร์มีน้องมากเลยฮื่อคุณหนูเธียร์
    #3,122
    0
  19. #3118 cp_psr (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:37
    มีแต่ความน่ารักเต็มไปหมด เด็กแฝดแสบจีงๆเลยลูก 5555
    #3,118
    0
  20. #3113 mildy919 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:03
    ลุงแมดส์กับเด็กๆคือน่ารักมาก55555 แล้วน้องลินพิเศษยังไงเนี่ย ลุ้นนนนน
    #3,113
    0
  21. #3108 mm mw (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 20:40
    หนักกว่าหมาบ้านก็คือหมาหัวเน่าสินะ ฮ่าๆ
    #3,108
    0
  22. #3107 crushonmy25 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 13:24
    ฮือน่ารักมากกกกกกก น้องลินน์หนูกวนเก่งจังคะ โอ้ยยยยยยเอ็นดู
    #3,107
    0
  23. #3097 _Neferu_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 07:02
    แสบจริงๆ ลุงปวดหัวแล้วววววว เอ็นดูเด็กๆมาก แต่กริ๊ดคุณอาท้องอ่อนๆ น้ำตาไหล หวงเมียมาก แต่ก็รักหลานมากดูออก
    #3,097
    0
  24. #3091 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 04:48
    โถ่ คุณลุงขี้หวงท่านจังเลย กับหลานๆ ก็ยังจะหวงเหรอเนี่ย?!!! แต่กรี๊ดมากน้องเธียร์กำลังท้องอ่อนๆ ด้วยแหละ แงงงงงงง เจ้าพวกแฝดตอนอยู่กับลุงแมดส์ทั้งน่ารักทั้งขำ ป่วนคุณลุงจนหัวหมุนไปหมด 5555555555555
    #3,091
    0
  25. #3088 bubblebae (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 02:55
    ลุงแมดส์มุมนี้น่ารักมากๆเลยค่ะ ฮืออออ เด็กๆก็แสนจะน่ารักกกก
    #3,088
    0