ตอนที่ 5 : Bleeg (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    13 พ.ค. 62

ตอนที่ 5 : Bleeg (5)

 

            เฟี๊ยตแวะไปที่โรงพยาบาลก่อนกลับบ้าน

            ในช่วงที่เขาเรียนปริญญาเอกอยู่ เขารับงานพาร์ทไทม์ที่โรงพยาบาลร่วมไปด้วย ถึงแม้ว่าที่บ้านของเขาจะพร้อมส่งเสียเงินทองเพื่อเอาไปใช้ในช่วงที่เรียนอยู่ได้อย่างไม่ขาด แต่เฟี๊ยตก็อยากที่จะหาเงินเลี้ยงตัวเองให้ได้มากกว่า อีกอย่าง การทำงานก็เป็นการเติมเต็มความรู้สึกมีคุณค่าในชีวิตของเขาอีกอย่างหนึ่งด้วย ทุกเดือน ชายหนุ่มต้องมารับตารางเวรไปกาเวลาที่สามารถมาเข้าทำงานได้ เพื่อที่จะให้เภสัชกรที่ห้องยาสามารถจัดคิวกันได้อย่างลงตัว เขาทำพาร์ทไทม์ที่นี่อยู่เกือบ 5 ปีแล้ว เฟี๊ยตเรียนรู้เรื่องงานภายในโรงพยาบาลเป็นอย่างดี จนแทบจะกลายเป็นเภสัชกรประจำโรงพยาบาลไปอีกคนหนึ่งแล้ว

            “สวัสดีครับ พี่ขวัญคนสวยยยย”

            เฟี๊ยตพูดทักรุ่นพี่เภสัชกรหัวหน้าห้องยาที่นั่งจ่ายยาอยู่ตรงหน้าเคานเตอร์ ปรกติเขาต้องแวะไปหาพี่ขวัญที่ห้องส่วนตัว เพราะอีกฝ่ายจะทำงานบริหารมากกว่า แต่วันนี้ลมเพลมพัดให้รุ่นพี่มานั่งจ่ายยาด้วยตัวเอง เขาเลยเดินตรงไปหาที่หน้าแผนกได้เลย ตอนที่คนไข้ไม่มาก

            “สวัสดีจ้ะเฟี๊ยต ไม่ต้องชมพี่หรอก คนชมพี่บ่อยแล้ว”

            หัวหน้าห้องยาตอบกลับมาแบบติดตลก ด้วยเวลาการร่วมงานกันมายาวนาน ต่างฝ่ายต่างก็กลายเป็นคนคุ้นเคยและพูดเล่นกันได้อย่างสนิทปากเสียแล้ว

            “ว้า ผมนึกว่าผมเป็นคนเดียวที่เห็นความงามที่ซ่อนอยู่เสียอีก” เขาแกล้งตอบแบบยียวน

            “คงจะเข้าใจผิดแล้วนะคะ เพราะนี่สวยอย่างเปิดเผยมากค่ะ” หญิงสาวตอบพลางยักคิ้ว

            “โอ๊ยยยย สวยสุดแล้ว พี่ขวัญของผมเนี่ย ผมแวะมาเอาใบเวรของเดือนหน้า ออกยังพี่” เฟี๊ยตเข้าเรื่อง

            “รอเดี๋ยวนะ”

            อีกฝ่ายพูดอย่างเป็นการเป็นงานมากขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบเอกสารที่อยู่บนโต๊ะวางของที่อยู่ไม่ไกล ใบตารางเวรในแฟ้มสีใส

            “ขอบคุณครับพี่”

            เฟี๊ยตพูด ถึงแม้ว่าเขาจะหยอกล้อกับรุ่นพี่เป็นประจำ แต่ก็ไม่เคยปีนเกลียวจนเกินพอดี มีแค่หยอกล้อพอสนุกๆ มากกว่า

            “ความจริงดูออนไลน์ก็ได้นะเฟี๊ยต จะเสียเวลาแวะมาทำไม” อีกฝ่ายหนึ่งพูด

            “ออกมาธุระอยู่แล้วพี่ก็เลยเลยว่ามาพี่ขวัญด้วยดีกว่า”

            เขาพูดพร้อมยิ้ม ความจริงระบบกาเวรนี่มีออนไลน์ตั้งนานแล้ว แต่ชีวิตเตะฝุ่นอย่างเขา ออกมาเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็คงจะดี

            “โอเคเฟี๊ยต ลองกามาดูแล้วกัน เดี๋ยวโรงพยาบาลจะขยายบางแผนกเพิ่มด้วย เดี๋ยวคงต้องมีห้องยามาเปิดใหม่ในบางชั้น นี่พี่ก็ว่าจะประกาศรับสมัครเภสัชเพิ่มอยู่ เราหนะ พร้อมทำฟูลไทม์หรือยังหละ เรียนจบแล้วนี่” หญิงสาวถาม

            “ช่วงนี้ยังมีเรื่องต้องสะสางอยู่เลยพี่ แต่คิดว่าไม่นานก็คงจะต้องกลับมาทำฟูลไทม์แล้ว ไว้ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ผมจะมายื่นใบสมัครนะพี่ ได้เจอพี่ขวัญทุกวัน ผมนี่เขินแย่” เขาแกล้งกระเซ้า

            “จ้า พ่อคนปากตรงกับใจ”

            หัวหน้าห้องยาพูดพลางส่ายหัวไปมาอย่างระอาใจ ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เฟี๊ยตชำเลืองไปเห็นตะกร้าจัดยาที่เริ่มเพิ่มมากขึ้น เขาจึงขอตัวลากลับบ้าน เฟี๊ยตพนมมือไหว้อีกฝ่าย ก่อนจะออกมาจากโรงพยาบาล

 

 

 

            เฟี๊ยตกลับถึงบ้านประมาณเกือบหกโมงเย็นได้

            หลังจากที่เขาได้งานใหม่มาแบบตกกระไดพลอยโจน เฟี๊ยตก็ไปทำธุระที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นเขาก็ออกไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าแก้เบื่อมาในช่วงบ่าย ชายหนุ่มใช้เวลาที่เหลืออยู่ของวันในการเลือกซื้อของกินของใช้ในบ้านที่ขาดอยู่มาเติมให้เต็ม ปรกติของที่บ้านเขาไม่ค่อยมีอะไรต้องเผื่อสำรองไว้มาก เนื่องจากเขาเป็นหนุ่มโสดอาศัยอยู่ในบ้านแค่คนเดียว แต่ก็จำเป็นต้องเผื่อสำรองไว้บางส่วน เผื่อบางวันน้องชายจอมง้องแง้งจะลี้ภัยมานอนเล่นที่บ้านเขาด้วย ชายหนุ่มกลับบ้านมาพร้อมเสบียงถุงใหญ่ เวลาช่วงเย็นหมดไปกับการจัดของที่ซื้อมาเข้าที่เข้าทางให้เรียบร้อย

            เฟี๊ยตทำอาหารง่ายๆ กินเป็นอาหารเย็น

            ปรกติเขาเป็นคนทำอาหารกินเองอยู่แล้ว แต่เมนูส่วนใหญ่ก็จะไม่ได้ซับซ้อนมาก อย่างมื้อเย็นวันนี้ก็เป็นแค่ข้าวต้มหมูกับไข่เจียว ชายหนุ่มเลือกอาหารที่ย่อยง่ายและอยู่ท้องเป็นหลัก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คืนนี้เขาจะต้องไปผจญภัยในความฝัน และนั่นคงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ ถ้าเขาต้องสะดุ้งตื่นมากลางดึกด้วยอาการท้องไส้ปั่นป่วน

 

            เขาใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็อยู่ในสภาพที่พร้อมเตรียมจะนอนเรียบร้อยแล้ว

            วันนี้เขาตั้งใจจะนอนเร็วเป็นพิเศษ ส่วนหนึ่งก็เพราะตื่นเต้นเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในความฝันในค่ำคืนนี้ เฟี๊ยตลองแกะกล่องนาฬิกาปริศนาขึ้นมาอ่านรายละเอียดก็พบว่านาฬิกาที่ว่ามันเป็นอุปกรณ์จำพวกเกมคอนโทรลเลอร์อะไรประมาณนั้น

            เฟี๊ยตตั้งใจอ่านทุกบรรทัดในคู่มือการใช้อย่างละเอียด แต่กระดาษแผ่นบางก็ไม่ได้อธิบายอะไรไว้มาก ส่วนใหญ่พูดถึงการดูแลรักษา การชาร์ตแบตเตอรี่ การเชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตในกรณีที่ไมโครซิมที่ฝังมากับเครื่องขัดข้อง ส่วนเรื่องวิธีการใช้ คู่มือนั่นแทบไม่อธิบายอะไรเลย บอกไว้เพียงใช้สวมที่นาฬิกาข้อมือ และเปิดเครื่องให้แสตนบายในตอนก่อนนอนเท่านั้น

            รัฐกิจเผลอทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างหงุดหงิดที่ไอ้เจ้าเกมลึกลับนี่มีข้อมูลให้เขาน้อยมาก ปรกติเขาเป็นคนชอบวางแผนอะไรไว้ล่วงหน้าเป็นฉากเป็นขั้นเป็นตอน การต้องมาผจญภัยแบบไม่ได้จินตนาการอะไรไว้ก่อนเลยแบบนี้ ถือว่าเป็นอะไรที่ขัดใจเขามากพอสมควร

 

            “ราตรีสวัสดิ์ครับผม”

            รัฐกิจพึมพำอย่างติดตลกกับตัวเองอีกครั้งหลังจากพาตัวเองมาอยู่บนเตียงนุ่มใต้ผ้าห่มหนาเป็นที่เรียบร้อย เขาเอื้อมมาขวาไปกดปุ่มเปิดเครื่องพร้อมแสตนบายนาฬิกาเกมคอนโทรลเลอร์ที่ใส่อยู่ที่ข้อมือฝั่งซ้าย ทันทีที่เขากดเปิดเครื่อง เขาก็รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่ค่อยๆ ไหลจากข้อมือของเขาลามไปยังส่วนอื่นๆ ของร่างกายอย่างช้าๆ ตอนแรกเขารู้สึกว่ามันชาๆ ตื้อๆ ก่อน แต่ไม่กี่วินาทีผ่านไป เหมือนร่างกายของเขาก็ชินกับความรู้สึกดังกล่าวจนแทบไม่รู้สึกถึงความผิดปรกติอีกเลย

            เฟี๊ยตรวบรวมสมาธิเพื่อพาตัวเองเข้าไปยังโลกแห่งความฝัน

            ความรู้สึกของเขาค่อยๆ ลอยออกไปไกลแสนไกล ภาพในคลองจักษุแห่งความรู้สึกของเขาเริ่มพล่ามัวไปเรื่อยๆ นานเท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้ ชายหนุ่มก็เผลอล่วงเข้าสู่นิทรารมณ์ไปโดยสงบ

 

 

 

            “ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Bleeg โลกแห่งความเป็นไปได้ไม่รู้จบค่ะ”

            เสียงหญิงสาวปนอารมณ์เริงร่าปลุกทักเขาดังขึ้น เฟี๊ยตผงกตัวลุกขึ้นจากเตียงตามสัญชาตญาณ แล้วเขาก็พบว่าโลกที่เขาอยู่ไม่ใช่โลกอีกต่อไป ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบด้านก็พบว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องพักของโรงแรมสุดหรูห้องหนึ่ง ในห้องไม่มีใครที่ดูจะเป็นต้นเสียงที่เขาได้ยินได้เลย

            เหมือนห้องพักของเขาจะอยู่ตรงมุมของตัวอาคารพอดี

            กระจกกว้างด้านหนึ่งเผยให้เห็นมุมภาพไกลที่เห็นเป็นผืนน้ำมหาสมุทรอยู่ลิบๆ สัตว์ปีกรูปทรงประหลาดตัวขนาดไม่น่าจะเล็กเท่าไหร่บินผ่านคลองจักษุของเขาไปในระยะไกลเกินจะจับลักษณะได้ กระจกอีกด้านหนึ่งเผยให้เห็นตัวเมืองที่อยู่ลดหลั่นกันไปตามพื้นที่ราบสูง ถัดระยะออกไปเป็นเทือกเขาที่สลับซับซ้อนสุดสายตา เฟี๊ยตสะบัดหัวไปมาพร้อมกับขยี้ตาดูให้ชัดอีกที ปรกติเขาก็มีความฝัน แต่ความฝันนี่ประหลาดไปกว่าทุกที ข้อหนึ่งคือทุกรายละเอียดนั้นคมชัดจนรู้สึกเหมือนจริงไปหมด ไม่เหมือนกับความฝันที่เคยที่เขาจะเห็นแค่เพียงลางๆ เท่านั้น ความรู้สึกเหมือนนี่เขากำลังตื่นทุกอย่าง เพียงแต่อยู่ในโลกที่ต่างออกไป ส่วนอีกข้อหนึ่งคือภาพที่เห็นนี้ไม่เคยอยู่ในความทรงจำของเขามาก่อนเลย ปรกติเขามักจะฝันถึงอะไรที่เคยประสบมาแล้ว แต่ทั้งหมดนี่ไม่ใช่ ทุกอย่างเป็นเรื่องใหม่ในจินตนาการของเขาทั้งหมดเลย

 

 

 

           

            “ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Bleeg โลกแห่งความเป็นไปได้ไม่รู้จบค่ะ”

 

 

 

 

 

            นายพินต้า

            ฝากกดติดตามเฟส ทวีต และในแอปนี้ด้วยนะ ^ ^

            ช่วงแรกจะพยายามลงให้เยอะก่อน พอมีตอนเยอะๆ อาจปรับลดลง ขอคอมเมนต์หน่อยน้า อย่าลืมกดเข้าชั้นหนังสือกันหละ จะได้ไม่พลาดตอนใหม่น้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #32 I'cim.Gtd (@natthapongs) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:50
    แหล่ม

    ห่างหายการอ่านนิยายนายพินต้าไปนาน

    กลับมาแล้วนะจ๊ะ ชอบเป็นแนวเกมส์ที่ติดช่วงนี้ด้วย ให้อารมณ์อ่านหนังสือแปลมาก ชอบ สู้ๆนะคะ
    #32
    0
  2. #21 Lilias (@manat34602) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:56
    เกมเริ่มแล้วว
    #21
    0
  3. #11 popleaw (@popleaw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:29
    รออ่านค้า :)
    #11
    0