[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 3 : Young Master : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,069 ครั้ง
    21 พ.ย. 62



 

 

ทุกสิ่งรอบตัวมันดูแปลกประหลาดไปหมดสำหรับคนที่ใช้ชีวิตในแดนเหนือมาตลอด ทุกอย่างกลายเป็นความแปลกใหม่ชวนให้ตื่นเต้นจนเลือดในกายอัลฟ่าหนุ่มพลุ่งพล่าน

ความชื้นจากหยดน้ำที่ร่วงหล่นมาจากท้องฟ้า แม้จะไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวเย็นเท่าแดนเหนือ แต่ความชื้นของแดนใต้ก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่สำหรับคนที่ต้องปรับตัว กลิ่นไอดิน ไอฝน หรือแม้กระทั่งกลิ่นไม้ป่ากลับดูเข้ากันอย่างประหลาด

ต้นไม้ที่ได้รับหยาดฝนชโลมยิ่งดูมีชีวิตชีวาจนยากจะละสายตา สีเขียวชะอุ่มตามใบที่งอกงามตัดกับสีน้ำตาลเข้มของลำต้นและกิ่งก้าน หากลองแหงนหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้าก็จะเห็นกลุ่มเมฆสีขาวที่ลอยพาดผ่านเนินเขาสูงต่ำที่ไล่เรียงสลับกันจนเกิดเป็นความสวยงามที่สร้างสรรค์โดยธรรมชาติ

ความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัสพวกนี้คงอาจจะทำให้แอชเชอร์รู้สึกดี หากไม่ใช่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เกินกว่าที่จะตั้งรับทัน ต่อให้แค้นใจแค่ไหนแต่ด้วยสภาพร่างกายที่ยังไม่เอื้ออำนวย แอชเชอร์ก็คงยังทำอะไรไปไม่ได้มากกว่านี้ อีกทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไทเลอร์จะจัดการเรื่องของตัวเองอย่างไร

มีความเป็นไปได้เพียงแค่สองอย่างนั่นก็คือถีบหัวส่งเขากลับไปยังแดนเหนือหรืออีกทางเลือกหนึ่งก็คือเก็บเขาไว้ เป็นตัวต่อรองเพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์

อัลฟ่าแดนเหนือยังคงนั่งบนเก้าอี้ทอดมองสรรพสิ่งรอบตัวไปพร้อมกับความเงียบที่ปิดกั้นตัวเองออกจากความวุ่นวายภายนอก

ต่อให้ที่นี่จะน่าสนใจมากสักแค่ไหนแต่จิตใจของแอชเชอร์ก็ยังคงเป็นกังวลถึงคนที่เป็นสายเลือดเดียวกัน ซึ่งยังอยู่อีกฟากฝั่ง ชะตากรรมของคนเป็นพี่จะเป็นยังไงแอชเชอร์ก็ไม่สามารถจะคาดเดาได้ ถ้าจะพูดให้ถูกแอชเชอร์และพี่ชายต่างไม่ได้พบเจอกันร่วมเดือนก่อนตัวเลสลีย์คนน้องจะหนีออกมา

หวังว่านายจะปลอดภัย เหมือนอย่างที่ฉันปลอดภัย...

การกระทำทั้งหมดของแอชเชอร์ยังคงตกอยู่ภายใต้กรอบสายตาของเชส แม้จะได้พูดคุยกันไปแล้วแต่ก็ใช่ว่าจะราบรื่นเสียเมื่อไหร่ คนกวนประสาทกับคนความอดทนต่ำมาเจอกันใครกันที่จะประสาทเสียมันก็คงไม่พ้นต้องเป็นแอชเชอร์ แววตาดุดันของหัวหน้าหน่วยประจำเดอะฮิลล์ยังคงจดจ้องไปที่อัลฟ่าแดนเหนืออย่างพิจารณา

เชสอดชื่นชมในรูปหน้าของอีกฝ่ายอย่างเสียไม่ได้ แม้ใจจริงจะไม่อยากคิดแบบนั้นก็ตามแต่จะด้วยความลำเอียงของพระเจ้ามันก็คงใช่ เพราะไม่อย่างนั้น แอชเชอร์ เลสลีย์ ก็คงไม่มีใบหน้าที่สมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้ จากจุดที่ร่างสูงยืนมองจะทำให้เห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง นั่นมันก็มากพอที่จะทำให้เชสเห็นศิลปะที่เหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดได้อย่างเต็มตา

ความงดงามของพี่น้องตระกูลเลสลีย์เป็นเรื่องที่ยากจะปฏิเสธ

คงต้องขอบคุณเลสลีย์คนพี่ที่ทำให้เชสรู้สึกไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก กับการที่ได้รับรู้ว่าคนที่ตัวเองช่วยเหลือมาคือคนของเลสลีย์ ถ้าหากเลสลีย์คนน้องเปรียบดั่งจิตกรรมชั้นเลิศเลสลีย์คนพี่ก็คงไม่ต่างจากประติมากรรมชิ้นเอกเช่นเดียวกัน

ร่องรอยของบาดแผลตามร่างกายที่ถูกรักษาดูจะทำให้อัลฟ่าแดนเหนือขยับตัวได้คล่องขึ้นแต่ก็ไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ผ้าสีขาวที่ถูกพันอยู่รอบตัวบริเวณช่วงหน้าท้องลามมาถึงลาดไหล่ เชสเข้าใจดีว่ามันน่ารำคาญจนอยากจะกระชากทิ้ง การกระทำที่ว่านั่นเชสเองก็เคยทำมันมาแล้วเรียกได้ว่าโดนเอริคบ่นเสียจนหูชาจนต้องเอ่ยปากให้อีกฝ่ายทำแผลให้ใหม่เพื่อปิดปากร้าย ๆ นั่น

ทว่าแอชเชอร์ในตอนนี้คงกลายเป็นคนไข้หนึ่งในดวงใจของเอริคไปแล้วก็คงถูกเ ป็นเรื่องหายากชนิดที่ทำเอาลูฟถึงกับทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เมื่อได้ยินเอริคใช้น้ำเสียงนุ่มคุยกับแอชเชอร์ขณะที่กำลังทำแผลเมื่อตอนเช้า

‘นี่ลูฟ มองขนาดนั้น อีกนิดตานายมันจะถลนออกมาแล้วนะ..’

‘นายทำงานหนักเกินไปใช่ไหมเอริค ถึงได้เป็นแบบนี้..’

‘ว่าง ๆ นายก็หัดพาหมอนี่ไปหาอะไรทำให้สมองเลิกฟุ้งซ่านบ้างก็ดีนะเชส’

นอกจากพระเจ้าจะลำเอียงแล้ว เอริคเองก็ลำเอียงเช่นกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่แว้งมาเหน็บแนมอัลฟ่าแดนใต้ที่ยืนมองอยู่เฉย ๆ หรอก

“ถ้าฝนหยุดตก นายจะออกไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้นะ...”

ทันทีที่เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก็ทำให้คนที่กำลังเพลิดเพลินกับการใช้เวลากับตัวเอง ผินใบหน้ากลับมามองเจ้าของห้องตัวจริงที่ยืนกอดอกยกยิ้มให้ตัวเอง

“ไม่ล่ะ.. ขอบคุณ” แอชเชอร์ปฏิเสธคำอนุญาตนั้นอย่างไร้เยื่อใย จนหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ถึงกับหัวเราะในลำคอ

“ปฏิเสธแบบนี้ เจ้าบ้านแบบฉันก็เสียใจแย่”

“พึ่งจะรู้เหมือนกันนะว่าห้วหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ชอบใช้เวลาว่างด้วยการกวนประสาทคนอื่น..” เลสลีย์คนน้องตอกกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ก็ไม่น่าไปแหย่ตั้งแต่แรก

“แย่หน่อยนะ พอดีมันแก้ไม่หายน่ะเลสลีย์”

“เชส!!”

เสียงตะโกนที่ดังมาจากด้านล่างทำให้เชสขมวดคิ้วเข้าหากันในทันที เสียงโวยวายแบบนี้มันจะเป็นใครได้นอกจากลูฟ

“เสียงนายกำลังรบกวนเลสลีย์อยู่นะลูฟ..” ทันทีที่ลูฟโผล่หน้ามาให้เห็น เชสก็เอ่ยปากว่าทันทีก่อนจะพยักพเยิดไปทางอัลฟ่าแดนเหนือที่หันมามองทั้งสองอย่างสนใจ

“โทษทีเลสลีย์ พอดีมันชินน่ะ” ลูฟว่าก่อนจะยิ้มแห้งแล้วหันไปคุยกับเชสต่อ “แล้วนี่นายเตรียมตัวเสร็จหรือยังเชส ฝนใกล้จะหยุดตกแล้ว”

“จริงจังทุกเรื่องที่ไม่ใช่งานทุกที” เชสว่า

“ทำงานกับพักผ่อนมันก็คนละเรื่องอยู่แล้วสิ นายก็เห็นว่าคนในหน่วยหึกเหิมทุกทีที่เราแข่งกันเองในหน่วย”

หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์หันมามองหน้าคนที่ยึดครองห้องนอนตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะแสยะยิ้มกวน พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้แอชเชอร์ผุดลุกขึ้นยืนจนลืมเจ็บ

“ซึ่งมันก็ทำให้ไม่แปลกที่เราจะแข็งแกร่งกว่าพวกแดนเหนือ”

“ยังไม่เลิกหาเรื่องเลสลีย์อีกหรือ..” ลูฟกระซิบลอดไรฟัน ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มแห้งให้ใครอีกคนเป็นรอบที่สอง “เดี๋ยวก็ได้โดนต่อยปากเข้าสักวัน”

“ก็คงยังไม่ใช่เร็ว ๆ นี้..”

จากสภาพของแอชเชอร์ในตอนนี้ ให้เดินให้ไม่เซยังยาก นับประสาอะไรกับการพุ่งเข้าชนเชส มันเป็นไปไม่ได้หรือถ้าเป็นไปได้ก็คงต้องแลกกับแผลฉีก ซึ่งมันก็มีความเป็นไปได้น้อยมากที่อีกคนจะทำแบบนั้น

“อย่าถือสากันเลยนะเลสลีย์ เพื่อนฉันมันก็แบบนี้”

“ทางที่ดี ฉันว่านายรีบพาเขาออกไปตอนนี้เลยน่าจะดีกว่า” แอชเชอร์ว่าก่อนจะหมุนตัวกลับไปสนใจฝนที่ตกทางด้านนอกหน้าต่าง และการกระทำเหล่านั้นก็ไม่ต่างจากการเมินเฉย

“ไปเถอะ..” เชสยักไหล่น้อย ๆ ก่อนจะเดินนำลูฟลงมาทางด้านล่าง ก่อนจะคว้าเอาเสื้อยืดที่สามารถถอดได้ง่าย ๆ มาใส่แทนเสื้อตัวหนาที่เคยใส่

“ขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องใส่ก็ได้มั้ง ยังไงก็ต้องถอดอยู่ดี” ลูฟว่า

“ฉันไม่ใช่พวกชอบโชว์หุ่นแบบนาย..” แม้จะมีร่างกายแข็งแกร่งสมกับการเป็นหน่วยป้องกัน แต่เชสก็ไม่ใช่พวกชอบเปิดเผยร่างกายเสียเท่าไหร่หากไม่จำเป็น อีกอย่างในหน่วยก็มีแค่เบต้ากับอัลฟ่า มันคงไม่ใช่เรื่องดีถ้าในหน่วยป้องกันจะมีโอเมก้า เหตุผลหลักก็คงไม่พ้นการกดขี่ และความปลอดภัยของพวกที่อยู่ต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร หากมีโอเมก้ามันก็จะรังแต่มีปัญหาให้ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน  

“ว่าแต่ว่า นายจะปล่อยให้เลสลีย์อยู่ที่นี่คนเดียวงั้นหรือ?”

“ฉันวานให้คนไปบอกเอริคแล้ว เดี๋ยวสักพักหมอนั่นก็คงมา” เชสตอบก่อนจะเสยผมของตัวเองให้เข้าที่ แล้วคว้าซองผ้าสำหรับเก็บมีดพกมารัดที่ต้นขา “ไม่ต้องห่วง”

“เกิดหมอนั่นทำอะไรขึ้นมา พวกเราจะซวยเอา”

“ก็ลองดู...” แล้วคิดหรือว่าถ้าเข้ามาทำให้พวกเขาเดือดร้อน เชสจะปล่อยให้แอชเชอร์ได้ออกไปง่าย ๆ

“อย่าพึ่งคลั่ง นายยังไม่ทันได้ลงสนามเลยนะเชส” ลูฟเอ่ยหยอกเพื่อนสนิทที่กำลังแสยะยิ้มร้ายกาจ เห็นกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ลูฟก็อดขนลุกไม่ได้ รอยยิ้มของเชสน่ะน่ากลัวยิ่งกว่าหน้าตาตอนนิ่ง ๆ เสียอีก

“สงสัยว่าเครื่องจะติด..”

“ถ้างั้นวันนี้ หัวหน้าหน่วยก็คงกินเรียบเหมือนเคย”

“ขำ ๆ น่า”

คำว่าขำ ๆ ของเชสมันมีอยู่จริงเสียที่ไหน จะให้ลูฟพูดกี่ครั้งมันก็ไม่มีอยู่จริงหรือถ้ามีอยู่จริงก็คงจะเป็นคำหลอกลวงที่ฟังยังไงก็ไม่น่าเชื่อ

“ออมแรงให้คนอื่นบ้างก็ได้”

“เผื่อนายจะลืมว่าเกมที่ว่ามันคือการฝึก”

ใช่.. เชสพูดไม่ผิดหรอก คำเรียกสั้น ๆ ที่รู้กันดีภายในหน่วยเดอะฮิลล์อย่างเกม มันคือการฝึกที่เกิดขึ้นเป็นประจำเพื่อให้คนในหน่วยได้มีอะไรฆ่าเวลาเล่น แทนการทำงานที่แสนจะน่าเบื่อ

“แต่สำหรับนายมันก็เป็นแค่เกม”

“เหมือนอย่างที่นายคิด” เชสตบไหล่เพื่อนตัวสูงหนัก ๆ “แล้วตัดสินใจหรือยังล่ะว่าจะอยู่ฝั่งไหน”

“แน่นอนว่าต้องตรงข้ามกับนาย”

ประโยคพูดคุยที่ท้าทายพวกนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับเกมการฝึก ทั้งเชสและลูฟต่างไม่มีใครติดใจถ้อยคำกระแทกแดกดันที่พูดกันเท่าไหร่นัก ตรงกันข้ามยิ่งยั่วยุก็ยิ่งทำให้เลือดบ้าในตัวมันพลุ่งพล่าน

“ถึงจะเป็นเพื่อน ฉันก็ไม่ออมแรงให้หรอกนะลูฟ”

“เล่นมากี่เกม ฉันก็เห็นนายออมแรงให้ทุกที” ลูฟเบ้ปากกับคำพูดคำจาของเพื่อน “ขนาดออมแรง นายยังเล่นพวกฉันเสียอ่วม..”

ลูกบ้าของเชสยากที่จะหาคนมารับมือลูฟขอยืนยันได้ แม้จะไม่ได้รูปร่างสูงชะลูดแบบลูฟ แต่เชสกลับมีรูปร่างสูงโปร่งที่ไม่ได้มากหรือน้อยเกินไป มัดกล้ามเนื้อแน่นยังคงพอดีกับร่างกายที่ถูกออกแบบ อีกทั้งยังคล่องตัวในการขยับร่างกายจนไม่เป็นที่แปลกใจเท่าไหร่ถ้าจะว่องไวและรวดเร็ว

“ยังไงฉันก็หวังว่าฝั่งป้องกัน จะพัฒนากว่าครั้งที่แล้ว...”

ถ้าจะให้อธิบายง่าย ๆ การฝึกหรือเกมที่ว่าของเดอะฮิลล์ก็คือการชิงธง ซึ่งจะแบ่งเป็นสองฝั่งคือฝั่งป้องกันและฝั่งจู่โจม ฝั่งป้องกันจะต้องทำหน้าที่รักษาธงของหน่วยที่ปักอยู่บนเนินเขาลูกใหญ่ให้ได้ ส่วนฝั่งจู่โจมก็ต้องทำทุกอย่างที่จะขึ้นไปชิงธง แม้จะดูเสียเปรียบสำหรับฝั่งป้องกันแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด เพราะในทีมจู่โจมเองก็มีตัวหลอกอยู่หนึ่งคน ซึ่งคน ๆ นั้นจะเป็นคนที่ถูกเลือกโดยเอริคและเป็นความลับ ไม่มีใครรู้ได้จนกว่าโดนจับได้จากฝั่งจู่โจมเองหรือจากการที่ตัวหลอกนั่นสามารถขึ้นไปยกธงประจำหน่วยที่เป็นที่แย่งชิงนั่นได้ ซึ่งแต่ละครั้งที่ผ่านมาก็ยังไม่มีตัวหลอกคนไหนที่จะรอดพ้นสายตาของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ได้

 

 

 

 

“พวกเขาทำอะไรกัน...”

ภายในบ้านของหัวหน้าหน่วยที่ตอนนี้มีอัลฟ่าแดนเหนือมาร่วมอาศัยชายคา เกิดเสียงบทสนทนาขึ้นหลังจากที่เอริคเข้ามาหาคนเจ็บก่อนจะชวนลงมานั่งดื่มชา

“เล่นเกมน่ะ” เอริคตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ พลางดันกรอบแว่นที่ตกลงถึงสันจมูกให้เข้าที่

“แต่จากที่ฉันเห็นมันดูไม่เข้าเค้ากับคำว่าเกมสักเท่าไหร่” แอชเชอร์แย้งก่อนจะนึกถึงภาพของไทเลอร์และเชอร์ชิลที่เดินออกไปจากบ้าน ทั้งที่ยังมีอาวุธขนาดเล็กพกพา

“เกมของเดอะฮิลล์มันหมายถึงการฝึกต่างหากล่ะเลสลีย์..” มุมปากหยักยกยิ้มนิด ๆ เมื่อเห็นใบหน้าใคร่อยากรู้อยากเห็นของอัลฟ่าแดนเหนือ

“แล้วฝึกกันตอนนี้เนี่ยนะ ฝนยังไม่หายตกดีเลยด้วยซ้ำ”

“แบบนี้สิยิ่งดี นายว่ามันไม่ท้าทายดีหรือไง ปกติแล้วการขึ้นไปชิงธงบนเขานั่นมันก็ยากอยู่แล้ว พอฝนตกแบบนี้มันก็ยิ่งยากขึ้น”

“แต่มันอันตราย”

“นั่นล่ะที่เชสต้องการ ยิ่งอันตรายหมอนั่นยิ่งชอบ” คนมาใหม่นั้นไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ที่จะไม่คุ้นชินกับความคิดพวกนี้ “ถ้าแค่นี้ยังรักษาชีวิตตัวเองไม่ได้ก็คงไม่ต้องหวังว่าจะเอาตัวรอดได้ถ้าต้องสู้ขึ้นมา”

ให้ตายสิ.. แอชเชอร์ล่ะไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมคนพวกนี้ถึงมีความคิดแบบนี้กัน เรื่องความเป็นความตายยังเอามาเล่นกับเป็นเกม

“ฉันล่ะไม่เข้าใจพวกนาย..”

“ใครจะรู้ว่าต่อไปนายอาจจะเข้าใจพวกเรามากขึ้นกว่าที่คิดก็ได้”

“ขอปฏิเสธตั้งแต่วันนี้เลยคงจะดีกว่า ฉันยังไม่อยากเอาอะไรพวกนี้มาฝังหัว”

หัวแข็งแบบเลสลีย์นี่มันน่าจับเอาความคิดแดนใต้ฝังหัวให้เข็ดนัก นั่นคือสิ่งที่เอริคคิดในใจยามที่เห็นอัลฟ่าหัวดื้อตรงหน้า

“ไว้นายหาย จะลองไปเล่นดูก็คงไม่เสียหาย” เอริคยังคงคะยั้นคะยออัลฟ่าแดนเหนือไม่เลิก

“นายคิดว่าฉันจะมีวันนั้นงั้นเหรอ”

“พูดแบบนี้ นายคงกำลังคิดว่าเชสจะส่งนายกลับไปทางฝั่งนั้น”

“หรือไม่ถูกล่ะ?” แอชเชอร์วางแก้วในมือลงก่อนจะหันมามองหน้าคู่สนทนาเป็นจริงเป็นจัง “หมอนั่นคงไม่เก็บฉันไว้เฉย ๆ แน่”

“เท่าที่รู้ เชสจะไม่ส่งนายกลับไปที่นั่น” เอริคเอ่ยตามสิ่งที่ได้ยินมา ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจความคิดของเชสก็ตาม แต่ก็ต้องยอมรับในการตัดสินใจของหัวหน้าหน่วยอยู่ดี “ไม่ว่าจะกรณีไหนก็ตาม แต่ดูจากท่าทางแล้วนายคงอยากจะกลับไปที่นั่นน่าดู”

“การจะอาศัยอยู่ในแดนใต้ คงไม่ใช่วิสัยของคนแดนเหนือ นายก็รู้...”

“ทั้งที่แดนเหนือไม่เหลืออะไรสำหรับนายอย่างนั้นน่ะหรือ...”

นับว่าเมอร์เรย์จี้ใจของแอชเชอร์ได้อย่างถูกจุด แวบนึงที่หมอหนุ่มเห็นดวงตาคู่นั้นแข็งกร้าวขึ้นมาเพียงชั่วครู่

“ใครบอกว่าฉันไม่เหลือ..”

เจ้าของลาดไหล่กว้างลอบมองปฏิกิริยาของอัลฟ่าแดนเหนือด้วยความสนอกสนใจ ถึงจะบาดเจ็บจนเรียกได้ว่าเกือบจะสาหัสนั่นก็ไม่ได้ทำให้เลสลีย์อ่อนแอจนน่าเกลียด มิหนำซ้ำความเจ็บพวกนี้ก็ดูจะกลายเป็นแรงผลักบางอย่างที่ทำให้เจ้าตัวรอวันฟื้นตัว มองดูแล้วก็คงไม่ต่างจากหมาป่าที่กำลังบาดเจ็บ หากวันใดที่มันหายดี เชื่อได้เลยว่ามันจะต้องกลับมาล่าได้อย่างแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

“อ่อ.. ฉันลืมไปว่ายังมีเลสลีย์คนโตอีก”

“ดูเหมือนว่าพวกนายจะรู้จักกับอาเธอร์จังนะ ทั้งที่ไม่น่าเป็นไปได้”

“พี่ชายนายคือทุกอย่างของการเป็นไปได้ที่อยู่บนความเป็นไปไม่ได้...” แอชเชอร์ขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้รับฟังประโยคแปลก ๆ จากหมอหนุ่ม “นายควรจะดีใจนะที่อย่างน้อยพี่ชายนาย ไม่ใช่ศัตรูของเรา”

แม้แอชเชอร์จะพอรู้มาบ้างว่าอาเธอร์มักจะชอบแหกกฎที่คนเป็นพ่อสร้างไว้ แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าพี่ชายตัวดีจะกล้ามาเป็นมิตรกับทางแดนใต้ ทั้งที่มันเป็นข้อห้ามซึ่งต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด อาเธอร์ชอบเดินทาง ชอบไปในที่อันตรายจนบ่อยครั้งต้องถูกลงโทษแต่หมอนั่นก็ไม่เคยจำ ผิดกับแอชเชอร์ที่มักจะอยู่ในกฎและทำตามที่คนเป็นพ่อวางไว้

“หมอนั่นมันบ้า...”

“นายก็คงต้องขอบคุณไอ้บ้านั่นไว้ซะ”

“ถ้านายบอกว่าที่นี่เป็นมิตรกับอาเธอร์ งั้นก็แสดงว่าไทเลอร์ก็ต้องสนิทกับพี่ชายฉันพอสมควร?”

“เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอก ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่”

“!!!”

“นายก็รู้ว่าเชสน่ะกวนประสาท พูดกับฉันดี ๆ ได้ไม่กี่ประโยค” ในที่สุดแอชเชอร์ก็เจอคนที่คิดแบบเดียวกับตัวเองสักที

ไทเลอร์นี่คงจะถนัดหาเรื่องกวนประสาทชาวบ้านเขาไปทั่ว..

“สาบานเลยว่าถ้าไม่ได้เจ็บขนาดนี้ หมอนั่นคงได้ปากแตกเข้าสักวัน”

“ลองดูสิเลสลีย์ ถ้านายคิดว่าสู้แรงทรูอัลฟ่าได้...”

ทรูอัลฟ่า? คงไม่ได้หมายถึงไทเลอร์หรอกนะ..

 

 

 

เชส มีความหมายว่าการไล่ล่า เขาไม่เคยเข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องชื่อนี้จนกระทั่ง เขารู้จักตัวตนของตัวเองจริง ๆ เมื่อเติบโตขึ้นมา เชส ไทเลอร์ เป็นทรูอัลฟ่าที่สมบูรณ์แบบ ทักษะ และความสามารถของเชสทำให้เจ้าตัวได้ขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันเดอะฮิลล์ด้วยอายุยี่สิบต้น ๆ หากเปรียบเทียบกับหัวหน้าหน่วยคนก่อน ประวัติศาสตร์คงต้องจารึกเชสไว้ว่าเป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันที่อายุน้อยที่สุด

แม้จะยากลำบากไม่น้อยในช่วงแรกที่ต้องเข้ามาควบคุมคนหมู่มาก แต่เชส ไทเลอร์ ก็สามารถจัดการกับปัญหาและเรียนรู้ที่จะควบคุมคนได้อย่างอยู่หมัด ไม่ว่าจะอัลฟ่าหรือเบต้าต่างก็ยอมก้มหัวให้กับเชสเพราะความเชื่อมั่นในตัวผู้นำ

“วันนี้พวกนายทุกคนทำได้ดีมาก กลับไปพักผ่อนกันให้เรียบร้อย แล้วคืนนี้ค่อยมาฉลองกัน” หัวหน้าหน่วยที่ยืนอยู่ด้านบนเอ่ยบอกเหล่าลูกน้องที่ดูอ่อนล้าจากการฝึกในวันนี้ “ส่วนใครที่เจ็บก็ให้แยกไปที่หน่วยพยาบาล”

เสียงขานรับแข็งขันทำให้เชสรู้สึกพอใจไม่น้อย ไหนจะผลการประเมินวันนี้ที่ค่อนข้างน่าประทับใจอีก อีหรอบนี้คืนนี้คงต้องฉลองหนัก ๆ ให้คุ้มกับที่เสียพลังงาน

ประเมินจากสายตาคร่าว ๆ แล้ว ก็ไม่มีใครบาดเจ็บสาหัสมากจนถึงชีวิต อย่างมากก็เป็นแค่แผลฟกช้ำกับแผลจากคมมีดที่เป็นอาวุธอย่างเดียวที่สามารถใช้ได้

“ไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะวะเชส เมื่อกี้มันโคตรจะบ้า” อัลฟ่าหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เดินเปลือยอกอวดหุ่นแน่น ๆ ของตัวเองเอ่ย

“อยากเอาชนะล่ะมั้ง” เชสตอบขำ ๆ ก่อนจะคว้าผ้าผืนเล็กมาเช็ดเหงื่อตามใบหน้าตัวเองออกลวก ๆ

“นายนี่มันสุด ๆ ฉันเกือบจะคิดแล้วเชียวว่าวันนี้ฝั่งฉันจะชนะ” ลูฟบ่นอย่างเสียดาย

“เอาไว้ครั้งหน้าแล้วกัน”

“ครั้งหน้าของนาย อาจจะเป็นชาติหน้าก็ได้ใครจะรู้” คำประชดประชันของลูฟทำเอาหัวหน้าหน่วยคนเก่งถึงกับหลุดขำพรืด “หัวเราะอะไรของนาย นี่ฉันพูดจริงนะ”

“นายควรเลิกเพ้อเจ้อจริง ๆ จัง ๆ ได้แล้วลูฟ”

ผลของเกมในวันนี้ก็คงหนีไม่พ้นผู้ชนะอย่างเชสเช่นเคย เรียกได้ว่าเป็นการชนะที่ทุกคนต่างยอมรับเพราะไม่มีการใช้กลโกงหรือใช้ตัวช่วยอะไรทั้งสิ้น จะมีก็แต่กำลังกับสมองเท่านั้นที่ถูกใช้ในเกมนี้ แต่ทว่าวันนี้ก็คงเป็นอีกหนึ่งวันที่เชสได้บาดแผลไม่น้อยจากการเข้าไปในป่า

แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามมีรอยถากยาวจนเห็นเลือดซิบจากการถูกกิ่งไม้เกี่ยว ส่วนเรื่องรอยฟกช้ำจากการต่อสู้ตามใบหน้า และร่างกายก็เป็นที่ชินชาเกินกว่าจะต้องมาใส่ใจ

“งั้นกลับมาความจริง นายว่าเราจะโดนเอริคบ่นกี่ชั่วโมงกัน?” แค่ได้ยินชื่อ เชสก็เบ้ปากอย่างอัตโนมัติ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเดอะฮิลล์ถึงไม่ได้เปลี่ยนหมอประจำหน่วยมานานถึงสามสี่ปีขนาดนี้

“ก็คงไม่ขนาดหูดับ...”

เพราะเชสเองก็มีวิธีทำให้เอริคหุบปากและเลิกบ่นเหมือนกัน

“นี่ถ้ามีโอเมก้าอยู่ในหน่วย ฉันคงจะเดินอวดหุ่นได้อย่างภูมิใจกว่านี้ นายเชื่อไหม” ลูฟทุบอกของตัวเองเสียงดังแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ภูมิใจ

“ขนาดมีแต่อัลฟ่ากับเบต้า ฉันก็เห็นนายยังเดินอวดอย่างภูมิใจ” เชสจิกกัดเข้าให้

“ใครมันจะดึงดูดทุกเพศแบบนายกันล่ะเชส ขนาดไม่ถอดเสื้อ เบต้าพวกนั้นก็ชมนายไม่หยุดปาก”

“นี่ไงเหตุผลที่เดอะฮิลล์ไม่สมควรมีโอเมก้า”

“ไม่มีโอเมก้า ก็ใช่ว่าจะหมดปัญหา นายก็เห็นว่าอัลฟ่าที่แหกกฎพวกนั้นเป็นยังไง”

“อย่างน้อยก็เป็นปัญหาที่ไม่ได้จัดการยาก เท่าเรื่องฮีทของโอเมก้า” อัลฟ่าหนุ่มตอบอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังทางกลับบ้านพักของตัวเองซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่ง

“อย่าไปชวนเลสลีย์ทะเลาะอีกล่ะ!”

เสียงตะโกนไล่หลัง ไม่ได้ทำให้เชสสนใจแต่อย่างใด มิหนำซ้ำเจ้าตัวยังเลือกเดินผิวปากอย่างสบายใจ ทำเป็นหูทวนลมจนลูฟหลุดสบถคำหยาบออกมานิดหน่อย

อย่างเขาเนี่ยนะจะไปชวนเลสลีย์ทะเลาะ :)

 

 

 

ยังไม่ทันที่แอชเชอร์จะได้นอนพัก เจ้าของบ้านตัวจริงก็กลับมาพร้อมกับสภาพที่เรียกได้ว่าสะบักสะบอมพอสมควร เสื้อบนตัวของไทเลอร์แนบไปตามร่างกายช่วงบนที่ชุ่มด้วยเหงื่อ ไหนจะคราบเลอะเทอะจากดิน ก็คงไม่เท่ารอยยาวที่ลำแขนซึ่งยังมีเลือดไหลซิบ

“แผลแค่นี้ จัดการตัวเองเอาแล้วกันนะเชส”

“นายนี่ทำตามแค่ที่สั่งจริง ๆ “ เชสเหน็บเข้าให้อย่างอดปากไม่ได้

“จะว่ายังไงก็เรื่องของนายเถอะ ฉันเองก็จะไปช่วยคนที่หน่วยแล้วเหมือนกัน”

“ไม่มีใครเป็นอะไรมากหรอกน่า อย่ากังวลเลย”

“อยู่ดี ๆ ไม่เคยเป็น ชอบพากันไปหาเรื่องเจ็บตัว...” เอริคว่าก่อนจะขอตัวกลับออกไป เมื่อทำหน้าที่ของตัวเองเรียบร้อย หลังจากการฝึกมันคือช่วงหายนะของหน่วยพยาบาลชัด ๆ

“แล้วมายืนขวางทางอะไรตรงนี้เลสลีย์ ทำไมไม่ไปพัก” ทันทีที่หันมาเห็นอัลฟ่าแดนเหนือยืนขวางอยู่ตรงบันได ปากเสีย ๆ ของเชสก็เริ่มทำงานอีกครั้ง

“ถ้านายแหกตาดู ก็คงจะเห็นนะว่าที่มันตั้งกว้าง” แอชเชอร์อดไม่ได้ที่จะต่อล้อต่อเถียงกับคนกวนประสาท

“เลสลีย์นี่ฉลาดดีนะ..”

ฟังก็รู้ว่าไม่ใช่คำชมจากใจ

“ขอบคุณแต่ที่หลังไม่ต้องชมคงจะดีกว่า” อัลฟ่าแดนเหนือว่าเสียงขึ้นจมูก “แล้วมันก็จะดีมาก ถ้านายเลิกกวนประสาทฉันสักที”

ไทเลอร์ไม่ได้ตอบอะไร นอกเสียจากจะเดินไปหยิบกล่องอุปกรณ์ทำแผลที่อยู่ในบ้านออกมา ก่อนจะถอดเสื้อเปียกชุ่มออกแล้วลงมือนั่งทำแผลให้ตัวเองอย่างคล่องแคล่ว ซึ่งร่างกายของไทเลอร์ที่แข็งแกร่ง กล้ามหน้าท้องที่ขึ้นเป็นลูกชัดเจนอย่างคนออกกำลังกายสมกับการเป็นหน่วยป้องกันก็ ทำให้แอชเชอร์มองอย่างอึ้ง ๆ ดูเผิน ๆ คงไม่คิดว่าจะมีร่างกายที่สมบูรณ์แบบนี้  

เจ้าของผิวสีคร้ามแดดยังคงนั่งทำแผลของตัวเองโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ซึ่งนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้แอชเชอร์เกิดความรู้สึกลังเลนิดหน่อยที่จะเข้าไปพูดคุยในเรื่องที่ตัวเองอยากจะรู้

“นายจะยืนอยู่อีกนานไหม มีอะไรจะพูดก็พูดมา” ไทเลอร์เหลือบมองอัลฟ่าต่างแดนเล็กน้อยก่อนจะสนใจการทำแผลของตัวเองต่อ

“นายสนิทกับอาเธอร์มากแค่ไหน?”

คิ้วหนาเลิกขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคที่เลสลีย์คนเล็กเอ่ยถามตนเอง สงสัยว่าการที่ปล่อยเลสลีย์ทิ้งไว้กับเอริคคงไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่

“เรียกว่าไม่ได้เป็นศัตรูก็พอ..”

“นายตอบไม่ตรงคำถาม”

“ไม่สนิท” ไทเลอร์เอ่ยเสียงนิ่ง ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมามองอัลฟาแดนเหนือที่กำลังไล่ต้อนตัวเอง “อย่างหนึ่งที่นายควรรู้ในการอยู่กับฉัน คืออย่าพยายามทำตัวเหมือนตอนอยู่แดนเหนือ..”

“ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้”

“เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้นายมีฐานะเป็นแค่คนที่ต่ำที่สุดในเดอะฮิลล์”

“!!!”

“นายคงไม่คิดว่าตัวเองจะอยู่สูงกว่าคนอื่นในฝั่งแดนใต้หรอกนะเลสลีย์”

“นาย...”

“ไม่มีเหตุผลที่พวกเราจะต้องเชิดชูคนแดนเหนือ”

“....”

“ตอนอยู่แดนเหนือนายอาจจะเป็นนายน้อยแต่มันใช้กับที่ไม่ได้”

“....”

“ต่อให้เป็นอัลฟ่าของตระกูลเก่าแก่มันก็ไร้ค่าหากนายอยู่ผิดที่”

“....”

“จำไว้เลสลีย์”

สาบานว่าต้องมีสักวันที่แอชเชอร์จะทำให้ไทเลอร์มาคุกเข่าก้มหน้าต่อหน้าตัวเองให้ได้!

 

 

HASTAG #youngmastermn


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.069K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,798 ความคิดเห็น

  1. #3721 __0997 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 13:12
    อ้ย ปากนายเนี่ยนะเชสสสส กวนจริงๆเลย นายน้อยที่ไม่เคยโดนกดมาถึงนี่เจอทรูอัลฟ่าก็เหมือนจะโดนกดอยู่กร่ายๆอยู่แล้ว เนี้ยทำไมเกือบทุกคนในแดนใต้เหมือนจะรู้จักกับเลสลีย์คนโตดีจัง เหมือนมาบ่อยๆๆ เคยหนีเที่ยวมานี่ใช่ไหมมมม แต่ก็เหมือนจะไม่สนิท เข้าใจเราไหมแบบ จริงๆเท่าที่อ่านดูสนิทมากแต่พอถามกลับบอกไม่สนิทหรือยังไง มีผลประโยชน์ซึ่งกันและกันไหมเลยบอกว่าไม่ได้สนิท(เหมือนเพื่อน)แต่พึ่งพาอาศัยกัน
    #3,721
    0
  2. #3610 babemay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 10:53
    น้องก็แค่ถามเฉยๆเอง!!!! ทำไม!!! ต้องดุด้วย!!!!!!!!!!!!!
    #3,610
    0
  3. #3609 babemay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 10:53
    น้องก็แค่ถามเฉยๆเอง!!!! ทำไม!!! ต้องดุด้วย!!!!!!!!!!!!!
    #3,609
    0
  4. #3582 KimCho (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:13
    เชสพูดข่มเก่งมากเลยสมกับเป็นหัวหน้า(ยกความดีความชอบให้คนเขียนด้วยค่ะ5555🥺) หวังว่านายน้อยแดนเหนือจะกลับมาจัดการอะไรๆได้เร็วๆ
    #3,582
    0
  5. #3580 NGC224__ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 20:33
    แงงงงงงสนุกกกกแต่นุยังทึนๆกับชื่อคนอยู่เลยค่ะะะ 🥺🥺🥺💕💕💕💕💕
    #3,580
    0
  6. #3549 doraaung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 00:28
    เชสที่มันเชสจริงๆเลย แต่เชสก็พูดถูกเรื่องอยู่ผิดที่ แต่ก็นะ แอชเพิ่งมาอยู่แปลกที่ จะปุบปับปรับตัวได้เลยมันก็ไม่ได้ขนาดนั้น ทดไว้ในใจ รอวันที่แอชจะทำให้คนปากดีสยบแทบเท้าให้ได้ รอๆๆๆ อยากเห็น น่อวววว

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาาา
    #3,549
    0
  7. #3477 Oywctmw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 15:09
    อย่าทำร้ายจิตใจน้องงงง ;—-;
    #3,477
    0
  8. #3423 lopenav (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 21:26
    แลงมากกกกกกก
    #3,423
    0
  9. #3411 กินเล่นเที่ยว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 00:53
    สุด อยากรู้เลยใครจะหมาตอนท้าย
    #3,411
    0
  10. #3329 ปงจี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 01:10
    หน้าชาแทนน้องแอช เจ่บจี๊ดไปทั้งใจ
    #3,329
    0
  11. #3112 ineedmoney (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 22:56
    ใจร้ายยยย คือรู้ว่าไม่ค่อยชอบแดนเหนือแต่อย่าพูดรว้ายๆกับน้องงงงงง เมื่อไหร่พี่อาเธอร์จะมาๆๆๆ
    #3,112
    0
  12. #2974 Waterfall (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:37
    เชสพูดถูกแต่เเอบจุกอ่ะแงง
    #2,974
    0
  13. #2931 JMtennnnnnn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 14:31
    เขา! ปากเเกเนี่ยน่าตีจิงๆเลย
    #2,931
    0
  14. #2789 kiki3k (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 15:06
    ก็จริงอย่างที่เชสพูดแต่แลงไปไหมมมมม
    #2,789
    0
  15. #2785 pplinyeol (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 02:18
    อยากจะตีปากอิตาเชส!!! เนี่ย!!มันเป็นแบบนี้!!ถ้าไม่แดกดันกันก็คือกวนประสาท มันน่าตีๆๆๆๆๆๆ
    #2,785
    0
  16. #2760 Noname07 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 22:31
    เนี้ยยยยัยเชสอย่าทำน้อง!!!
    #2,760
    0
  17. #2701 firstchxnx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:10
    คุกเข่าแบบไหนคะ5555555
    #2,701
    0
  18. #2676 เกรดสี่ที่หายไป_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:00
    ใจร้ายกับพี่โน่จังล่ะยัยแจมเอ้ย
    #2,676
    0
  19. #2641 flufffyfluffjj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:35
    แสบจริงๆๆ​ อ้ย
    #2,641
    0
  20. #2591 ❥rainywinter (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:57
    หนุ่มใต้นี่มันแส้บจริงๆเลยน้า
    #2,591
    0
  21. #2566 เนี่นฮิเร็ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 02:48
    พี่เชสต้องใจเย็นๆ พี่เชสต้องอ่อนโยนกับน้อง ;---;
    #2,566
    0
  22. #2539 K_57 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 16:22
    โอโห คนแดนใต้เขาแน่จริง ๆ ค่ะ
    #2,539
    0
  23. #2506 zyn_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 17:27
    เชสอย่าใจร้ายกับน้องนะ!
    #2,506
    0
  24. #2477 fridaytennight (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 20:39
    แงงงง ปากร้ายอะเชสส แถมยังกวนอีก น่าตี
    #2,477
    0
  25. #2447 brrrh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 00:54
    แงงงง เพิ่งมาเจอ ;-; สมน้ำสมเนื้อที่สุดดดดดด
    #2,447
    0