ตอนที่ 13 : The All-inclusive Drug Store (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    17 พ.ค. 62

ตอนที่ 13 : The All-inclusive Drug Store (3)

 

            วันแรกของการเรียนปรุงยาของเขาเริ่มต้นในวันถัดมา

            เขากลับมาที่ร้านขายยาครอบจักรวาลตามที่อาจารย์ของเขานัดหมาย ลุงย้งพาเขาเข้าไปยังสวนสมุนไพรที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางของ เขาเพิ่งเข้าใจก็ตอนนั้นเองว่า จริงๆ แล้ว สวนกึ่งป่าที่อยู่ในร้านนั้นปลูกไว้เพื่อเป็นเหมือนสวนพฤกษศาสตร์สำหรับการเรียนรู้ ลุงย้งเอาสมุนไพรมาสอนเขามากมาย บางต้นก็มาเป็นชิ้น บางต้นก็มาเป็นผง ส่วนบางต้นก็เดินไปดูที่ต้นไม้จริงกันเลย

            เนื้อหาวันแรกเป็นเรื่องของเภสัชวัตถุ

            วิชาวันนี้ว่าด้วยเรื่องของการแยกให้ออกว่าสมุนไพรไหนคือต้นอะไร เรียกว่าอะไร ฟังดูง่าย แต่เนื้อหามหาศาลบ้าง การหยิบใบไม้มาหนึ่งใบแล้วตอบให้ได้ว่านี่คือต้นอะไรถือเป็นสิ่งที่ต้องใช้หน่วยความจำในสมองและความสามารถในการแยกแยะมากทีเดียว เฟี๊ยตต้องใช้ทั้งประสาทของการมองเห็น การสัมผัส การดมกลิ่น ไปจนถึงการรับรสสำหรับต้นที่เด็ดกินได้ ชายหนุ่มต้องแยกให้ออกว่าแต่ละต้นคือต้นอะไร

            เวลาล่วงเลยไปมากกว่าที่ตกลงในการเรียนไว้มาก

            คนสอนก็ดูเหมือนจะถูกใจลูกศิษย์ที่เรียนรู้ได้มากกว่าที่คิด ส่วนคนเรียนก็ดูเหมือนจะสนุกไปกับบทเรียนที่ตัวเองมีความคุ้นเคยเป็นอย่างดี เฟี๊ยตเคยเรียนวิชาพฤกษศาสตร์มาแล้ว แต่หลายต้นหลายใบ เขาก็เพิ่งเคยมีโอกาสเห็นของจริงก็วันนี้ ความตื่นเต้นในการเรียนรู้พาเอาชายหนุ่มลืมเวลาไปจนหมด เขาดู ดม ชิม จด สารพัดต้นไม้ไปโดยลืมดูนาฬิกาไปเสียสนิท ยิ่งได้เจอกับต้นไม้ที่แสนจะประหลาดและหายากมากเท่าไหร่ เฟี๊ยตก็ยิ่งสนุกกับการเติมความรู้ใส่รอยหยักในสมองมากขึ้นเท่านั้น

 

 

 

            “เยี่ยมมาก ถือว่าเป็นคนที่เรียนรู้ได้เร็วจริงๆ”

            อาจารย์เอ่ยชมเขาเปาะ หลังจากที่เวลาล่วงเลยมาจนถึงจุดสิ้นสุดของบทเรียนวันนี้แล้ว เขายกมือไหว้ขอบคุณน้อยๆ ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

            “ขอบคุณครับ”

            “วันนี้ข้ามีการบ้าน”

            ลุงย้งพูดพร้อมกับล้วงมือลงไปในด้านในของเสื้อคลุม มือข้างขวาที่หายลับเข้าไปนั้นคว้านหาของอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะหยิบของออกมาวางไว้บนโต๊ะ 2 ชิ้น ชิ้นแรกเป็นหนังสือเล่มหนึ่ง ส่วนอีกชิ้นเป็นถุงมือหนาหนึ่งคู่

            “ครับ” รัฐกิจพยักหน้า

            “อันแรกนี่เป็นตำราเรียนวิชาปรุงยาขั้นพื้นฐาน เอ็งเอากลับไปอ่านและศึกษาเพิ่มเติมได้ เพื่อเตรียมตัวสอบ ขู่ไว้เลยว่าข้อสอบข้ายากมาก”

            อาจารย์ของเขาพูดพลางกลั้วหัวเราะ ชายหนุ่มยื่นมือไปลองเปิดหนังสือเล่มนั้นดู ทันทีที่กางออก ภาพสามมิติก็ลอยขึ้นในอากาศ ฉายให้เห็นรูปต้นไม้ และส่วนประกอบที่นำมาทำเป็นเครื่องยาโดยละเอียด เฟี๊ยตมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น เขาฝันอยากได้หนังสือแบบนี้มานานแล้ว

            “สุดยอดเลยลุง ผมจะอ่านให้ครบทุกบรรทัดเลยคอยดู” เสียงรัฐกิจตื่นเต้น

            “เออหวะไอ้ลูกศิษย์นี่ ไม่กลัวหนังสือสักหน่อยเรอะ เออ ส่วนอีกอันนี่คือถุงมือเก็บสมุนไพร ชีวิตจริงหลังจากเดินทางไปแล้วของเอ็ง เอ็งต้องเก็บสมุนไพร เครื่องยาต่างๆ มาใช้อีกมาก ฝึกไว้ก่อนจะดีกว่า”

            “ครับ”

            “ก่อนพระอาทิตย์ตกดินวันนี้ เอ็งลองไปที่ริมป่าทิวสน ลองไปเก็บสมุนไพรแถบนั้นแล้วผนึกเป็นบลีกดู จำไว้ว่าอย่าเข้าไปลึกเกิน 10 เมตร มีอะไรถ้าไม่มั่นใจอย่าสู้ วิ่งหนีออกมาจากป่าก่อน ส่วนใหญ่สัตว์ป่าจะไม่ตามออกมา ตามหาสมุนไพรมาให้มากชนิดที่สุดเท่าที่จะมากได้ เก็บมาอย่างละต้นก็พอ ทุกอย่างเอามาปลูกต่อได้ อ้อ พอฟ้าเริ่มมืดก็กลับ เอ็งยังไม่เก่งพอจะเดินท่อมๆ ในป่าตอนกลางคืนหรอก”

            “รับทราบครับ”

            เขาก้มหน้ารับคำ ใจก็ประหวัดไปถึงบรรยากาศกลางคืนของป่าทิวสนโดยไม่มีอาจารย์อยู่ด้วย คอเขาแห้งผากขึ้นมาอย่างพิลึก เฟี๊ยตเอื้อมมือจะไปคว้าของทั้งสองอย่างมาเพื่อถือกลับที่พัก

            “ต้องทำยังไง”

            “อ้อ ขอบคุณครับ” เขาไหว้

            “ไม่ใช่โว้ย ไม่ได้บอกว่าผู้ใหญ่ให้ของต้องทำยังไง แต่ถ้าว่าเวลาอยู่ในเกมนี้ เวลาจะเก็บของต้องทำยังไง” ลุงย้งพูดพร้อมเกาหัวแกรกๆ

            “ครับ ยังไงนะครับ” เขาถามแบบไม่เข้าใจ

            “เก็บเป็นบลีกสิโว้ย ไอ้เฟี๊ยต เอ็งจะถือกลับบ้านทำไมเล่า นี่มันโลกอีธอร่า จำไว้ ทุกอย่างเก็บเป็นบลีกได้ บลีก บลีก บลีก ท่องไว้ ไอ้เฟี๊ยต”

            อาจารย์เขาพูดพร้อมหัวเราะเสียงดังลั่น เฟี๊ยตเผลอเกาหัวเบาๆ อย่างรู้สึกว่าตัวเองปล่อยไก่ไปเต็มรัก เขาหัวเราะเบาๆ แต่ก็ทำตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างโดยดี

            Hibernate!

 

            “ชื่อ The Basic Pharmacopeia (ตำราการปรุงยาขั้นพื้นฐาน) ประเภท FB (บลีกตัวตน) ความสามารถ ใช้สำหรับศึกษาวิชาปรุงยา”

            “ชื่อ The Harvest Glove (ถุงมือเก็บเกี่ยว) ประเภท FB (บลีกตัวตน) ความสามารถ ใช้สำหรับเก็บเกี่ยวพันธุ์พืช”

 

 

 

            เฟี๊ยตกวาดสายตามองไปมาอยู่ริมป่าทิวสน

            เวลานี่ก็ร่วมจะสี่โมงเย็นได้ แดดเริ่มร่มแต่ฟ้าก็ยังไม่ขมุกขมัวมากนัก เขาลองเลียบเคียงเดินไปตามขอบป่าเพื่อหาต้นไม้อะไรสักอย่างที่คุ้นหน้าคุ้นตาว่าจะเอาไปทำยาได้ ชายหนุ่มกวาดสายตาไปทั่ว มือก็เอื้อมมือไปสัมผัสต้นไม้รอบๆ อย่างพิจารณาหาความคุ้นเคย เท้าของเขาย่ำไปเรื่อยตามขอบป่า ไม่เกิน 10 เมตร เขาจำคำเตือนของอาจารย์เขาได้ดี

            เดินมาร่วม 20 นาที เขาก็ยังไม่เจอสมุนไพรสักต้น

            เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามไรผมเขาน้อยๆ หลังจากที่เดินหาสมุนไพรตามคำสั่งมานาน เดินไปหาไป สมองเขาก็ครุ่นคิดไปว่าทำไมถึงหาไม่เจอสักที มีอะไรที่เขาหลงลืมไปหรือเปล่า จะว่าว่าไม่มีสมุนไพรที่ป่านี้ก็คงจะไม่ใช่ เพราะอาจารย์ของเขาก็บอกว่ามีแน่ๆ หรือจะเป็นบททดสอบอะไรบางอย่างที่อาจารย์ให้เขามาทำ ความคิดของเขาเริ่มทบทวนว่ามีวิชาความรู้อะไรที่ได้ร่ำเรียนมาจากลุงย้งแต่ยังไม่ได้ใช้หรือเปล่า อะไรสักอย่างที่เขาหลงลืมไป

            เฟี๊ยตลองผนึกจิตไว้ที่ดวงตาทั้งสองไว้

            สายตาที่มีจิตกำหนดกวาดตามองไปทั่ว ไม่เห็นมีอะไรมากนัก ป่านี่แทบจะไม่มีชี่อยู่เลย เพราะทั้งพืชทั้งสัตว์ก็เห็นว่าจะไม่มีชีวิตอยู่จริงทั้งสิ้น คิ้วของเขาขมวดแบบใช้ความคิด เขาลองผนึกจิตไว้ที่หู โสตสัมผัสของเขาเปิดกว้างขึ้นโดยฉับพลัน เขาได้ยินเสียงนึกกระพือปีก เสียงใบไม้ไหว เสียงสัตว์เดินสวบสาบอยู่ไกลออกไป แต่ก็ไม่ใช่เบาะแสที่เขาตามหา ชั่ววินาทีนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ชายหนุ่มลองกำหนดจิตไว้ที่จมูกดูบ้าง ฆานประสาทของเขาถูกเพิ่มประสิทธิภาพขึ้นในบัดดล

            “อย่างนี้นี่เอง”

            เขาบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างถูกใจ เมื่อเพิ่มประสิทธิภาพการรับกลิ่น เขาก็จับสังเกตกลิ่นพิเศษต่างๆ ที่ชัดเจนขึ้นมาได้มาก ขาของเฟี๊ยตก้าวลึกลัดเลาะลงแยกไปจากทางด่าน จมูกของเขาตามกลิ่นไป ไม่ผิดแน่ เขาไม่กลับโรงแรมมือเปล่าแน่นอน

            Hibernate!

            เฟี๊ยตชูมือพร้อมตะโกนใส่ต้นไม้กอหนึ่งที่แทรกตัวขึ้นมาจากพื้น ปราศจากผลลัพธ์ใดๆ ทั้งสิ้น เขาหันซ้ายหันขวานิดหน่อย ก่อนจะลองตะโกนสั่งดูอีกที เจ้าต้นไม้เจ้ากรรมก็ยังตั้งโด่แน่นิ่งอยู่ดังเดิม หรือว่าแค่คำสั่งจะไม่พอนะ

            “เอาวะ”

            รัฐกิจจัดแจงพับแขนเสื้อขึ้นให้ทะมัดทะแมงมากขึ้น มือที่ใส่ถุงมือจับไว้ที่ตรงโคนเหง้าต้นไม้นั่น ขาเหยียบยันไว้ที่พื้น เฟี๊ยตออกแรงดึงต้นไม้นั่นเต็มที่ มันขยับเล็กน้อย แต่ก็ไม่หลุดออกมาจากพื้นดิน

            “เหนียวนักวะ”

            เขาบ่นพร้อมกับลองอีกที แต่ผลก็ไม่ต่างไปจากเดิมมาก ไอ้ต้นนั่นก็ยังนิ่งสงบอยู่เหมือนเดิม เฟี๊ยตขมวดคิ้วพร้อมทบทวนอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเหมือนหาคำตอบได้ ชายหนุ่มรวบรวมจิตไว้ที่มือทั้งสองข้างเพื่อออกแรง พลางรวบรวมจิตไว้ที่เท้าสองข้างเพื่อยึดมั่นไว้กับพื้น คราวนี้กลับสำเร็จได้โดยง่าย ต้นไม้กลิ่นเฉพาะตัวนั่นหลุดลอยออกมาจากพื้นราวกับแท่งไม้ตื้นที่ปักอยู่บนพื้นอันร่วนซุย เขาหัวเราะอย่างดีใจกับความสำเร็จแรกในวันนี้

            Hibernate!

 

 

 

            “ชื่อ Ginger (ขิง) ประเภท FB (บลีกตัวตน) ความสามารถ ใช้สำหรับปรุงอาหารหรือปรุงยา”

 

 

 

 

 

            นายพินต้า

            ฝากกดติดตามเฟส ทวีต และในแอปนี้ด้วยนะ

            มาทำเควสไปกันพระเอกของเราด้วยกัน ว่าแต่ถ้าเล่นเกมจริง จะมีคนอยากเป็นนักปรุงยาเหมือนเฟี๊ยตไหมนี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #84 Lilias (@manat34602) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 02:22
    ว่าจะหยุดอ่านไปก่อนเพราะน้องเปลี่ยนไปเยอะทำใจไม่ได้ แต่ก็ตายรังคิดถึงน้องเฟี๊ยตเกินอุส่ารอมาหลายปี~
    #84
    0
  2. #55 XaRinXin (@XaRinXin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 23:46

    เฟียตเรียนรู้เร็วมาก เหมือนเดิมเลยยิ่งอ่านยิ่งคิดถึงเรื่องเก่า

    ปล.แต่เรื่องใหม่น่าสุกมากครับ ติดตามเหมือนเดิม

    #55
    0