[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 35 : [SPECIAL] Young Master : Black Forest

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 831 ครั้ง
    27 ธ.ค. 62

 

 

 

 

“พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปในแบล็คฟอเรสต์”

คำพูดของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ในช่วงหลังมื้อค่ำของวันนี้ ไม่ได้ทำให้แอชเชอร์นึกสงสัยอะไรแต่อย่างใด แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็กลับเกิดขึ้น เมื่อทรูอัลฟ่าหนุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนคนตัวขาวโดยไม่แม้แต่จะเกริ่นอะไรทั้งสิ้น

“แล้วครั้งนี้นายจะเข้าไปกับใคร” แอชเชอร์ถามคนที่นั่งพิงหลังอยู่บนเตียง อย่างเช่นทุกครั้งที่มักจะเอ่ยถาม

“ไปกับนาย..”

“อย่ามาล้อกันเล่นน่าเชส” วินาทีนั้นแอชเชอร์ย่อมไม่ปักใจเชื่อคำพูดของเชสง่าย ๆ ไม่ใช่ว่าเพราะอีกฝ่ายชอบพูดจาทีเล่นทีจริง แต่เพราะที่ผ่านมาแอชเชอร์ยอมรับเหตุผลของการที่ตัวเองไม่สมควรเข้าไปในแบล็คฟอเรสต์มาตลอด

“ฉันไม่ได้พูดเล่นนะแอช” ท่าทางจริงจังของ เชส ไทเลอร์ เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันคือเรื่องจริง "นี่เรื่องมันก็ผ่านมาจะสองปีแล้ว"

เกือบสองปีที่แอชเชอร์ใช้ชีวิตอยู่ในเดอะฮิลล์ ช่วงระยะเวลาหนึ่งที่เกิดเหตุการณ์มากมายหลายอย่างในชีวิตของอดีตนายน้อยตระกูลเลสลีย์

เขาเติบโตขึ้นจากการเรียนรู้เรื่องราวมากมายในชีวิต

เขากลายเป็นคนของแดนใต้อย่างสมบูรณ์ในฐานะของ แอชเชอร์ ไทเลอร์

เขาที่เคยรู้จักแค่เพียงการรักตัวเอง ก็กลับเปิดใจเรียนรู้ที่จะรักคนอื่น

และเขาเองก็กลายเป็นผู้ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง..

“ไว้เดี๋ยวฉันจะกลับมาคุย”

แม้จะตกใจกับสิ่งที่ได้ยินและยืนยันเมื่อครู่มากแค่ไหน แต่แอชเชอร์ก็ต้องข่มความดีใจลึก ๆ ของตัวเองไว้ ก่อนที่เจ้าตัวจะเลี่ยงเดินออกไปจากห้องนอนของตัวเอง เพื่อตรงไปยังห้องนอนอีกห้องหนึ่งซึ่งมีพี่ชายของตัวเองพักอยู่กับอีกสองชีวิต

“เหลือแค่คนพี่นี่ล่ะที่ไม่ยอมนอนเสียที ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” ทันทีที่ อาเธอร์ เลสลีย์ หันกลับมาพบกับแอชเชอร์ที่เดินเข้ามาภายในห้อง เจ้าตัวก็รีบเอ่ยบอกเสียงเบาพลางมองหลานชายตัวเล็กที่ยังนอนตาแป๋วไม่ยอมนอน ผิดกับเจ้าแฝดน้องที่อาเธอร์ใช้เวลากล่อมเพียงไม่นานก็หลับปุ๋ย

พี่เลี้ยงจำเป็นที่อาสาเลี้ยงดูเด็กแฝดอย่างอาเธอร์ มักจะแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนเจ้าสองแฝดอยู่เป็นประจำ จะมีก็ช่วงแรก ๆ ที่ รีส เบลเลอมอนท์ นั้นตามติดเจ้าตัวมาที่เดอะฮิลล์ด้วย จนหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์นั้นเหม็นเบื่อขี้หน้าพี่ชายตัวเองอยู่บ่อยครั้ง แต่พักหลังมานี้ก็มีแต่เพียงอาเธอร์เท่านั้นที่ยังเดินทางมาเดอะฮิลล์อยู่เรื่อย ๆ

“เดี๋ยวฉันดูลูกต่อเอง นายเองก็ไปอาบน้ำเสียเถอะ” แอชเชอร์ว่าในขณะที่แตะมือลงบนไหล่ของพี่ชายตัวเอง “หลานไม่หนีนายไปไหนหรอกอาร์ธ”

แววตาของคุณชายเลสลีย์ยังคงทอดมองสองแฝดอย่างมีความหมาย ซึ่งแสดงออกอย่างชัดเจนผ่านทางสายตา ย่อมทำให้แอชเชอร์เข้าใจดีว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกเช่นไร

แอชเชอร์เข้าใจดีว่าอาเธอร์ต้องรับมือกับความรู้สึกที่ยังติดค้างอยู่ในใจของตัวเองมากแค่ไหน…

“นายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะแอช”

เจ้าของผิวขาวซีดที่กำลังโอบกล่อมลูกชายคนโตของตัวเอง ถึงกับละสายตาจากใบหน้าของเด็กน้อยมามองหน้าผู้เป็นพี่ในทันที

“แล้วมันดีหรือไม่ดีล่ะ”

“ฉันแค่คิดว่านายโชคดีเหลือเกินที่สามารถก้าวต่อไปข้างหน้าได้…”

“….”

“นายเติบโตขึ้นจนฉันอิจฉาเหลือเกินแอช”

“แค่การที่นายเป็นนายในตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องอิจฉาใครทั้งนั้นหรอกอาร์ธ”

“….”

“นายจะก้าวต่อไปได้หรือไม่ได้ ทุกอย่างมันล้วนอยู่ที่ตัวนาย”

“ฉันพยายามแล้วแอช..”

“ถ้านายพยายามแล้วจริง ๆ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ทำไมนายถึงยังเอาแต่ยืนอยู่ที่เดิม”

แอชเชอร์ไม่ได้อยากพูดจาทำร้ายจิตใจคนเป็นพี่เลยสักนิด แต่เขาเองก็ไม่สามารถทนรับฟังและเห็น อาเธอร์ เลสลีย์ ในสภาพนี้ต่อไปได้อีก

เวลาที่ผ่านไปมันไม่ได้ช่วยรักษาความเจ็บปวดของคุณชายเลสลีย์เลยสักนิด

เขายังคงเห็นภาพพี่ชายตัวเองที่ยังคงติดอยู่ในกรงขังเดิม ๆ ที่วนเวียนกับความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่อาเธอร์มีโอกาสที่จะหลุดพ้นจากมันได้

“อย่าดูถูกความอดทนของคนเราเลยอาร์ธ” มันคงถึงเวลาที่แอชเชอร์จะต้องพูดเรื่องนี้กับคนเป็นพี่เสียที “พนันได้เลยว่า ต่อให้ต้องรอนายทั้งชีวิตคนอย่าง รีส เบลเลอมอนท์ ก็ทำให้นายได้”

เมื่อพูดจบแอชเชอร์ก็เลือกที่จะหันกลับมาสนใจเจ้าแฝดคนโต แทนที่จะสนใจพี่ชายซึ่งกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง แต่ไม่นานใบหูขาวก็ได้ยินเสียงปิดประตูเบา ๆ คล้อยหลังจากที่อาเธอร์เดินออกไปจากห้อง

ในฐานะน้องชายคนหนึ่ง เขาเองก็อยากจะให้พี่ชายได้พบเจอกับสิ่งที่ดีในชีวิต มากกว่าที่จะมาจมปลักกับความทุกข์เช่นนี้

“มานอนกันดีกว่า ดูสิ น้องยังหลับแล้วเลย มีแต่เรายังนอนตาแป๋วอยู่คนเดียว” คนตัวขาวเอ่ยบอกเจ้าลูกชายคนโตที่เอาแต่มองหน้าคนเป็นแม่อย่างเดียว พอพูดด้วยก็ขำคิกคักจนแอชเชอร์อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มยุ้ย ๆ ฟอดใหญ่

อัลฟ่ามือใหม่ในเรื่องของการเลี้ยงลูก ย่อมเรียนรู้ที่จะรับมือกับเด็กน้อยมาตลอดระยะเวลาเกือบปี แม้จะมีงอแงตามประสาเด็กเล็ก แต่แอชเชอร์ก็สามารถรับมือได้ดี ยิ่ง เชส ไทเลอร์ ด้วยล่ะก็ รายนั้นน่ะติดลูกไม่น้อยหน้าใคร แถมยังขี้หวงมากขึ้นจนถูกแอชเชอร์ดุไปก็หลายครั้ง

หวงลูกน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้นิสัยที่มองตาขวางใส่คนอื่นที่เข้าใกล้แอชเชอร์ตลอด นี่มันค่อนข้างจะไม่ดีสักเท่าไหร่

ขี้หวงขนาดไหนก็คงต้องลองคิดกันดูเองแล้วล่ะ เพราะถึงขนาดที่คนในหน่วยแอบตั้งฉายาลับ ๆ ให้กับหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ว่าเป็นจ่าฝูงเกรย์วูล์ฟตัวจริง ไอ้คำเปรียบเทียบพวกนั้นมันก็น่าเห็นด้วยอยู่หรอก ขนาดชาลีที่ว่าหวงเจ้าของนักหนา พอเจอ เชส ไทเลอร์ ยังต้องหลีกทางให้ และมันคงจะดีกว่านี้ถ้าฉายาที่ถูกตั้งมันจะหมายถึงเรื่องของการต่อสู้ของเชส ไม่ใช่หมายถึงเรื่องความขี้หวงของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์

ใช้เวลาอยู่พักหนึ่งกว่าที่เจ้าตัวแสบหมายเลขหนึ่งจะยอมหลับลงในที่สุด และแน่นอนว่าแฝดน้องที่หลับอยู่ก่อนหน้าก็ยังคงหลับสนิท ชนิดที่เรียกได้ว่าไม่แปลกเลยสักนิดที่ เชส ไทเลอร์ จะหลงลูกคนเล็กเอามาก ๆ ขนาดยังไม่โตเท่าไหร่แฝดคนเล็กก็ยังช่างออดอ้อนคนเป็นพ่อ คงไม่ต้องเดาเลยจริง ๆ ว่าโตมาจะช่างเอาอกเอาใจมากแค่ไหน

หมับ

“เชส!”

แอชเชอร์ถึงกับเรียกคนที่เข้ามาสวมกอดตัวเองจากทางด้านหลังอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง โชคดีที่แอชเชอร์นั้นวางแฝดคนโตลงบนที่นอนแล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวแสบที่พึ่งจะได้หลับไปก็คงจะต้องตื่นมาร้องไห้จ้าแน่นอน

“เห็นคนดีหายมานาน ฉันก็เลยมาตาม”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ว่าพลางก้มลงหอมแก้มขาวของแอชเชอร์ด้วยความเคยชิน ปลายจมูกโด่งกดลงบนแก้มขาวจนแก้มนุ่มนั้นยุบลงไปตามแรงกดของจมูก กลิ่นหอมประจำตัวของแอชเชอร์ยังคงหอมติดจมูกของ เชส ไทเลอร์ แม้จะละจมูกออกมาแล้วก็ตาม

“ลูกพึ่งจะหลับ”

“ดีจริง ๆ คนโตชอบอ้อนแม่ ส่วนคนเล็กชอบอ้อนพ่อ” เชสว่าพลางเหลือบมองสองแฝดที่ยังคงนอนหลับปุ๋ย “ก็คงมีแต่แม่แล้วล่ะมั้งที่ไม่ชอบอ้อนพ่อ”

“ใครมันจะไปอ้อน” แอชเชอร์ว่าก่อนจะแกะแขนของเชสออกจากเอว พลางหมุนตัวกลับไปมองหน้าอีกฝ่ายที่ยังยิ้มกรุ้มกริ่มให้ตัวเอง

“หรือต้องให้ท้องอีกสักคนดี ถึงจะยอมรับว่าตัวเองอ้อนเก่งแค่ไหน” คำพูดสองแง่สองง่ามที่สื่อความหมาย ทำให้แอชเชอร์ย่นจมูกใส่อีกฝ่ายคล้ายไม่พอใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะเอื้อมมือไปลูบใบหน้าคมของคนเป็นสามีตัวเอง

“ต่อให้ฉันไม่อ้อน นายก็หลงฉันจะแย่อยู่แล้วเชส”

เชส ไทเลอร์ ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อได้ฟังคำพูดที่แสนมั่นใจของแอชเชอร์ และนั่นก็เป็นเรื่องที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มไม่สามารถเถียงคนตัวขาวซีดได้ นอกจากจะยอมรับอย่างจำนนเพราะความจริง

“อย่าแกล้งกันนักเลยคนดี” มือขาวที่ลูบตามกรอบหน้าของเชส ถูกเจ้าของมือสีเข้มนั้นกอบกุม ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะกดจูบลงบนหลังมือขาวอย่างรักใคร่ “คิดว่าฉันมีความอดทนมากขนาดนั้นเลยหรือไงกัน”

“ฉันรู้ว่านายทำได้..” มืออีกข้างของแอชเชอร์ตบเบา ๆ ที่หน้าอกแกร่งของทรูอัลฟ่าหนุ่ม ใบหน้ารูปสลักยกยิ้มเล็ก ๆ ให้กับเชสจนดวงตานั้นหยีลง ตามริมฝีปากที่ฉีกยิ้มน่ารัก “ใครจะอดทนได้เท่าสามีของฉันกัน”

“แอช..”

เชส ไทเลอร์ ถึงกับเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเข้ม เมื่อริมฝีปากบางของคนตัวขาวซีดนั้นประทับลงใบสันกรามคม โดยที่สร้างความปั่นป่วนให้กับเชส แล้วเดินหนีหายออกไปจากห้องอย่างดื้อ ๆ ทิ้งไว้ก็แต่หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ที่ยืนนิ่ง จวบจนหันกลับมาเจอกับอาเธอร์ที่ยืนทำหน้าเหม็นเบื่อใส่

“ยังจะยืนอยู่อีก ไม่ตามเมียนายไปล่ะ” อาเธอร์ว่า “

“มายึดลูกฉันแล้วยังจะมาไล่กันอีกนะคุณชาย”

“แล้วไม่ดีหรือยังไงกัน นายเองก็จะได้มีเวลาส่วนตัวกับแอชบ้าง ได้ข่าวว่างอแงยิ่งกว่าลูก” คุณชายเลสลีย์ค่อนขอดเข้าให้

“ข่าวจากใครกันล่ะ?” เชส ไทเลอร์ เองก็ไม่วายที่จะกวนประสาทเลสลีย์คนโต

“จะไปไหนก็ไปเถอะเชส ฉันรำคาญนายจะแย่แล้ว” เบี่ยงประเด็นชัดเจนขนาดนี้ จะให้เชสอยู่กวนประสาทต่อก็คงได้มีเรื่องเถียงกันอีกยาวแน่ ๆ

ทางด้านหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เองก็ไม่รีรอที่จะเดินกลับมายังห้องนอนของตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะแวะเอ่ยทักทายเกรย์วูล์ฟตัวโตอย่างเซเบอร์ ซึ่งเติบโตขึ้นมาตามเวลาที่ผ่านไป มันยังคงทำหน้าที่เฝ้าแอชเชอร์คู่อยู่กับร็อคกี้เหมือนเดิม แต่ที่เพิ่มเติมขึ้นมาก็คงเป็นการเฝ้าเจ้าสองแฝดที่พึ่งเกิดได้ไม่นานด้วย

แน่นอนว่าคนที่เดินกลับมาก่อนนั้นก็ชิงนอนบนเตียงก่อน อัลฟ่าตัวขาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวจนเหลือแค่เพียงใบหน้าโผล่ออกมาให้ได้เห็น

แสงไฟจากเชิงเทียนที่ถูกจุดเพื่อให้ความสว่างถูกดับลงด้วยฝีมือของทรูอัลฟ่าหนุ่มซึ่งเดินตามเข้ามาทีหลัง จนเหลือแค่เพียงแสงสว่างจากด้านนอกที่ส่องเข้ามาพอให้ได้มองเห็น ร่างกายแข็งแรงของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม และไม่ลืมที่จะคว้าเอวบางของคนข้างกายเข้ามากอด จนใบหน้าของแอชเชอร์ซบเข้ากับอกของเชสอย่างพอดิบพอดี

“ที่นายพูดเรื่องแบล็คฟอเรสต์ก่อนหน้านี้ นายพูดจริง ๆ ใช่ไหมเชส” คนตัวขาวถามย้ำ ถึงเรื่องที่ทั้งคู่ยังคุยกันไม่จบดี

“มันเป็นเรื่องจริง”

“ทุกครั้งนายเอาแต่ปฏิเสธฉัน แต่แล้วทำไมครั้งนี้นายถึงยอมให้ฉันเข้าไปด้วยกัน..”

“เรื่องมันก็ผ่านมาสักพักแล้ว อีกอย่างฝั่งนั้นก็ไม่มีท่าทีที่จะมาวุ่นวายกับเราอีก”

“นายมั่นใจขนาดนั้นเลย?”

“ถ้าฉันไม่มั่นใจว่ามันจะปลอดภัยสำหรับนาย ฉันจะยอมให้นายเข้าไปหรือแอช”

คนอย่าง เชส ไทเลอร์ ไม่มีทางเอาสิ่งสำคัญมาเสี่ยงกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแน่นอน ยิ่งเป็นแอชเชอร์แล้วล่ะก็ เจ้าตัวเองก็ต้องมั่นใจแล้วจริง ๆ ว่าทุกอย่างมันจะดีสำหรับคนที่ตัวเองรัก

“แล้วนายไม่กลัวบ้างหรือไงว่าถ้านายพาฉันเข้าไปที่นั่น มันจะไม่ทำให้ฉันอยากกลับไปไรเนอร์”

“นายไม่มีทางกลับไปที่นั่นหรอกแอช..”

“….”

“เพราะทุกอย่างของนายมันอยู่ที่นี่”

คำตอบของ เชส ไทเลอร์ ที่เอ่ยมาอย่างมั่นใจ ทำให้คนที่นอนฟังอยู่ในอ้อมกอดนั้นหลับตาลงชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะสบตาเข้ากับดวงตาคมที่มองตัวเองอยู่

“นั่นสินะ…”

“ทั้งอาเธอร์ ทั้งเซเบอร์ ร็อกกี้กับพวกการ์เดียน หรือ แม้แต่ฉันกับลูก”

ทุกอย่างอันเป็นที่รักของแอชเชอร์อยู่ที่แดนใต้ทั้งหมด สิ่งที่เหลืออยู่ในแดนเหนือก็คงมีแค่ความทรงจำ

“มันก็อดคิดถึงไม่ได้หรอกเชส อะไรที่มันเคยผูกพันต่อให้มันพังแค่ไหน ฉันก็ยังจดจำมันได้ดี” แขนขาวโอบกอดเอวสอบของเชสเพิ่มมากขึ้น ในขณะที่ริมฝีปากของเชสก็ยังคงพรมจูบไปตามใบหน้ารูปสลัก ราวกับแอชเชอร์เป็นของล้ำค่าที่ไม่อาจแตะต้องด้วยน้ำหนักที่แรงได้

เชส ไทเลอร์ เคยปฏิบัติกับ แอชเชอร์ ไทเลอร์ อย่างไร วันนี้ก็ยังคงปฏิบัติเหมือนเดิม

“ยังเสียใจอยู่หรือ..”

“มันทำใจยากเหลือเกินเชส”

“….”

“ทุกครั้งที่ฉันนึกถึง มันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่ามันไม่ควรเกิดขึ้น”

“….”

“ทำไมฉันต้องสูญเสียคนที่รักไป ทั้งที่ไม่ได้เลือกอะไร”

“พอแล้วคนดี…”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เอ่ยบอกคนที่บีบแขนตัวเองแน่น และซุกใบหน้าลงกับหน้าอกของตัวเองเพื่อหลบซ่อนน้ำตาที่เอ่อล้น แค่ฟังที่แอชเชอร์พูดออกมา เชสเองก็รับรู้ได้ว่าเจ้าตัวยังคงฝังใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนอย่างไม่มีวันลืม

“มีอีกหลายอย่างที่ยังค้างคาในใจฉัน แต่ฉันก็ไม่อยากใจร้ายกับอาร์ธ…”

“….”

“เพราะฉันรู้ดีว่าสิ่งที่ฉันค้างคาใจอยู่ มันจะทำให้อาร์ธหลุดพ้นจากตรงนั้นไม่ได้”

ฝ่ามือใหญ่ของทรูอัลฟ่าหนุ่มยังคงคอยลูบแผ่นหลังของแอชเชอร์ เพื่อปลอบประโลมความบอบช้ำภายในที่ไม่มีวันหายง่าย ๆ

“พักผ่อนเถอะแอช..” เชส ไทเลอร์ เอ่ยบอกคนในอ้อมกอด “การที่นายรู้สึกเจ็บปวดแทนอาร์ธมันไม่ใช่เรื่องผิด แต่ถ้ามันมากเกินไป คนที่จะเจ็บที่สุดมันก็คงเป็นตัวนาย”

“….”

“ชีวิตของเขา ก็ต้องให้เขาเลือกเอง”

อดีตอัลฟ่าแดนเหนือไม่ได้เอ่ยตอบอะไร นอกเสียจากที่จะหลับตาเพื่อให้จิตใจของตัวเองสงบลง กลิ่นประจำตัวของเชสที่แสนคุ้นเคย ช่วยขับกล่อมให้แอชเชอร์รับรู้ถึงความรู้สึกสบายใจและความอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง

ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอของแอชเชอร์ทำให้เชสหยุดฝ่ามือของตัวเองที่ลูบแผ่นหลังของอีกฝ่ายอยู่ ก่อนที่จะคลายอ้อมกอดให้คนตัวขาวซีดนั้นได้นอนอย่างสบายตัว แทนที่จะกกกอดให้ต้องนอนอย่างจำกัดพื้นที่ แพขาตาหนาที่ยังคงมีหยดน้ำตาเกาะจนเปียกชุ่ม มันไม่เหมาะกับคนอย่างแอชเชอร์เลยจริง ๆ

“อย่าเจ็บปวดกับมันไปมากกว่านี้เลยแอช..”

เชสรู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถห้ามความคิดหรือความรู้สึกของแอชเชอร์ แต่เขาเองก็อยากจะให้อีกฝ่ายได้ใช้ชีวิตที่สมควรมีของตัวเอง แทนที่จะนึกหวนถึงอดีตอันไม่น่าจดจำในบางเรื่อง

 

 

ความเงียบสงบของแบล็คฟอเรสต์ที่ไร้ซึ่งพายุหิมะ ชวนให้ใครก็ตามที่เดินทางเข้ามาในเขตป่าแห่งนี้ ได้รู้สึกถึงความอ้างว้างอันน่าจับใจของมัน ต้นไม้น้อยใหญ่ที่มีใบสีเข้มถูกปกคลุมไปด้วยละอองหิมะที่ยังคงตกลงมาอยู่เรื่อย ๆ เสียงย่ำเท้าของสัตว์ใหญ่ดังเป็นจังหวะก้องไปทั่วอาณาบริเวณที่เงียบสงบ สลับกับเสียงหายใจหนัก ๆ ของมันที่บ่งบอกถึงความมีชีวิต

ครั้งหนึ่งในชีวิตที่แอชเชอร์เคยเกือบจะได้ทิ้งชีวิตไว้ในแบล็คฟอเรสต์ จุดเริ่มต้นที่เป็นตัวของเขาเองที่เดินเข้ามาหามันอย่างไร้ซึ่งจุดหมาย หนทางข้างหน้าของแอชเชอร์ในตอนนั้นมันมองไม่เห็น พอ ๆ กับหิมะที่กำลังบดบังการมองเห็น

เสียงลมหนาวที่พัดผ่านให้ได้ยินพร้อมกับนำพาความหนาวเหน็บมากระทบกับร่างกาย ยิ่งทำให้อดีตนายน้อยตระกูลเลสลีย์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ของตนเอง เมื่อครั้งที่ยังใช้ชีวิตอยู่ในแดนเหนือ ความคุ้นเคยที่สัมผัสมาตั้งแต่เกิดจวบจนตัวเองกลายเป็นอัลฟ่าอย่างเต็มตัว หลายสิ่งหลายอย่างที่หล่อหลอมให้แอชเชอร์เติบโต มันคงเป็นเรื่องยากเกินกว่าที่จะสามารถลืมมันไปได้ง่าย ๆ

เจ้าของกลุ่มผมสีอ่อนซึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าสีขาวสะอาด ทอดมองไปยังด้านหน้าของตนที่มีเกรย์วูลฟ์ขนาดใหญ่สองตัว อย่างชาลีและเซเบอร์ซึ่งกำลังเดินอยู่อย่างทอดน่อง ส่วนทางด้านข้างของเจ้าตัวเองก็มีใครอีกคนที่นั่งอยู่บนหลังม้าสีดำสนิท

แอชเชอร์ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้กลับเข้ามาที่นี่อีกครั้ง แม้จะเคยขอร้อง เชส ไทเลอร์ อยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่คำตอบที่ได้รับก็ทำให้อดีตอัลฟ่าแดนเหนือเดินคอตกกลับมา

แม้จะเป็นคนของแดนใต้แล้ว แต่มันก็ยังคงเป็นเรื่องที่อันตรายสำหรับ แอชเชอร์ ไทเลอร์ เกินไปที่จะเข้ามาในแบล็คฟอเรสต์ เขตแบ่งดินแดนที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น มันย่อมเป็นสถานการณ์ที่เสี่ยงอันตรายจนเกินไป

ทั้ง เชส ไทเลอร์ และ แอชเชอร์ ไทเลอร์ ต่างเดินทางมายังแบล็คฟอเรสต์ในช่วงสายของวัน เสื้อผ้าตัวหนาและชุดคลุมที่สวมใส่เพื่อป้องกันความหนาวเย็น ทำให้แอชเชอร์ยิ่งหวนนึกถึงภาพความทรงจำเก่า ๆ ของตัวเอง เขตติดต่อที่หนาวเย็นยิ่งบ่งบอกถึงความเป็นตัวตนที่แท้จริงของอัลฟ่าตัวขาว

ชาติกำเนิดที่ไม่สามารถบิดเบือนได้มันยังคงอยู่ในสายเลือดของอดีตนายน้อยตระกูลเลสลีย์ ฤดูหนาวของเดอะฮิลล์คงไม่หนาวเหน็บ เทียบเท่าได้กับความหนาวเย็นของแดนเหนือซึ่งอยู่เพียงแค่ตรงหน้าแอชเชอร์ ภาพมุมสูงที่ทอดมองลงไปยังอีกฝากฝั่งหนึ่งทำให้เจ้าของกลุ่มสีสว่างได้เห็นภาพปราสาทของตระกูลเลสลีย์ซึ่งมองเห็นอยู่ลิบ ๆ

แต่ละย่างก้าวที่ม้าตัวใหญ่ก้าวเดินมันช่างเชื่องช้า และทำให้แอชเชอร์รู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองจะหยุดเต้นลงไปเสียทุกที ครั้นพอได้ลงมาจากหลังม้าเพื่อก้าวเดินด้วยขาของตัวเอง ก็ยิ่งทำให้แอชเชอร์รู้สึกถึงความสั่นของขาตัวเอง รวมไปถึงฝ่ามือที่เผลอกำเข้าหากันแน่นอย่างไม่รู้ตัว

แม้จะมองเห็นว่ามันอยู่เพียงแค่ตรงหน้า แต่แอชเชอร์ก็ไม่สามารถกลับไปที่นั่นได้

ความรู้สึกอันโหยหายังคงกัดกินอดีตนายน้อยเลสลีย์ จนเจ้าตัวนั้นได้แต่ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ

“แอชเชอร์…”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยเรียกคนที่ยืนนิ่งมาครู่ใหญ่ โดยไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากบาง และเมื่อทรูอัลฟ่าหนุ่มก้าวไปหยุดยืนด้านข้าง ก็ทำให้เจ้าตัวได้เห็นเสี้ยวหน้าของแอชเชอร์ซึ่งอยู่ภายใต้หมวกคลุมสีเข้ม เผยให้เห็นเพียงแค่ปลายจมูกโด่งแดงก่ำกับริมฝีปากสีสดที่ตัดกับผิวขาวซีด และเมื่อเจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาก็ทำให้เชสได้เห็นใบหน้ารูปสลักอย่างชัดเจน ท่ามกลางหิมะซึ่งกำลังร่วงโรยลงมาอย่างช้า ๆ

หิมะแรกของเดอะฮิลล์ ดูงดงามไม่น้อยเมื่อได้กลับมาอยู่ในที่ของมัน

“นั่นบ้านของฉัน…” นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือหนาชี้ไปยังภาพปราสาทซึ่งเห็นอยู่ไกลลิบตรงหน้า ในขณะที่ริมฝีปากยังคงยกยิ้มจาง ๆ “มันคงจะดีนะ ถ้านายจะได้ไปบ้านของฉันบ้าง..”

แน่นอนว่าสิ่งที่แอชเชอร์พูด ย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริง

“บ้านของนายอยู่ที่เดอะฮิลล์”

เชสเอ่ยบอกคนตัวขาวซีดที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด

“หมายถึงบ้านหลังแรกสิ..” แอชเชอร์ว่า “ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าฉันจะเติบโตมาได้ในกรอบเพียงแค่นั้น”

“….”

“กรอบที่ทำให้ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าโลกภายนอกมันโหดร้ายมากแค่ไหน”

“มันคือชีวิตจริงต่างหากล่ะแอช”

“ถึงฉันจะจำอะไรไม่ได้มาก แต่ตอนที่เราเจอกันครั้งแรกมันช่างไม่น่าประทับใจเอาเสียเลย” คนตัวขาวซีดเหลือบมองคนข้างกาย ก่อนที่จะใช้สายตาจ้องมองทรูอัลฟ่าหนุ่มตรงหน้าอย่างเต็มตา “สภาพฉันในตอนนั้นมันไม่น่าดูเลยสักนิด”

“มันดูไม่ได้ จนฉันสงสารจับใจเลยล่ะแอช”

“ถ้าไม่เจอนายในวันนั้น ฉันก็คงไม่มีชีวิตอยู่ได้ถึงตอนนี้” ลึก ๆ แล้วแอชเชอร์ก็รู้สึกขอบคุณเชสในใจอยู่เสมอ

“แล้วใครจะคิดกันว่าฉันจะมาเจอนายในแบล็คฟอเรสต์แบบนี้”

“….”

“แต่อย่างน้อยมันก็เป็นความทรงจำที่ตอกย้ำให้เรารู้ดีว่าตัวเราเองเป็นใคร”

“จำว่านายเป็นคนที่ปากเสียที่สุดที่ฉันเคยเจอมาน่ะหรือ?” แอชเชอร์หัวเราะเบา ๆ หลังจากที่พูดออกไปเช่นนั้น

“งั้นนายก็คงเป็นคนที่ดื้อดึงที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเหมือนกัน”

“แต่นั่นมันก็เป็นอดีต..” คนตัวขาวว่า “เพราะปัจจุบันฉันเป็นอย่างไร นายก็คงรู้ดี”

“หมายถึงการเป็นหิมะแรกของเดอะฮิลล์หรือเปล่า?”

“เมื่อไหร่จะเลิกเรียกฉันด้วยชื่อนี้เสียที”

“แล้วคนดีของฉันไม่ชอบชื่อนี้หรือ..” วงแขนใหญ่ที่โอบกอดจากทางด้านหลัง ก่อนที่จะกระซิบคำหวานข้างหูคนเป็นภรรยา “หิมะแรกของเดอะฮิลล์มันบ่งบอกถึงความเป็นตัวนายที่สุดแล้วคนดี”

“…..”

“ที่ฉันพานายมาที่นี่ก็เพราะอยากให้นายรู้และจดจำเอาไว้ว่าสิ่งที่เราเป็นคืออะไร..”

“….”

“ฉันไม่ได้อยากตอกย้ำถึงเรื่องราวแย่ ๆ พวกนั้น แต่ฉันอยากให้นายจดจำเรื่องของเราที่เกิดขึ้น”

“….”

“มันอาจจะดูสายไปเสียหน่อยที่ฉันพึ่งจะพานายกลับมาที่นี่ แต่ฉันก็ตั้งใจอยากจะมานายมาจริง ๆ”

จุดเริ่มต้นของการพบเจอกันระหว่างเชสและแอชเชอร์ มันคงปฏิเสธไม่ได้ว่าคือที่แบล็คฟอเรสต์แห่งนี้ ป่าแห่งความตายที่ครั้งหนึ่ง เชส ไทเลอร์ ได้เคยช่วยชีวิตนายน้อยเลสลีย์เอาไว้อย่างไม่คาดคิด

“ชาลีเองก็ด้วย…”

เกรย์วูล์ฟที่ติดตามเชสเข้ามาในวันนั้น เป็นอีกหนึ่งสิ่งสำคัญที่ช่วยชีวิตแอชเชอร์ไว้ได้ และในตอนนี้มันก็อยู่กับพวกเขาทั้งคู่เหมือนกับในวันนั้นไม่มีผิด

“แล้วเซเบอร์ล่ะ?” แอชเชอร์ว่า พลางเหลือมองเกรย์วูล์ฟหนุ่มของตัวเองที่กำลังเล่นหิมะกองโตอย่างคึกคะนอง ในขณะที่ชาลีนั้นยังคงนอนหมอบมองเงียบ ๆ สลับกับการมองเจ้านายของตัวเอง

“มันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ฉันตั้งใจมอบให้นาย..”

“ฉันเข้าใจมาตลอดว่าตอนนั้นนายแกล้งฉัน” เจ้าของจมูกโด่งเบะปากคว่ำเล็กน้อย เมื่อได้ยินเช่นนั้นจากคนที่กอดตัวเองจากทางด้านหลัง เชส ไทเลอร์ ในตอนนั้นน่ะกวนประสาทใช่น้อยเสียเมื่อไหร่

“เกรย์วูล์ฟไม่ใช่สิ่งที่เราจะยกให้กันง่าย ๆ หรอกนะแอช”

“ชอบฉันตั้งแต่ตอนนั้นเลยหรือไง?” เมื่อได้ทีถาม คนตัวขาวก็รีบยิงคำถามใส่ไทเลอร์ในทันที โดยที่คนโดนถามก็ไม่อิดออดที่จะตอบคำถามของแอชเชอร์

“เปลี่ยนจากคำว่าชอบเป็นคำว่าเอ็นดู มันคงจะเหมาะกว่า”

ริมฝีปากเย็นเยียบจากอากาศหนาวเย็นแตะประทับลงบนข้างแก้มขาว ก่อนที่เชสจะกระชับกอดคนตัวขาวในอ้อมกอดแน่นขึ้นไปอีก เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่กันและกัน

“นั่นน่ะสิ ตอนนั้นฉันเอ็นดูเด็กดื้อแบบนายได้ยังไงกัน”

“เรื่องกลบกลิ่นตอนนั้น มันก็คงเป็นความตั้งใจของนายอีก” เหตุการณ์อันน่าอับอาย ไม่ว่าแอชเชอร์จะนึกถึงกี่ครั้งก็ทำให้เอาหน้าเห่อร้อนจนแทบบ้า

“ถ้านายไม่ซื่อจนเกินไป นายก็น่าจะรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วล่ะคนดี..”

“….”

“เพราะสิ่งที่ฉันทำ มันก็ชัดเจนว่าฉันสนใจนาย”

 

HASTAG #youngmastermn

 

Talk : หลงเมียที่หนึ่งก็คือ เชส ไทเลอร์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 831 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,774 ความคิดเห็น

  1. #3752 __0997 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 18:20
    เนี้ยยยยมาเฉลยว่าจริงๆแล้วนายเชสตกหลุดนายน้อยเลสลีย์เข้าอย่างจังเลย ฮื่อ มันเป็นน่ารักนุ้บนิ้บปนเศร้าๆ บรรยากาศเก่าๆมันกลับมาเลยเนอะ ถ้าไม่มีวันนั้น ถ้าแอชไม่หนีมา ถ้าเชสไม่ช่วย มันก็คงไม่มีวันนี้จริงๆแหละ
    #3,752
    0
  2. #3716 Ssnnman (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 17:57
    หลงเมีย คลั่งรักที่สุดดดดด เขินกับคำว่าเอ็นดูมากกแงงง >\\<
    #3,716
    0
  3. #3633 KimCho (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 13:35
    เซเบอร์โตแล้วว เย่ะ ถึงตอนนี้จะไม่รู้ว่าอาร์ธกังวลอะไรอยู่แต่ก็ขอให้ทุกอย่างใจดีกับพี่;-; ส่วนนายเชสก็งุ้งงิ้งมาดเดี๋ยวก็คนดีงู้นงี้ หวานจี๊งหวานจี๊ด
    #3,633
    0
  4. #3452 lopenav (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 15:07
    จีงค่ะ รักๆหลงๆ รักๆหลงๆ
    #3,452
    0
  5. #3404 itong42 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 09:15
    นายหัวหน้าหน่วยนี่นะคลั่งรักที่หนึ่งไปเลย55555555555
    #3,404
    0
  6. #3382 GKYON (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 02:54
    มันคลั่งรักตั้งแต่กลบกลิ่นแล้วอะเนอะ โอ้ยยยยย
    #3,382
    0
  7. #3363 ปงจี้ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 14:53
    เชสคือยิ่งกว่าหลงเมียแล้ว คลั่งเมียเท่านั้น5555555555555555555
    #3,363
    0
  8. #3317 thxtx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 17:12
    ว๊อยเชส ฉันเขิน เรามันเอ็นดูเขาก่อนอะนะ เลยทำทุกอย่างเลย
    #3,317
    0
  9. #3306 K.nana (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 15:01
    พ่อเสือปืนไว มือไม้นี่ไม่เคยอยู่สุข อ้อนเมียเก่งงงงง
    #3,306
    0
  10. #2970 phxtographer (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 10:09
    นายเชสนี่หลงเมียที่หนึ่งเลยจริงๆ นายมันแน่ มันแน่มาตลอดเลยจริงๆนายเชส ปล.เห็นด้วยกับเมนต์ล่างค่ะ #ทีมพ่อริส สู้เขานะพ่อ ฟ้าอยู่ข้างพ่อเสมอ
    #2,970
    0
  11. #2963 pplinyeol (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 04:25
    ครั่งรักไม่มีแผ่วเรยนะพ่ออออออออออ เหนือสิ่งอื่นใด #ทีมพ่อริส นะคะ เตงต้องเอาชนะใจคุณชายเลสลีย์ให้ได้นะ
    #2,963
    0
  12. #2866 Felicia_Kirisora (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 19:28
    ตาเชสนี้คงคอนเซปต์คนหลงเมียเป็นที่หนึ่งตลอดเลย แต่ถ้าเอ็นดูแอชเชอร์มาตั้งแต่ตอนนั้นนี้แสดงว่าเชสเขาเจ้าเล่ห์มากนะ ฉวยโอกาสเก่งมากตาคนนี้!!! แต่ก็แสนจะเขิน ฮืออออ เห็นแอชเชอร์ได้กลับมาเห็นบ้านตัวเองอีกแต่ก็ไม่สามารถกลับไปได้แล้วก็แอบสงสาร แต่ก็ยังดีที่น้องได้พบกับเชส ได้รับความรักที่น้องคู่ควรกับตัวน้อง
    #2,866
    0
  13. #2734 Romeo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:19

    แหมมมมมมมมม ยาวไปดาวอังคาร นายเชสพ่อหนุ่มคลั่งรัก แหมมมมม ขออนุญาตหมั่นไส้ด้วยการเบะปากกรอกตาบนใส่นะคะ อบอวลไปด้วยความรักจ้าาาาา

    #2,734
    0
  14. #2726 firstchxnx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:25
    โคตรหลง
    #2,726
    0
  15. #2650 SUCHA_ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:38
    Black Forest เหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่างจริงๆนะ การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แอชออกจากแดนเหนือ เชสมาเจอ เป็นส่วนหนึ่งของเดอะฮิลล์ แอชโตขึ้นมากแล้ว ในขณะที่ตอนนี้อาร์ธยังเจ็บอยู่ที่เดิม อยากร้องไห้ สงสาร T—T อยากให้อาร์ธมีความสุขจริงๆนะ รีส เบลเลอมอนท์รอได้ทั้งชีวิต ได้มั้ยอาร์ธ อย่าฝังใจ ย้อนกลับไปรักอะไรที่ทำให้เราต้องทรมานเลย
    #2,650
    0
  16. #2526 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 00:22
    แฝดตระกูลนี้มันหลอกเก่งทั้งพี่ทั้งน้องเลยอ่ะ ทำไงดี พึ่งรู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางชนะเค้าได้ TT ขนาดพี่เชสที่ชั้นอุส่าเชื่อใจ วันนี้ได้รู้ว่าจงใจแต๊ะอั๊งน้องแอชมานานมากแล้ว! ละละละแล้วพี่แม้ด อย่าบอกเชียวว่าทุกทีที่ทำฝึดฝัดคือเป็นแผนหมดเลยTTTT
    #2,526
    0
  17. #2525 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 00:18
    เอ็นดูเร็วมากกกกกก โอ้โห พอรู้แบบนี้แล้ว ก็พึ่งรู้ว่าน้องแอชเสียเปรียบพี่เขาไปถึงขนาดไหน เสียเปรียบมากลูกเอ้ยๆๆๆ

    ทำตัวน่าไว้ใจมากเลยนะ กนี้ดดดด ตกหลุมพรางกันทั้งแอชทั้งชั้น ทำยังไงดีเนี่ยยย
    #2,525
    0
  18. #2524 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 00:16
    พี่เชสสสสส รู้แล้วว่าร้าย แต่มายอมรับโต้งๆแบบนี้แล้วมัน อ้ากกกกกกก ร้ายทิสุด!!!!
    #2,524
    0
  19. #2503 fridaytennight (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 00:39
    ว่าแล้วแหละ หลงเมียเป็นที่หนึ่งเลยพ่อ
    #2,503
    0
  20. #2472 ISSAIIIII (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 17:26
    ฮืออเขินไปหมดแล้วเชสก็คือหลงเมียจริงไรจริงโอ๊ยยยพ่อคุณไม่ไหวเลยทำชั้นเขินไปหมด
    #2,472
    0
  21. #2469 ชิปเป้อมินโน่!!! (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 15:16

    รักเมียมากกกก เขิน น่ารักจริงๆ5555

    #2,469
    0
  22. #2462 AeefJung (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 21:41
    ออหหหห
    จะละลายแล้วจ้าาา
    #2,462
    0
  23. #2443 ffrancnana (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 09:32
    ฮือออออออมดขึ้นหิมะเเน้ววววT____T น่ารักมากกก
    #2,443
    0
  24. #2401 ;; (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 21:45
    นายเชสมันแน่จริงๆนะ;-;
    #2,401
    0
  25. #2380 นมผงตราหมี (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 16:51
    อหหห นายเชสสสสสส นายมันแน่ แน่มาตลอด
    #2,380
    0