[ #MINNO ] | Young Master ¦ True Alpha x Alpha [END]

ตอนที่ 16 : {SPECIAL} Young Master : BLUEBELL

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 893 ครั้ง
    3 ก.ค. 62




TALK : เนื้อหาในตอนพิเศษนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆทั้งสิ้นกับเนื้อเรื่องหลักนะคะ ////
** เป็นตอนพิเศษที่เราเคยเปิดรีเควสไว้นะคะ เราเลือกของคุณ @raknongjenonaka ที่เสนอโมเมนต์หวานๆสไตล์ของคุณเชสมาเป็นธีมแต่งตอนพิเศษนี้ หากทำได้ไม่ดีหรือมีข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ เราพยายามเต็มที่แล้ว ฮื้อออ ปกติแต่งแต่คุณเค้าแบบกวนๆปากไม่ค่อยดี พอมาแต่งแบบหวานๆเล่นเอาไม่ชินเหมือนกัน ยังไงก็ฝากคุณเชสกับน้องแอชด้วยนะงับ (♥→o←♥) ปล.อาจจะหวานไม่มาก แต่หวานแบบนี้ล่ะเนอะที่เป็นสไตล์ของคุณเชส แล้วก็ขอบคุณสำหรับธีมของทุกคนที่เสนอกันมาด้วยนะคะ ถึงแม้อยากจะแต่งให้หมดแต่ก็ต้องเลือกจริงๆค่ะ T-T**


















หนึ่งในสิ่งที่แอชเชอร์ไม่เคยได้รับรู้เกี่ยวกับเดอะฮิลล์เลยก็คงเป็นเรื่องของซีเคร็ทการ์เดน ใครจะไปคาดคิดกันว่าในหน่วยป้องกันของแดนใต้จะมีพื้นที่ที่สวยงามเหมือนภาพวาดให้ได้ประหลาดใจ



คำบอกเล่าจากปากของพวกอัลฟ่าภายในหน่วยเดอะฮิลล์นั้นคงเป็นคำพูดที่ไม่สามารถจะอธิบายความสวยงามของฤดูใบไม้ผลินี้ได้ ถ้าหากอัลฟ่าแดนเหนือนั้นยังไม่ได้สัมผัสพวกมันด้วยตัวเอง... 



ฤดูใบไม้ผลิที่เข้ามาเยี่ยมเยียนเดอะฮิลล์ทำให้ต้นไม้นานาชนิดเริ่มผลิใบใหม่ หมู่มวลดอกไม้เองก็บานสะพรั่งแข่งกันอวดโฉมสีสันละลานตา ฤดูที่ไม่ต่างจากสัญลักษณ์ของหน้าหนาวที่ผ่านพ้นไปเปรียบเสมือนกับการเริ่มต้นใหม่ที่ใครหลายคนต่างเฝ้าคอย และแอชเชอร์ เลสลีย์เองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ปราถนาและเฝ้ารอฤดูใบไม้ผลิของแดนใต้เช่นกัน 



ในระหว่างช่วงกินมื้อเช้าของวันใหม่ที่เริ่มต้นเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิก็ทำให้บริเวณโรงอาหารรวมนั้นคราคร่ำไปด้วยคนในหน่วยที่ต่างออกมาหาอะไรกินกัน ซึ่งในกลุ่มนั้นก็คงรวมไปถึงเลสลีย์และหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เช่นกัน 



โต๊ะไม้ที่ทำมาจากไม้เนื้อแข็งถูกจับจองกันให้แน่นขนัด ซึ่งก็ยังนับว่าโชคดีที่ยังพอมีที่เหลือสำหรับพวกเขา ถึงแม้เชส ไทเลอร์จะเป็นหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์แต่เท่าที่ผ่านมาแอชเชอร์เองก็ไม่เคยเห็นว่าเจ้าตัวจะใช้อำนาจอะไรเพื่อให้ได้อภิสิทธิ์มากกว่าคนในหน่วย 



โต๊ะกินข้าวที่ใช้นั้นก็แบ่งสรรปันส่วนกันโดยไม่แบ่งสถานะ แม้ตอนแรกๆจะแปลกใจไม่น้อยนัก แต่พอได้เห็นความเป็นอยู่ของคนในหน่วยแล้วก็ทำให้อัลฟ่าแดนเหนือรู้สึกถึงความสนิทสนมกันไม่น้อย 



ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเชส ไทเลอร์ จำคนในหน่วยตัวเองได้เกินครึ่งของคนทั้งหมด หรือ ถึงแม้จะจำชื่อไม่ได้แต่แอชเชอร์ก็ยังเห็นความทรงจำบางอย่างที่หัวหน้าหน่วยนั้นเก็บเอามาจนเรียกได้ว่าเป็นความใส่ใจ 



"ดีใจออกนอกหน้าเชียวนะเลสลีย์" อัลฟ่าตัวสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยทักคนที่กำลังนั่งเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ย ท่าทางที่ดูมีความสุขอย่างชัดเจนใครกันจะอดทักได้ ยิ่งเป็นแอชเชอร์ เลสลีย์ด้วยแล้วล่ะก็ นี่มันเรื่องน่าตื่นเต้นชัดๆ 



"ใครว่า ฉันก็แค่คิดว่าวันนี้รสชาติอาหารดีกว่าทุกวันก็เท่านั้น" 



ลูอิส เชอร์ชิลล่ะอยากจะหัวเราะออกมาดังๆกับคำตอบของเลสลีย์คนเล็กเสียจริง  ตั้งแต่กินข้าวด้วยกันมาไม่ว่าจะกี่มื้อต่อกี่มื้อ ลูฟก็เห็นตลอดว่าแอชเชอร์น่ะดูอร่อยไปกับของกินตรงหน้าเสียทุกอย่าง แม้มันจะไม่ใช่อาหารเลิศรสอย่างที่เจ้าตัวเคยได้กินก็ตาม



"กินขนาดนั้น ระวังจะได้โดนเชสจำกัดอาหารเข้าให้อีกล่ะ" สุดท้ายลูฟก็อดแหย่อัลฟ่าแดนเหนือไม่ได้  พูดจบอัลฟ่าตัวสูงก็เหลือบมองเพื่อนสนิทที่ยังคงนั่งกินอาหารเงียบๆอยู่ข้างเลสลีย์ 



"อย่าหาเรื่องให้ฉันนักเลยลูฟ" คนที่ถูกกล่าวถึงเอ่ยปรามเพื่อนสนิทที่ดูจะสนุกเสียจริงกับการที่ได้แกล้งเลสลีย์แล้วเอาชื่อของตัวเองเข้าไปเกี่ยวด้วยในบทสนทนา 



"ห้ามนายมายุ่งกับเรื่องกินของฉันนะ ไทเลอร์!" คนที่จริงจังกับเรื่องอาหารยิ่งกว่าใครหันมาแยกเขี้ยวใส่หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ นี่ถ้าขู่ได้เหมือนกับเกรย์วูล์ฟล่ะก็ป่านนี้เลสลีย์ก็คงทำไปแล้ว 



"แล้วที่ผ่านมาฉันได้ทำอีกไหมล่ะแอชเชอร์" ทรูอัลฟ่าหนุ่มหันหน้ามาถามคนตัวขาวข้างๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ 



"บอกว่าอย่าเรียกแอชเชอร์.." 



ยอมรับเลยว่าเลสลีย์คนเล็กนั้นไม่คุ้นชินเสียเลยกับการที่หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์เปลี่ยนมาเรียกชื่อของตัวเองแทนชื่อตระกูล 



"ก็นายชื่อแอชเชอร์ เรียกแอชเชอร์ก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือ.." 



รอยยิ้มบางๆที่ประดับอยู่บนริมฝีปากสีเข้มกับดวงตาคมที่จ้องมองมาทำให้เลสลีย์คนเล็กหันหน้าหนีมาทางลูฟที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในทันที  ตาเรียวสวยที่มีนัยน์ตาสีอ่อนเป็นเอกลักษณ์นั้นดูวอกแวกเสียจนลูฟได้แต่ขำเบาๆ 



"อะแฮ่ม! ฉันว่าวันนี้ขนมปังมันแข็งไปเนอะเลสลีย์" แต่ลูฟก็ยังคงใจดีพอที่จะช่วยเบี่ยงเบนบทสนทนาที่เลสลีย์นั้นไม่รู้จะต่อยังไงกับเพื่อนตัวเอง



"ก็แข็งแบบนี้ทุกวัน นายก็กินดีๆซะสิ" นอกจากจะไม่รับมุกแล้วเลสลีย์ยังคงค่อนขอดคนที่แกล้งทำเป็นติดคอเข้าให้จนเจ้าตัวได้แต่เคี้ยวขนมปังในปากหงับๆ 



"ต้องให้ช่วยทุบหลังไหมล่ะลูฟ" โจชัวที่นั่งฟังอยู่สักพักเอ่ยยิ้มๆ พลางยกมือเตรียมจะทุบเข้าที่หลังของลูฟซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ 



"ฉันน่าจะตายเพราะโดนนายทุบมากกว่าขนมปังติดคอแล้วล่ะ" อัลฟ่าตัวสูงถึงกับขยับก้นหนีออกมาห่างๆ เพื่อนสนิทอีกคนโดยไม่ลืมคว้าชามอาหารของตัวเองมาด้วย 



"แล้วนี่วันนี้นายว่างหรือเชส ถึงจะได้พาเลสลีย์ไปที่สวน" โจชัวอ้าปากถามทรูอัลฟ่าที่ยังคงนั่งกินข้าวเงียบๆ ซึ่งเจ้าตัวก็ทำเพียงแค่เหลือบมองอัลฟ่าแดนเหนือเล็กน้อย 



"ฉันสัญญากับเลสลีย์เอาไว้.." คนตัวขาวแอบบึนปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินไทเลอร์พูดแบบนั้น "จริงไหม?" 



"นายแค่เคยบอกฉันไว้ว่าจะพาไป... ไม่ได้สัญญาสักหน่อย"  



"ก็นั่นแหละที่เรียกว่าสัญญา" เชสย้ำอีกครั้งซึ่งแอชเชอร์เองก็ได้แต่มองตาปริบๆเพราะไม่รู้จะเถียงอะไรกับอีกคน 



"สัญญาก็สัญญา.."



"เชื่อเถอะว่าถ้าได้เห็นแล้วจะต้องอึ้ง นายต้องไม่เคยเห็นในแดนเหนือแน่ๆ" โจชัวว่า 



"พูดเสียขนาดนี้ ฉันว่าใจเลสลีย์คงลอยไปอยู่ที่ซีเคร็ทการ์เดนแล้วล่ะมั้งโจชัว" ลูฟเอ่ยพลางมองคนตัวขาวที่มีท่าทีสนอกสนใจ ยิ่งฟังคำพูดจากคนอื่นมาเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้แอชเชอร์ใคร่ที่จะอยากรู้และอยากเห็นสิ่งที่พวกคนในแดนใต้พูดถึง 



"เห็นฉันอยากเห็นเข้าหน่อย ก็แกล้งกันจังนะ" เลสลีย์คนเล็กว่าเสียงขุ่นพลางย่นจมูกด้วยความเคยชินยามเวลาที่เจ้าตัวโดนแกล้ง "คอยดูนะ ฉันจะให้เซเบอร์งับๆนายแน่ลูฟ!"



"ฉันเป็นมิตรกับเจ้าตัวเล็กนั่นแล้วเถอะ อย่าเอามาขู่กันเสียให้ยาก" ถึงจะเคยโดนงับให้กลัวไปสักพักใหญ่ก็เถอะ แต่ตอนนี้น่ะลูฟเองก็มั่นใจเหมือนกันว่าตัวเองนั้นค่อนข้างจะเข้ากันได้ดีกับไอ้เจ้าตัวเล็กของเลสลีย์ได้ไม่น้อย 



"งั้นฉันจะสั่งร็อคกี้แทน"



"นายสั่งให้มันเลิกแกล้งนายให้ได้ก่อนจะดีกว่านะ ได้ข่าวว่าเมื่อวานก็แอบเอาซองใส่มีดนายไปแทะเล่นซะเยินเลยนี่" 



เลสลีย์คนเล็กแอบฮึดฮัดนิดๆ เมื่อหาทางเอาคืนเชอร์ชิลไม่ได้ ที่สำคัญคนที่นั่งข้างตัวก็ดูจะตลกเหลือเกินที่เห็นตัวเองเถียงกับลูฟจนคอเป็นเอ็น 



"ขนาดไทเลอร์ยังสั่งมันไม่ค่อยได้ นับประสาอะไรกับฉันล่ะที่จะไปสั่งร็อคกี้" 



"จริงๆ แล้วฉันว่าร็อคกี้ฟังนายมากกว่าฉันเสียอีก" ไทเลอร์เอ่ยบอกพลางวางช้อนในมือลง "ติดนายแจขนาดที่ชอบไปนอนในห้องด้วยขนาดนั้น" 



ทั้งวูล์ฟด็อกทั้งคนที่นอนอยู่ด้วยกันจนบางทีเชสก็เริ่มจะแยกไม่ออกแล้วว่าขาวไหนคือขาวคน หรือ ขาวไหนคือขาวของเจ้าขนปุย 



"ก็ฉันสงสารนี่ นายให้มันนอนนอกห้องแบบนั้นก็หนาวแย่น่ะสิ"



เหตุผลของเลสลีย์ทำให้คนที่นั่งร่วมบนโต๊ะอาหารยกยิ้มมุมปากอย่างไม่ได้นัดหมาย ท่าทางว่าเจ้าตัวคงจะลืมไปหรือเปล่าว่าขนหนาๆของเจ้าขนปุยนั่นน่ะสามารถสร้างความอบอุ่นให้ร่างกายมากแค่ไหน อีกอย่างพวกมันก็เป็นสัตว์ที่ทนต่อความหนาวเป็นพื้นฐานด้วย 



"สักวันการ์เดียนของนายคงได้เปลี่ยนเจ้านายใหม่แน่ๆว่ะเชส" เชอร์ชิลตัวดียังคงไม่วายแซว 



"แต่ก็แปลกดีที่นายดูเข้ากันได้ดีกับเจ้าพวกนั้น" โจชัวยกแขนขึ้นเท้าคาง พลางจ้องอัลฟ่าแดนเหนือที่เริ่มคิ้วชนกัน "ขนาดฉันที่ดูแลพวกมันบ่อยๆ ยังไม่ได้ขนาดนายเลย"



ทรูอัลฟ่าหนุ่มได้แต่ส่ายหัวน้อยๆ กับคำพูดของเพื่อนตัวเอง เลสลีย์เองก็คงไม่รู้ตัวหรอกว่าการที่เจ้าตัวมักจะหลุดท่าทางอะไรแปลกๆมานั้นมันยิ่งทำให้ทั้งลูฟและโจชัวชอบที่จะคอยแหย่ รวมไปถึงเชส ไทเลอร์ เองก็ด้วย



"อย่าไปสนใจพวกนี้เลยน่ะ กินอาหารก่อนที่จะเย็นหมดดีกว่า" เจ้าของผิวสีแทนเลื่อนชามอาหารให้เข้าไปใกล้คนตัวขาวมากขึ้น ซึ่งเจ้าตัวก็แอบเบะปากน้อยๆก่อนจะลงมือกินอาหารตรงหน้าต่อจนกลับมาแก้มตุ่ยเหมือนเดิม 



"ไม่จำกัดอาหารฉันให้ผอม ก็กะจะขุนให้อ้วนเลยหรือไงเนี่ย" 



อันที่จริงแล้วอาหารที่โรงกลางมันก็ดูน่าอร่อยขึ้นอยู่พอตัวเวลาที่ได้เห็นแอชเชอร์ เลสลีย์ กินในความคิดของหัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ 



"ทีอาหารเพื่อนคนนี้จะเย็น ไม่เห็นสนใจกันเลย โจชัว.."  ลูฟทำเป็นเอ่ยลอยๆขึ้นมาราวกับคุยกับโจชัว แต่เชสเองก็สามารถรับรู้ได้ว่าไอ้เพื่อนตัวดีน่ะกำลังล้อเลียนตัวเอง 



"กินๆเข้าไปเถอะลูฟ งานมีต้องทำอีกเยอะ" แต่ทว่าโจชัวเองนอกจากจะไม่รับมุกแล้วก็ยังแกล้งเหยียบขาของลูฟที่อยู่ใต้โต๊ะเสียด้วย



"โอ๊ย! เหยียบกันมาได้ รองเท้านายไม่ใช่เบาๆ" ลูฟบ่นอุบ 



"ถ้าไม่โวยวายคงไม่ใช่นายสินะเชอร์ชิล" แอชเชอร์ว่าเหน็บเข้าให้ 



"รีบๆกินเข้าเถอะน่าเลสลีย์ อยากไปดูซีเคร็ทการ์เดนนักไม่ใช่หรือไง" คำพูดของลูฟยังคงเป็นผลทำให้อัลฟ่าแดนเหนือหันมาสนใจอาหารตรงหน้า ท่าทางคงจะไปฟังพวกคนในหน่วยพูดเอาไว้มากเป็นแน่ 







ใช้เวลาไม่นานทั้งหมดต่างก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง  ด้านลูฟกับโจชัวก็เดินกอดไหล่กันเข้าไปในหน่วย ส่วนทางด้านหัวหน้าหน่วยและอัลฟ่าแดนเหนือก็เดินทอดน่องกันไปตามทางเดินเพื่อไปยังบริเวณด้านหลังของเดอะฮิลล์ 



จากฤดูหนาวที่ผ่านไปทำให้ต้นไม้ที่เคยไร้ชีวิตชีวานั้นกลับมามีชีวิตดั่งเคย  ความรู้สึกที่ได้เห็นนั้นหากเทียบกันแล้วแอชเชอร์ก็ขอลงความคิดเห็นว่าเดอะฮิลล์นั้นเหมาะกับชีวิตมากกว่าหิมะสีขาวอย่างเช่นแดนเหนือ  จะเรียกได้ว่าต้นไพน์สีเขียวขจีกับกลิ่นอายของความอบอุ่นนั้นบ่งบอกถึงที่นี่ได้ก็คงจะเป็นเรื่องที่ไม่ผิดนัก 



เพราะตั้งแต่ที่แอชเชอร์ได้มาอยู่จนถึงตอนนี้ ที่นี่ก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด... แม้กระทั่งในคืนที่หนาวเหน็บของเดอะฮิลล์เขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเสียจนร้อนผ่าว



กลิ่นไม้สนซีดาร์ที่เป็นกลิ่นประจำกายของคนที่เดินเคียงคู่อยู่ด้านข้างยังคงส่งกลิ่นหอมลอยแตะจมูกให้แอชเชอร์ได้กลิ่นอยู่ตลอด  กลิ่นที่เจ้าตัวคุ้นชินเสียจนเลิกย่นจมูกเวลาอีกฝ่ายเข้าใกล้ ไม่ใช่ว่าเหม็นแต่เพราะเมื่อไหร่ที่เชส ไทเลอร์ เข้าใกล้นั้นมันก็พาลทำให้แอชเชอร์รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเสียทุกที 



"ลองคิดหรือยังว่าจะได้เห็นอะไรบ้างน่ะเลสลีย์" ทรูอัลฟ่าหนุ่มเป็นคนเปิดปากชวนคุยเพื่อไม่ให้เงียบจนเกินไป ซึ่งมันก็มักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอยามที่อยู่ด้วยกันสองคน หนึ่งสิ่งที่แอชเชอร์ เลสลีย์ นั้นไม่ค่อยจะเก่งเสียเท่าไหร่ก็คงเป็นการชวนคุย



"ถ้าคาดหวังมากไป ฉันจะผิดหวังหรือเปล่า" 



แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่ได้จริงจังเสียเท่าไหร่ แต่เมื่อคนเราคาดหวังไปแล้วยังไงเสียมันก็มีเพียงไม่กี่ผลลัพธ์หรอกที่จะออกมา 



"ถ้าแบบนั้นไม่คาดหวังเพื่อที่จะไม่ผิดหวัง ไม่ดีกว่าหรือ" 



"ถ้าเรื่องนี้มันห้ามกันได้ง่ายๆ ก็คงจะดีน่ะสิ" เจ้าของสีผิวขาวซีดเหมือนดอกแม็กโนเลียสีขาวทำให้ทรูอัลฟ่าหนุ่มอดนึกถึงความแข็งแกร่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความสวยงามไม่ได้ "อีกอย่างคนเราก็ควรจะมีคาดหวังเพื่อเป็นแรงผลักดันนะไทเลอร์" 



"งั้นฉันก็คงเป็นคนที่แปลก.."



"ยังไง?" 



ใช่ว่าทุกครั้งที่สนทนากันพวกเขาทั้งสองจะคอยเหน็บแนมกันเสียเมื่อไหร่ ถ้าไทเลอร์ไม่กวนประสาท หรือ ไม่พูดจาเย้าแหย่ให้เลสลีย์คนเล็กหัวเสีย ก็ไม่มีทางหรอกที่คนตัวขาวจะยียวนกวนประสาทกลับมา มิหนำซ้ำบทสนทนาที่ไร้ความขัดแย้งของทั้งคู่ก็ดูจะไปได้ดีมากกว่า 



"เพราะฉันไม่เคยคิดจะคาดหวังอะไรอีก  อย่างที่ไม่เคยคาดหวังในคำตอบของนาย" 



คำตอบที่ไทเลอร์พูดถึงนั้นทำให้เลสลีย์คนเล็กขบกัดริมฝีปากของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ที่เริ่มพัฒนาของทั้งอัลฟ่าแดนเหนือและทรูอัลฟ่าต่างเป็นเรื่องที่ค่อยๆแปรเปลี่ยนไปตามฤดูกาลซึ่งเปลี่ยนไป ไม่ได้รีบร้อนหรือเร่งรัดจนทำให้ไม่สบายใจ



เชส ไทเลอร์ เองก็ไม่ได้สร้างความอึดอัดอะไรให้กับแอชเชอร์ การปฏิบัติตนที่ยังคงเหมือนเคยแต่กลับเป็นแอชเชอร์เองที่พึ่งสังเกตว่าแววตาที่เจ้าตัวมักจะมองว่ามันมีแต่ความเจ้าเล่ห์นั้น แท้จริงแล้วมันกลับมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ที่ทำให้บ่อยครั้งอัลฟ่าแดนเหนือนั้นไม่สามารถมองตาของอีกฝ่ายได้ 



"ที่ไม่ได้คาดหวังเพราะนายรู้คำตอบอยู่แก่ใจแล้วหรือเปล่า" เจ้าของใบหน้ารูปสลักหันใบหน้ามาถามคนข้างๆก่อนจะยกยิ้มบางๆ 



"คำตอบอะไรกัน?" ไทเลอร์ไม่ใช่คนโง่ แต่ก็มักจะชอบทำเป็นซื่อบื้ออยู่ทุกทีในเวลาที่ไม่สมควร "ฉันไม่เห็นจะรู้ นายช่วยบอกให้ฟังหน่อยไม่ได้หรือ?" ท้ายประโยคที่ไทเลอร์ใช้น้ำเสียงออดอ้อนนั้นเรียกสองแก้มขาวของแอชเชอร์ให้ขึ้นสีระเรื่อในทันที



"ใครจะพูด.." แก้มขาวที่กำลังเห่อร้อนนั้นถูกแตะสัมผัสเบาๆจากนิ้วมือของทรูอัลฟ่าที่ยื่นมาเกลี่ยแก้มจนทำให้ทั้งคู่ต่างหยุดก้าวเดิน นับว่าโชคดีที่ทั้งคู่เดินออกมาไกลมากพอแล้วที่จะรอดพ้นสายตาของคนในหน่วยเดอะฮิลล์ และนั่นก็ทำให้เชส ไทเลอร์กล้าที่จะเข้าใกล้แอชเชอร์มากขึ้น



"นายแก้มแดงบ่อยขึ้นทุกทีเวลาอยู่กับฉัน" 



คำกล่าวหาที่เป็นความจริงนั้นมีหรือที่อัลฟ่าแดนเหนือจะปฏิเสธได้.. ก็ในเมื่อแอชเชอร์ เลสลีย์มักจะแก้มแดงทุกทีเวลาที่อยู่กับไทเลอร์ 



"เพราะฉันร้อนต่างหาก นายก็รู้ว่าฉันขี้ร้อน" ก็ยังคงจะแก้ตัวด้วยเหตุผลที่พอจะนึกได้ 



"ร้อนเพราะอากาศ หรือ ร้อนเพราะอยู่ใกล้กับฉันกันแน่?" 



เสียงทุ้มของทรูอัลฟ่าหนุ่มเอ่ยถามคนแก้มแดงด้วยระดับเสียงที่ไม่ได้ดังมาก แต่กลับทำให้อัลฟ่าแดนเหนือได้ยินอย่างชัดเจน  ตาคมไล่มองตามเครื่องหน้าเจ้าของกลิ่นกุหลาบดามัสก์ช้าๆเพื่อฆ่าเวลาที่จะได้รับคำตอบจากริมฝีปากบาง



"ทำไมฉันต้องร้อนเพราะอยู่ใกล้นายกันด้วย" 



"แล้วไม่ใช่นายหรือที่เคยบอกว่าฉันเหมือนเตาผิง.." 



"ฉันก็พูดไปเรื่อย.. คะ แค่นั้น" 



คนตัวขาวตะกุกตะกักทันทีเมื่อนิ้วหัวแม่มือของไทเลอร์นั้นบดคลึงที่ริมฝีปากของตัวเอง ตาใสยังคงช้อนมองทรูอัลฟ่าหนุ่มที่กำลังล่อลวงตนเองให้ตกลงไปในหลุมพรางซึ่งเจ้าตัววางไว้อย่างตั้งใจ 



"ถ้าไม่อุ่นจริง.. นายคงไม่นอนซุกอกฉันทั้งคืนหรอกแอช



นอกจากไทเลอร์จะเรียกชื่อเล่นที่มีแต่คนในครอบครัวที่เรียกให้แอชเชอร์รู้สึกประหม่าแล้ว คำพูดของไทเลอร์เองก็ทำให้แอชเชอร์หวนนึกฤดูหนาวที่ผ่านมาอย่างช่วยไม่ได้  เตียงหลังใหญ่ที่ทั้งคู่ต่างเบียดกายเข้าหากันเพื่อหาความอบอุ่นนั้นยังคงเป็นสัมผัสที่ติดตราตรึงยากที่จะลบเลือน  อ้อมแขนแข็งแรงของทรูอัลฟ่าหนุ่มที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยนั้นกลายเป็นสิ่งเสพติดที่ทำให้แอชเชอร์ เลสลีย์รู้สึกขาดมันไม่ได้ 



"ไม่ต้องมามองกันแบบนี้เลยเชส" เสียงนุ่มเอ่ยกระเง้ากระงอดเมื่ออีกฝ่ายส่งสายตาชวนทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวมาให้ 



"แค่มองก็ไม่ได้หรือ?" หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ว่าในขณะที่ยังไม่ละมือออกจากใบหน้ารูปสลัก 



"จะมองทั้งวันเลยไหมล่ะ" คนตัวขาวประชดก่อนจะงับเบาๆเข้าที่นิ้วของทรูอัลฟ่าซึ่งยังคงบดคลึงริมฝีปากตัวเองไม่เลิก 



"เปลี่ยนเป็นนอนมองทั้งคืนคงจะดีกว่า.."



"อย่าพูดในสิ่งที่นายทำไปแล้วดีกว่าน่าเชส" 



"รู้ด้วยหรือว่าฉันนอนมองหน้านาย" ได้ฟังแบบนั้นแล้วแอชเชอร์ก็ถึงกับอยากร้องไห้ออกมาจริงๆ ความรู้สึกที่กำลังถูกไล่ต้อนจนแทบจะจนมุมมันเป็นสิ่งที่นับวันเชส ไทเลอร์ ยิ่งจะชำนาญมากขึ้นเรื่อยๆ 



"นายเล่นมองขนาดนั้น แล้วฉันจะหลับได้ยังไง" 



แอชเชอร์ล่ะอยากให้ไทเลอร์ได้ลองมาเป็นตัวเองบ้างเหมือนกัน จะได้เข้าใจว่าความรู้สึกประหม่าพวกนี้มันเป็นยังไง



"มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะฉันเองก็หยุดมองหน้านายไม่ได้ทุกทีเลยแอช" 



ก่อนที่แอชเชอร์จะได้พูดอะไรต่อไป ชั่ววินาทีที่หันหน้าหนีไปทางอื่นมันก็ทำให้เจ้าตัวถึงกับนิ่งงันเมื่อได้เห็นภาพของสิ่งที่ตัวเองรอคอย คงเพราะด้วยการพูดคุยกับไทเลอร์เองด้วยที่ทำให้แอชเชอร์ไม่ได้สนใจสักนิดว่าตัวเองนั้นเดินมาถึงไหนแล้ว ก่อนหน้านี้นอกจากมองหน้าไทเลอร์ก็คงมีแต่พื้นข้างหน้าเท่านั้นล่ะที่คนตัวขาวมอง 



ภาพของเนินเขาและป่ารอบๆ ที่เต็มไปด้วยสีน้ำเงินปนม่วงของดอกบลูเบลล์ จนแทบเรียกได้ว่าไม่ต่างจากผืนน้ำทะเล สีน้ำเงิน สีสันสวยงามของดอกไม้รูปร่างงองุ้มคล้ายกับระฆังที่อยู่ใต้ต้นไม้น้อยใหญ่จนละลานตา กลายเป็นภาพที่สวยงามจนไม่อาจจะละสายตาได้ 



ดอกไม้ที่หายากเพราะมักจะขึ้นตามป่าผลิใบที่มีความชื้นของแสงในระดับเหมาะสม อีกทั้งยังอวดโฉมความงามของมันเพียงแค่ไม่กี่วันจึงทำให้มันกลายเป็นดอกไม้ที่ใครๆก็ต่างเฝ้ารอที่จะได้ชื่นชมความงดงาม ไหนจะกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์นั้นชวนให้ต้องสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อสัมผัสความหอม



"ฉันเคยแต่ได้อ่านเรื่องของมัน แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้มาเห็นจริงๆกับตาตัวเอง" อัลฟ่าแดนเหนือว่าก่อนจะหันมามองทรูอัลฟ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ "ยังมีอะไรอีกไหมที่ฉันไม่รู้เกี่ยวกับที่นี่..."



"อะไรที่นายอยากรู้ ก็ค่อยๆเรียนรู้มันไป"  หากจะให้คนอื่นมาคอยบอกอยู่ตลอดนั้นมันก็คงไม่ใช่การเรียนรู้



"ถึงว่าทำไมพวกนั้นถึงได้บอกว่าฉันจะต้องตะลึง.. ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าที่นี่มีที่ๆสวยขนาดนี้" 



ขาเรียวยาวก้าวเดินเข้าไปใกล้กับพรมสีน้ำเงินม่วงที่เต็มไปด้วยดอกบลูเบลล์ จนในที่สุดอัลฟ่าแดนเหนือก็หยุดยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกบลูเบลล์ เสียงนกน้อยใหญ่ที่ส่งเสียงร้องกับสายลมเอื่อยๆที่คงพัดมาทำให้รู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด จนเหมาะสมที่จะเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การพักผ่อน



"แล้วนายรู้หรือเปล่าว่าดอกบลูเบลล์พวกนี้หมายถึงอะไร" 



"ไม่.." 



เชส ไทเลอร์ ไม่ได้ตอบอะไรนอกเสียจากจะยืนยิ้มให้กับอัลฟ่าแดนเหนือที่ทำหน้าตาสงสัยกับคำถามของตัวเอง 



"แล้วอยากรู้หรือเปล่า?" 



"อยากรู้อะไรจากนายก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนทุกที" แอชเชอร์ว่า 



"ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นเสียหน่อย" หัวหน้าหน่วยเดอะฮิลล์ว่าก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนตัวขาวที่ยืนมองดอกบลูเบลล์ด้วยความสนใจ "โดยเฉพาะกับนาย" วงแขนแข็งแรงที่สอดเข้ามาโอบรอบเอวคอดของเลสลีย์ทำให้เจ้าของผิวขาวถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน 



"จะกอดฉันขออนุญาตกันแล้วหรือไง" 



"อยากกอดก็คืออยากกอดไงแอช กอดกันแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันได้กลิ่นนายชัดขึ้น"



กลิ่นกุหลาบดามัสก์จากอัลฟ่าแดนเหนือยังคงเป็นกลิ่นที่หอมเสียจนไม่มีกลิ่นหอมไหนเทียบได้ กลิ่นประจำตัวที่เหมาะกับแอชเชอร์ เลสลีย์ ราวกับถูกสร้างมาเพื่อเจ้าตัวล้วนทำให้เชส ไทเลอร์หลงใหล ความเข้ากันได้ดีของกลิ่นป่าและกลิ่นดอกไม้มันยากที่จะปฏิเสธนัก 



"ที่ไม่ให้ใครพาฉันมาเพราะแบบนี้ใช่ไหม" 



"ที่ๆพิเศษก็ต้องให้คนที่พิเศษพามาไม่ใช่หรือ"  จมูกของทรูอัลฟ่าหนุ่มกดลงหอมที่ผมสวยของอัลฟ่าแดนเหนือเบาๆ ก่อนจะกระชับกอดคนในอ้อมกอดให้มากขึ้น 



"คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้ฉันใจเต้นได้หรือ" 



"เต้นไม่เต้น ตอนนี้ฉันก็ได้ยินก็แล้วกัน" เสียงทุ้มว่าก่อนจะหัวเราะเบาๆในลำคอเมื่อเห็นใบหูขาวแดงก่ำ 



"นายมันชอบแกล้ง.." อ้อมกอดของเชส ไทเลอร์ ตอนนี้แม้จะอบอุ่นแต่ก็ทำให้รู้สึกร้อนเหมือนหน้าร้อนอย่างไรอย่างนั้น 



"ไม่ได้แกล้ง.." เจ้าของผิวสีเข้มไล่จับมือเรียวสวยของอัลฟ่าแดนเหนือมาไว้ในมือก่อนจะเอ่ยต่อ "จริงๆแล้วน่ะ ดอกบลูเบลล์มันหมายถึงความซื่อสัตย์และจงรักภักดี



"แค่นั้นหรือ?"



"รวมถึงยังหมายถึงเกียรติที่คนๆหนึ่งจะยอมลดมันเพื่อใครสักคน.."



หากเป็นการบอกความหมายเพียงปกติทั่วไปก็คงไม่ทำให้หัวใจของแอชเชอร์เต้นถี่ระรัวเท่ากับยามที่ริมฝีปากสีเข้มนั้นกดจูบลงข้างขมับขาวหลังจากที่พูดจบ  ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั้งร่างกายซึ่งถูกถ่ายทอดมานั้นแอชเชอร์รับรู้ทุกความรู้สึกของไทเลอร์ได้ดี 



"รู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงนาย แอชเชอร์



"ฉันรู้มานานแล้วเชส" 



และมันก็คงจะไม่ผิดเช่นกันที่แอชเชอร์ เลสลีย์ จะตอบรับความรู้สึกของเชส ไทเลอร์ด้วยการหันกลับไปจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากสีเข้มของทรูอัลฟ่าหนุ่ม ก่อนจะเปลี่ยนจากจูบเพียงแค่สัมผัสบางเบาเป็นจูบลึกซึ้งที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของเชส ไทเลอร์ ที่ป้อนจูบหวานฉ่ำให้กับแอชเชอร์ เลสลีย์ จนคนตัวขาวต้องคว้าลำคอแกร่งเพื่อเป็นหลักในการทรงตัว



"วันนี้นายน่ารักเหลือเกินคนดี" 












HASTAG #youngmastermn







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 893 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,777 ความคิดเห็น

  1. #3735 __0997 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 22:38
    อ้ยน่ารักมากกกฮื่อ หวานมากกกกกแง้ อยากอ่านถึงตอนที่เค้ารักกันเลยมันแบบกทกววกบหแง้!!!!! ไม่น่าเชื่อว่าเลสลีย์คนน้องจะมีมุมที่หวานได้มากขนาดนี้ฮื่อๆๆๆ ตอนพิเศษน่ารักมากเลยค่ะ ขอบคุณคุณไรท์มากนะคะ💖
    #3,735
    0
  2. #3597 KimCho (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 06:08
    ประโยคสุดท้ายนั่นมันอะไรกันเขินนน หวานจนดอกไม้อาย หวานมากน่ารักมาก
    #3,597
    0
  3. #3572 Baozi99_Mandoo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 16:17
    ;______________; บ้าเอ้ยยยนายเชส!!!!!!ใครบอกเค้าไม่หวานอะอีกนิดตัดขาแล้วนะฆ่าชั้นให้ตายเถอะะะไม่แปลกเลยที่แอชจะเขิน🥺🥺 คำว่าคนดีจากปากเธอมันฮรุก
    #3,572
    0
  4. #3437 lopenav (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 01:23
    หวานมาก หวานชนิดที่ว่า ผึ้งไม่ตอมดอกที่มีอยู่เป็นสวน มาหามสองคนนี้ไปแทน หวานมากกกกกกกกกกก
    #3,437
    0
  5. #3346 ปงจี้ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 00:38
    พ่อแม่พี่น้อง กี้ดดดดดดด เหมือนฝันที่ไม่กล้าฝันเลยค่ะคุณคะ โอ้โห หวานมาก หวานไม่ไหว อยากกี้ด
    #3,346
    0
  6. #3129 pimpitchant (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 18:40
    ‘คนดี’ บ้ยเาหลบไลกลบไลฟด
    #3,129
    0
  7. #3103 machada07 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 01:30
    ใจผมมันนั้บนั้บมั้กๆ
    #3,103
    0
  8. #3028 ikkyu nakamoto (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:54

    กรี้ดดดดดดดดดดดดด เป็นเขินอ่ะมู้แงงงงงงงงงง

    #3,028
    0
  9. #2952 pplinyeol (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 01:31
    บ่าไหว เจอแบบนี้มันย่าไหวมันเปนเขิลลลลลลบแอออวงงงงงงแงงงงงงงงงงงงงงแสนำาแน/มาเา_นพ
    #2,952
    0
  10. #2815 bumwiq (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 14:59
    อหหหหหห คนทางนี้ไม่ไหวหรอกนะคะ;-; ใจบางม้าก โอ้ย หวานย้อย น้ำตาลเต็มไปหมด อ่านไปกลั้นหายใจไปฮื่อ
    #2,815
    0
  11. #2801 kiki3k (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 08:18
    เกินต้าน
    #2,801
    0
  12. #2768 เจ้าชายอี้ฟาน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 01:53
    แม่!!!!!!!!;-; โดนทุกดอกทุกประโยคจริงๆค่ะ คุณไรท์เก่งมากๆๆๆๆๆ เหมือนโดนยิงเลย T T
    #2,768
    0
  13. #2752 irinee_b (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:24
    ถ้าเป็นอย่างงี้ตลอด คนทางนี้คือตาย
    #2,752
    0
  14. #2746 LuckyMyFriend (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:15
    ฮือออ เขินม้วน
    #2,746
    0
  15. #2712 firstchxnx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:32
    หวานเว่ออออออออ
    #2,712
    0
  16. #2694 sinezisyne (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:05
    กรี๊ดดืเขินเป็นบ้าเป็นบอ ทำไมน่ารักแบบนี้แอชกะบเชสน่ารักจนเจ็บใจไปหมด เขินแทนแอชมากเชสหยอดเก่งเกินไปแล้ววว
    #2,694
    0
  17. #2693 sinezisyne (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:05
    กรี๊ดดืเขินเป็นบ้าเป็นบอ ทำไมน่ารักแบบนี้แอชกะบเชสน่ารักจนเจ็บใจไปหมด เขินแทนแอชมากเชสหยอดเก่งเกินไปแล้ววว
    #2,693
    0
  18. #2656 flufffyfluffjj (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:32
    คนดีๆๆๆๆ​ ใจเหลวเป็นน้ำแล้วคับแง
    #2,656
    0
  19. #2517 zyn_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 22:01
    น้วยไปหมดเเล้วT^T
    #2,517
    0
  20. #2444 ISSAIIIII (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 14:48
    คนดี!!!!! เขินมากกกกกกแม่
    #2,444
    0
  21. #2434 EXOplanet (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 18:01
    ฮรุก เขิน
    #2,434
    0
  22. #2424 ffrancnana (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:17
    เขินม้ากกกT_____T
    #2,424
    0
  23. #2423 ffrancnana (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:17
    คนดีㅠㅡㅡㅡㅡㅠ
    #2,423
    0
  24. #2386 hyunbinopti1 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 12:48
    คนดี ;_____;
    #2,386
    0
  25. #2344 นมผงตราหมี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 23:15
    หวานนนนนนนน
    #2,344
    0