[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 2 : Young Master : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,147 ครั้ง
    15 ม.ค. 63


 


 


 


 

Note :

เอริค เมอร์เรย์ = โดยอง

ลูอิส เชอร์ชิล = ลูคัส

โจชัว คาร์ลิน = มาร์ค

อาเธอร์ เลสลีย์ = แจฮยอน

ริโอ สเปนเซอร์ = จอห์นนี่
 

 

 

กลิ่นไม้สนดิบชื้น ป่าฝนเขียวขจีซึ่งอบอวลผสมปนเปกับกลิ่นไอแดด สีสันหลากสีของการมีชีวิตคงจะเป็นนิยามที่ขยายความถึงความเป็นแดนใต้

“นายว่าคนพวกนั้นอยู่ที่นั่นเข้าไปได้ยังไงกันเชส ขนาดพวกเราเข้าไปแค่ไม่เท่าไหร่ ยังหนาวจนเข้ากระดูกดำขนาดนี้” เจ้าของส่วนสูงชะลูดถอดเสื้อคลุมตัวหนาออก แล้วโยนทิ้งไว้ที่ที่พนักเก้าอี้ที่อยู่ภายในบ้าน หลังจากที่จัดการพาคนประหลาดไปโยนทิ้งไว้ในห้องอย่างลวก ๆ

“ก่อนจะสงสัยเรื่องนี้ นายควรไปตามเอริคดีกว่าไหมลูฟหรือจะปล่อยให้หมอนั่นตายก่อน” เชสโบกมือไล่เพื่อนสนิทที่ทำหน้าตาสงสัย พลางชะเง้อชะแง้มองไปทางห้องของตัวเอง

“จริงด้วย! เกือบลืม งั้นเดี๋ยวฉันมา” พูดจบเจ้าเพื่อนตัวยักษ์ก็รีบวิ่งกุลีกุจอหน้าตาตื่นออกไปจากบ้าน เพื่อไปตามเอริคซึ่งเป็นหมอฝีมือดีในหน่วยป้องกันนี้

หลังจากเสียงตึงตังลับหายไป เจ้าของบ้านตัวจริงถึงได้เดินไปชำระล้างคราบเลือดเลอะตามร่างกายของตัวเองออก เลือดสีสดที่มาจากทั้งคนบาดเจ็บและเลือดของหมาป่าตัวใหญ่ที่เจ้าตัวลงมือฆ่ามันด้วยตัวเอง เมื่อนึกย้อนกลับไปการกระทำพวกนี้ก็ดูเสี่ยงต่อการเป็นปรปักษ์กับทางแดนเหนือไม่น้อย แต่จากการคิดอย่างถี่ถ้วนในช่วงเวลาอันน้อยนิด เชสก็คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นไม่ผิดและเป็นสิ่งที่เขาสามารถทำได้อย่างถูกต้อง ต่อให้แบล็คฟอเรสต์จะเป็นเขตแดนกั้นระหว่างสองดินแดง แต่ครึ่งหนึ่งของป่าก็คือฝั่งการปกครองของแดนใต้ซึ่งมีหน่วยเฝ้าระวังประจำการอย่าง เดอะฮิลล์ และเชสเองก็คือหนึ่งในคนที่ทำงานอยู่ที่นี่

เชสไม่อยากคิดสภาพของคนที่บาดเจ็บเลยสักนิด หากช้าอีกเพียงนิดเดียวหมอนั่นคงได้ถูกหมาป่าขย้ำเป็นชิ้น ๆ เพราะคมเขี้ยว ใครจะคิดกันว่าในวันที่สภาพอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้จะมีเรื่องโหดร้ายเกิดขึ้น พวกคนแดนเหนือที่ยกตัวเองเหนือกว่าแดนใต้ ถ้อยคำดูถูกและกล่าวหาต่าง ๆ นานาว่าพวกเขาคือคนเถื่อนมันไร้สาระสิ้นดี

หากเช่นนั้นการฆ่าคนในแบล็คฟอเรสต์ มันก็คงไม่ต่างจากการฆ่าปิดปาก? ใครกันแน่ที่โหดร้ายและป่าเถื่อน ไม่ใช่คนพวกนั้นหรอกหรือ? ถ้าตาของเชสไม่ได้ฝาดสิ่งที่อยู่ในมือของคนฝั่งนั้นซึ่งเจ้าตัวกระชากมันออกมาจากแถวแถบหน้าอกของคนที่บาดเจ็บ มันคือเข็มกลัดที่แสดงตำแหน่งบางอย่างในแดนเหนือ

เชสจัดการคราบเลือดทั้งหมดให้เรียบร้อย ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาอยู่ในชุดที่พร้อมจะออกไปทำงาน แว่วเสียงเปิดประตูกับเสียงพูดคุยของลูฟกับเอริคที่ลอยเข้ามาในหู พอจับใจความได้ว่าเอริคกำลังบ่นลูฟเรื่องเดิม ๆ อย่างเช่น การโวยวายที่เกินเรื่องของลูฟ อีหรอบนี้ก็คงไม่พ้นได้ไปพูดอะไรแปลก ๆ ให้เอริคหัวเสียแน่นอน

“ดูนายจะตื่นเต้นกับการได้เจอคนแดนเหนือมากนะลูฟ...” เอริคเอ่ยเสียงเรียบขณะที่เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง ตากลมดุของหมอหนุ่มเหลือบมองเชสซึ่งยืนอยู่ที่กรอบประตูห้องด้วยสายตาที่ทำให้เชสรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ พนันได้เลยว่าหลังจากที่เอริครักษาคนบาดเจ็บเสร็จ เชสคงได้โดนหมอหนุ่มซักถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นจนหมดเปลือกแน่นอน

“แล้วนายไม่ตื่นเต้นหรือไงริค” เจ้าตัวยักษ์ยังคงเอ่ยปากถาม โดยเลือกมองข้ามสายตาเอือมระอาของอัลฟ่ารุ่นพี่ตรงหน้าเสียอย่างนั้น

“งั้นก็ช่วยไปตื่นเต้นข้างนอกก็แล้วกัน ฉันจะรักษาเขา”

คำไล่กลาย ๆ ทำให้หนึ่งในเจ้าหน้าที่ของเดอะฮิลล์ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วล่าถอยออกมาแต่โดยดีแม้จะเสียดายอยู่นิดหน่อยก็ตาม

“นายด้วยเชส...”

ก็ไม่ได้อยากรู้อะไรเท่าไหร่นักหรอกที่มาดูก็แค่....

“ถ้างั้นก็วานนายช่วยจัดการเตียงให้ฉันใหม่ด้วยแล้วกันนะริค” พูดจบเจ้าตัวก็แสยะยิ้มกวนใส่รุ่นพี่ตาดุ แล้วเดินผิวปากกอดคอเพื่อนตัวยักษ์ออกมา การที่เชสยืนมองก็เพราะคิดจะทำความสะอาดเตียงของตัวเองที่เลอะคราบเลือดพวกนั้น ไม่ได้อยากจะดูการรักษาอะไรนั่นเลยสักนิด แค่ในการต่อสู้เชสก็เห็นความเป็นความตายมามากพอจนรู้สึกสะอิดสะเอียน

“กวนประสาท”

เชสจะถือว่าเป็นคำชมจากเอริคก็แล้วกัน...

 

 

 

“นายว่าหมอนั่นเป็นใคร?”

คำถามจากปากของลูฟทำให้เชสที่กำลังเดินอยู่หันมาเหลือบมองเพื่อนสนิทของตัวเองเล็กน้อย ใบหน้าหล่อคมยังความเรียบเฉย ราวกับไม่มีท่าทีตื่นเต้นกับความสงสัยที่ยังไม่เคลือบคลาย

“ก็คนแดนเหนือ..” คำตอบจากปากเชสเล่นเอาลูฟยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ไม่น่าไปคาดหวังคำตอบจากหมอนี่เลยจริง ๆ

“แต่ก็ดูเป็นคนแดนเหนือที่ไม่ธรรมดา..” ลูฟพยักหน้าให้กับตัวเอง พลางคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ทั้งคู่เผชิญหน้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน วันนี้เป็นวันที่ทั้งลูฟและเชสต้องออกไปตรวจในแบล็คฟอเรสต์ตามปกติ แม้หิมะจะตกหนักแต่ทั้งคู่ก็ไม่สามารถเลือกได้ อากาศหนาวเย็นคือสิ่งที่คนทางฝั่งแดนใต้ไม่คุ้นชิน อากาศในเดอะฮิลล์ถึงแม้จะเย็นชื้นแต่ก็ไม่ได้หนาวเย็นขนาดแดนเหนือที่เต็มไปด้วยหิมะแทบจะตลอดทั้งปี พวกเขาคุ้นชินกับความอบอุ่นจากแสงแดด และนั่นก็ทำให้ไม่แปลกที่พวกเราจะมีผิวสีคร้ามแดด แตกต่างจากคนฝั่งนั้นที่เรียกได้ว่าขาวซีดจนน่ากลัว

คนเจ็บที่นอนอยู่ในบ้านของเชสนั่นก็เป็นตัวอย่างลักษณะของคนแดนเหนือได้อย่างชัดเจน ทั้งใบหน้าที่ติดจะเย่อหยิ่งและถือดี ไหนจะผิวขาวละเอียดแบบพวกไม่เคยถูกแสงแดด ลูฟยังจำดวงตาของหมอนั่นที่มองพวกเขายามที่เข้าไปช่วยได้ สายตาที่ไม่แม้แต่จะอ้อนวอนขอความช่วยเหลือมันถือดี จนน่าปล่อยให้ตายคาอุ้งเท้าหมาป่าพวกนั้น

“นายก็เห็นว่านั่นมันเซบาสเตียน คิดว่าคนอย่างหมอนั่นจะเสียเวลามาฆ่าคนด้วยตัวเองทำไม ทั้งที่มีลูกน้องตั้งเยอะตั้งแยะ”

“นายกำลังทำให้ฉันคิดว่าการช่วยหมอนั่นมันเป็นเรื่องผิดนะลูฟ...” เชสเอ่ย

“นายรู้อยู่แก่ใจดีเชส คนฉลาดอย่างนายคงไม่ได้คิดอะไรแค่ตื้น ๆ หรอกจริงไหม?”

แม้เชสจะไม่ค่อยชอบความขี้สงสัยที่เก็บไม่มิดของลูฟ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหมอนี่มันเป็นเพื่อนที่รู้จักตัวตนของเชสดีเสียจนน่ากลัว

“ก็แค่อัลฟ่าที่บาดเจ็บ”

คำพูดของเชสมันไม่น่าเชื่อเท่ารอยยิ้มมุมปากที่กำลังยกยิ้มร้ายนั่นสักนิด เชื่อเถอะว่าหมอนี่ต้องมีความคิดอะไรแปลก ๆ ไว้ในหัวแล้วแน่ ๆ น่าสงสารก็เสียแต่อัลฟ่าแดนเหนือที่ต้องเผชิญหน้า

ระหว่างทางที่ทั้งสองก้าวเดินนั้นเต็มไปด้วยคนของเดอะฮิลล์ที่กำลังขะมักเขม้นในการทำงาน ยามเมื่อทั้งคู่เดินผ่านต่างก็พร้อมใจกันก้มให้เล็กน้อยด้วยความเคารพ ซึ่งมันก็เป็นการกระทำที่ทั้งเชสและลูฟคุ้นเคยจนเรียกได้ว่าชินชา ถ้าจะพูดให้ถูกแล้วตำแหน่งสูงสุดที่ควบคุมเดอะฮิลล์ก็คือเชส

“โจชัว นายส่งคนไปลาดตระเวนแถบเขตติดต่อเพิ่มขึ้นอีก.. หากมีอะไรเกิดขึ้นก็ให้รีบมาแจ้งฉัน” เชสออกคำสั่งกับคนสนิทฝีมือดี ยามเข้ามาถึงห้องทำงานในเดอะฮิลล์

“เกิดอะไรขึ้น?” โจชัวย้อนถามด้วยความสงสัย

“เชสช่วยคนแดนเหนือมา..”

“พระเจ้า! พวกนั้นทำแบบนี้อีกแล้วหรือ” โจชัวถึงกับยกมือกุมขมับตัวเอง

“นายควรจะชินกับจิตใจของคนพวกนั้นได้แล้วล่ะโจชัว อีกอย่างแบล็คฟอเรสต์ก็เหมือนจะเป็นสุสานเข้าไปทุกที” ลูฟพูดเสริมก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ไม้สลักสวย พลางรินของเหลวสีเข้มใส่แก้วแล้วยื่นให้เชส ก่อนจะรินใส่แก้วให้กับตัวเอง

“นี่มันไม่ใช่เรื่องที่ควรชินเลยสักนิด” โจชัวบ่นอย่างหัวเสียก่อนที่เดินออกไปด้านนอกห้องเพื่อสั่งการ

“เชื่อฉันเถอะเชส ไม่เกินสามวัน พวกนั้นได้มาตามตัวหมอนั่นจากเรา” ลูฟออกความคิดเห็นออกมาอีกครั้ง

“นายคิดแบบนั้นหรือ?” เชสเลิกคิ้วถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในขณะที่มือหนายังคงหมุนไวน์ในแก้วเล่น

“เมื่อไหร่นายจะเลิกเอาคำถามของฉัน มาย้อนเป็นคำตอบของนายสักที..” ลูฟอดบ่นไม่ได้

“แต่ฉันว่าไม่..” คนที่มีอำนาจสูงสุดในเดอะฮิลล์ตอบอย่างไม่คิดอะไรมาก จากการประเมินสถานการณ์ที่เกิดขึ้น มันมีความเป็นไปได้ยากที่ฝั่งแดนเหนือจะเข้ามาวุ่นวายกับแดนใต้ มันอาจจะเป็นปัญหาภายในหรือปัญหาเพียงเล็กน้อย แต่ใครกันล่ะจะรู้ “นายว่าจะมีสักกี่คนกันที่ติดเข็มกลัดบนหน้าอกนั่น..”

เชสย้อนถามเพื่อนตัวยักษ์อีกครั้งก่อนจะกระดกของเหลวในแก้วช้า ๆ เพื่อลิ้มรสไวน์ชั้นดีในแก้ว

“เข็มกลัด?”

“นายต้องรู้จักสังเกตบ้างนะลูฟ”

“ใครมันจะหูตาไวเหมือนนายวะเชส คนที่เก็บรายละเอียดยิบย่อยได้แบบนายที่จริงไม่น่ามาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ”

“ฉันกลัวนายเหงาไง” พูดจบเชสก็ระเบิดหัวเราะออกมา เมื่อเห็นใบหน้าบูดเบี้ยวของเพื่อนที่สยองกับคำพูดของตัวเองไม่น้อย

“หยุดพูดจาน่าขนลุกเถอะเชส!”

เมื่อได้กวนประสาทเพื่อนจนพอใจ เชสก็ลุกขึ้นเดินออกไปยังบริเวณระเบียงห้องที่หันเข้าหาชายป่าของแบล็คฟอเรสต์ ความหม่นหมองของป่าทางฝั่งแดนใต้ยังคงฉายชัดกว่าอีกทางด้านหนึ่งของป่าที่เต็มไปด้วยหิมะปกคลุม นัยน์ตาสีอ่อนทอดมองความมืดมนที่ไกลจนสุดลูกหูลูกตาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

มันก็คงจะจริงอย่างลูฟพูดว่าแบล็คฟอเรสต์นั้นไม่ต่างจากสุสาน

สุสานขนาดใหญ่ที่มีพวกเขาคอยเฝ้า.. ถ้าโชคดีก็อาจจะได้รับความช่วยเหลือ แต่หากโชคร้ายก็คงจะกลายเป็นแค่โครงกระดูกเพียงเท่านั้น

“คนอย่างแกจะมีกี่เหตุผลที่ต้องลงมือฆ่ากันเซบาสเตียน..”

 

 

 

ความเจ็บปวดแทรกซึมเข้ามาในความรู้สึกของแอชเชอร์ทันทีที่เจ้าตัวลืมตาตื่น เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก็พานรู้สึกรวดร้าวไปทั้งตัวเสียจนต้องขบกรามแน่น ใบหน้าที่เคยดูดีเพราะเลือดฝาดในตอนนี้กลับซีดเซียวตามสภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรง เครื่องหน้าที่ลงตัวนั้นคงยังมีร่องรอยของบาดแผลซึ่งเกิดจากการต่อสู้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความดูดีของอีกฝ่ายลดลงเลยสักนิด

ดวงตาสีอ่อนกวาดมองรอบ ๆ ตัวก่อนจะตั้งสติของตัวเองช้า ๆ ภาพของสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ซ้ำยังแปลกตาอย่างไม่น่าเชื่อ เครื่องเรือนหลาย ๆ อย่างแม้จะไม่ได้ทำจากทองหรือวัสดุชั้นดี แต่กลับสวยงามอย่างน่าประหลาดด้วยลวดลายของเนื้อไม้และการสลัก ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นตัวบ่งบอกชั้นดีว่าเขาเองไม่ได้อยู่ที่แดนเหนืออีกต่อไป

ไหนจะกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยที่ติดอยู่ในห้องนี้

อุณหภูมิที่ผิดแปลกจากปกติ ไหนจะสภาพแวดล้อมที่ไม่ได้ใกล้เคียงกับบ้านเกิด รวมไปถึงกลิ่นอัลฟ่าเฉกเช่นเดียวกับร่างโปร่งอย่างกลิ่นไม้สนซีดาร์

“ฟื้นสักทีนะ...” เสียงทุ้มต่ำดึงสติของอัลฟ่าหนุ่มให้กลับมาสนใจที่บริเวณประตูห้อง แสงจากด้านนอกที่ย้อนเข้ามาภายในห้องทำให้แอชเชอร์เห็นอีกฝ่ายเพียงแค่เงา แต่กลับไม่เห็นหน้าจนอีกฝ่ายขยับขาก้าวเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับปิดประตู จึงทำให้แอชเชอร์ได้เห็นใบหน้าดุคมตามแบบที่สังเกตได้ง่ายของพวกอัลฟ่า

ปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งรอบตัวที่ไม่น่าไว้ใจทำให้แอชเชอร์ขยับตัวลุกขึ้นเร็ว ๆ จนกลายเป็นว่าตัวเองที่เจ็บจากการขยับตัวกะทันหัน

น้อยครั้งที่แอชเชอร์จะรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกข่ม แค่กลิ่นไม้สนซีดาร์กับท่าทางของอัลฟ่าตรงหน้ามันกลับทำให้แอชเชอร์รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อันตราย

เป็นความอันตรายที่ยากจะคาดเดา...

“ที่นี่คือแดนใต้?” แอชเชอร์เลือกที่จะเมินคำพูดก่อนหน้า แล้วถามในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ ซึ่งนั่นก็ดูเหมือนว่าจะเป็นการกระทำที่ผิดพอสมควร

“ถ้าเป็นแดนเหนือ นายคงได้ตายไปแล้ว..” อัลฟ่าหน้าตาเจ้าเล่ห์ตอบกลับ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง พลางพิจารณาอัลฟ่าตัวขาวซีดตรงหน้าช้า ๆ “อีกอย่างที่นี่คือเดอะฮิลล์ ถ้าอยากรู้ว่าแดนใต้จริง ๆ เป็นอย่างไร นายก็คงต้องเดินทางลงใต้ไปอีกสักเกือบร้อยไมล์ พอไหวไหมล่ะ?”

“นายหมายถึงเดอะฮิลล์ที่ติดกับแบล็คฟอเรสต์ใช่ไหม?” อัลฟ่าจากแดนเหนือยังคงเอ่ยถามด้วยความไม่รู้ พลางขบคิดเรื่องที่เกิดขึ้นจนแสดงออกชัดทางสีหน้า

“หรือจะเป็นเดอะฮิลล์ทางตะวันตกดีล่ะ..”

“ฉันถามดี ๆ ทำไมนายต้องมากวนประสาท” นัยน์ตาคู่สวยของอัลฟ่าแดนเหนือเริ่มจะขุ่นเคืองขึ้นมานิด ๆ เมื่อโดนกวนประสาทจนน่ารำคาญ

“ฉันก็แค่หยอกเล่น” อัลฟ่าเจ้าเล่ห์ยกแขนขึ้นกอดอกหลวม ๆ มิหนำซ้ำยังส่งยิ้มกวนมาให้คนที่นอนอยู่บนเตียง “ว่าแต่นายเถอะไปทำอะไรมา ถึงได้โดนตามไล่ฆ่าขนาดนั้น”

คนถูกถามนิ่งเงียบไปสักพักจนเชสเกือบจะหมดความอดทน แม้หัวหน้าของเดอะฮิลล์จะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าอยู่เสมอ ๆ แต่ก็ใช่ว่าเจ้าตัวจะเป็นคนใจเย็นอะไร ตรงกันข้ามใบหน้ายิ้มแย้มของเจ้าตัวต่างหากที่อันตราย ไหนจะคำพูดหว่านล้อมที่เกลี้ยกล่อมและล่อลวงหลายคนมานักต่อนัก

“กบฏ..”

“หืม?”

“ก็ตามที่พูด.. นายไม่เข้าใจอะไร” ใบหน้าถือดีแบบนี้มันน่าจับไปโยนทิ้งไว้ในแบล็คฟอเรสต์ให้รู้แล้วรู้รอด “ได้ยินแบบนี้แล้ว นายจะส่งฉันกลับไปไหมล่ะ”

“งั้นลองบอกเหตุผลที่ฉันต้องส่งนายกลับไปมาสักข้อสิ”

“นายจะเดือดร้อนถ้ามายุ่งกับฉัน..”

“เป็นเหตุผลที่ฟังดูน่าตื่นเต้นดี”

ประหลาดคน คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของแอชเชอร์อย่างไม่ต้องคิดไตร่ตรองเมื่อได้ฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูด นอกจากจะไม่ตื่นเต้นแล้วคนตรงหน้ายังแสดงสีหน้าที่ไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ

“นายหมายความว่ายังไง”

“ฉันจะตอบก็ต่อเมื่อนายยอมบอกชื่อของนาย...”

แค่คำถามง่าย ๆ ก็กลับทำให้แอชเชอร์รู้สึกคิดหนัก เฮนริคมักจะบอกกับแอชเชอร์เสมอว่าไม่ควรแสดงตัวตนของตัวเองให้คนอื่นรู้ ไม่ว่าจะทั้งในแดนเหนือหรือแดนใต้เองก็ตาม

“นายคงไม่คิดที่กำลังจะโกหกฉันหรอกใช่ไหม”

คำโกหกที่ยังไม่ทันได้คิดถูกดักด้วยคำพูดของอีกฝ่ายเสียจนอัลฟ่าหนุ่มเมินหน้าหนี

“แอชเชอร์..”

ถ้าหากไม่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้หนทางแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าคนอย่างแอชเชอร์จะยอมทำตามคำขู่ของใครง่ายๆ

“ตระกูล?”

“เลสลีย์”

“ที่แท้ก็พวกเลสลีย์...” คำที่หลุดออกจากปากของอัลฟ่ากลิ่นไม้สนตรงหน้าดูประชดประชัน จนคนฟังจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายนิ่งโดยไม่ยอมหลบตา

“เลสลีย์แล้วมันยังไง?” แอชเชอร์ถามเสียงขุ่น

“เลสลีย์ก็คือเลสลีย์ ต้องให้ฉันพูดหรือว่าเป็นอย่างไร”

“แล้วนายเป็นใคร ทำไมถึงช่วยฉัน”

“คนเก็บของป่า..”

“เก็บของป่าบ้าบออะไรของนาย เลิกกวนประสาทฉันสักที”

“มีแรงพูดขนาดนี้แสดงว่าร่างกายแข็งแรงใช้ได้นี่” อัลฟ่าแดนใต้ออกนอกหัวข้อสนทนาอีกครั้ง ไม่สิ เรียกว่าตั้งใจกวนประสาทต่างหากถึงจะถูก

“แล้วมันแปลกตรงไหนที่ร่างกายของอัลฟ่าอย่างฉัน มันจะรักษาตัวได้เร็ว”

“อ่อ.. ฉันลืมบอกไป”

“!!!”

“นายหลับไปสองวันเต็ม” เหมือนเชสจะได้ยินเสียงของไฟที่กำลังไหม้มาจากอัลฟ่าตัวขาว เพราะหลังจากที่เจ้าตัวพูดแบบนั้นออกไป ใบหน้าหล่อของอัลฟ่าอวดดีก็พานบิดเบี้ยวแถมยังแดงก่ำเพราะความโกรธ

นับหนึ่งถึงสิบซะแอชเชอร์ อดทนเข้า.. ยังไงคนตรงหน้าก็ช่วยเหลือตัวเองไว้

“สงสัยจะไม่ตลก..” เชสหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะเปลี่ยนมานั่งหลังตรงแล้วพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีจริงจัง

“ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด เผื่อนายจะลืม...”

“พวกคนแดนเหนือนี่เป็นแบบนายหมดเลยหรือเปล่า? เจอกี่ครั้งก็อีหรอบนี้ทุกที”

“แล้วพวกคนแดนใต้แบบนายกวนประสาทแบบนี้เหมือนกันใช่หรือเปล่าล่ะ?”

ช่างยอกย้อนสมเป็นเลสลีย์

“น่าเสียดายที่นายโอหังไม่เท่าพี่ชาย”

‘ถ้านายน้อยรอดก็จงจำไว้ว่าคุณชายจะต้องเป็นคนที่เสียสละ’

‘แต่ฉันไม่คิดว่า ริโอจะกล้าทำอะไรพี่ชายฉันหรอกนะเซป..’

ประโยคสนทนาสุดท้ายที่เซบาสเตียนสนทนากับแอชเชอร์ ย้อนกลับเข้ามาในหัวของแอชเชอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากนั่นไม่ใช่คำขู่ มันก็คงเป็นเรื่องจริงที่แสนตลกร้าย

อึก

เชสสังเกตท่าทางของอัลฟ่าตัวขาว จนสรุปได้ว่าคำว่าพี่ชายคงจะกระทบจิตใจของคนเจ็บไม่น้อยถึงทำให้ใบหน้าดูดีนั่นบิดเบี้ยว สันกรามคมขึ้นนูนชัดเมื่ออีกฝ่ายขบกรามจนดังกรอด ๆ ไหนจะฝ่ามือที่กำหมัดแน่นเข้าหากัน ท่าทางถอดแบบไม่มีผิดจากพี่ขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่ทั้งหมดแต่ก็คล้ายกันอย่างไม่ต้องแปลกใจ

“อาเธอร์เป็นอย่างไรบ้างล่ะ นับ ๆ ดูแล้วฉันก็ไม่เห็นหน้าหมอนั่นมาเกือบจะสองปีได้แล้ว”

“ก็อาจจะดีหรือไม่ก็ตรงข้าม”

“อย่าบอกนะว่ากลายเป็นกบฏกันไปหมด..” เชสเอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนสงสัย “ถ้าให้เดาก็คงจะหนีไม่ต่างจากนาย”

“ไม่...” ตาคู่สวยของอัลฟ่าแดนเหนือทอดมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะขยับปากพูดต่อ “ฉันไม่รู้..”

“ประเด็นนี้คงทำให้นายสะเทือนใจ เอาเป็นว่าไว้นายโอเคขึ้นกว่านี้เราค่อยมาคุยกันอีกทีก็แล้วกัน”

“แล้วจะให้ฉันเรียกนายว่าอะไร”

“เกือบลืมไปเสียสนิท..” อัลฟ่ากลิ่นไม้สนหัวเราะในลำคอ “เชส ไทเลอร์ หัวหน้าหน่วยป้องกันเดอะฮิลล์”

“!!!”

“ยินดีที่ได้รู้จัก แอชเชอร์ เลสลีย์”

 

 

HASHTAG : #youngmastermn

 

 

 


 


 


 


 




 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.147K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,777 ความคิดเห็น

  1. #3776 EunZen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 01:31
    เจอกันแล้วววว ขอบคุณที่ยัยน้องหนูปลอดภัย
    #3,776
    0
  2. #3773 beblueberyies (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 11:11
    นายเชสแสนเท่มากกิ้ด
    #3,773
    0
  3. #3770 Sket-D (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 09:26
    ความยิ้มๆแต่ร้ายเงียบของเชสนี่มัน;-; กร๊าวใจมาก น่าติดตามต่อมากๆ ชีวิตเชสจะวุ่นวายต่อไปอะไรยังไง รอดู แงง
    #3,770
    0
  4. #3768 Oywctmw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 00:05
    รอบ2ๆๆๆ ชอบมั่กกกก❤️
    #3,768
    0
  5. #3720 __0997 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 13:09
    คุณพระเอกสุดเท่ห์ อ้ยยย ชอบพระเอกของเรื่องนี้ทั้งสองคนเลย(นายน้อยก็เป็นพระเอกสำหรับเรานะ) คาแรคเตอร์ดีมากกกกกก ไม่หลุดเลยอ่ะ ความหยิ่งที่หยิ่งมาตั้งแต่ตอนแรกกับความกวนประสาทแบบรว้ายๆๆ มันดูรู้ทันกันไปหมดเลย ไอเลิ้ฟคาแรคทุกคนมากๆๆโดนเด่นมากไม่มีใครจมเลย เราจำตัวหลักได้หมด(เท่าที่ออก) สุดยอดเลยค่ะ
    #3,720
    0
  6. #3718 baektoong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 19:26
    ความหยิ่ง vs ความกวนประสาท555
    #3,718
    0
  7. #3708 SophJee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 22:29
    รักความเย่อหยิ่งของนายน้อยมาก สมน้ำสมเนื้อกับความกวนประสาทของนายเชส
    #3,708
    0
  8. #3581 KimCho (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 17:43
    ปมเยอะมาดอ้ากกกกหนักๆทั้งนั้น ชอบๆค่ะ555 ความนายน้อยหยิ่งและความกวนของนายไม้สน
    #3,581
    0
  9. #3569 pspspsps (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 05:00
    ไม่คิดว่าเชสจะมากวนแบบนี้ ชอบพล้อตมาาาาากกกกปมพันเย้อแย้ชอบมากมากๆๆๆๆๆค่ะY___Y
    #3,569
    0
  10. #3548 doraaung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 00:05
    ให้ตาย ชอบ ครก ของทั้งสองคนมาก ฮือออออ น้ำตาจะไหล เป็นมินโน่ในแบบที่โคตรชอบ ปมเยอะแยะไปหมดเลยนะ หนักหน่วงพอสมควร แต่ว่าๆ สนุกมากเลยค่ะ เลิฟเลยยย

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #3,548
    0
  11. #3479 fararaferren (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 11:55
    โอ้ยยย ชอบความกวนประสาทของนาง แหย่แมวระวังแมวข่วนกน้านะคะคุณเชส
    #3,479
    0
  12. #3472 Oywctmw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 00:56
    ไม่เคยอ่านโอเมก้าเวิสเลย แต่น่าสนใจอ่า
    #3,472
    0
  13. #3422 lopenav (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 18:16
    เชสหล่อมากกกกกกกกก พ่อไม้สนซีดาร์ ความร้อนแรงของนายกำลังเผาคนอ่าน
    #3,422
    0
  14. #3410 กินเล่นเที่ยว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 00:16
    ไดอะล็อคฟาดกันมันส์หยดมากขาาา สื่อถึงความอคติต่อกันของทั้งสองดินแดนได้อย่างแนบเนียนเลย แบบว่าดูก็รู้ว่าไม่ชอบกัน แต่หลังจากนี้ก็คงเปลี่ยนไปเป็นรัก55555
    #3,410
    0
  15. #3407 nmisthebest (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:43
    ไทเลอร์กวนประสาทมาก555555 อีกคนก็หยิ่งทะนง ละก็ชอบภาษามากนะคะ บรรยายได้ลื่นไหลมากเลยU___U
    #3,407
    0
  16. #3328 ปงจี้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 00:46
    กวนประสาทมาก โอ๊ยยยย555555555555 แต่ตอนนี้คือพี่อาเธอร์จะเป็นไงบ้าง;-;
    #3,328
    0
  17. #3111 ineedmoney (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 22:38
    ชอบมาก แง พระเอกกวนตีนกับนายเอกหยิ่งๆนี่ดีจริงๆ แอชกับอาเธอร์พี่น้องคู่นี้โดนแยกกันรึป่าว รึเกิดอะไรขึ้นนะ
    #3,111
    0
  18. #2788 kiki3k (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 14:44
    ประเทศอ่อนไหววว
    #2,788
    0
  19. #2784 pplinyeol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 01:41
    แสนจะเท่แอแงงงงงงงงงงงง
    #2,784
    0
  20. #2700 firstchxnx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:51
    ตกใจอะไรค้าบผม
    #2,700
    0
  21. #2675 เกรดสี่ที่หายไป_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:48
    เซปป ไอเจ้าตัวร้ายยยย ลืมแล้วว่าเคยได้เตอกับเชสมั้น ;_;
    #2,675
    0
  22. #2640 flufffyfluffjj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:21
    เชสกวนจนแอชเชอร์ลืมขอบคุณที่มาช่วยแล้วเนี่ย​ 5555555555​
    #2,640
    0
  23. #2618 SUCHA_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:10
    เชสกวนประสาทมาก ถ้าเป็นแอสเชอร์คือกำหมัดทั้งวัน ก็คืออาเธอร์มาจากแดนเหนือเหมือนกัน เป็นพี่ชายแอสเชอร์ เคยมาที่เดอะฮิลล์ แต่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นงี้
    #2,618
    0
  24. #2590 ❥rainywinter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:06
    5555 เอ็นดูความหยิ่ง ฟื้นตัวเร็งแต่หลับไป 2 วันเต็ม น้องแอชชชชชช
    #2,590
    0
  25. #2574 happy.n (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 17:01
    เชสกวนมากๆเลย ขำเวลาคุณเค้าต่อปากต่อคำ 😂
    #2,574
    0