[ Fic Soul Eater] ❥ Playmate รักได้ไหม นายคู่หู

ตอนที่ 45 : [ special part ] s x mk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    24 ต.ค. 59

[บันทึกพิเศษของโซล]


หลังจากวันที่รู้ว่ามากะยังไม่ตาย ผมจึงตัดสินใจที่จะอยู่ข้างๆเธอไม่หนีไปไหนอีกแล้ว

ผมกลับมาเป็นเดธไซส์เหมือนเดิม ถึงผมจะเป็นหรือไม่เป็นเจ้าคิดก็ใช้ผมไม่คล่องเท่ามากะ

มากะนอนพักฟื้นพลังของเธอที่บ้านเอเดลเป็นเวลาเกือบครึ่งเดือน ส่วนช่วงนั้นผมก็ไปหาเธอตลอดนะ
แต่แค่แป๊ปเดียว เพราะคุณเอวาไม่ยอมให้เข้าใกล้เท่าไหร่

ข่าวโซเฟียที่เสียชีวิตก็ดังอยู่พักนึง แต่ไม่นานทางค่ายก็กลบข่าวซะมิดเลย

ส่วนตัวผมก็บอกทางบ้านแล้ว ว่าตัดสินใจใหม่ จะกลับมาที่นี่เหมือนเดิม
ที่บ้านก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะรู้อยู่แล้วว่าผมอยากกลับมา
มีแต่ทางค่ายเพลงที่ตกใจกับการตัดสินใจของผม และกำลังหาทางรับมืออยู่

ก็ไม่อยากอวยตัวเองร๊อกกก เพลงของผมหน่ะขายดีจะตาย 
ทำเพลงขึ้นมาทีไรแล้วไปเสนอกับค่ายเพลงก็ได้เงินทีละมากโขอยู่

ช่วงนี้ไอ้แบล็คสตาร์ก็ติดอยู่กับสึบากิทั้งวัน เห็นว่าได้ลูกชายด้วย ก็ต้องประคบประหงมกันหน่อย 
คงไม่ปล่อยให้พลาดเหมือนครั้งที่แล้ว . . .

ส่วนไอ้คิดก็งานล้นมือเหมือนกัน ท่านยมทูตคนเก่าก็ไม่โผล่เฮดออกมาจากคฤหาสน์เล๊ยย ปล่อยให้ลูกทำอยู่คนเดียว ทีเมื่อก่อนให้คิดช่วยคิดก็ช่วย
พอมาตอนนี้ ไม่ช่วยกันเลย งานมันเลยตกมาอยู่ที่ผมด้วยเนี่ย (T^T)



"อื้ออออออ . . . . "


ร่างบางภายใต้อ้อมอกของผมขยับเล็กน้อย ครับ นอนด้วยกันครับ ไม่ได้มีอะไรกันนะครับ อย่าเพิ่งคิดไปไกล

มากะที่ถูกผมกอดไว้ ก้มหน้าซุกแผงอกของผม
ก่อนที่จะพูดออกมาเสียงแหบพร่า

"โซลตื่นรึยัง..."
"...."
"ตื่นเร็ว ฉันจะไปทำงาน"
"...."
"นี่โซล ตื่นสิตื่น"
"...."
"ปล่อยได้แล้ว ฉันจะไปทำงาน"


ผมทำท่าไม่สนใจกับสิ่งที่เธอพูดแล้วหลับตาลง ทำเหมือนกับว่าผมยังไม่ตื่น

ซึ่งมันไม่ได้ผลครับ มากะใช้นิ้วเรียวๆของเธอหยิกเข้าที่หัวนมของผมแล้วบิดมันเหมือนกับของเล่น


"โอ๊ยยยยยๆๆๆ!!!! นี่จะฆ่ากันแต่เช้าเลยรึไงฟะ!!!"


ผมสะดุ้งโหยง ผละตัวเองให้ออกห่างจากมากะทันที


"นายอยากแกล้งหลับก่อนทำไมหล่ะ!"
"แล้วสรุปนี่ฉันผิดหรอฟะ??"
"ก็แน่อยู่แล้ว!!"


ร่างบางลุกจากที่นอนแล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งไปที่ห้องอาบน้ำทันที


"ให้ฉันช่วยอาบเอาป่าวมากะจ๋าาาา~ "
"อีตาบ้า!!!"

ผมตระโกนไล่หลังมากะไป และแน่นอนครับ เธอตอบกลับมาเป็นคำด่าเหมือนเดิ
ยัยนี่เอะอะอะไรก็ด่าตลอดๆ เมื่อก่อนผมก็รำคาญนะ
แต่ตอนนี้ผมโคตรคิดถึงมันเลย :]


- 1 ชั่วโมงผ่านไป - 


มากะนั่งกินข้าวอยู่ข้างหน้าผมเหมือนเมื่อก่อน 
ดีใจจริงๆที่ผมไม่ต้องกินข้าวคนเดียวอีกแล้ว


"มองหน้าฉันแล้วจะอิ่มรึไง?"
"อิ่มใจ"
"อีตาบ้า ( ./////. )"


น่ารักเหมือนเดิมเลยนะมากะ วันนี้วันแรกที่เธอไปทำงานหลังจากการพักฟื้น 
จะว่าไปยัยนี่เป็นอาจารย์ที่ชิบุเซ็นมาซักพักแล้ว
ยัยนี่เคยจับเด็กหักคอบ้างป่าววะ? ยิ่งโหดๆอยู่


"นี่โซล..."


เสียงหวานๆเอ่ยขึ้นทำให้ผมหลุดจากภวังค์ความคิดตัวเองแล้วเงยหน้าจากจานอาหาร 
ขึ้นมาสบตากับคนตรงหน้า


"วันนี้นายจะไปให้สัมภาษณ์เรื่องลาออกจากวงการสินะ"
"ใช่"
"แล้วนายจะบอกเหตุผลว่าอะไรอ่ะ?"
"ฉันติดผู้หญิงอกโตเด้งดึ๋งจนโงหัวไม่ขึ้น ทำงานไม่ได้ถ้าขาดเธอ จบข่าว"
"เลือดออกหมดตัวก่อนล่ะสิไม่ว่า -_______-"


มากะก้มหน้าจัดการอาหารข้างหน้าต่ออย่างรีบๆ
ผมจึงเหลือบไปมองนาฬิกาบนผนัง
ไอ้หยา....ใกล้เวลางานของมากะแล้วนี่หว่า ส่วนผมก็ต้องรีบออกจากเมืองนี้ไปอีกเมืองเหมือนกัน
ไม่งั้นคงไม่ทันงานแน่ๆ


. . . . . ครืดดดดด . . . . .


เสียงลากเก้าอี้ดังขึ้น มากะรีบเก็บจานของเธอไปวางไว้ที่อ่างล้างจาน
กลับมาที่ตู้เย็นรินน้ำใส่แก้วสองใบ ใบหนึ่งเธอรีบกลืนน้ำเข้าปาก แล้วอีกใบเธอยื่นมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร

มากะก้าวอย่างไวไปคว้าเสื้อคลุมของเธอที่ราวแขวนแล้วมุ่งหน้าไปยังหน้าประตูบ้าน


"เห?!!"


เสียงร่างบางร้องขึ้นเมื่อถูกผมคว้าข้อมือเอาไว้ไม่ให้เดินต่อ
มากะหันมาทำท่าจะด่าผมเหมือนทุกครั้ง
แต่ครั้งนี้ผมเร็วกว่านะ


"เดี๋ยวฉันสายนะโซ...อุ๊บบ!!!"


ทันทีที่เธอหันมาประจันหน้ากับผม ผมโน้มตัวลงมาแล้วใช้อีกมือที่ว่างจากมือมากะ 
จับคางของเธอให้เชิดขึ้น แล้วประทับริมฝีปากของผมลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอมชมพูของเธออย่างรวดเร็ว

ร่างบางตรงหน้าพยายามปิดกลั้นตัวเองไม่ให้ลิ้นของผมเข้าไปหาเธอได้
แต่เสียใจด้วยนะมากะ เธอทำไม่ได้หรอก

เมื่อได้ทีเห็นว่ามากะเริ่มอ่อนลง ผมจึงใช้ลิ้นของตัวเองดันเข้าไปจนสามารถเข้าไปควานหาความหวานจากร่างเล็กได้
ผมใช้เวลานานในการลิ้มรสความหวานของเธอจนมากะเริ่มหายใจถึ่และหอบ
ผมจึงยอมผละออกจากปากของเธอ แต่ไม่ได้แปลว่าจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ 

ผมปรับเปลี่ยนท่าทางจากที่จับข้อมือและคางของเธอไว้ 
ให้มันมาโอบเอวและลูบอยู่ที่ท้ายทอยของเธอ
ผมค่อยๆพรมจูบจากแก้มขาวๆลงมาเรื่อยๆจนถึงซอกคอ

กลิ่นหอมสบู่อ่อนๆยิ่งทำให้ผมเริ่มที่จะห้ามใจไว้ไม่อยู่ 
ปากของผมทำงานโดยอัตโนมัติ มันค่อยๆไล่จูบไปเรื่อยๆจนเผลอทิ้งรอยแดงเป็นจ้ำไว้ตรงซอกคอขาวของเธอ
ที่ผมรู้ตัวและเห็นรอยนั่นได้เพระผมรู้สึกเหมือนว่ามีน้ำหยดลงมาใส่แก้มของผม


น้ำ? น้ำอะไร?


ผมหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วไปยืนในท่าปกติทันทีที่เห็นดวงตาของเธอมีน้ำใสๆไหลรินออกมา
แก้มที่ผมเคยจูบไปเมื่อครู่ตอนนี้แปดเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตา


"มะ...มากะ ฉันขอโทษ"


โถ่เว้ย!!! น่าจะรู้ตัวให้เร็วกว่านี้ ปกติยัยนี่ยอมให้เราทำอะไรแบบนี้ที่ไหนกัน
ปกติต้องใช้มากะช้อป หรือไม่ก็เขกหัว ถึงว่าทำไมถึงยอมอยู่นิ่งๆ โง่จริงๆไอ้โซลเอ้ย!!!!


"มะ...มากะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันขอโทษ"


มากะไม่พูดอะไร เธอปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้าง เธอใช้มือทั้งสองข้างจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและกระชับเสื้อคลุมของเธอให้มิดชิดขึ้น
ผมยื่นมือจะเข้าไปช่วยจัดปกเสื้อของเธอแต่ถูกเธอปัดมือผมทิ้ง


"มากะ...."


เธอก้มหน้าเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันมาพูดกับผมซักคำ 
มันยิ่งทำให้ผมใจไม่ดีมากยิ่งขึ้น ถ้าผมตามไปตอนนี้ยัยนั่นคงไม่ยอมหายโกรธแน่ๆ
รอให้เย็นลงก่อนแล้วค่อยไปหาอีกทีแล้วกัน










ผมเดินทางมาทำงานที่เมืองข้างๆ ก็งานสัมภาษณ์นั่นแหละครับ 
ผมมาช้าไปเกือบ 20 นาที ทำให้พวกนักข่าวหงุดหงิดกันเป็นแถว


"มาช้านะไอ้ลูกหมา"
"มีเรื่องนิดหน่อยเฮีย"
"มึงดูนักข่าวหงุดหงิดแล้วเนี่ย"
"ก็ไม่ได้ขอให้มาซักหน่อย"


พี่ชายผมคงมารอผมพร้อมๆกับนักข่าวแหละ 
ดูจากท่าก็รู้ หงุดหงิดไม่ต่างกันเล๊ยย ( -____-")


"ไปได้แล้ว"
"คร้าบบบบบ"

ผมรีบเดินไปตรงเวทีเล็กๆ ที่มีโซฟาตั้งอยู่ก่อนที่เฮียจะถีบผมขึ้นไปบนเวทีนั่น

นักข่าวก็ถามนู่นถามนี่ 
ถามว่าทำไมผมถึงเลิกอาชีพนี้ ทำไมผมถึงไปอยู่ที่เดธซิตี้ได้ บลาๆๆ แต่ผมก็ตอบว่าเรื่องส่วนตัวไปตามระเบียบ
อ่อ. . . ตอนผมเป็นนักดนตรี ผมก็ไม่ได้บอกประวัติตัวเองให้วงการนี้รู้เท่าไหร่ ไม่มีคนรู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นอาวุธ แต่ก็ดีแล้ว โลกข้างนอกเดธซิตี้มันยังไม่ได้เปิดกว้างสำหรับอาวุธอย่างพวกเราเท่าไหร่ . . .


จนเย็นๆผมก็กลับมาที่เดธซิตี้พอดี มันเย็นมาก มากะคงจะกลับบ้านแล้วสินะ

ผมคิดเรื่องมากะมาตลอดทั้งวัน ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้เธอหายโกรธ
ที่สำคัญกว่านั้นผมคงทำร้ายความรู้สึกเธอไปมาก เธออุตส่าห์ไว้ใจ อยู่บ้านกับผู้ชายอย่างผมเพียงลำพัง แต่ผมกลับทำลายความไว้ใจของเธอด้วยการกระทำงี่เง่านั่


ประตูบ้านถูกเปิดออก ผมก้มลงถอดรองเท้าที่หน้าบ้านแล้วเห็นรองเท้าของมากะวางอยู่ที่ชั้น
เธอกลับบ้านมาแล้วสินะ


"มากะ ฉันกลับมาแล้ว"


ไม่มีเสียงตอบรับใดๆออกมาจากตัวบ้าน 
มีแค่แสงแดดยามเย็นที่ลอดผ่านผ้าม่านผืนบางๆเข้ามา


"อยู่ไหนอ่ะมากะ??"


ผมตระโกนถามอีกรอบ แต่ก็เหมือนเดิม ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา
ผมจึงเดินหาทั่วๆบ้าน ทั้งห้องครัว ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น สุดท้ายก็ว่างเปล่า


"เหลือแค่ห้องนอน"


ผมค่อยๆเปิดประตูห้องนอนของมากะเบาๆ เผื่อเจ้าตัวหลับอยู่จะได้ไม่ไปปลุกเธอตื่น
และมันก็เป็นอย่างที่คิด มากะหลับอยู่ในห้อง
เปลือกตาที่ช้ำ กับน้ำตาที่แห้งจนติดเป็นคราบอยู่ที่แก้มทั้งสองของเธอมันทำให้ในใจของผมเหมือนถูกบีบ

ผมวางกระเป๋าสะพายลงหน้าประตูแล้วเดินไปล้มลงนอนบนเตียงกับมากะ
ผมซุกหน้าลงบนเนินอกของเธอแล้วใช้สองแขนโอบตัวเธอไว้ 


"ฉันขอโทษนะมากะ ถ้าเธอไม่ชอบฉันจะไม่ทำอีก"


ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเธอเพื่อดูว่าเธอตื่นรึยัง 
ผมได้คำตอบแล้วเพราะเธอโน้มตัวลงมาและใช้แขนของเธอกอดหัวผม มือนิ่มๆของเธอลูบผมของผมเล่นเบาๆ


"ก็ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบ. . ."


มากะเอ่ยขึ้นทำให้ผมตกใจ ไม่ใช่เพราะเสียงแหบๆของเธอ แต่เพราะคำพูดของเธอต่างหาก
ผมเงยหน้าขึ้นจากหน้าอกของเธอ จากที่เธอโน้มตัวลงมามันทำให้หน้าของเราห่างกันไม่กี่เซน


"ว่าไงนะ?"


ใบหน้าของเธอแดงแจ๋ไม่รู้เพราะเธอเขินหรือผลจากการร้องไห้ ในท่าแบบนี้มันทำให้ผมได้ยินเสียงหัวใจของเธอชัดเจนยิ่งขึ้น มันเต้นดังและรัวไม่ต่างอะไรจากใจของผม


"แล้วเธอร้องไห้ทำไม?"
"ก็นายทำอะไรไม่บอกฉันสักคำ ฉันยังไม่พร้อม"
"แค่ morning kiss เอง"
"เองเอิงอะไรกัน ถ้าฉันไม่ร้องไห้ นายคงอุ้มฉันมาต่อที่เตียงแล้ว!!"


ผมไม่เถียงครับ ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ และผมทำจริงๆแน่ถ้ามากะไม่ร้องออกมาก่อน


"เห็นมั้ย! ฉันรู้ทันนาย เราเป็นแค่'คู่หู'กันไม่ใช่รึไง"


"เน้นจังนะคำว่าคู่หูอ่ะ จะเป็นมากกว่านั้นก็ได้นะ คู่ผัวเมียเป็นไง? ให้ได้ตอนนี้เลย"







ประโยคนั้นได้แต่คิดในใจครับ ถ้าพูดไปก็มีแต่ตายกับตายครับ รู้ชะตากรรมดี

ผมไม่ทำอะไรปล่อยให้เธอทำหน้าบูดไปสักพัก ผมเลือกที่จะเงียบและก้มหน้าซุกหน้าอกของเธอต่อไป

ไอ้แบล็คสตาร์ก็กำลังจะมีลูกชาย 
ไอ้คิดก็แต่งเมียแล้ว
ดร.สไตน์ก็เรียบร้อย


. . . . เหลือแค่เราสองคนสินะ . . . .


"นี่นายยังกล้ามานอนกอดฉันต่ออีกหรอ? ปล่อยแล้วออกจากห้องฉันไปได้แล้ว!!"
"เดี๋ยวก็กลายเป็นห้องของเรา"
"เรา? หมายความว่าไง?"
"แต่งงานกันนะ"
"!!!!"


ไม่รอคำตอบ ผมพลิกตัวของเธอให้ลงมานอนข้างร่างให้ตัวผมขึ้นคร่อมเธอไว้
ตอนนี้ร่างของเธออยู่ใต้อาณัติของผมแล้ว
คงรู้อยู่นะว่าจะทำอะไร คืนนี้เธอไม่รอดแน่มากะ (^______^)
























เอ้า!! ใครฟินบ้างบอกมา!!5555555555
ต่อจากนี้แต่งเป็นตอนพิเศษอย่างเดียวเลยก็ดีแฮะ
เป็นคู่ๆไปเลย5555555555
ปล.พาร์ทนี้เค้าไม่ได้หื่นนะเตง (    >///////<)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

102 ความคิดเห็น

  1. #98 Amjee_3 (@Amjee_3) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 21:23
    <p>ฮาโหล กลัยมาแต่งต่อเถอะ ขอร้องงงงงง</p>
    #98
    0
  2. #96 คนชอบอนิเมะ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 13:58
    ขอร้องแต่ง มากะกับโซลต่อที~

    ได้โปรดดดดดดดดดดดดดดดดด

    เค้ารออ่านเตงอยู่น้าาาาาาาาาาาาา

    &#960;&#8710;&#960;

    #96
    0
  3. #93 25975 (@25975) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:42
    อยากข้างดิ!!!!!รีบมาอะพน่ะค่ะ^^
    #93
    0
  4. #92 Travel-in-Dream (@Travel-in-Dream) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 18:54
    แต่งต่อด่วนๆเลยค้าาาาาาาาาา 
    #92
    0
  5. #90 Riwchi- (@Mirana-Alice) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:17
    ไรท์จ๋าาาา ริวจิคนนี้จะแจกเลือดกำเดาแล้วจ้าาาาา ( เดี๋ยวๆ มันไม่มี nc นะยัยริวจิ ) ฟินมากกกกกกกกกกก 55555555 ><
    #90
    0