ตอนที่ 16 : Saffron Safflower (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    18 พ.ค. 62

ตอนที่ 16 : Saffron Safflower (1)

 

            “ข้อสอบของเอ็ง คือ พิกัดเบญจโลกวิเชียร”

            เสียงของลุงย้งประกาศดังในห้องสอบวิชาชีพ ห้องสอบที่ก็คือสวนพฤกษศาสตร์ในห้องลับตรงกลางศาลา ที่มีเขาเป็นลูกศิษย์อยู่คนเดียวเหมือนเดิม เฟี๊ยตที่มีกระดาษอยู่ตรงหน้าหนึ่งใบพร้อมปากกาหนึ่งด้าม จดโจทย์ลงไปก่อนเป็นขั้นแรก ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่คำคำเดียวก็ตาม

            “เขียนพิกัดเหรอครับอาจารย์”

            เฟี๊ยตถามแบบสงสัย พิกัดเบญจโลกวิเชียร คือ อีกชื่อหนึ่งของตำรับยาห้ารากที่ใช้สำหรับแก้ไข้ ชายหนุ่มรู้จักดี ดังนั้น เขาจึงค่อนข้างจะไม่ร้อนรนเท่าไหร่เมื่อได้รับโจทย์

            “ทุกอย่าง หาสมุนไพรเองจากสวนนี้ เตรียมสมุนไพร จัดพิกัด และปรุงยา”

            “ทำยาส่งใช่ไหมครับ ไม่ต้องเขียนอะไร”

            “แค่ยาก็พอ เวลาข้ามีให้จนกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน”

            “โอเคครับ”

            เขาเหลือบมองเวลาในเกมคอนโทรลเลอร์นิดหน่อย ก่อนจะกะเวลาคร่าวๆ ยังไงก็น่าจะทัน ทันแบบเหลือเวลามากด้วยซ้ำ ถ้าอาจารย์ไม่จงใจทดสอบหรือแกล้งอะไรเขาเป็นพิเศษ การสอบนี่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าหวั่นวิตกเท่าไหร่นัก

            “อย่าทำให้ข้าผิดหวังหละ ไอ้เฟี๊ยต”

 

 

 

            รัฐกิจเริ่มต้นด้วยการเพ่งจิตไว้ที่ดวงตาเป็นอันดับแรก

            สิ่งที่เขาต้องตามหา คือ ต้นไม้ 5 ประเภท ได้แก่ ชิงชี่ คนทา ย่าทาง เท้ายายม่อม และมะเดื่อชุมพร เขากวาดตาไปรอบสวนพฤกษศาสตร์อย่างคุ้นเคย ลุงย้งพาเขาทัวร์ไปแทบจะทุกตารางนิ้ว ชายหนุ่มค่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ เพื่อตามหาสมุนไพรที่ต้องการ

            เขาพบสมุนไพรสดในตำรับเพียง 3 ต้น

            แต่อีก 2 ประเภทหาอย่างไรก็ไม่เจอ จนกระทั่งนึกออกว่าลุงย้งมีเครื่องยาสำเร็จรูปด้วย เฟี๊ยตรื้อกล่องยาแต่ละกล่องอย่างละเอียดลออ เขาเปิดฆานประสาทไว้ด้วยจิตกว้าง จมูกของเขาช่วยทุ่มแรงการเปิดลิ้นชักผงยาที่มีอยู่เป็น 100 ลิ้นชักนี่ได้มาก ถึงแม้ว่ากลิ่นมันจะตีกันจนแทบแยกไม่ออก แต่ก็ไม่เกินความพยายาม เฟี๊ยตเจออีก 2 ต้น ในรูปแบบรากแห้ง 1 ต้น และผงยาสำเร็จอีก 1 ต้น

            เฟี๊ยตจัดแจงเตรียมสมุนไพรตามขั้นตอน

            เช็ด ล้าง ทำความสะอาด ก่อนจะนำไปอบแห้งตามวิธีที่ได้ร่ำเรียนมา แผงอบของลุงย้งเป็นแสงอาทิตย์แรงสูงสำหรับอบสมุนไพรโดยเฉพาะ เขาใช้เวลาเพียง 15 นาทีก็ได้สมุนไพรอบแห้งตามต้องการ หลังจากนั้นจึงนำมาบดจนได้ขนาดตามต้องการ เภสัชกรหนุ่มจัดแจงชั่งน้ำหนักให้ได้สัดส่วน ก่อนจะผสมเข้าด้วยกันด้วยโกร่งบดยา ก่อนจะเทตำรับยาทั้งหมดลงซองยาที่ลุงย้งให้ไว้ตอนต้นคาบและนำไปส่งให้คนคุมสอบที่ยืนมองเขาอย่างสนใจตลอดช่วงเวลา

            “เยี่ยมมาก ไอ้เฟี๊ยต!

            อาจารย์ของเขาพูดพร้อมตบบ่าฉาดใหญ่ ปากก็หัวเราะลั่นอย่างถูกใจและเปิดเผย ชายเจ้าของร้านขายยาหยิบผงยาไปเปิดดมเพียงครู่เดียวก็หัวเราะออกมาอย่างถูกใจ มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในเสื้อ หยิบกระดาษอะไรสักอย่างขึ้นมา ก่อนจะคว้าปากกาบนโต๊ะมาลงลายมือชื่อ

 

 

 

            “ผู้เล่น PharmaPhiat ได้รับอาชีพนักปรุงยาขั้นต้นค่ะ”

            เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เหมือนจะเป็นระบบในเกมมากกว่า เพราะมันดังขึ้นแบบไม่มีทิศทาง เหมือนเกิดขึ้นในหัวของเขาอย่างใดอย่างนั้น ยังไม่ทันจบคำประกาศดี คอลลีกของเขาก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะเปิดพลิกไล่ไปยังหน้าบลีกพรสวรรค์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีอักขระค่อยๆ สลักลงในเล่มอย่างสวยงาม

 

            “ชื่อ Basic Pharmaceutical License (ใบรับรองวิชาชีพนักปรุงยาขั้นพื้นฐาน) ประเภท TB (บลีกพรสวรรค์) ความสามารถ ใช้เพื่อรับรองวิทยฐานะ”

 

            “โห ลุง ผมได้เป็นนักปรุงยาแล้ว” ตาของเฟี๊ยตลุกวาวขึ้นอย่างตื่นเต้น

            “หลังจากนี้ทุกวันที่อยู่ในอีธอร่า เอ็งก็จะได้ค่าแรงวันละ 500 เรกเซ พลังความสามารถทุกด้านที่เกี่ยวกับการปรุงยาจะเพิ่มมากขึ้น รวมไปถึงการใช้สารยาในการต่อสู้ด้วย” ลุงย้งพูด

            “ลุง แบบนี้ถ้าผมมีสัก 10 อาชีพ ผมก็ได้ค่าแรงวันละ 5,000 เรกเซเลยสิ”

            เฟี๊ยตพูดแบบกระหยิ่มยิ้มย่อง เครื่องคิดเลขในสมองเขาดีดไปดีดมาหาตัวเลขที่จะเข้ากระเป๋าไม่หยุด รวยแน่งานนี้

            “เอ็งเอาเวลาไปเล่นเกมบ้างเหอะ เงินในเกมไม่สำคัญเท่าทักษะการเล่นเกมหรอก มีใครเคยทักไหมว่าเอ็งขี้งก” ลุงย้งกลั้วหัวเราะ

            “ลุงอะคิดมาก ไม่มีใครเคยพูดแบบนั้นสักหน่อย”

            ความจริงหนะมี ไอ้น้องชายตัวดีหนะด่าเขาตลอด โดยเฉพาะตอนที่เขาเดินเลือกซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต ก็แค่เทียบราคาน้ำยาล้างจานเป็นบาทต่อมิลลิลิตร เขาทำผิดตรงไหน

            “เอาเวลาไปเตรียมตัวเดินทางเถอะ บลีกหายากหนะ ขายได้เงินกว่ามานั่งฝึกอาชีพเยอะ อ่อ อีกอย่าง เอ็งควรจะเรียนอาชีพที่มันใกล้เคียงกัน หรือไม่ก็ไปเรียนปรุงยาขั้นกลางจะดีกว่า อัปค่าตัวได้เพิ่มขึ้นเยอะ”

            “จริงเหรอลุง นักปรุงยาขั้นกลางได้เงินวันละเท่าไหร่อะ”

            “ขั้นกลาง 2,000 เรกเซ ขั้นสูง 5,000 เรกเซ แต่ถ้าเอ็งสอบวิทยฐานะเป็นอาจารย์แบบข้าได้ เอ็งก็จะได้วันละ 10,000 เรกเซ”

            “ลุง แล้วสอบขั้นอื่นทำไงเหรอครับ ต้องไปสมัครที่ไหน” เฟี๊ยตตาลุกวาว เขาอยากเป็นอาจารย์แล้ว

            “โว้ย เอ็งก็ไปหาคำตอบเอาเองสิวะ ข้าไม่ใช่อับดุลนะที่จะมาคอยตอบ”

            “โห่ ลุง”

            “เอ้า เตรียมตัวเรียนยาตำรับลับของข้าได้แล้ว ข้าจะสอนเรื่องนี้เอ็งเป็นเรื่องสุดท้ายแล้วนะ ตามที่เคยรับปากไว้” อาจารย์พูด

            “ครับๆ” เขาปรับโหมดมาเป็นจริงจัง

 

 

 

            “สิ่งที่ข้าจะสอนเอ็ง เรียกว่า ตำรับยาฟุ้งกระจายตัว หรือ Dispersive Medicines

            “ยาฟุ้งกระจายตัว?” เภสัชกรหนุ่มทวนคำอย่างไม่เคยได้ยินมาก่อน

            “ใช่ ตำรับยาจะกระจายตัวอยู่รอบตัวเรา หรือพื้นที่บริเวณที่เราผูกจักระไว้ จะกระจายได้นานหรือไม่แค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับว่า เอ็งเตรียมตำรับยาได้ดีแค่ไหน”

            “แล้วถ้าเราเดิน ยาจะติดตามตัวเราไปไหมครับ” เขาถามอย่างสนใจ

            “ติดไปด้วย เหมือนบาเรียของเราเลยก็ว่าได้”

            “โห ทำแบบนั้นได้ไงอะลุง”

            “เราจะใช้สปอร์ฝ้ายฟอล่า หรือ Fola Cotton Spores สปอร์ฝ้ายชนิดนี้มีคุณสมบัติพิเศษ คือ มันจะติดตามตัวผู้เล่นที่มีจักระที่มันดูดซับ ถ้าเอ็งผสมสปอร์ไว้กับตำรับยา มันก็จะฟุ้งกระจายตามตัวเอ็งไปเรื่อยๆ จนกว่าสปอร์จะแตก หรือไม่ยาจะถูกลมพัดกระจายไปหมด แต่ยากนะ สปอร์ฝ้ายมันเหนียวมาก ถ้าเอ็งเตรียมยาดีๆ ตอนผสมยาไม่ทำสปอร์แตก ยาอาจจะติดตัวเอ็งไปได้หลายชั่วโมง”

            “สุดยอดมากเลยครับ” เฟี๊ยตก้มหน้าก้มตาจดข้อมูลอย่างสนใจ หูเขาผึ่งทีเดียวกับยาตำรับลับนี้

            “ข้อดีของมัน คือ มันไม่ใช่บลีกที่ต้องหน่วงพลังจิตหรือจักระ ยามันมีกลไกการกระจายตัวด้วยตัวเอง ไม่เปลืองจิต ไม่เปลืองพลัง แถมไม่เปลืองบลีกพร่ำเพร่อด้วย ประยุกต์ใช้ในการต่อสู้ได้มาก แต่เอ็งต้องวางแผนก่อน เพราะสัดส่วนการใส่สปอร์มีผลต่อรัศมีการกระจายตัว”

            “ครับ”

            “พร้อมยัง พร้อมแล้วก็ลงมือทำกันได้เลย”

            เฟี๊ยตเริ่มต้นวิชาสุดท้ายกับลุงย้ง สปอร์ฟอล่าไม่ใช่ของแพงหรือหายากแบบไข่มุกเอนยา เพียงแต่สูตรนี้ลุงย้งคิดและสร้างขึ้นมาเอง นักปรุงยาคนอื่นอาจจะไม่รู้จักเลย จะเรียกว่าอาวุธลับก็ว่าได้ ชายหนุ่มลองซ้อมมือทำตำรับยามากมาย พร้อมทั้งลองประยุกต์ใช้จริงอีกด้วย

 

 

 

            “ข้าจบวิชาการสอนของข้าแล้วและข้าไม่มีอะไรจะสอนเจ้าอีก”

            ลุงย้งพูดด้วยเสียงก้องกังวาลในสวนพฤกษศาสตร์แห่งความลับนั้น เขายกมือไหว้ขอบคุณอย่างซึ้งในน้ำใจ เขารู้สึกว่าลุงย้งเอ็นดูเขาอยู่มาก ทั้งสอนเรื่องอื่นที่ไม่ใช่วิชาปรุงยา ทั้งให้ยืมหญ้าฝรั่น สอนวิชาตำรับลับ แถมยังให้ไข่มุกเอนยาเขามาตั้ง 5 เม็ด

            “ขอบคุณมากครับลุง ลุงคือครูคนแรกของผมในโลกนี้เลยนะ”

            “เออ เอ็งก็ลูกศิษย์คนแรกของข้าเหมือนกัน ข้ามีของจะให้เจ้าเป็นของที่ระลึกสุดท้าย เอาไปประยุกต์ใช้ให้ดี เอ็งจะกลายเป็นนักปรุงยาที่สุดยอดได้แน่”

            “อะไรเหรอครับลุง”

            “ถุงเก็บสมุนไพร 4 มิติ”

            “เหมือนที่ลุงเสียบไว้เก็บของในเสื้อหรือเปล่าครับ” ว่าแล้วเชียวว่าทำไมเสื้อคลุมอาจารย์เขาถึงเก็บของได้มากมายยังกับกระเป๋าโดราเอมอน

            “นั่นแหละ ไว้เก็บของก็ได้ ปลูกต้นไม้ก็ได้ ปรุงยาก็ได้ ประยุกต์ใช้ในการต่อสู้ก็ได้ กฎข้อเดียวคือเอ็งเข้าไปได้แค่อวัยวะบางส่วน แต่เข้าไปทั้งตัวไม่ได้ ถ้าจะทำอะไรที่มันซับซ้อน อย่างปลูกต้นไม้ ปรุงยา ให้เอ็งรวมจิตแล้วดึงเชือกผูกปากถุงออก พื้นที่รอบตัวเอ็งจะกลายเป็น 4 มิติเหมือนในถุง จะหยิบจะจับอะไรก็ทำเอา จิตเอ็งมันจะไปควบคุมพื้นที่อีกมิติในถุงเอง”

            “ขอบคุณมากครับลุง” เฟี๊ยตพนมมือไหว้อย่างดีใจ

 

 

 

            “ชื่อ The Four–dimension Herb Bag (ถุงเก็บสมุนไพร 4 มิติ) ประเภท FB (บลีกตัวตน) ความสามารถ ใช้เพื่อเก็บสมุนไพรและทำการเกษตรกรรม”

 

 

 

 

 

            นายพินต้า

            ฝากกดติดตามเฟส ทวีต และในแอปนี้ด้วยนะ

            ขอคอมเมนต์หน่อยยย ตอนต้นเรื่องอาจดำเนินเรื่องช้าหน่อยน้า ขอปูเรื่องแพ้พพ ฮี่ฮี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #51 ttke72 (@ttke72) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 02:04
    ปกติผมก็เทียบบาทต่อมิลลิลิตรนะ ผิดตรงไหน5555

    ปล. ปรับเรื่องรูปประโยคนิดนึงนะครับ มันไม่รู้สึกถึงอารมณ์ของตัวละครเลย
    #51
    0
  2. #31 Patza789201 (@Patza789201) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 10:09
    ดำเนินเรื่องได้ดีแต่บอกตามตรงดูน่าเบื่อ แนะนำให้ปรับภาษาการใช้คำต่างๆเพิ่มความเป็นเกมเข้าไปมากขึ้นจะเน้นศัพท์ต่างๆโดยเฉพาะก็ทำได้แต่อย่าเอาเยอะเกิน อย่าง คลองจักษุคนธรรมดาทั่วไปเค้าไม่รู้หรอกนะว่ามันคืออะไร-.- แล้วก็เรื่องชื่อเอาชื่อเล่นพอเอาชื่อจริงอ่านแล้วดูแปลกๆ โครงเรื่องดีแล้วมีแรงดึงดูดแต่อ่านแล้วไม่ได้ตามที่หวัง
    #31
    1
    • #31-1 นายพินต้า (@ninepinta) (จากตอนที่ 16)
      19 พฤษภาคม 2562 / 10:23
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ แต่ผมถนัดใช้ภาษาสไตล์นี้ อาจจะเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ขอบคุณครับ
      #31-1