[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 26 : Young Master : Chapter 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,125 ครั้ง
    9 ธ.ค. 62

 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

แรงกอดรัดจากวงแขนแกร่งในช่วงเวลาก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนกลับมาเป็นอ้อมกอดหลวมๆที่ไทเลอร์กอดรั้งคนตัวขาวไว้ในอ้อมกอด คำพูดมากมายก่อนหน้าที่ไทเลอร์ร้องขอกับเลสลีย์นั้นยังคงไม่มีแม้แต่คำตอบหลุดออกมาจากกลีบปากสวยสักคำเดียว ครั้นจะให้ไทเลอร์คะยั้นคะยอและเร่งรัดให้อีกฝ่ายพูดมันก็คงไม่ใช่เรื่อง อีกอย่างการกระทำและสิ่งที่ทั้งคู่นั้นแสดงออกมามันก็มากพอแล้วที่จะยืนยันได้ว่าความรู้สึกที่ตรงกันของทั้งคู่นั้นมันไม่ใช่เรื่องโกหกหรือเรื่องที่คิดไปเองเพียงคนเดียว


 


 


 

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ทรูอัลฟ่าหนุ่มยังคงหยุดยืนนิ่งให้เจ้าของกลุ่มผมสีสว่างนั้นได้ซบแอบอิงอยู่ที่หน้าอกกว้าง จากหยาดน้ำตาที่เคยพรั่งพรูราวกับฝนที่กำลังโปรยปรายไม่ยอมหยุดและเสียงสะอื้นฮักที่ไม่ต่างจากลมที่พัดหวนกระทบกับต้นไม้ที่กีดขวางก็พลันเลือนหายไปหมด หลงเหลือก็แต่เพียงอัลฟ่าแดนเหนือที่เอาแต่หลับตานิ่งซบอยู่กับอกของไทเลอร์


 


 


 

"ที่ฉันพูดเมื่อครู่ นายไม่ต้องตอบฉันก็ได้ รู้ใช่ไหม.."


 


 


 

ฝ่ามือใหญ่ซึ่งผ่านการเปื้อนเลือดในช่วงเวลาหลายวันที่ล่วงเลยมานี้ เฝ้าคอยลูบเรือนผมสีสว่างของอีกฝ่ายอย่างเบามือพลางกระซิบบอกประโยคที่พอจะทำให้อีกฝ่ายไม่ต้องคิดอะไรให้มาก


 


 


 

"ไม่กลัวว่าฉันจะปฏิเสธนายบ้างหรือไง.."


 


 


 

"งั้นนายก็ควรรู้ไว้ว่าคนของนายพยายามเก่งไม่แพ้ใครหรอกเลสลีย์..."


 


 


 

คำหวานที่ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ จากไทเลอร์นั้นทำให้คนที่กำลังหลับตาสงบอารมณ์รวบรวมสติของตัวเองที่กระจัดกระจายจนแทบประกอบไม่ได้ เพราะความเสียใจก่อนหน้านั้นลืมตาขึ้นมาในทันทีแต่ก็ยังคงไม่ได้เงยหน้ามองทรูอัลฟ่าหนุ่มเสียทีเดียว ดวงตาคู่สวยที่ยังคงมีร่องรอยแดงช้ำจากการร่ำไห้เสมองพื้นห้องเงียบๆ ก่อนที่ริมฝีปากระเรื่อจะขยับเอื้อนเอ่ยคำพูดที่ทำให้ไทเลอร์นั้นหยุดฝ่ามือที่กำลังลูบเรือนผมนุ่มไปในทันที


 


 


 

"อย่าพยายามเลยไทเลอร์.."


 


 


 

คำตอบที่คล้ายจะปฏิเสธของคนที่ยังเอาแต่ก้มหน้า ยังคงสร้างความวิตกกังวลให้กับทรูอัลฟ่าหนุ่มที่ไม่ค่อยจะแสดงอาการอะไรได้อย่างดี ร่างขาวในอ้อมกอดไม่แม้แต่จะมองหน้าของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เลยด้วยซ้ำในตอนนี้


 


 


 

"มันไม่มีโอกาสเหลือให้ฉันเลยหรือ"


 


 

 

ช่วงแขนขาวที่กอดรอบเอวสอบของไทเลอร์นั้นผ่อนแรงลงจนแทบไม่เหลือความรู้สึกโอบกอดให้ได้สัมผัส ระยะห่างที่เกิดขึ้นจากการที่เลสลีย์คนเล็กใช้มือดันอีกฝ่ายให้ออกห่างจากตัวเอง จนเกิดระยะที่สามารถทำให้ไทเลอร์ได้มองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนในระดับสายตานั้นยังคงฉายชัดถึงร่องรอยความปวดร้าวที่อีกฝ่ายได้ลิ้มรสมันก่อนหน้านี้


 


 


 

"มีครั้งแรกก็ย่อมต้องมีครั้งต่อไป.. หรือไม่จริง"


 


 


 

"จริงหรือไม่จริง คำตอบทุกอย่างก็ล้วนอยู่ที่ใจนาย หากยังเชื่อใจฉันอยู่ก็คงไม่มีอะไรต้องให้กังวล.." ความสงบของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ที่ยังคงแฝงความดุดันในตัวนั้นแสดงออกมาอย่างเช่นในทุกครั้งดังที่เคยเป็น "มันอยู่ที่นายเลือกไม่ใช่ฉัน.."


 


 


 

"ฉันไม่มีโอกาสอะไรให้นายทั้งนั้น"


 

 


 

"อืม.."


 


 


 

รอยยิ้มเล็กๆ ยังคงประดับที่มุมปากหนาแต่กลับดูขมขื่นเสียจนไม่น่าเชื่อว่ามันจะอยู่บนใบหน้าของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ที่แสนจะแข็งแกร่ง ดวงตาคมที่เคยจ้องมองใบหน้ารูปสลักนั้นแสร้งเลื่อนมองผนังห้องด้านหลังอีกฝ่ายแทน


 


 


 

"เสียใจหรือ?"


 


 


 

เสียงนุ่มเอ่ยถามคนที่ไม่มองหน้าตัวเองอย่างเช่นทุกทีแต่ก็ไม่ได้รับประโยคตอบรับใดๆกลับมาจากอีกฝ่ายนอกเสียจากความเงียบ ลาดไหล่กว้างที่ผึ่งผายแม้จะดูหนักแน่นสักแค่ไหนแต่สันกรามที่ขึ้นนูนเพราะแรงขบกัดของฟันนั้นก็ดูชัดเจนเสียจนคนมองสังเกตได้


 

 


 

"รสชาติของความผิดหวังมันเป็นแบบนี้นี่เองสินะ..." ไทเลอร์ตอบแค่นั้นก่อนจะแค่นยิ้มออกมาน้อยๆ พลางเลื่อนสายตากลับมามองคนตัวขาวตรงหน้า


 


 


 

"เหมือนกับที่นายเคยเจ็บเพราะอาร์ธใช่หรือเปล่า" แอชเชอร์ยังคงเอ่ยถามต่อ "แบบไหนเจ็บกว่ากัน..."


 


 


 

"สำหรับอาร์ธมันไม่ได้เรียกว่าความเจ็บปวด แค่ความรู้สึกดีๆ ที่ยังไม่ได้พัฒนาเป็นรัก มันเทียบไม่ได้กับนายหรอกแอช"


 


 


 

"....."


 


 


 

"นายคนที่ฉันมีสิทธิ์แต่กลับรักษาไว้ไม่ได้"


 


 


 

"แต่นายก็ยังรักษาฉันไว้ได้ไม่ใช่หรือ"


 


 


 

"หมายความว่ายังไงเลสลีย์"

 


 


 

"ที่ฉันไม่ให้โอกาสนาย ก็เพราะนายได้มันไปแล้วต่างหาก"


 


 

“นายไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม” ไทเลอร์ถามย้ำอย่างไม่อยากจะเชื่อ


 

“ถ้าฉันล้อเล่น ฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้หรอกไทเลอร์” อัลฟ่าแดนเหนือตอบพลางเอื้อมมือไปจับฝ่ามือของทรูอัลฟ่าหนุ่มมาจับไว้เบาๆ “ต่อให้นายไม่อ้อนวอน ยังไงเสียฉันก็คงปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีว่าจริงๆแล้วมันเป็นอย่างไร”


 

“ฉันเข้าใจว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับนายที่จะต้องเป็นคนแดนใต้”


 

“ถ้าเมื่อก่อนฉันก็คงเป็นอย่างที่นายพูดจริงๆ แต่ตอนนี้..”


 

“....”


 

“เหตุผลพวกนั้นมันคงไม่มีความหมายอะไรกับฉันมากไปกว่าความรู้สึกของตัวเอง”


 

ความภาคภูมิใจของการเป็นเลสลีย์และการเป็นคนของแดนเหนือนั้นแม้จะยากที่จะละทิ้ง แต่ทั้งเหตุผลและความรู้สึกของแอชเชอร์ เลสลีย์ ในตอนนี้ก็ไม่สามารถที่จะเห็นแก่ตัวเพื่อตัวเองและทำให้อีกฝ่ายเดือดร้อนได้อีกต่อไป

เชส ไทเลอร์ ยังคงยืนฟังอีกฝ่ายเงียบๆพลางก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายจับไว้เบาๆ พอได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาแบบนี้ก็กลับทำให้ไทเลอร์ไม่สามารถคิดคำพูดอื่นใดออกมาได้อีก


 

“เป็นแอชเชอร์ ไทเลอร์ก็คงไม่แย่เท่าไหร่หรอกจริงไหม?”


 

“นี่เรียกว่าเป็นคำบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักหรือเปล่า” หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ว่าก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายที่กุมมือขาวแทน


 

“นายอยากฟังหรือ” แอชเชอร์ถามอย่างลองเชิง แต่มีหรือว่าไทเลอร์จะปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดลอยไป


 

“มากกว่าคำว่าอยากเสียอีก”


 

คนตัวขาวคลี่ยิ้มบางๆแบบที่ไทเลอร์ไม่เคยได้เห็น จนกลายเป็นว่าหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ในตอนนี้นั้นกำลังมึนเมาไปกับรอยยิ้มสวยของอัลฟ่าผิวสีหิมะ


 

“ฉันไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่ารักได้หรือเปล่า ที่ฉันรู้ตอนนี้ก็คือความรู้สึกที่อยากยืนอยู่ข้างๆนาย”


 

เพราะอย่างน้อยความรู้สึกดีๆที่มีอยู่ตอนนี้มันก็มากพอที่จะเหนี่ยวรั้งให้แอชเชอร์อยู่ที่เดอะฮิลล์ได้


 


 


 

"แม้จะต้องแลกมาด้วยการเป็นคนของแดนใต้น่ะหรือ"


 


 


 

"ฉันไม่ได้แลกมันเพื่อตัวเอง แต่ที่ฉันยอมก็เพราะนาย"


 


 


 

"แค่นี้ฉันยังหลงนายไม่พอหรือ ถึงต้องทำให้ฉันใจเต้นแรงเพราะคำพูดพวกนี้อีก" ไทเลอร์ว่าก่อนจะขยับเข้าไปสวมกอดคนตัวขาวอีกครั้งด้วยความมั่นใจที่มากขึ้นจนแทบไม่เหลือความกังวลใดๆทั้งสิ้น


 


 


 

"ไม่ต้องกอดฉันแน่นขนาดนี้ก็ได้ ฉันไม่หายไปไหนหรอกน่า"


 


 


 

"ที่กอดก็เพราะคิดถึง.." ทรูอัลฟ่าหนุ่มไม่ได้โกหกแต่อย่างใด ช่วงเวลาที่เจ้าตัวต้องเข้าไปในแบล็คฟอเรสต์ทั้งที่ยังพะวงถึงเรื่องของแอชเชอร์นั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิดที่จะเลิกคิดได้ง่ายๆ "ไม่ได้นอนกอดนายมาตั้งหลายวัน ไม่เห็นใจกันบ้างหรือ"


 


 


 

"ก็ให้กอดแล้วนี่ไง" มือขาวยกขึ้นลูบแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายช้าๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองคนที่เอาแต่กอดตัวเองไม่ยอมปล่อย


 


 


 

"จูบได้ไหม.." คนผิวสีแทนเข้มเอ่ยถามอย่างไม่อายปากกับคู่ชีวิตของตน ใบหน้างดงามที่เฝ้าคิดถึง ไหนจะริมฝีปากหวานล้ำที่เคยได้ลิ้มลองมันนับครั้งไม่ถ้วน


 


 


 

ริมฝีปากบางที่แนบจูบลงบนริมฝีปากหนาค้างไว้คงเป็นคำตอบที่ชัดเจนสำหรับไทเลอร์ในตอนนี้จนแทบไม่ต้องเอ่ยถามอะไรอีก แม้จะรู้สึกโทษตัวเองที่เป็นเหตุผลซึ่งทำให้ตาสวยคู่นี้แดงช้ำ แต่ไทเลอร์เองก็รู้สึกดีใจเช่นกันที่ตัวเองยังสามารถรักษาอีกคนไว้กับตัวเองได้


 


 


 

สัมผัสเย็นเยียบของวัตถุบางอย่างที่ถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของแอชเชอร์โดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ตั้งตัว ย่อมทำให้คนตัวขาวได้แต่มองการกระทำของไทเลอร์เงียบๆ


 


 


 

หากจำไม่ผิด แหวนที่ถูกสวมใส่บนนิ้วเรียวของแอชเชอร์นั้นคงเป็นแหวนที่เจ้าตัวมักจะเห็นไทเลอร์สวมใส่หรือไม่ก็ใส่ห้อยคอเป็นสร้อยติดตัวอยู่เสมอ


 


 


 

"นับตั้งแต่นี้ไป นายคือแอชเชอร์ ไทเลอร์ และเป็นคนของแดนใต้"


 


 


 

"เป็นคนของไทเลอร์ด้วย"


 


 


 

คนตัวขาวเสริมยิ้มๆ จนคนฟังนั้นอดยกยิ้มตามด้วยไม่ได้


 


 


 

"ย่อมเป็นตามที่นายว่าเลยคนดี"


 


 


 

หลังมือขาวถูกยกขึ้นมาจรดจูบอีกครั้งโดยที่สายตาของทั้งคู่ยังคงสอดประสานและทอดมองกันและกัน ความรู้สึกอบอุ่นที่แทรกเข้ามาแทนที่ความหนาวเหน็บที่เคยเกาะกินจิตใจนั้นช่วยปลอบประโลมความรู้สึกที่ถูกบั่นทอนทีละน้อย


 


 


 

ทิฐิที่เคยตั้งมันไว้เสียงสูงก็กลับถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของตัวเองเพียงเพราะความรู้สึกที่ถูกนำเข้ามาใช้ประกอบกับเหตุผล


 


 


 

"พูดดีๆแบบคนอื่นเขาก็เป็นนี่นา"


 


 


 

"เก็บไว้พูดกับนายคนเดียวนี่ไง" หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ยังไม่วายพูดจาออดอ้อนเอาใจคนของตัวเอง


 


 


 

"เชื่อได้ด้วยหรือคนเจ้าเล่ห์แบบนาย คงมีแต่ฉันที่ตามไม่ทัน"


 


 


 

"งั้นก็จงภูมิใจไว้เสียว่าคนอย่างฉันทำได้ทุกอย่างก็เพื่อนาย"


 


 


 

"จะพูดย้ำให้ฉันจำได้ขึ้นเลยหรือไงกัน" เจ้าของเสียงนุ่มว่าในขณะที่ยกมือของตัวเองขึ้นมาดูแหวนที่ทรูอัลฟ่าเจ้าของกลิ่นไม้ซีดาร์นั้นเป็นคนสวมใส่ให้ตัวเอง


 


 


 

"ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ยิ่งดี"


 


 


 

"ท่าจะบ้า!"


 


 


 

"แหวนนี้มันสำคัญสำหรับฉันมาก.. ฝากนายช่วยดูแลแทนฉันด้วยนะแอช"


 


 


 

"หากสำคัญก็ไม่ควรเอามันมาให้ฉัน" คนตัวขาวแย้งเข้าให้


 


 


 

"แต่สิ่งที่สำคัญกว่าแหวนนี่ มันก็คือนาย..."


 


 


 

"ฉันไม่ได้ต้องการสิ่งของแทนใจอะไรทั้งนั้นเลยไทเลอร์" ยิ่งอีกฝ่ายบอกว่ามันสำคัญก็ยิ่งทำให้แอชเชอร์รู้สึกว่ามันมากเกินกว่าที่ตนเองจะรับไว้ได้


 


 


 

"อย่างน้อยนายก็ควรมีสิ่งที่เป็นเครื่องยืนยันในการเป็นคนของไทเลอร์.. สถานะของนายที่ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนมันจะเป็นตัวยืนยันอีกแรงหนึ่งที่ทำให้คนในหน่วยต่างยอมรับ"


 


 


 

"แต่ว่า.."


 


 


 

"ฉันทำทุกอย่างเพื่อนายอย่างที่คู่ชีวิตคนหนึ่งพึงจะได้รับ"


 


 


 

"....."


 


 


 

"อย่าคิดว่ามันจะมากเกินไปสำหรับนายเลยแอช เพราะถ้าเทียบกันจริงๆแล้วนายเองก็สมควรได้รับเกียรติที่มากกว่านี้เสียด้วยซ้ำ"


 


 


 

นายน้องจากตระกูลเก่าแก่ของแดนเหนือย่อมไม่ใช่บุคคลธรรมดาที่ไทเลอร์จะสามารถข้ามผ่านได้ เพราะต่อให้อีกฝ่ายนั้นจะไม่มีอำนาจในแดนเหนือแล้ว

แต่ใครๆ ต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่อีกฝ่ายถูกหล่อหลอมและเติบโตมานั้นมันสูงค่าเกินกว่าที่จะได้รับการเหยียบย่ำ


 


 


 

"งั้นนายก็ควรรู้ว่าว่าฉันเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะสูงส่งเหนือนายเลยเชส.." มือขาวลูบเบาๆที่ตามโครงหน้าคมของอีกฝ่ายในขณะที่ยังคงขยับริมฝีปากเอ่ยในสิ่งที่ตนคิด "แค่นี้มันก็มากเกินพอแล้ว"


 


 


 

"อย่าน่ารักไปมากกว่านี้เลยคนดี"


 


 


 

"....."


 


 


 

"แค่นี้ฉันก็ไปไหนไม่รอดแล้วแอช..."


 


 


 

"รักแค่ฉันก็พอ"


 


 


 

รอยยิ้มที่งดงามยิ่งกว่าดอกไม้ที่กำลังผลิบานรับฤดูที่กำลังเปลี่ยนแปลงชวนให้หัวใจของทรูอัลฟ่าหนุ่มเต้นถี่ระรัว ราวกับเด็กหนุ่มที่พึ่งสัมผัสประสบการณ์ความรักเป็นครั้งแรก


 


 


 

ระยะห่างที่เหลือน้อยลงทุกทีแต่ก็ไม่ได้สร้างความอึดอัดให้กับทั้งคู่ คงเป็นเรื่องราวดีๆในวันที่แอชเชอร์พานพบเรื่องเสียใจจนต้องเสียน้ำตา


 


 


 

"กลับมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่นคงจะดีกว่ามายืนกอดฉันอยู่แบบนี้นะไทเลอร์" แอชเชอร์เอ่ยขึ้นเมื่อไทเลอร์นั้นดูไม่มีท่าทีที่จะออกห่างจากตัวเองเลยสักนิด


 


 


 

"ช่วยยิ้มให้ฉันสักครั้งได้หรือเปล่า.."


 


 


 

"อารมณ์ไหนกันเนี่ย" คนตัวขาวถึงกับเลิกคิ้วถามทรูอัลฟ่าหนุ่มที่เอ่ยขออะไรแปลกๆจากตัวเอง


 


 


 

"ฉันชอบรอยยิ้มของนาย"


 


 


 

"...."


 


 


 

"ชอบเหลือเกินในทุกครั้งที่นายมีความสุข"


 


 


 

และแน่นอนว่าหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ก็ได้รับรอยยิ้มหวานจากนายน้อยตัวขาวจนสมใจอยาก ทั้งดวงตาและริมฝีปากที่ยิ้มไปพร้อมกันนั้นหากใครได้เห็นก็คงจะต้องตกหลุมรักเป็นแน่


 


 


 

"ถ้าพอใจแล้วก็ไปอาบน้ำเสีย เดี๋ยวฉันจะเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้"


 


 


 

"แล้วภรรยาคนนี้จะช่วยสามีอาบน้ำไม่ได้หรือ"


 


 


 

"!!!!"


 


 


 

"ร่างกายมันปวดเมื่อยไปหมด"


 


 


 

วาจาออดอ้อนที่เกินจริงจากปากไทเลอร์นั้นใครก็ต้องดูออกว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ร่างกายแข็งแรงแบบนี้น่ะหรือจะล้าเพียงเพราะการออกไปทำงานเพียงไม่กี่วัน


 


 


 

ไม่มีทางเสียหรอก..

นอกเสียจากว่าเชส ไทเลอร์ นั้นกำลังจะออดอ้อนเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายเอาใจ


 


 


 


 

.


 

.


 

.


 

.


 


 


 


 


 


 

แสงไฟสลัวในห้องน้ำที่คุ้นเคยไม่ได้ช่วยให้แอชเชอร์นั้นเคยชินกับการที่จะต้องเข้าไปพร้อมกับไทเลอร์เลยสักนิด แทบจะเรียกได้ว่าตรงกันข้ามเสียจนได้แต่หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำเสียด้วยซ้ำ


 


 


 

"ทำไมไม่เดินเข้ามาล่ะ"


 


 


 

เจ้าของแผ่นหลังกว้างที่เนื้อตัวเปลือยเปล่าก้าวลงไปนั่งอยู่ในบ่อน้ำอุ่นเอ่ยค้านเมื่อเห็นคนตัวขาวยังยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู และไม่มีท่าทีที่จะเดินเข้ามาเสียที


 


 


 

"ถ้าจะถอดเสื้อผ้าก็ควรบอกกันเสียก่อนไหมเชส.."


 


 


 

"พูดอย่างกับนายไม่เคยเห็นอย่างนั้นล่ะ" ไทเลอร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ พลางเอี้ยวใบหน้ากลับมามองคนตัวขาว "มาเถอะ ยังไงนายก็ต้องเห็นอยู่แล้ว"


 


 


 

"อายฉันสักนิดก็ไม่มี"


 


 


 

"คนเป็นสามีภรรยากันยังต้องเขินอายเรื่องแบบนี้อีกหรือ" ทรูอัลฟ่าหนุ่มถามย้อนจนคนตัวขาวนิ่งเงียบ


 


 


 

"ใครจะคุ้นชินง่ายเหมือนนายกัน"


 


 


 

"เดี๋ยวก็ชิน..."


 


 


 

อดีตคนที่เคยเป็นอัลฟ่าแดนเหนือสาวเท้าลงไปหยุดนั่งบริเวณขอบบ่อซึ่งมีพื้นที่มากพอให้สามารถนั่งได้อย่างสบาย แต่ถึงอย่างนั้น...


 


 


 

"อาบน้ำพร้อมกับฉันไหมคนดี.." ฝ่ามือใหญ่ของทรูอัลฟ่าหนุ่มเลื่อนมาจับมือขาวที่กำลังวักน้ำไล่ชำระร่างกายแข็งแรง พร้อมทั้งบีบนวดช่วงลาดไหล่กว้างด้วยน้ำหนักแรงที่ทำให้คนผิวเข้มผ่อนคลายความเมื่อยล้าที่สะสมมานานนับหลายวัน

 


 


 

"ฉันอาบไปแล้วไทเลอร์..."


 


 


 

"แต่นายจะเปียกเอา"


 


 


 

"ถ้านายไม่แกล้งฉันก็คงไม่เปียกหรอก.." แค่เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ที่มองมาที่ตนก็พอทำให้แอชเชอร์รับรู้ถึงความคิดของอีกฝ่าย แต่ก็ดูว่าจะไม่ทันวงแขนแข็งแรงที่โอบกระชากร่างกายของตัวเองให้ลงไปอยู่ด้วยกันเสียจนคนที่พึ่งจะอาบน้ำไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้นเปียกปอนตามไปด้วย


 


 


 

"เปียกซะแล้ว.."


 


 


 

คำพูดที่แสนจะรู้สึกผิดนั้นช่างขัดกับหน้าตาเจ้าเล่ห์ของไทเลอร์เสียเหลือเกิน น้ำอุ่นที่กระทบกับผิวขาวก็พานทำให้เนื้อตัวของแอชเชอร์เริ่มจะขึ้นสีอย่างช่วยไม่ได้ในขณะที่นั่งทับอยู่บนหน้าขาของทรูอัลฟ่าหนุ่ม


 


 


 

"ให้มันได้อย่างนี้สิไทเลอร์"


 


 


 

"คิดถึงกลิ่นหอมๆ ของนายจะแย่" ไทเลอร์ไม่ได้พูดเปล่าเพราะจมูกได้รูปของเจ้าตัวเองนั้นก็กดลงดมความหอมของกลิ่นกุหลาบดามัสก์ที่ตัวเองชมชอบหนักหนา


 


 


 

มือขาวบีบลาดไหล่กว้างหนักเมื่อรู้สึกวาบหวิวไปกับสัมผัสร้อนที่รินริดบริเวณซอกคอของตัวเอง ต่อให้เบี่ยงหน้าหนีมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นการเปิดทางให้เจ้าของใบหน้าคมนั้นได้ซุกไซ้ผิวเนื้ออ่อนของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น


 


 


 

"ไทเลอร์.."


 


 


 

"ไม่มากกว่านี้ ฉันสัญญา"


 


 


 

ถึงจะพูดแบบนั้นออกมา แต่แอชเชอร์นั้นก็รับรู้ถึงความร้อนผ่าวที่ดุนดันอยู่ตรงสะโพกของตัวเองอย่างชัดเจน


 


 


 

"มั่นใจหรือว่านายอดทนได้น่ะเชส.."


 


 


 

คนตาสวยถามอย่างหยอกเย้า พลางไล่มองใบหน้าดุคมที่กำลังสะกดกลั้นความรู้สึกที่กำลังปะทุของตัวเองในขณะที่มีร่างกายของแอชเชอร์แนบชิดอยู่บนร่างกาย


 


 


 

แววตาร้ายกาจของคนตัวขาวที่ท้าทายนั้นคงเป็นเรื่องที่ยากจะคาดเดาได้สำหรับอารมณ์ของแอชเชอร์...


 


 


 

“นายไม่จำเป็นต้องแบบนี้เลยแอช..” เสียงแหบต่ำของคนที่เปลือยเปล่าแช่ตัวอยู่ในบ่อน้ำอุ่นขนาดใหญ่นั้นเอ่ยบอกเจ้าของผิวขาวจัดที่กำลังขยับร่างกายอยู่บนตักของตัวเอง เนื้อผ้าบางเบาที่เมื่อเปียกน้ำนั้นก็พาทำให้แนบชิดติดไปกับผิวนวลเนียนเสียจนกลายเป็นภาพที่ยากจะละสายตา


 


 


 

“นายเหนื่อยไม่ใช่หรือ..” คนที่นั่งอยู่ด้านบนเอ่ยถามในขณะที่มือเรียวสวยนั้นยังคงบีบนวดลาดไหล่กว้างของทรูอัลฟ่าหนุ่มจนได้รับเสียงครางฮึมฮัมอย่างพอใจออกมาจากลำคอ


 


 


 

“ทำแบบนี้ยิ่งเหนื่อยกว่าเดิม นายก็รู้ดี”


 


 


 

“มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือสำหรับพวกทหารที่กลับมาจากการทำงาน”


 


 


 

“ฉันไม่ต้องการให้นายเหมือนกับคนพวกนั้น..”


 


 


 

มันเป็นเรื่องปกติอย่างที่แอชเชอร์พูดจริงๆสำหรับทหารที่กลับมาจากการทำงานซึ่งยากลำบาก คงจะปฏิเสธได้ยากว่าเซ็กส์พวกนั้นมันช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดที่สะสมได้ไม่มากก็น้อยสำหรับใครหลายคน แต่คงไม่ใช่สำหรับหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ที่มักจะเฉยชากับเรื่องพวกนี้จนมักจะถูกกล่าวหาว่าตายด้าน


 


 


 

ต่อให้เดอะฮิลล์ไม่มีโอเมก้า ก็ใช่ว่าเบต้ากับอัลฟ่าที่อยู่ด้วยกันในหน่วยนั้นจะเมินเฉยต่อกันสักเท่าไหร่กันเชียว ไม่ใช่ไม่รู้ แต่เพราะรู้ว่าเรื่องพวกนี้มันยากที่จะห้ามถึงทำให้ไทเลอร์ยอมละเลยและมองข้ามผ่านมันไปหากมันไม่ได้มากพอจนเกินงาม


 


 


 

เพราะคนในหน่วยเองก็ต่างรู้กฎเหล็กของที่นี่ดีเช่นกัน แทบจะเป็นส่วนน้อยเลยเสียด้วยซ้ำที่จะแหกกฎที่ถูกตั้งไว้ แม้จะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งแต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้เกิดความผิดพลาดขนาดที่จะก่อกำเนิดชีวิตอีกหนึ่งชีวิต ถ้าหากเป็นเช่นนั้นไทเลอร์เองก็จำเป็นต้องปลดบุคคลที่เป็นปัญหานั้นออกจากหน่วยอย่างไม่ลังเล


 


 


 

และมันคงจะไม่ดีสักเท่าไหร่สำหรับการใช้ชีวิตในหน่วยเดอะฮิลล์โดยที่มีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยอยู่ในท้อง


 


 


 

“นายก็รู้ว่าคนพวกนั้นมันเทียบกับฉันไม่ได้สักนิด..”


 


 


 

 

“ไม่มีใครดีได้เท่านายหรอกแอช..”


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

CUT


 

ฉากที่หายไปสามารถหาได้ที่ไบโอ @ninezexsky เหมือนเดิมค่ะ


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

สัมผัสบางเบาที่แตะลงบนไหล่ขาวคนของที่กำลังนอนหลับพักผ่อนเพราะความอ่อนเพลียของร่างกายที่สูญเสียพลังงานไปอย่างมากมาย สร้างความรบกวนให้กับแอชเชอร์ได้ไม่น้อยจนเปลือกตาสีอ่อนของคนที่นอนซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่นั้นต้องเปิดตาขึ้นมามองสิ่งที่กำลังสร้างความรบกวนให้กับตนเอง


 


 


 

ความอบอุ่นจากเจ้าของกลิ่นไม้ซีดาร์ที่เคยโอบกอดเจ้าตัวในก่อนหน้านี้เลือนรางหายไปจนเหลือแค่เพียงกลิ่นบางเบาที่ยังติดอยู่กับข้าวของเครื่องใช้

แต่ที่แปลกและทำให้หัวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันก็คงเป็นเพราะ..


 


 


 

กลิ่นไม้ป่าที่ร่างขาวไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนนั้นชวนให้รู้สึกถึงความลึกลับและซับซ้อนจากเจ้าของกลิ่นนี้


 


 


 

"ไง..."


 


 


 

คำทักทายแสนสั้นที่หลุดออกมาจากคนแปลกหน้าทำให้คนที่พึ่งลืมตาตื่นนั้นยกมือขยี้ตาของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตาสวยไล่มองดวงตาที่ฉายแววดุร้ายของอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ก็ทำให้จดจำได้ทันทีว่าเคยพบเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง ใบหน้าที่เห็นเพียงครึ่งเดียวแต่ก็ไม่ได้ยากเกินกว่าที่จะจดจำได้กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าแอชเชอร์


 


 


 

"นาย..."


 


 


 

กายขาวกระถดตัวหมายจะหนีเจ้าของดวงตาร้ายกาจแต่ทว่าร่างกายของคนที่กำลังเจ็บเสียดเพราะความสัมพันธ์แสนลึกซึ้งก่อนหน้านี้ย่อมช่วยเหลือตัวเองได้น้อยกว่ายามปกติ จนเป็นเหตุให้เจ้าของผิวสีผิวแทนเข้มไม่ต่างจากเชส ไทเลอร์นั้นสามารถกระชากข้อเท้าเล็กของคนตัวขาวได้อย่างง่ายดาย


 


 


 

เสียงหลุดร้องที่ออกมาจากริมฝีปากสวยจากแรงฉุดรั้งที่ทำให้เจ็บร้าวไปทั่วสะโพกไม่ได้ทำให้เจ้าของเรือนผมที่ถอดแบบเดียวมากับเชส ไทเลอร์ นั้นเห็นใจแต่อย่างใด


 


 


 

"ครั้งที่แล้วนายทำฉันไว้แสบมากนะเจ้าหนู"


 


 


 

เสียงเย็นที่กระซิบลอดไรฟันเอ่ยบอกคนตัวขาวที่กำลังตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด


 


 


 

"รอยที่คอนายสวยดีนี่"


 


 


 

ไม่ว่าจะเป็นรอยช้ำที่เกิดจากคอที่ถูกบีบก่อนหน้า หรือ จะเป็นรอยแดงช้ำที่เกิดจากเชส ไทเลอร์ เมื่อตัดกับผิวขาวซีดนั่นก็ชวนให้น่ามองไม่หยอก


 


 


 

"ต้องการอะไร" ขาเรียวพยายามที่จะสะบัดการเกาะกุมแต่ก็ดูุจะไม่เป็นผลเมื่อมือใหญ่ที่จับข้อเท้านั้นเพิ่มแรงบีบที่มากขึ้นจนแอชเชอร์นั้นต้องกัดฟันข่มความเจ็บปวด


 


 


 

แรงมากมายขนาดนั้นหากลงแรงอีกเพียงนิดเดียวก็คงจะทำให้เจ้าของข้อเท้าเล็กนั้นได้เจ็บตัวเป็นแน่


 


 


 

"อย่าถามอะไรโง่ๆดีกว่า"


 


 


 

"นายก็น่าจะเห็นอยู่นี่ว่าเรื่องทุกอย่างมันเป็นยังไง"


 


 


 

"ไม่มีทางที่ฉันจะยอมรับพวกแดนเหนือเข้ามาเกี่ยวข้อง.."


 


 


 

"อย่าใจแคบนักเลย.. ไม่เห็นหรือว่าน้องชายนายหวงฉันมากแค่ไหน" ความตื่นตระหนกของคนตัวขาวถูกกดลงไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่เจ้าตัวจะตั้งสติพูดคุยกับบุคคลอันตรายที่ไม่ได้อันตรายแค่เพียงคำพูดอย่างเดียวดั่งเช่นเบลเลอมอนท์


 


 


 

เพราะ แมดส์ ไทเลอร์ ต่างหากคือตัวอันตรายที่แท้จริง


 


 


 

"มันจะสักแค่ไหนกันเชียว" มืออีกข้างของทรูอัลฟ่ากลิ่นไม้ป่าที่ไม่สามารถระบุได้กระชากผ้าที่ปิดบังใบหน้าเกือบครึ่งของตัวเองออกจนเผยให้เห็นใบหน้าดุคมที่แม้จะถอดแบบอย่างเช่นฝาแฝดมาสักเท่าไหร่ แต่ทั้งแววตาและกลิ่นอายของความเป็นตัวตนก็แตกต่างกันอย่างชัดเจนเสียจนสามารถแยกออกได้


 


 


 

ก่อนที่ผ้าห่มผืนใหญ่ที่เคยปกคลุมร่างกายขาวนั้นจะถูกปัดกระชากออกไปให้พ้นทางและฉุดรั้งให้คนตัวขาวนั้นลุกออกมาจากเตียง แต่สุดท้ายคนที่ยังคงไร้เรี่ยวแรงที่ขานั้นก็ต้องนั่งทรุดลงกับพื้นอย่างหมดท่าต่อหน้าแฝดคนพี่ของตระกูลไทเลอร์ ภาพเรือนร่างขาวเนียนของอดีตอัลฟ่าแดนเหนือที่สวมใส่เพียงเสื้อตัวโคร่งของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์นั้นแทบไม่ได้ทำให้แมดส์ ไทเลอร์ ชมชอบเฉกเช่นน้องชายสักนิด


 


 


 

เท้าที่ถูกสวมด้วยรองเท้าหนักนั้นจงใจเขี่ยขาเรียวของคนที่นั่งกอดเข่าปกปิดร่างกายของตัวเองจนสุดท้ายขาเรียวนั้นก็แยกออกกว้างจนเผยให้เห็นจีบเนื้อที่แดงช้ำและปิดไม่สนิทที่ยังคงขับคราบน้ำสีขุ่นที่ถูกปลดปล่อยมาในกายขาวสองถึงสามครั้งก่อนหน้าออกมาเรื่อยๆ


 


 


 

การกระทำที่แสนหยาบคายของแมดส์ ไทเลอร์ นั้นทำให้อัลฟ่าตัวขาวถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ ทั้งเท้าของอีกฝ่ายที่ใช้แตะสัมผัสร่างกายของเขา ทั้งแววตาหยามเหยียดที่ทอดมองเหมือนเขาเป็นแค่พวกของไร้ค่า


 


 


 

"ยอมเชสมันขนาดนี้เชียว"


 


 


 

"มากกว่ายอมก็คงต้องเรียกว่าเต็มใจ" คนตัวขาวว่าพลางขยับร่างกายให้อีกฝ่ายได้เห็นชัดๆ "หรือนายไม่เห็นว่าสิ่งที่อยู่ในร่างกายฉันมันคืออะไร"


 


 


 

"น่าไม่อาย"


 


 


 

"ใครกันแน่ที่น่าไม่อาย ไม่ใช่คนที่บุกรุกเข้ามาอย่างนายหรือ"


 


 


 

"นายนี่มันปากดีกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก"


 


 


 

"ส่วนนายเองก็หยาบคายไม่แพ้กับที่ฉันคิดไว้เช่นกันแมดส์ ไทเลอร์"


 


 


 


 

"ก็น่าเสียดายที่ฉันมันคนละขั้วกับเชส"


 


 


 

"นี่มันยิ่งกว่าสวรรค์กับนรกเสียอีก"


 


 


 

"หรือนายอยากลองลงนรกไปพร้อมกับฉันดีล่ะ"


 


 


 

เจ้าของแววตาดุร้ายย่อตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกับแอชเชอร์ก่อนที่จะเอื้อมมือมาบีบคางได้รูปของคนอวดดีแน่น ความท้าทายที่แอชเชอร์คงไม่รู้ตัวว่ามันคือความผิดมหันต์ที่แสดงออกไปให้คนอย่างแมดส์ ไทเลอร์ ได้เห็นจะนำมาซึ่งความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า


 


 


 

"น่าเสียดายที่ฉันมีความสุขกับสวรรค์บนดินกับน้องชายนายมากกว่า"


 


 


 

คำพูดสองแง่สองง่ามที่เอ่ยต่อปากต่อคำกับแฝดคนพี่นั้นชวนให้แมดส์อดไม่ได้ที่จะลอบเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองช้าๆ


 


 


 

"แล้วไอ้สวรรค์บนดินของนาย มันช่วยนายให้พ้นจากนรกแบบฉันตอนนี้ได้ไหม"


 


 


 

แรงกระชากที่ไหล่ได้รูปจากน้ำมือของบุคคลลึกลับที่ตามหาตัวจับได้ยากทำให้เสียงนุ่มทุ้มร้องหวีดลั่นกับการกระทำที่เกินคาดหมาย ก้อนเนื้อในอกนั้นบีบรัดและเต้นถี่ระรัวไปพร้อมๆ กับอาการชาที่แล่นริ้วตามร่างกายจนเย็นวาบไปทั้งตัว


 


 


 

กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งภายในริมฝีปากร้อนจากการถูกกระแทกบดจูบอย่างแรงทำให้คนที่ถูกบังคับนั้นทั้งออกแรงผลักและแรงต่อต้านที่จะผลักไสคนที่กำลังล่วงเกินตัวเองด้วยแรงทั้งหมดที่มีของตัวเอง


 


 


 

ความเป็นทรูอัลฟ่าของแมดส์นั้นกดดันและข่มคนที่อยู่ในสถานะต่ำกว่าจนเนื้อตัวขาวนั้นสั่นสะท้านไปทั้งตัวเพราะความหวาดกลัว


 


 


 

"หมอนั่นมันน่าจะรู้ดีว่าฉันเกลียดอะไรมากที่สุด"


 


 


 

ฝาแฝดที่เติบโตด้วยกันมาในช่วงระยะเวลาหนึ่งย่อมต้องรู้จักนิสัยของกันและกันเป็นอย่างดี และแมดส์ ไทเลอร์ เองก็ไม่เชื่อหรอกว่าน้องชายตัวเองจะหลงลืมสิ่งต้องห้ามที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง


 


 


 


 

"ไอ้บัดซบเอ๊ย!"


 


 


 


 

แรงกระชากจากทางด้านหลังของคนที่พึ่งเข้ามาใหม่นั้นเหวี่ยงร่างกายของคนที่กำลังคุกคามแอชเชอร์ออกอย่างแรงก่อนที่เจ้าของบ้านตัวจริงที่พึ่งกลับเข้ามาในบ้านนั้นจะร้อนรนเข้าไปหาคนตัวขาวที่กระถดตัวหนีจนแผ่นหลังชิดขอบเตียง สภาพเจ้าของผิวสีหิมะที่ถูกเปิดเผยจนเห็นร่างกายนั้นทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มก่อเกิดอารมณ์คุกรุ่นในใจจนยากที่จะดับ ยิ่งเห็นว่าใครที่เป็นคนทำให้เกิดเหตุการณ์ซึ่งอุกอาจนี่ก็ยิ่งทำให้เชสแทบอยากจะเข้าไประบายความโมโหทั้งหมดที่มีใส่อีกฝ่าย


 


 


 

แต่มันก็ทำไม่ได้เพราะคนที่กำลังแสยะยิ้มน่าเกลียดนั่นคือพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง...


 


 


 

กลิ่นไม้ซีดาร์ของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์นั้นย่อมไม่มีผลต่อทรูอัลฟ่าเช่นเดียวกันอย่างแมดส์ ไทเลอร์ มันจึงทำให้ไม่แปลกที่เจ้าตัวจะกล้าทำอะไรได้ขนาดนี้


 


 


 

อันที่จริงแล้วคนอย่าง แมดส์ ไทเลอร์ สามารถเลือดเย็นได้มากกว่าที่ใครจะคาดคิดไว้เสียอีก

เพราะไม่อย่างนั้นเจ้าตัวก็คงจะไม่ใช่นักฆ่าฝีมือดีที่ใครต่างก็ต้องการตัวอยากจะเรียกใช้..


 


 


 


 

"ทักทายกันได้ดีนี่น้องชาย"


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

HASTAG #youngmastermn


 


 


 


 


 


 


 


 


 

เบลเลอมอนท์ว่าตัวปั่นแล้ว คนนี้อะตัวทำลายชัดๆ คือคุณแมดส์น่ะเค้าก็เป็นแบบนี้ล่ะคับ...

ปล.อาจจะกลับมาอีกทีประมาณวันที่10เดือนหน้านะคับ แล้วก็ข่าวดีก็คืออาจจะเปิดพรีเล่มในช่วงกลางเดือนหน้าหรือสิ้นเดือนนะงับ หยอดกระปุกรอกันได้เลยงับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.125K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,777 ความคิดเห็น

  1. #3759 JJPEACH (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 13:20

    เเมดส์นายหยาบคายมาก อย่าเข้ามาใกล้ลูกชั้นเลยนะ ออกไป!! เเล้วสองพี่น้องนี่จะเอายังไงกันต่อนิ๊

    #3,759
    0
  2. #3747 __0997 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 00:15
    แกอันนี้ยอมรับว่าคาดไม่ถึงจริงว่าเป็นแมดส์ แต่พอรู้ว่าเป็นแมดส์แล้วกลับไปอ่านอีกครั้งคือโคตรจะชี้ตัวเอยอ่ะ เท้าเบาจนแม้แต่อัลฟ่าอย่างเลสลีย์ยังไม่ได้ยิน แล้วที่แอชไม่ได้กลิ่นเราเดาว่าเพราะกลิ่นที่มีความคลายกันในตอนแรกไหม มันไม้เหมือนกันถ้าไม่มีสติเช่นตอนตื่นเหมือนแอชก็อาจจะแยกไม่ออก แต่แบบโอ้ยนายแมดส์คือเราอ่ะเตรียมใจมาในระดับนึงแล้วว่าร้ายแน่ๆแต่ไม่คิดว่าจะร้ายขนาดนี้อ่ะแบบโอโห้ หยาบคายมากนายแมดส์ แต่ชื่นชมแอชที่กล้ามาก ทั้งเปิดให้ดูทั้งคำพูดคำจามันแบบโอ้ยยยยยเก่งมาก กล้ามาก ขอบใจ ติดลบแมดส์ไว้แล้วนะ ตอนไปอ่านตอนแมดส์ฉันจะมองแกเป็นตัวร้ายป่ะเนี้ย แต่แบบโคตรหงุดหงิดคนที่ไม่รู้อะไรซักอย่างแต่เหยียดอยู่นั้น เหอะ เนี้ยเดาถูกนิดนึงตรงตาแมดส์ไม่ชอบอัลฟ่าแน่นอน ความเป็นทรูอัลฟ่าที่เชสไม่ค่อยเอามาข่มใครโดยเฉพาะแอชนี่นายแมดส์ใช้ได้ใช้เก่งเลยนะ หน่อยแน่!!!! แต่แบบพองี้คิดถึงตอนคุยกันดีๆไม่ออกเลย รีสเจอน้องยังทำโทษน้องแบบนั้น แมดส์เจอน้องจะทำไงนะ นี่เชสน้องคนสุดท้องด้วยป่ะ ตายแล้วววว เอาใจช่วยเลยจ้า มีสู้กันแน่นอน
    #3,747
    0
  3. #3703 qqaqe (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 00:47
    แมดส์ เป็นไรอะ โอยยยยไม่น่าตื่นเต้นกับนางเลยอะ หยาบคาบมาก
    #3,703
    0
  4. #3629 babemay (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 03:37
    เชส พี่เอ็งเป็นไรมากปะ แมดส์ไทเลอร์หยาบคายมาก TT_______TT น่ากลัวมากด้วย หวังกับการปรากฎตัวมาก แต่มาแบบนี้ก้คือ ค่ะ ฟ้ากับเหวต่างกับน้องตัวเองมาก ไม่แปลกใจที่เชสก็ยังไม่อยากพูดถึง ฮือ อะไรทำให้แมดส์เป็นได้ขนาดนี้ แง นิสัยใจคอ 😭😭😭😭😭 กลัวมาก แมดส์โหดร้ายจริงๆ ชั้นจะรีบไปอ่านแมดส์ด็อก อยากรู้จะเคยหมาบ้างมั้ย รอดู!!!!!!!
    #3,629
    0
  5. #3606 KimCho (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 09:22
    โหหหห จากที่แวบไปแมดด็อกมาบ้างว่าพี่มันหยาบคายแล้วมาเจอฉากเท้านี่โคตรหยาบคายเลยแมดส์ มาจากไหนก่อนเราอ่ะ อย่างน้อยรีสก็มาดีๆแต่นี่อ่ะอะไร ฮึ่ย (ชอบความ "อดีตคนที่เคยเป็นอัลฟ่าแดนเหนือ" มากค่ะ)
    #3,606
    0
  6. #3502 Oywctmw (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 22:45
    ไอแม้ดเป็นไรมากป้ะ ทำไมต่องทำร้ายน้อง
    #3,502
    0
  7. #3446 lopenav (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 12:37
    ลูกแม่ช้ำหมดแล้ว 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭
    #3,446
    0
  8. #3384 GG7MS (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 03:07
    อ๊ากกกกกกกกกกกก
    #3,384
    0
  9. #3355 ปงจี้ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 11:40
    อ่านฉากนี้จากเรื่องแมดด็อกก็ไม่ได้รู้สึกว่าพี่แมดส์ร้ายเท่ามาอ่านฉากนี้ไนเรื่องยังมาสเตอร์เลย ปังหลายมากพิแม้ด กี้ดดดดดด
    #3,355
    0
  10. #2978 om_kanokrat (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 03:04
    เลวเกินคำบรรยายไปเล้ยยยย
    #2,978
    0
  11. #2959 pplinyeol (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 04:31
    พี่แมดส์มาแล้วอือแงงงงงงงงงงงงงง อย่าทำน้องแอชนะ!!!!
    #2,959
    0
  12. #2810 kiki3k (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 22:31
    เห้ยนาย ไม่ได้นะแมด
    #2,810
    0
  13. #2771 sefah101kpop (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 21:12
    หมาบ้าจริงๆเลยนะแม้ด
    #2,771
    0
  14. #2755 irinee_b (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:48
    แมกอย่ายุ่งกับลูกฉัน!!!!
    #2,755
    0
  15. #2738 Mary Jane' (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:39
    โหยยยยย กว่าลูกชายชั้นจะได้เห็นผิวเนื้อใต้เสื้อผ้าของเลสลีย์นี่ตั้งเท่าไหร่ แล้วอยู่ๆนายก็ดุ่มๆมาเห็นมันมากกว่าที่ควรจะเป็นแบบนี้เหรอนายแมดด์!!???!??!?? โอ้ยยยยยยย
    #2,738
    0
  16. #2721 firstchxnx (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:44
    เอ้า แกไปจูบเค้าทำไม๊
    #2,721
    0
  17. #2696 08mm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:32

    คือรุนแรงมาก คิดไว้อยุ่แล้วว่ามันน่ากัวแปลกๆ ละคือนายแมดจิงๆ;ㅡ;

    #2,696
    0
  18. #2669 flufffyfluffjj (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:39
    โหหห​ น้องแอชต้องสติดีแค่ไหน​ ขวัญเอ้ยขวัญมานะลูกแม่​ นายแมด

    นายแมดเกินไปแล้วมั้ย​!!!!
    #2,669
    0
  19. #2581 milkpan19554 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 23:07
    ไม่อ่อนโยนเลยพี่
    #2,581
    0
  20. #2573 K_57 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 16:44
    น่ากลัวมากเลยค่ะ สงสารน้องแอชเลย;-;
    #2,573
    0
  21. #2567 13 Sep. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 11:29
    แมดส์สมชื่อเลย
    #2,567
    0
  22. #2520 zyn_ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 15:37
    โอ้ยยย ร้ายมากนะเเมดส์
    #2,520
    0
  23. #2498 fridaytennight (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 23:56
    พระเจ้า..... คืออิพ่อก็ไม่อ่อนโยนกับน้องเลย ก็สงสัยอยู่ว่าทำไมแอชถึงโดนทำร้ายได้ เพราะปกติตัวน้องก็แข็งแรงอยู่ เป็นแมดส์ ละแบบ แกไปทำกับน้องแบบนั้นได้ยังไง!!!!
    #2,498
    0
  24. #2460 brrrh (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 15:45
    ฟสฟนไร่ำภำ ที่แท้ก็ไทเลอร์แฝดพี่นี่เองที่บุกมาหาน้องแอช แมดส์นะแมดส์!! สมกับเป็นแกจริงๆ บ้าดีเดือดมาก แม่แทบจะกรี๊ดตอนแกใช้เท้ากับน้อง อันนี้คือสุดมากจริง
    #2,460
    0
  25. #2407 sherbeticecream (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 15:32
    อหหหหหหคือแรงมากๆๆๆๆแม่ พ่อชั้นคือแรงมากว้อยยย
    #2,407
    0