คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF INFINITE] Eternal Love [MyungSoo X SungJong] [SF INFINITE] Eternal Love [MyungSoo X SungJong] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Talk About My Fiction


 ฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ ชายรักชาย หากผู้ใดที่พบเห็นหรือหลุดรอดเข้ามาแล้วรับไม่ได้กด X ตัวใหญ่ๆ ที่มุมขวาสุดของหน้าจอคอมหรือจะไอแพดไอโฟนไอพอดอะไรก็แล้วแต่ออกไปได้เลยเด้อ

 

ฟิคเรื่องนี้มีภาษาและคำพูดที่หยาบคายเล็กน้อย? เพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่าน

 

ฟิคเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อนสนอง Need ของผู้แต่งเองไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินหรือกล่าวอ้างศิลปินคนใดให้เกิดความเสียหาย ทั้งหมดทั้งสิ้นเกิดจากจินตนาการของผู้แต่งเองล้วนๆ

 

การคอมเม้นท์ติชมเล็กๆ น้อยๆ ถือเป็นการช่วยให้ผู้แต่งมีการพัฒนาฝีมือที่ดีขึ้น

 

 
Ps.หากผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้



Talk  :  นี่พูดเลยรับแลกแบนเนอร์ด้วยนะเออ




 
แบนเนอร์ของฉัน



แบนเนอร์เพื่อนบ้าน



รับแลกแบนเนอร์ค่ะ
ขอขอบคุณแบนเนอร์สวยๆ จาก



ขอขอบคุณเพลงจาก


ขอขอบคุณธีมจาก




วะไปทักทายกันได้ใน


Velen
tine

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 พ.ค. 56 / 00:25



Title : Eternal Love 

Pairing : MyungSoo X SungJong

Status : SHORT FIC

Rating : Drama

Information : พยายามถ่ายทอดออกมาให้มันดราม่าแล้วน้าาาTT


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


โลกหมุนเวียนเปลี่ยนผันผมยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ไม่รู้ว่าเวลาที่เดินผ่านไปนั้นผ่านไปนานแค่ไหนกับใครซักคนที่ครั้งหนึ่งยังไม่เคยแม้แต่จะได้บอกรักให้ได้ยิน ช่อดอกไม้หน้าหลุมศพมันไม่ใช่ภาพที่สวยงามเท่าไหร่นัก
 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 


ไม่เคยถือโทษโกธรเคืองแต่วันนี้มันเกินที่จะทนไหวกับความรักที่ถูกแบ่งไปให้ใครต่อใครรู้และเข้าใจตลอดมาว่าเป็นยังไง
แต่ทำไมคำว่ารักไม่เคยพูดมาให้มั่นใจจะเป็นอะไรมั้ยถ้าในวันนี้เลือกที่จะไม่ทนอีกต่อไป

 


"จะไปไหนหรอซองจง"กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่นานๆครั้งจะถูกขนออกมาใช้วางอยู่กลางบ้านพร้อมกระเป๋าถืออีกหนึ่งใบเป็นภาพที่หาได้ยากทีเดียวที่กระเป๋าใบเท่าบ้านจะถูกนำออกมาใช้

 


"ฉันจะไปอยู่คนเดียวซักพักนะมยองซู"

 


"นายโกธรหรอที่ฉันพาซองยอลเข้ามาอยู่ด้วย"อย่าอ้างคำว่ารักด้วยการรั้งรอหากวันนี้เลือกให้รอพร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอกกันดีมั้ยไม่ต้องรู้สึกสำนึกผิดอะไรเพราะหากมันไม่มาจากใจมีแค่ฉันที่เจ็บไม่ใช่นาย

 


"เปล่าเลยฉันไม่เคยโกธรนายเลย"

 


"แล้วทำไมถึงจะไป"

 


"นายไม่เข้าใจจริงๆหรอ"ทำไมต้องหลบสายตาเมื่อถามหาความเข้าใจ

 


"นายรับไม่ได้ใช่มั้ยเรื่องซองยอล"จะตอกย้ำกันไปถึงไหนพอซักทีจะได้มั้ย

 


"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วดูแลซองยอลให้ดีๆนะเขาเป็นคนดีนายก็อย่าไปทำแบบนี้กับเขานะอย่าทำให้ซองยอล..ร้องไห้เลยนะ มยองซูอย่าทำร้ายเขาเหมือนที่นายทำร้ายฉันถ้านายจะรักใครซักคนนายควรเลือกแค่คนเดียว"เสียงสะอื้นที่นายได้ยินจากฉันในวันนี้จะเป็นเสียงสุดท้ายของความรักที่เกิดจากความผิดพลาดของเราฉันหวังว่านายจะสบายใจถ้าในวันนี้ฉันถอยออกมา

 


"ไม่ไปไม่ได้หรอซองจง"อย่ากอดฉันแล้วพร่ำกระซิบเหมือนมีใจให้เพราะมันยิ่งทำให้ฉันเจ็บมากกว่าเดิม

 


"ขอโทษ"หยดน้ำตาที่ไหลในวันนี้นายคงไม่ชอบใจนักแต่ฉันกลั้นมันไว้ไม่ไหวจริงๆแม้ว่าตลอดมานายจะไม่เคยเห็นมัน

 


"มยองซูฉันขอโทษได้โปรดปล่อยฉันไปถ้านายไม่ได้รัก"




-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




หน้าร้านคอฟฟี่เมดเล็กๆในมุมถนนคับคั่งไปด้วยผู้คนที่แสวงหาความอบอุ่นจากกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นนมสดอุ่นๆซักแก้ว หิมะเริ่มโปรยตัวจากผืนฟ้า ฝ่าเท้าใต้รองเท้าหนังเริ่มชาดิกมือเย็นเฉียบสั่นระริกเมื่อลมหนาวพัดผ่านกาย สี่ชั่วโมงกับการรอคอยโทรศัพท์เครื่องเล็กสั่นครืดในกระเป๋ากางเกงซองจงค่อยๆดึงมือที่ซุกอยู่กับกระเป๋าเสื้อโค้ทล้วงหาโทรศัพท์

 


(ซองจงอา)

 


"มยองซูนายอยู่ไหน"ใบหน้าหวานแย้มยิ้มเมื่อได้ยินเสียงทุ้มนุ่มลอดผ่านมาตามสายแต่แล้วรอยยิ้มที่มีก็ค่อยๆจางหาย

 


(วันนี้ดินเนอร์คงไม่ได้ไปแล้วนะฉันมีธุระนิดหน่อย)

 


"งั้นหรอไม่เป็นไรหรอก"

 


(นายอยู่ที่ไหน)

 


"หน้าร้านกาแฟถ้านายมาฉันคิดว่าเราคงได้เดินไปร้านอาหารด้วยกัน"

 


(รอนานแล้วหรอ)

 


"เปล่าๆฉันพึ่งมาถึงไม่รบกวนนายแล้วแค่นี้นะไว้วันหลังก็ได้"

 


(ซองจงฉันขอโทษจริงๆไว้วันหลังนะ)

 


"อื้อ"

 


"ไม่เป็นไรแค่สี่ชั่วโมงเองหนาวก็นิดหน่อยช่างมันเถอ...."สายตาไม่รักดีกำลังจับจ้องไปที่คนสองคนในร้านอาหารฝั่งตรงข้ามเยื้องไปทางซ้ายสมองสั่งให้ขาทั้งสองข้างที่ชาดิกเดินไปยืนอยู่หน้าร้านขอบตาเรียวร้อนผะผ่าวไม่ต้องรอให้ลมพัดเข้าตา หยดน้ำเม็ดเล็กๆก็ร่วงจากหางตาไหลไปตามรูปหน้าเมื่อภาพตรงหน้าไม่น่าดูซักเท่าไหร่

 


"ไม่อยากกินข้าวด้วยกันบอกกันมาเลยก็ได้"พึมพำตัดพ้ออยู่กับตัวเองเสียงแผ่วสองขาก้าวถอยหลังหมุนตัวเดินตรงไปสู่ทางเดิน มือซ้ายขยำเสื้อโค้ทที่หน้าอกฝั่งซ้ายแน่นรับรู้ถึงการเต้นที่รุนแรงของหัวใจความรู้สึกของสมองกับใจสั่ง ตีกันให้วุ่น ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นภาพแบบนี้ต่อให้จะมีซักกี่ครั้งก็ยัง..ทำใจให้ชินไม่ได้ซักที

 


"ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้"อีซองจงในวันนี้อ่อนแอเกินกว่าครั้งไหนสองขาทรุดลงกับพื้นก้มหน้าลงมองเห็นแต่ฝ่ามือที่เปรอะด้วยคราบน้ำตาขอร้องไห้ให้กับบางสิ่งบางอย่างที่มีอิทธิพลต่อหัวใจ

 


กี่ครั้งแล้วที่ต้องเห็นคนรักจูบใครต่อใครกี่หนแล้วที่ต้องนั่งร้องไห้ที่ไหนซักแห่งเพื่อระบายความรู้สึกกี่คราที่ต้องกักเก็บความรู้สึกทุกข์ทรมานไว้เต็มอก เสียใจมากพอแล้วกับครั้งแรกที่ได้ฟังว่าจะพาใครบางคนเข้ามาอยู่ด้วยแต่ไม่คิดว่าจะโกหกกันได้ลงตั้งหลายคราว พอกันทีความอดทนที่มีอยู่!



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ไม่เคยถือโทษโกธรเคืองแต่วันนี้มันเกินที่จะทนไหวกับความรักที่ถูกแบ่งไปให้ใครต่อใครรู้และเข้าใจตลอดมาว่าเป็นยังไง
แต่ทำไมคำว่ารักไม่เคยพูดมาให้มั่นใจจะเป็นอะไรมั้ยถ้าในวันนี้เลือกที่จะไม่ทนอีกต่อไป

 


"จะไปไหนหรอซองจง"กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่นานๆครั้งจะถูกขนออกมาใช้วางอยู่กลางบ้านพร้อมกระเป๋าถืออีกหนึ่งใบเป็นภาพที่หาได้ยากทีเดียวที่กระเป๋าใบเท่าบ้านจะถูกนำออกมาใช้

 


"ฉันจะไปอยู่คนเดียวซักพักนะมยองซู"

 


"นายโกธรหรอที่ฉันพาซองยอลเข้ามาอยู่ด้วย"อย่าอ้างคำว่ารักด้วยการรั้งรอหากวันนี้เลือกให้รอพร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอกกันดีมั้ยไม่ต้องรู้สึกสำนึกผิดอะไรเพราะหากมันไม่มาจากใจมีแค่ฉันที่เจ็บไม่ใช่นาย

 


"เปล่าเลยฉันไม่เคยโกธรนายเลย"

 


"แล้วทำไมถึงจะไป"

 


"นายไม่เข้าใจจริงๆหรอ"ทำไมต้องหลบสายตาเมื่อถามหาความเข้าใจ

 


"นายรับไม่ได้ใช่มั้ยเรื่องซองยอล"จะตอกย้ำกันไปถึงไหนพอซักทีจะได้มั้ย

 


"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วดูแลซองยอลให้ดีๆนะเขาเป็นคนดีนายก็อย่าไปทำแบบนี้กับเขานะอย่าทำให้ซองยอล..ร้องไห้เลยนะ มยองซูอย่าทำร้ายเขาเหมือนที่นายทำร้ายฉันถ้านายจะรักใครซักคนนายควรเลือกแค่คนเดียว"เสียงสะอื้นที่นายได้ยินจากฉันในวันนี้จะเป็นเสียงสุดท้ายของความรักที่เกิดจากความผิดพลาดของเราฉันหวังว่านายจะสบายใจถ้าในวันนี้ฉันถอยออกมา

 


"ไม่ไปไม่ได้หรอซองจง"อย่ากอดฉันแล้วพร่ำกระซิบเหมือนมีใจให้เพราะมันยิ่งทำให้ฉันเจ็บมากกว่าเดิม

 


"ขอโทษ"หยดน้ำตาที่ไหลในวันนี้นายคงไม่ชอบใจนักแต่ฉันกลั้นมันไว้ไม่ไหวจริงๆแม้ว่าตลอดมานายจะไม่เคยเห็นมัน

 


"มยองซูฉันขอโทษได้โปรดปล่อยฉันไปถ้านายไม่ได้รัก"

 


"ฉันขอเหตุผลที่ฉันจะต้องปล่อยนายไปฉันขอเหตุผลที่นายจะไปจากฉัน"

 


"ฉันไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้นฉันแค่กลัวกลัวว่าซักวันนายจะไม่รักฉันกลัวว่าซักวันจะมีแค่ฉันที่ต้องอยู่คนเดียวกลัวว่าวันหนึ่งนายจะรังเกียจฉันฉันกลัวทุกอย่างในทุกๆครั้งที่รักเราไม่เคยมีแค่สองมยองซูพอพอแล้วพอซักทีปล่อยฉันไป"

 


'รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำกับนายมันผิดมากมายแค่ไหนหากว่าในวันนี้นายเอ่ยคำร้องขออ้อนวอนฉันทั้งน้ำตาฉันควรจะทำยังไงซองจงฉันต้องปล่อยนายไปงั้นหรอ'

 


"ฉันปล่อยนายไปไม่ได้"แม้ว่าจะต้องกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวฉันก็ยอม

 


"ทั้งๆที่นายไม่ได้รักฉันมยองซูนายจะรั้งฉันไว้ทำไม ทำไม! นายบอกรักใครต่อใครได้เต็มปากแม้แต่ซองยอลนายบอกรักเขาทุกคืนแต่กับฉันนายไม่แม้แต่จะพูดให้ฉันรู้สึกดีบ้างซักครั้งถ้านายแค่กลัวว่านายจะเสียชื่อที่ทำพลาดพลั้งมามีอะไรกับฉันตอนเมาในงานเลี้ยงคืนนั้นนายไม่ต้องกังวลก็ได้ฉันไม่เสียหายอะไร!ใครถามนายก็ตอบไปสิว่าฉันบังคับนาย"สติเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นหยดน้ำเม็ดเล็กกลิ้งไหลจากหางตาไม่ขาดสายสองมือเล็กทุบตีอกแกร่งเกินจะยั้งมือหากคิมมยองซูยังคงยืนนิ่งขุดคุ้ยคำตอบในใจ ซองจงหมดแรงที่จะยืนทรุดตัวลงนั่งสะอื้นไห้ซบหน้าลงกับฝ่ามือไหล่บางสั่นเทาจนตัวโยนไม่ต่างจากใครอีกคนที่ยืนร้องไห้เงียบๆอยู่หลังบานประตู ห้องสี่เหลี่ยมตกอยู่ในความเงียบ

 


"ซองจง"

 


"ฉันอยู่แบบนี้ไม่ได้มยองซูฉันอยู่โดยที่ทำเป็นไม่รับรู้ว่านายไม่รักฉันไม่ได้ฉันรักนายแต่นายไม่รักฉันมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะต้องอยู่ด้วยกัน"ซองจงส่ายหัวไปมาคล้ายคนเสียสติหยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกกระทบพื้นกระเบื้องมันปลาบเป็นวงมยองซูยึดไหล่บางไว้แน่นพยายามดึงซองจงที่ร่นถอยหลังหนีมาใกล้ฉุดรั้งร่างบอบบางมากอดไว้แน่น

 


"ซองจงฉันขอโทษ"

 


"นายรักเขา....ฮึก...ฉันหลอกตัวเองว่านายรักฉันมามากพอแล้ว"

 


"ซองจง!ฟังฉัน"

 


"ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น"

 


"ซองจง.."

 


"ซองยอลอย่าร้องไห้เลย"มยองซูหันไปมองตามที่คนในอ้อมกอดจ้องมองไป ซองยอลส่ายหน้าเบาๆแล้วผลุนผลันออกจากห้องไม่ต้องรอให้อะไรช้าไปกว่านี้มยองซูละคนในอ้อมกอดไว้แล้ววิ่งตามใครอีกคนไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าการละทิ้งใครอีกคนเอาไว้เบื้องหลังครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้พูดคุย

 


"ซองยอลเดี๋ยว"เสียงตะโกนเรียกชื่อดังพร้อมกันกับเสียงเบรครถที่ดังไล่หลังดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อร่างทั้งร่างร่วงลงนอนนิ่งอยู่กับพื้นมยองซูถลาเข้าประคองร่างบางไว้ทั้งน้ำตา

 


"ซองจง! ซองจง! ฉันขอโทษอีซองจงฉันรักนาย!นายได้ยินมั้ยซองจง"คล้ายกับคนเสียสติเมื่อรับรู้ว่าใครกันแน่ที่หัวใจรักอย่าสุดซึ้งแต่กว่าจะรู้ตัวมันก็สายเกินไปรักที่มีให้ อีซองยอล เกิดขึ้นเพราะความหวั่นไหว แต่กับ อีซองจง มากกว่าคำว่ารักมอบให้ได้แม้ชีวิตหัวใจทั้งดวงถูกถนุถนอมกุมเอาไว้ด้วยความรักของซองจงแต่พึ่งมารู้ตัวเอาตอนนี้จะไปมีประโยชน์อะไร คิมมยองซู ผู้ชายโง่เง่า!

 
 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

หยดน้ำตาไม่อาจทดแทนความเจ็บปวดที่ได้รับอย่างไม่มีวันจางหายภาพสุดท้ายที่ได้เห็นกัดกินความเข้มแข็งจนหมดสิ้น

 

 

มือที่กุมอยู่ช่างเย็นเยียบ หยาดน้ำจากดวงตาคู่คมหยดลงบนใบหน้าสวยหวานที่ไร้ซึ่งสีเลือด..

 

 

เรือนร่างในอ้อมกอดนอนนิ่งไม่ไหวติง ไม่มีแม้กระทั่งลมหายใจ ไม่มีแม้กระทั่งเสียง..หัวใจให้ได้ยิน

 

 

เรียวแรงไม่มีเหลือแม้กระทั่งจะเปล่งเสียงสะอื้นกลับทำได้ยากลำบากทำได้เพียง
กอดร่างไร้วิญญาณชายอันเป็นที่รักไว้แนบอก

 

 

ความทรมานย่างกรายสู่หัวใจที่ยังคงเต้นอยู่

 

 

แต่อีกใจกลับดับสูญหายไปไม่มีวันหวนคืนแม้จะคุกเข่าอ้อนวอนขอต่อพระผู้เป็นเจ้า

 

 

รอยยิ้มบางเบาสุดท้ายที่ได้เห็นคำบอกรักที่ได้ยินยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดภายในใจ

 

 

ซองจงทำไม...ทำไม...ทำไม...ได้แต่พูดว่าทำไมซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้ไม่รู้อะไรทั้งนั้น เรือนร่างเย็นเฉียบบนเตียงสีขาวสะอาดถูกอุ้มประคองไว้ด้วยสองแขนหยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกกระทบกับแก้มขาวซีดไหล่แกร่งสั่นเทาปานจะขาดใจให้ได้เสียตรงนั้นอุ้มร่างไร้ชีวิต

 

 

 อี ซองจง ชายอันเป็นที่รักของ คิม มยองซูจากไปแล้วตลอดกาล....

 

 

โลกหมุนเวียนเปลี่ยนผันผมยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ไม่รู้ว่าเวลาที่เดินผ่านไปนั้นผ่านไปนานแค่ไหนกับใครซักคนที่ครั้งหนึ่งยังไม่เคยแม้แต่จะได้บอกรักให้ได้ยิน ช่อดอกไม้หน้าหลุมศพมันไม่ใช่ภาพที่สวยงามเท่าไหร่นัก....



-The End-

 
-Talk-

ช่วยบอกเค้าหน่อยว่ามันดราม่าได้แค่ไหนนนนเริ่มไม่มั่นใจในตัวเองอะฮือออ



 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Ninelives จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 19:56
    เค้าเศร้าอ่ะ ทำไม ต้องจบแบบนี้ แงๆๆ
    #6
    0
  2. #5 Beverrrr
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 14:48
    เศร้าาาาา แง้้ซองจงงงง
    #5
    0
  3. วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 18:51
    อ่านจบเพลงจบพอดี
    พูดได้คำเดียวว่าแต่งได้น่าขนลุก
    คนนึงก็ซองยอล อีกคนก็ซองจง
    พระเจ้า อินแปป
    #4
    0
  4. วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 15:38
    งื้ออ ดราม่าได้อีก เพลงก็บิ้ว ร้องไห้ตามเลยอ่ะ TT_TT
    #3
    0
  5. วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 21:31
    สำหรับรีดคนอื่นผมไม่รู้ครับ
    ว่าดราม่าขนาดไหน
    แต่...สำหรับผม
    อ่านไปร้องไห้ไปเลยครับT0T
    ขอให้ลงฟิคมยองจงอีกนะครับ
    ขอบคุณสำหรับฟิคนี้นะครับ สนุกมากๆเลยครับ
    Fighting
    #2
    0
  6. วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 14:21
    ดราม่ามากๆๆเลยไรท์เตอร์
    รีดเดอร์คนนี้บอกตรงๆๆเลยว่า นั่งอ่านไปร้องไห้ไป TwT
    คือมันอินมากๆๆๆ ทั้งเพลงทั้งฟิค TwT
    T T
    #1
    0