ตอนที่ 38 : Pine Range (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62

ตอนที่ 38 : Pine Range (3)

 

            The Wall!

            ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง

            ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง ปังงงง

            เสียงสั่งการของเด็กหนุ่มดังลั่นขึ้น พร้อมกับจังหวะที่เจ้าสัตว์หน้าขนทั้งสิบสองตัวกระโจนอย่างแรงข้ามกองไฟมาหมายจะปลิดชีวิตพวกเขา แต่ก็เพียงชั่วเสี้ยววินาทีดับจิตเดียว กำแพงล่องหนปรากฎขึ้นป้องกันพวกเขาไว้ ธันรวมจิตสร้างปราการหนาจนพวกหมาป่าเหล่านั้นที่กระโดนเข้ามาชนก้อนอากาศเสียงดังลั่นหน้าหงายไปทุกตัว

            “เริ่ม!

            “ปืนใหญ่ทราย!

            เด็กหนุ่มควบคุมกำแพงให้กลายเป็นรูปโหว่เพื่อเปิดช่องให้เขาโจมตี นี่คือกลยุทธ์ที่พวกเขาตกลงกันไว้ เฟี๊ยตพอจะจำได้จากกระบวนท่าที่อีกฝ่ายให้ต่อสู้ คู่ต่อสู้จำนวนมากแบบนี้ต้องแบ่งงานกันทำ ฝ่ายหนึ่งต้องป้องกันการโดนรุมโจมตีเอาไว้ ส่วนอีกคนต้องเก็บไอ้หมานี่ไปทีละตัว ถ้าปล่อยให้เข้ามาพร้อมกันหมด พวกเขาตายแน่

            ก้อนทรายอัดแรงลูกเขื่องวิ่งไปปะทะหมาป่าตัวแรกพร้อมเสียงดังลั่น

            หมาป่าตัวดังกล่าวลงไปนอนกองอยู่กับพื้น พร้อมกับเสียงเห่าหอนจากตัวอื่นที่ดังคุกคาม จิตที่ประสานไว้ที่ดวงตาของเฟี๊ยตเห็นว่าช่องว่างบนกำแพงแรกหายไปแล้ว โกเลมผู้สังหารยืนอยู่ใจกลางปราการและคอยทำตามบัญชาการของเขาอย่างแม่นยำ

            “ปืนใหญ่ทราย!

            “ปืนใหญ่ทราย!

            การโจมตีครั้งที่สองและสามของเขาดังลั่นติดต่อมาโดยไม่ทันให้เจ้าหมาป่าพวกนั้นตั้งตัว ธันเลือกเปิดช่องสำหรับหมาตัวที่เพิ่งชนล้มไปนอนแอ้งแม้ง ส่วนพวกที่ตั้งท่ากำลังจะกระโดดเข้ามา เด็กหนุ่มจะไม่เสี่ยงเปิดช่องว่าง เพราะมีโอกาสสูงที่มันจะกระโดดสวนเข้ามาพอดี ธันเหลือบมองเจ้าจ่าฝูงอย่างครุ่นคิด พอมันเห็นว่าพวกเขามาไม้ไหน เจ้าจ่าฝูงตัวใหญ่ก็ตั้งท่ารอ แต่ไม่บุกเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าอีกเลย

            “ปืนใหญ่ทราย!

            “ปืนใหญ่ทราย!

            “ปืนใหญ่ทราย!

            “ปืนใหญ่ทราย!

            การโจมตีครั้งที่สี่ ห้า หก เจ็ด ถูกส่งออกไปอย่างปราณีตมากขึ้น ดูเหมือนเจ้าฝูงหมาป่าพวกนั้นจะรู้ตัวขึ้นโดยมาก ตัวที่ดูเจนจัดสนามเริ่มไม่กระโดดมั่วซั่วแล้ว รอบนี้เฟี๊ยตยิงกระสุนทรายออกไปสี่ลูก แต่ฆ่าพวกมันได้พวกสองตัวเท่านั้น ดูเหมือนพวกมันจะจับสังเกตการโจมตีได้อย่างรวดเร็ว

            เหงื่อซึมออกจากใบหน้าเขาน้อยๆ

            ตอนนี้พวกเจ็ดตัวที่เหลือเริ่มเห่าหอนและเดินเวียนอย่างหาช่องว่างรอบบาเรียนี่อย่างเป็นวงกลม มันแยกเขี้ยวเหลืองขู่ร้องไปมาสลอน พวกที่เหลือไม่เปิดโอกาสให้เล็งได้โดยง่าย เสียงโหยหวนชวนขนลุกไปหมด เฟี๊ยตมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

 

 

 

            “พวกมันจับไต๋ได้แล้ว”

            ธันพูดเบาๆ เด็กหนุ่มพยายามจะหาโอกาสเพื่อที่จะเปิดช่องว่างบาเรียให้จู่โจม แต่ก็ทำได้ไม่ถนัดนัก เพราะเหมือนพวกมันพร้อมจะสวนเข้ามาตลอด หลายครั้งที่เด็กหนุ่มเริ่มเปิดช่องว่างไปได้นิดหนึ่งแล้วก็ต้องรีบปิด เพราะเห็นท่าไอ้สัตว์หน้าขนที่ย่อขาหน้าพร้อมกระโดดเข้ามาในปราการ

            “ต้องหาจุดเรียกร้องความสนใจ”

            “ระวังไอ้ตัวจ่าฝูงด้วย”

            “ฝนทราย!

            โกเลมที่อยู่ตรงกลางวงล้อมชูมือขึ้นไปบนฟ้า พร้อมกับทรายห่าใหญ่ที่ปลิวจากร่างกายขึ้นไปบนอากาศ ก่อนจะตกลงมาเป็นหยาดฝนแข็งละเอียดภายนอกวงล้อมอย่างรวดเร็ว ฝูงหมาป่าพากันร้องเสียงหลงเมื่อได้รับแรงกระแทกจากเบื้องบน ถึงแม้ว่าฝนทรายจะไม่รุนแรงพอจะฆ่าพวกมันลงไปได้ แต่ก็มากพอที่จะเบี่ยงความสนใจไปจากเป้าหมายเดิม

            “ปืนใหญ่ทราย!

            “ปืนใหญ่ทราย!

            “ปืนใหญ่ทราย!

            “ปืนใหญ่ทราย!

            เข้าเป้าแค่สาม แต่ก็มากกว่าที่คิด จังหวะที่สัตว์หน้าขนกำลังร้องโหยหวนกันอยู่ ปืนทรายก็ยิงเป้าออกไปทั้งหมดสี่ลูกใหญ่ รอบนี้เข้าเป้าแค่สาม หมาป่าตัวที่หก เจ็ด แปด ถูกจัดการลงไปนอนหงายท้องอยู่กับพื้นเป็นที่เรียบร้อย เป้าที่ยิงจ่าฝูงน่าเสียดายที่สุด พลาดไปแค่นิดเดียว มันกระโจนหลบฉากหายไปหลังก้อนหินอย่างรู้ทัน ปืนใหญ่ของเขาฟาดกับแง่งหินจนระเบิดกระจายฝุ่นฟุ้งไปด้วยเศษหินและเศษทราย

 

 

 

            “ระวัง!

            “เชี่ยแล้ว!

            เสียงธันตะโกนร้องดังพร้อมกับเสียงอุทานเสียงหลงของเขา ไอ้พวกหมาป่านั่นตลบหลังเขาได้อย่างเจ็บแสบที่สุด มันจงใจเดินหมากให้บางตัวตาย! ไอ้พวกที่เหลือสี่ตัวน่าจะเป็นตัวฉกาจของฝูง มันกระโดดสวนมาในช่วงเสี้ยววินาทีหลังจากยิงลูกบอลทรายออกไป

            ความโกลาหลเกิดขึ้นเร็วมาก

            พวกเขาควรจะเรียกใช้บลีกเพื่อให้ตัวเองอยู่สูงขึ้นไปบนฟ้าเพื่อเอาเปรียบสัตว์ที่ปราศจากปีกเหล่านี้ แต่ช่วงจังหวะเวลานั้น พวกเขาไม่มีแม้แต่เวลาจะเปิดคอลลีกเรียกพลังใหม่อะไรทั้งสิ้น การมัวแต่พะวงจะลอยขึ้นเหนือฟ้าจะเปิดโอกาสจู่โจมให้อีกฝั่งเสียเปล่าๆ ไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาต้องสู้ระยะประชิดเพื่อปิดเกมนี้ให้เร็วที่สุด เขี้ยวต่อดาบ เล็บต่อทราย

            “คนละสองตัว!

            เฟี๊ยตตะโกนบอกเพื่อนรวมทีม ตอนนี้ธันคลายปราการที่เป็นวงล้อมการต่อสู้ไปแล้ว การประลองระยะใกล้ไม่ควรสร้างขีดจำกัดการเคลื่อนไหวให้ตนลำบากในภายหลัง เด็กหนุ่มตอนนี้ถือดาบยาวอยู่สองมืด หลังจากเบี่ยงหลบจากการกระโจนจู่โจมครั้งแรกไปได้ ธันก็เล็งเป้าจะฆ่าหมาป่าตัวแรกลงให้ได้ ทั้งที่ก็ต้องระวังอีกฝั่งไปในเวลาเดียวกัน

            สวบบบบบบบบบบบ

            ดาบแรกของเด็กหนุ่มเสียบหลังคอของเจ้าหมาป่าที่ลอยพลาดตนไปอย่างเต็มรัก มันลงไปนอนจมกองเลือดทันทีโดยไม่ต้องร้องอะไรสักแอะ ไม่มีโอกาสแม้สักแอะ สัตว์หน้าขนตอนนี้เหลือเพียงสาม สถานการณ์ผ่อนคลายมากขึ้น

            ปังงงงงงงงงงง ปังงงงงงงงงงง

            หมัดสวนสองหมัดของโกเลมยักษ์น็อคหมาป่าอีกตัวที่กระโจนเข้ามาลงไปนอนกับพื้น มันร้องแอ๋งๆ อย่างหมดสภาพ ไร้ท่าทีจองหองอย่างสิ้นเชิง

            “ระวังตัว!

            เสียงของธันร้องตะโกนมาอีกครั้ง หลังจากเห็นว่าคู่ต่อสู้ที่เหลืออยู่แค่สองตัวตอนนี้ดูจะเขี้ยวกว่าที่เหลือมาก มันเริ่มถอยออกไปคุมเชิงหลังจากพบว่าการประชิดตัวดูจะไม่สร้างความได้เปรียบนัก

            “อย่าปล่อยมันหนี ไม่งั้นคืนนี้เราไม่ได้นอนแน่”

            เฟี๊ยตตะโกนบอกธันในขณะที่ต่างฝ่ายต่างเร่งฝีเท้าไปจัดการเป้าหมายของตัวเอง เขาได้จ่าฝูง ส่วนของธันเหมือนจะเป็นรองจ่าฝูง เพราะก็ตัวเขื่องมากแต่ไม่เท่าอีกตัว พวกเขาต้องจัดการให้ครบ ไม่งั้นคืนนี้คงไม่ได้ข่มตาหลับ ต้องคอยระแวดระวังพวกมันจะกลับมาแว้งกลับทั้งคืน

            “มันทำท่าจะหนีแล้ว ระวังตัว อาจะเป็นกับดัก”

            หมาสองตัววิ่งกันไปคนละด้าน สร้างความจำเป็นให้พวกเขาต้องแยกกันติดตาม เฟี๊ยตร้องตะโกนรับคำพลางวิ่งตามเจ้าจ่าฝูงไป ในใจภาวนาให้รีบจัดการได้โดยง่าย การถลำลึกลงไปในป่าดูไม่ใช่เรื่องที่ควรทำในตอนกลางดึกแบบนี้เลย เขาร้องตะโกนครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะแยกจากกัน

            “ห้านาทีถ้าจัดการไม่ได้ กลับมาเจอกันที่เดิม!

 

 

 

            “หายไปไหนวะ!

            เขาวิ่งตามเจ้าจ่าฝูงไปแค่อึดใจเดียว มันก็หายตัวไป เฟี๊ยตหันไปมองรอบด้านอย่างระแวดระวังถึงขีดสุด ดูเหมือนเจ้าหน้าขนจะหลอกเขามาในป่าที่รกมากขึ้นเพื่อจะสร้างความได้เปรียบกับตัวเอง มันต้องซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักมุม เพื่อหาจังหวะขย้ำเขาโดยแน่

            “เชี่ย!

            ในชั่ววินาทีนั้น เขาก็รู้ตัวว่าตนติดกับของจ่าฝูงร้ายนั่นเสียแล้ว มันหลอกให้เขาติดกับ เฟี๊ยตรีบหันหลังกลับ ตอนนี้หน้าเขาซีดไปอย่างแทบจะไม่มีสี เหงื่อจำนวนมากผุดออกมาตามใบหน้าและไรผมด้วยความหวาดกลัว ชายหนุ่มสาวเท้าอย่างเร่งรีบ เขา วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง และวิ่งกลับไปบริเวณเดิมสุดแรงเกิด ตอนนี้เขารีบหนีตายอย่างไม่คิดชีวิตแล้ว!

 

            Tetradotoxin!

            ตูมมมมมมมมมมม

 

            เสียงเจ้าจ่าฝูงตัวสุดท้ายลงไปนอนกลิ้งอยู่บนพื้นดังลั่น

            ชายหนุ่มซ้อนแผนอีกฝ่ายเข้าไปอีก เฟี๊ยตถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจในที่สุด เขาแกล้งทำเป็นกลัวเพื่อจะเร่งให้อีกฝ่ายจู่โจม ก่อนจะปล่อยระเบิดพิษในวินาทีสุดท้าย ก่อนหน้าเขาใช้มาไม่ได้โดยตลอดเพราะเพื่อนร่วมทีมอยู่ในรัศมีด้วย แต่ถ้าอยู่คนเดียวแบบนี้ เขาก็สามารถเลือกประเภทพิษมาบรรจงฆ่าได้ทีเดียว

            เจ้าหมาป่านอนชักแข็งเกร็งน้ำลายท่วมอยู่บนพื้น

            เขาประกาศสั่งผนึกบลีกเบาๆ หมาป่าที่เคยหมายจะเอาชีวิตพวกเขาระเบิดเบาๆ พร้อมกับกลายสภาพเป็นบทกวีขนาดสั้นในคอลลีกของเขาอย่างรวดเร็ว ทางฝั่งธันก็คงจะเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน เพราะบลีกนี่เป็นบลีกรวมของหมาป่าทั้งสิบสองตัว

 

 

 

            “ชื่อ The Dozen of The Hungry Wolves (ฝูงหมาป่าจอมหิวโหยทั้งสิบสองตัว) ประเภท FB (บลีกตัวตน) ความสามารถ ใช้สำหรับการต่อสู้และล่าสัตว์”

 

 

 

 

 

            นายพินต้า

            ฝากกดติดตามเฟส ทวีต และในแอปนี้ด้วยนะ

            ผมอ่านคอมเมนต์ของทุกคนนะครับ มันคือกำลังใจชั้นเยี่ยมเลย แต่ผมอาจจะไม่ได้ตอบ เพราะการตอบคอมเมนต์บางทีมันเลี่ยงที่จะสปอยล์เนื้อหาไม่ได้เลย แต่จะตอบแค่บางคนก็กลัวจะดูไม่ดีอีก เอาเป็นว่าผมอ่านทุกความเห็นเลยครับ อย่าลืมเมนต์ให้ผมเยอะๆ นะ มันเป็นแรงใจที่ดีจริงๆ ครับผม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #68 XaRinXin (@XaRinXin) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 21:48

    จัดไปครับนายพินต้า 5555

    #68
    0
  2. #67 A.Wannika (@wipavee123432) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 08:32
    สู้ๆค่า จะตามอ่านเรื่อยๆเลย เรื่องนี้สนุกมาก
    #67
    0