{EXO} Engineering คนของวิศวะ [KaiSoo]

ตอนที่ 13 : Engineering 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 ก.ย. 60

B
E
R
L
I
N
 




โอ๊ย! ไอ่พี่ไก่อยู่ไหนว่ะเนี๊ย! หาจนทั่วคณะเเล้วนะ ปวดขาก็ปวด เป็นห่วงก็เป็นห่วง ว้อยยยยยย 


ผมเดินไปเลื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องอะไรไม่รู้จำไม่ได้ ตึกคณะทั้งใหญ่ทั้งกว้างขนาดนี้ผมจำได้ไม่หมดหรอก โอ๊ะ!!!  นั้นมันพี่ชานนี่ สวรรค์มาโปรดคยองซู! น้ำตาจิไหล

"พี่หยอยยยยยยย"ผมตะโกนเรียกพี่ชานที่กำลังเดินออกมาจากห้องที่ผมกำลังนั่งหอบอยู่ ก่อนที่พี่ชานจะเดินมาหาผมตามด้วยพี่เซฮุน


"มีไรตัวเเสบ? คิดถึงพี่หราาาา^^"

"พ-พี่ไก่ แฮ่ก พี่ไก่อยู่ไหน?"

"หืม?"

"พี่ไก่อยู่ไหน ตอบผมเร็วๆดิพี่"

"อ่าาา ไม่รู้เหมือนกันคลาสเช้ามันก็ไม่เข้า แล้วทำไมไม่โทรหาละ?"

เอออออออ ทำไมมึงไม่โทรหาว่ะอิคยอง โง่แล้วยังเสือกควายอีก ฮุ!! ผมรีบหยิบมือถือออกจากกระเป๋าแล้วกดหาเบอร์พี่ไก่ด้วยความรีบจนมือไม้สั่นไปหมด โอ๊ยมือจะสั่นหาพ่องหรอ!!

"ใจเย็นๆ มีเรื่องอะไรเนี๊ย" ผมไม่ได้ฟังที่พี่ชานยอลถามเพราะกำลังจดจ่อกับการโทรหาพี่ไก่อยู่ อ่าาาา รับเส่! รับ!! ยังไม่รับอีก โว๊ย!!! หงุดหงินเป็นบ้าเลย!!!

ตู๊ด...ตู๊ดดดด

(ฮัลโล..)

"พี่ไก่พี่อยู่ไหนเนี๊ย!..อย่าคิดทำอะไรบ้าๆนะ พี่อยู่ไหน ตอบผมมา!"

(อะไรเนี๊ย..)

"อยู่ไหน!  ตอบ!!!"

(ดาดฟ้าตึกวิศวะ...แล้.....)

"ตู๊ดๆๆๆๆๆ"

"เอ้านั้นจะรีบไปไหนเนี๊ย!! ดีโออย่าวิ่งแบบนั้น!!"

ผมกดวางสายก่อนที่จะวิ่งขึ้นไปดาดฟ้าของคณะ โดยที่มีเสียงพี่ชานตะโกนไล่หลังมา 


ตอนนี้ผมไม่สนอะไรทั้งนั้นแหละ สนอยู่อย่างเดียวคือพี่ไก่ ให้ตายเถอะ! นี้ถึงกลับคิดสั้นกระโดดตึกเลยรึไง ฮึ้ย!!! อย่าให้เจอตัวเชียวแม่จะด่าให้ยัย! มันน่าจับตีตูดสะให้เข็ด! 




ปัง!!

"แฮ่กๆ" ผมเปิดประตูดาดฟ้าก่อนจะเกาะขอบประตูไว้ เหนื่อยชิบหายเลยว่ะ ลิฟท์มีก็ไม่ขึ้นเสือกวิ่งขึ้นมาดาดฟ้าชั้น8 ตอนวิ่งมันก็ไม่เหนื่อยเท่าไรหรอกพอถึงนี้สิ อิห่าขาเเทบลาก แต่ความเหนื่อยทั้งหมดมันกำลังหายไปเพราะตอนนี้อิพี่ไก่มันกำลังยืนอยู่ตรงขอบดาดฟ้า อิเชี้ย!!!!!



"เฮ้ย!!พี่!!!"ผมรีบวิ่งไปคว้าตัวพี่ไก่ให้ออกมาจากขอบตึกอย่างเร็ว เเรงเหวี่ยงทำให้ผมกับพี่ไก่ล้มลงไปนอนราบกับพื้นโดยที่ผมนอนทับตัวพี่ไก่อยู่ ประเด็ดมันไม่ใช่อยู่ตรงนั้นครับ...ประเด็ดมันอยู่ตรงที่หน้าผมกับหน้าพี่ไก่ห่างกันไม่ถึงครึ่งเซน 


ฉ่าาาาาาา>///< 


"อ่าาา พี่ทำบ้าอะไรเนี๊ย เเค่อิเเบคไม่ชอบพี่ พี่ถึงกับคิดสั้นเลยหรอ!"ผมได้สติก่อนจะยันตัวเองขึ้นพร้อมกับถามพี่ไก่เพื่อกลบเกลื่อนความเขิล เอออ กูเขิล เขิลชิบหายเลยเนี๊ย ไอ้สัด!!>//<


"เดี๋ยวๆพี่เนี๊ยนะคิดสั้น" ดู๊ ดู ตอบได้แบบหน้ามึนได้อีก มันน่าจับทำผัวสะให้เข็ด #เดี๋ยว? เริ่มไม่ใช่ละ!


"เออดิ ถึงอิแบคมันไม่ชอบพี่ ก็ยังมีคนอื่นที่ชอบพี่อยู่ พี่เเม้ง!! ฮึก คิดบ้างดิโตเเล้วนะเว้ย! พ่อแม่กว่าจะเลี้ยงมาจนพี่โตเท่าควายแบบนี้มันลำบากมากเลยนะ แล้วพี่จะคิดสั่นแบบนี้นะหรอก" 


"ใจเย็นๆ ด่าทีนี้เป็นชุดเลยนะ ..ร้องไห้ทำไมเนี๊ยไอ้เด็กขี้แย ฮืม? "พี่ไก่ว่าพร้อมกับเอานิ้วหัวเเม่มือมาเกลี่ยน้ำตาของผมออกก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง!!


"คนเขาเป็นห่วงยังจะมาหัวเราะอีก ฮึก พี่เเม้ง!! ฮือออ????"


"ไหนใครหัวเราะโดโด้บอกพี่มาสิ? ฮ่าๆๆ อีกอย่างนะพี่ไม่ได้คิดสั่น"

ยังจะเถียงอีก! 


เดี๋ยว....


"พี่ว่าไงนะ?"


"พี่ไม่ได้คิดสั่น.."


"ห๊ะ? ไม่เชื่อหรอกถ้าพี่ไม่คิดสั่นเเล้วพี่จะขึ้นมาทำไมที่ดาดฟ้า แล้ว..แล้ว เมื่อกี่พี่จะกระโดดตึกอยู่เลย"


"บ้าหรอ พี่ขึ้นมานั่งเล่นเฉยๆในหัวมีอะไรให้คิดเยอะเลยขึ้นมานั่งดูวิว แล้วที่ไปยืนที่ขอบเมื่อกี้พี่เเค่เดินไปสูดอากาศเฉยๆ เพื่อมันทำให้ใจพี่โล่งบางแต่ยังไม่ได้ทำอะไรโดโด้ก็มาดึงพี่"


"OoO" เอ๋อสิมึง เอ๋อเลยสิ อิเหี้ย!! หน้าเเตกเป็นเสี่ยงๆ ฮือออ แม่จ๋าาาา คยองอยากกลับบ้าน อิแบค!!เพราะมึงคนเดียวเลยอิเพื่อนชั่ววววววว ฮือออออTOT  ไม่คุ้มค่าที่วิ่งมาหาเลย!!


"เเล้วพี่ก็ไม่ได้เสียใจถึงขั้นที่จะทำลายชีวิตตัวเองนะ พี่เเค่เฟลๆแต่มันก็ทำให้พี่รู้ใจตัวเองอีกหลายอย่าง...แล้วที่โดโด้บอกว่ามีคนอื่นที่ชอบพี่อ่ะ..ใครหรอ?"


"O_O" กูพูดหรอ? เออมึงพูดอิคยอง ใบ้เเดกเลยสิมึงTUT


"ว่าไง?^^"


ยังจะมายิ้มอีก อิพี่บ้า ฮืออออ จะเขิลก็เขิลไม่สุด จะโกรธก็โกรธไม่ลง มีอะไรที่โด้ ยองซูทำได้บ้าง ณ ตอนนี้ ช่วยบอกกูที พลีสสสสTT


"ก-กะพูดไปเลื่อย งั้นผมไปละ"


ชิ่งดิรอไร รอให่พ่อมาตัดริบบิ้นหรอ?  ไม่อยู่เเล้วเว้ย!!


หมับ


ยังไม่ทันที่จะก้าวขาวิ่ง มือของพี่ไก่ก็คว้ามือผมเอาไว้ แล้วด้วยความที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ผมเซเข้าไปซบตรงอกพี่ไก่พอดีเปะๆ  งื้อ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของพี่ไก่ลอยเข้าจมูกผม สติสตังค์ไม่อยู่เเล้วทีนี้!!!


"โดโด้.."

"...."

"ขอบคุณนะ..."

"...."

"ที่เป็นห่วงพี่"

"อือออ"

ผมทำได้แค่เพียงครางขานรับพี่ไก่เพราะพูดออกไปไม่ได้ไง เหมือนมีคนมาทากาวปิดปากผมไว้ยังไงยังงั้น อยากจะกรี๊ดร้องก็ไม่ได้ ใจนี้เต้นตุบๆต่อมๆ ฮือออ ตายอย่างสงบศพสีชมพูวววววTT


"ป-ปล่อย..ผ-ผมได้แล้ว..ห-หายใจไม่ออก" ผมพูดพรางดันตัวให้ออกห่างจากพี่ไก่ ไม่ใช้เพราะผมหายใจไม่ออกหรอก แต่ถ้าขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังจับพี่ไก่ปล้ำแน่ๆ ซิกแพคแน่นๆ กล้ามมัดๆ มันน่าขย้ำยิ่งนัก! #เดี๋ยว?

"ขออยู่แบบนี้อีกสักพักนะ...นะครับ"

พี่ไก่ว่าพร้อมกับกระชับกอดให้แน่นขึ้น จากที่ผมต่อต้านก็กลายเป็นใจอ่อน ก็แหม่! ดูพี่เขาพูดสิ งื้อออ ใจละลายแล้วเนี๊ย แล้วแบบนี้ผมจะทำไงได้ละ นอกจาก......สมยอม?





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #45 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 14:22
    5555ขำอ่ะะะ
    #45
    0
  2. #32 8800 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 01:48
    555ชอบคำว่าสมยอม ของโดโด้
    #32
    0