บ้านธารพระจันทร์ [SingtoKrist]

ตอนที่ 16 : หลงกล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 287 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

            “ว่าไง คริสมาทำอะไรที่นี่ หรือว่า...” เสียงแหบนิดๆ ของญาติผู้พี่ฟังข่มขวัญ แววตาหรี่ลงคล้ายงูจ้องมองเหยื่อยิ่งชวนขนลุก “มาหาสมบัติลับ...”


            “เปล่าครับ” คริสตั้งสติได้แล้วตอนนี้ เขาปฏิเสธรวดเร็ว “ลุ...เอ่อ...ผมแค่นึกขึ้นได้ เลยแวะมาเอาอัลบั้มรูปเก่าๆ ของคุณตาเฉยๆ”


            เกือบจะเผลอหลุดปากพูดชื่อลุงผาดออกไปแล้ว ดีที่ยั้งปากตัวเองได้ทัน อย่างไรคริสก็ไม่อยากให้คนเฝ้าบ้านต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย


            “มึงโกหกไม่เนียนเลย รู้ตัวไหม” พี่ชายต่างสายเลือดไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว หนำซ้ำไม่รักษามารยาทอีกต่อไป “แล้ววันก่อนที่อ้างว่ามาตักบาตร จริงๆ ก็คงมาดูลาดเลาสินะ”


            “ผมไม่รู้เรื่องสมบัติลับจริงๆ แล้วก็ไม่สนใจด้วย” คริสหน้าตึง ชักฉิวขึ้นมาบ้าง


            “แหงสิ ก็ในเมื่อมึงได้ทั้งหมดไปแล้วนี่ จะแคร์อะไรอีกล่ะ”


อีกฝ่ายค่อยๆ ก้าวเข้ามาช้าๆ ท่าทางคุกคามไม่ต่างอะไรจากหมาป่าเตรียมตะครุบเหยื่อ ไม่พอด้านหลังของพี่วิน ยังมีชายแปลกหน้าอีกสามคนโผล่ตามออกมาจากกรอบประตู ทั้งหมดมีรอยสักเปรอะเต็มตัว ผมเผ้ารุงรังย้อมสีแสบตา เจาะหูเรียงเป็นแถว ใส่กางเกงยีนขาดเข่าแบบไม่มีรสนิยม ลักษณะการเดินวางก้ามเหมือนพวกนักเลงระดับล่าง ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ประสงค์ดีเลยแม้แต่น้อย


ความรู้สึกยามหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเป็นอย่างไร คริสเพิ่งซาบซึ้งก็วันนี้


“ไอ้วิน คนไหนวะ โจรฮุบมรดกที่มึงว่า” คนหนึ่งพูดขึ้นอย่างไม่เกรงใจใดๆ


"คนที่ตัวสูงกว่า แก้มป่องๆ”


“ขาวเหี้ยๆ น่ารักว่ะ” เพื่อนนักเลงปากเปราะ นัยน์ตาแฝงแววหื่นกระหายที่จ้องมองมาทำเอาคริสขนลุกซู่


มือของเพื่อนตัวเล็กที่สอดเข้ามาในอุ้งมือคริสเย็นเฉียบ ขณะที่มือของเขาเองก็ชื้นเหงื่อไม่ต่างกัน หัวใจที่รับรู้ถึงภยันตรายตรงหน้าเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ประตูหลังใส่กุญแจล็อกตลอด ประตูหน้าก็ถูกคนพวกนี้ยืนหน้ากระดานปิดทางไว้ทั้งหมด ไม่มีทางฝ่าไปได้เลย


“ไอ้คริส เอาไงดี...” กันกระซิบเสียงแผ่ว น้ำเสียงเพื่อนสั่นอย่างเห็นได้ชัด


“ไอ้กัน มึงไม่ต้องกลัว” ปลอบเพื่อนทั้งๆ ที่ตัวเองก็ใจสั่น ก่อนหันไปพูดกับญาติต่างสายเลือด พยายามกดเสียงต่ำให้ดูจริงจัง ใจดีสู้เสือ “พี่วิน พวกผมจะกลับแล้ว ช่วยหลีกทางด้วยครับ”


“อ้าว ไม่อยากได้อัลบั้มรูปแล้วเหรอ” เพื่อนอีกคนของพี่วินแทรกขึ้น “คนเฝ้าบ้านมึงนี่ใช้ได้เลยนะไอ้วิน แค่เอาเงินฟาดหัวไปไม่กี่พัน ก็โทร.ไปหลอกน้องมึงมาให้เสียดิบดี”


คริสสะดุ้งเฮือก ลุงผาดร่วมมือกับคนพวกนี้งั้นเหรอ!


“คนเก่าคนแก่ของพ่อกูเอง เรียกใช้อะไรก็ได้ทั้งนั้น” พี่วินอวดโอ่ “ไอ้คริส มึงจะกลับได้ก็ต่อเมื่อมึงยอมบอกที่ซ่อนสมบัติลับมาก่อน” ข่มขู่กันซึ่งๆ หน้า


“ผมไม่รู้ ผมบอกไปตั้งหลายครั้งแล้ว” คริสโต้เสียงสั่น


“กูนึกแล้ว มึงต้องปากแข็ง แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูกับเพื่อนจะช่วยกันง้างให้เอง”


“เฮ้ย ไอ้วิน กูจองเพื่อนของญาติมึงนะเว้ย แม่งดูดิ ตัวเล็กๆ ปากแดงๆ น่าเอาชิบหาย” 


            “งั้นกูเอาญาติไอ้วิน ขาวๆ นิ่มๆ แบบนี้ เดี๋ยวกูจะกระแทกให้ช้ำเลย” เพื่อนชั่วของพี่วินที่บอกว่าคริสขาวพูดแล้วเลียปาก ท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือ


            “เล่นมันตรงนี้เลยไหม” เพื่อนคนสุดท้ายร่วมวง “สว่างดี ตอนถ่ายคลิปจะได้เห็นหน้าชัดๆ”


            คริสไม่เสียเวลาต่อรองหรืออ้อนวอนใดๆ สี่ทรชนสารเลวพวกนี้ไม่มีทางยอมปล่อยเขา จนกว่าพี่วินจะได้ในสิ่งที่ต้องการ


เด็กหนุ่มค่อยๆ เพิ่มแรงบีบมือเพื่อน ปลายนิ้วสะกิดเขี่ยหลังมือเบาๆ กระซิบแผ่วหวิว


            “ไอ้กัน วิ่ง!


            นาทีหนึ่ง เด็กหนุ่มสองคนยังยืนนิ่งๆ ราวกับหมูในอวย จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด แต่แล้วจู่ๆ ทั้งคู่ก็พุ่งตัววิ่งไปทางด้านข้างของตัวบ้าน เผ่นแผล็วรวดเร็ว ปราดเปรียวไม่ต่างอะไรจากกระต่ายป่า


            คริสไม่เสียเวลาหนีออกจากบ้าน ทางเข้าทางออกทั้งด้านหน้าด้านหลังถูกปิดตายไว้หมดแบบนี้ ฝืนฝ่าออกไปก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้น สิ่งเดียวที่นึกออกคือ ถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุดเพื่อรอคนมาช่วย


            เด็กหนุ่มลากแขนเพื่อนหัวซุกหัวซุนพุ่งพรวดเข้าไปในห้องที่เคยเป็นห้องนอนของคุณตา ขณะที่พวกพี่วินโวยวายพลางวิ่งตึงตังตามหลังมาติดๆ และคริสผลักประตูไม้ปิดใส่หน้า ลั่นดาลดังปังอย่างฉิวเฉียดชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด


            ด้านนอกห้องมีเสียงทุบประตูปึงปังพร้อมเสียงสบถโวยวาย ส่วนด้านในห้อง คริสที่อะดรีนาลินพุ่งกระฉูดผวาไปที่ตู้เสื้อผ้าแบบโบราณขนาดใหญ่ทำจากไม้ เขาออกแรงผลักดันเต็มที่ มีกันที่ไม่ต้องให้บอกเข้าช่วยอีกแรง ตู้เสื้อผ้าเก่าแก่ทั้งใหญ่ทั้งหนักที่ปกติไม่น่าจะเคลื่อนย้ายได้ด้วยแรงคนสองคน ก็เลื่อนเอี๊ยดอ๊าดมาขวางประตูไว้อีกชั้น


            “ไอ้คริส หนีเข้าห้องแบบนี้ไม่เท่ากับเราติดกับเสียเองเหรอวะ” กันมองหน้าต่างที่ติดเหล็กดัดแล้วกระซิบถาม ร้อนรนกระวนกระวาย “แล้วญาติมึงนี่ก็ชั่วจริงๆ คิดได้ไงวะจะเอาเพื่อนมารุมทำเหี้ยๆ กับมึง”


            เสียงกระแทกประตูยังดังไม่หยุด สลับกับเสียงตะโกนให้ช่วยกันหาอุปกรณ์มางัด คริสได้ยินเสียงลุงผาดร้องห้ามปรามแว่วๆ แต่เขาไม่กล้าเชื่อใจใครอีกต่อไปแล้ว


            “พวกมันจะพังเข้ามาได้ไหม ไอ้คริส” เพื่อนเข้ามาเกาะแขน ใบหน้าเล็กๆ ขาวซีด


            “เรือนไทยโบราณ ไม้สักทองทั้งหลัง ดาลประตูก็ใหญ่ แข็งแรงแน่นหนาพอตัว คงต้านไว้ได้สักพัก” คริสพยายามปลอบขวัญเพื่อน ทั้งๆ ที่ก็กลัวไม่ต่างกัน “ตอนนี้เราทำได้แค่รอเวลา”


            “รอ?”


            “คุณลุงเวทต้องกำลังหาทางช่วยกูอยู่แน่ๆ”


            แค่ขาดคำ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้น เล่นเอาคริสสะดุ้งเฮือก


            “พี่สิง” ใจมาเป็นกองเมื่อลนลานล้วงออกมารับสาย


            “พี่กำลังไปหา คริสทำใจดีๆ ไว้นะ” เสียงจากปลายสายฟังเข้มแข็งและปลุกปลอบ พลอยให้คนฟังใจชื้นขึ้นนิดหน่อย


            “พี่สิงรู้ได้ยังไง คุณลุงเวทไปบอกเหรอ”


            “เขามาบอกตั้งแต่เห็นคริสไปจอดรถซุ่มรอ พอพี่รู้ก็รีบตีรถกลับมาเลย ใกล้จะถึงแล้ว ไอ้ออฟก็มาด้วย”


            ได้ยินดังนั้น กันที่แนบหูฟังโทรศัพท์ด้วยกันก็ร้อนรนขึ้นทันที


            “ป่าปี๊ ขอกันคุยกับป่าปี๊หน่อย” โทรศัพท์มือถือของเขาติดอยู่ในกระเป๋าสะพายที่วางทิ้งไว้ข้างนอก ตอนนั้นเผลอวางเพราะตั้งใจจะช่วยเพื่อนขนของ


            “ไอ้ออฟอยู่ในรถอีกคัน ตอนนี้อย่าเพิ่งพูด พี่ได้ยินเสียงกระแทก คริสกับกันตั้งสติแล้วไปหาดูของในห้องก่อน อะไรที่พอจะเป็นอาวุธได้ รีบหยิบมาเตรียมไว้ เร็วๆ เข้า”


            ทั้งคู่วุ่นวายวิ่งไปทั่วตามคำสั่ง แต่ในห้องนอนเก่าของคุณตาไม่มีข้าวของอะไรเหลือแล้ว นอกจากเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ชิ้นใหญ่ๆ ที่เคลื่อนย้ายลำบาก ประเภทตู้ เตียง และโต๊ะทำงาน คริสคว้าได้แค่เก้าอี้ไม้ทรงกลมที่ตั้งอยู่มุมห้อง ส่วนกันหยิบแจกันทองเหลืองมาถือไว้ อย่างน้อยก็พอจะใช้หวดฟาดคนได้


            บานประตูไม้สักนั้นทนทานอย่างที่คริสนึกจริงๆ เมื่อความพยายามในการพังไม่เป็นผล จู่ๆ เสียงกระแทกประตูก็เงียบหาย จากนั้นไม่นาน คนในห้องก็ได้กลิ่นเหม็นไหม้


            “เฮ้ย ไอ้พวกห่านรกมันจะเผาเรางั้นเหรอ” พอเห็นควันสีขาวค่อยๆ ลอยเล็ดลอดเข้ามาตามรอยต่อของฝากระดาน สองคนก็ลนลานไปหมด





*


*


*


            คริสถอดเสื้อยืดที่สวมอยู่ออกมาพันรอบศีรษะ ปิดปากปิดจมูกโดยไม่ต้องคิด พลอยให้เพื่อนสนิทรีบทำตามอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเปลือยท่อนบนกันทั้งคู่ ก่อนจะพากันหมอบต่ำลงแทบพื้นเพื่อหลบควันไฟ


            จากเสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมด้านนอก บอกให้รู้ว่าพวกพี่วินคงไปหาอ่างหรือถังอะไรสักอย่างมาจุดไฟสุมให้เกิดควัน เป็นการบีบบังคับให้คนในห้องจำต้องเปิดประตูหนีออกมา


            “พี่สิง ถึงไหนแล้ว น้องกลัว” เสียงที่กรอกใส่โทรศัพท์มือถือจวนเจียนจะร้องไห้เต็มที


            ตั้งแต่พี่สิงโทรศัพท์มา ต่างฝ่ายต่างไม่ได้วางสาย เพื่อให้คนโตกว่าได้รับทราบสถานการณ์ความเป็นไปของฝั่งคริส


            “อีกอึดใจเดียวครับ” น้ำเสียงที่ตอบกลับมาฟังหอบนิดๆ คล้ายกำลังวิ่งเต็มฝีเท้า


            ไม่กี่นาทีที่ยาวนานราวกับร้อยชั่วโมง พ่อหมอก็ร้องสั่งมาตามสาย


            “คริสดูที่พื้นใต้โต๊ะทำงานเร็วๆ แถวๆ มุมห้อง เอามือลูบดูจะรู้สึกว่ามีช่องไม้เล็กๆ ที่ระดับต่ำกว่าพื้นไม้รอบๆ”


            เด็กหนุ่มโยนโทรศัพท์ให้กันฟังแทน เจ้าตัวผวาไปเลื่อนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ออก ทิ้งร่างลงนอนพังพาบ เปะปะคลำไปตามพื้นมือเป็นระวิง


            “เจอแล้ว ไอ้กัน”


            “พี่สิงบอกว่าเป็นทางลับ ให้กดช่องไม้แรงๆ พื้นกระดานจะเลื่อนเปิดได้”


            คริสลงน้ำหนักมือกดเต็มแรง ทว่าช่องไม้ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด


            “กดแล้วมันไม่ลงอ้ะพี่สิง” กันที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ ร้อนรน พื้นที่แคบจนเขาไม่สามารถช่วยเพื่อนได้


            “บ้านมันหลายสิบปีแล้ว คงฝืด เอาไงดี” คริสออกแรงย้ำๆ กดจนหน้าดำหน้าแดง เจ็บนิ้วไปหมด


            จู่ๆ ก็มีเสียงของตกกระทบพื้นไม้ดังปัง คริสกับกันหันขวับไปตามเสียง ใจหล่นวูบ


            ที่แท้คือไม้เท้าเก่าๆ ของคุณตา มันวางแอบอยู่ตรงหัวเตียงซึ่งพวกเขาไม่ทันสังเกตเห็นกันทั้งคู่


            “คุณเวทบอกให้เอาปลายไม้เท้ามาช่วยกด” กันพุ่งไปหยิบไม้เท้ามาใช้เป็นเครื่องทุ่นแรง


            คริสปักไม้เท้าตรงตำแหน่งแล้วช่วยกันกดหัวไม้เท้าอีกครั้ง ครู่เดียว ช่องไม้ก็จมลง ไม้กระดานฝืดค่อยๆ เลื่อนเอี๊ยดอ๊าด ก่อนจะเห็นปลายนิ้วของคนพี่สอดเข้ามาตามรอยแยก ช่วยดันอีกแรง


            ทางลับที่ว่าเป็นเพียงช่องเล็กๆ แค่พอลอดตัวผ่านได้เท่านั้น คริสก้มหน้าลงมอง พบคนที่คิดถึงสุดหัวใจยืนอยู่บนบันไดพับได้ เรือนไทยโบราณแบบยกพื้นใต้ถุนเปิดโล่ง ความสูงจากพื้นถึงตัวบ้านไม่น้อย ถ้าไม่มีบันไดช่วยคงยากจะเอื้อมมือถึง


            เพียงแค่เห็นดวงหน้าหวาดหวั่นชะโงกมองลงมาจากช่องลับ หัวใจที่หลุดลอยหายของสิงโต ก็กลับคืนสู่หน้าอกข้างซ้ายในที่สุด


            “คริส!


ด้วยแรงอารมณ์ห่วงหวง พ่อหมอแทบจะกระโดดบนบันได สิงโตยืดแขนสูงจะคว้าร่างคนน้อง เล่นเอาบันไดพับโยกเยกจวนล้ม ให้เพื่อนสนิทคว้าจับขาบันไดเกือบไม่ทัน


“พี่สิง”


            คริสทำท่าจะจับมือที่ยื่นมา แต่แล้วก็ได้สติ รีบร้อนดึงกลับกะทันหัน เปลี่ยนเป็นดันหลังเพื่อนให้หย่อนตัวลงไปก่อน พี่ชายข้างบ้านของเพื่อนก็รู้งานมากเพราะสลับตัวเข้ามายืนแทนที่พี่สิงทันที เขายกแขนขึ้นคว้าเอวน้องข้างบ้าน รับตัวไปราวกับอุ้มตุ๊กตาเล็กๆ


            “ป่าปี๊ ทำไมมาช้า ฮือ...” เสียงไอ้กันฟังออดอ้อนจนน่าหมั่นไส้


            เด็กหนุ่มหย่อนตัวผ่านช่องทางลับเป็นคนถัดมา อ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดรอบเอวทั้งอบอุ่นและปลอดภัย ให้ความรู้สึกปกป้องคุ้มครองจนคริสที่หัวใจบีบรัดด้วยความหวาดหวั่นมานานแทบร้องไห้


            รู้สึกตัวอีกทีเขาก็ซบหน้าลงแนบไหล่แข็งแรง ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมลงกับเสื้อของอีกฝ่าย กระซิบอ้อนเสียงแผ่ว


“พี่สิง น้องกลัว...”


“โธ่ เด็กดี ขวัญเอ๊ยขวัญมานะครับ”


คนพี่วางคริสลงกับพื้นพลางจูบหนักๆ ข้างขมับนิ่ม ปลอบสั้นๆ ก่อนจับแขนพาวิ่งสุดฝีเท้าตรงไปยังทางออกหน้าบ้าน มีคู่พี่น้องข้างบ้านวิ่งตามมาติดๆ


สองคู่แยกย้ายกันขึ้นรถที่จอดริมรั้วบ้านด้านนอก ติดเครื่องกระชากขับออกมาโดยไม่สนใจพวกวายร้ายบนเรือนแม้แต่น้อย


คริสสวมเสื้อยืดกลับคืนแบบผิดๆ ถูกๆ ไม่วายเหลียวหน้าเหลียวหลังตลอด หัวใจในอกเต้นโครมคราม กลัวว่าพี่วินกับพวกจะตามมา


“ไม่ต้องกลัวนะครับ คุณเวทบอกว่าให้สมุนในบ้านช่วยกันบังตาไว้ รับรองไอ้ญาติชั่วของคริสยังไม่รู้แน่ว่าพวกเราหนีออกมาแล้ว”


สิงโตคว้ามือน้องมากำไว้แนบอก อุ้งมือป้อมเย็นเฉียบชื้นเหงื่อ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของเด็กน้อยเห็นแล้วชวนใจหาย สงสารน้องจับใจ


ครู่หนึ่ง จอมพลที่ขับรถตามหลังก็เรียกวิทยุสื่อสารมาหา ทั้งคู่ขับรถคนละคันเพื่อความสะดวกในการตามสืบคดี ส่วนบันไดพับได้ก็เป็นอุปกรณ์ที่มีติดรถอยู่แล้ว


“โคนัน มึงจะไปไหน เปลี่ยน” เพราะทำงานเกี่ยวกับการสืบคดี ตอนแรกเลยตั้งฉายาขำๆ กันแบบนั้น แต่ไปๆ มาๆ ก็กลายเป็นเรียกกันจริงจังเวลาใช้ติดต่อสื่อสารผ่านวิทยุ


“คินดะ ไปโรงพยาบาลXXX เปลี่ยน”


ทั้งสี่คนเดินทางมาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในเวลาไม่นานนัก บัตรเครดิตของคนพี่เบิกทางให้พยาบาลแทบจะกรูกันเข้ามาอุ้มคนไข้ แม้แพทย์แจ้งว่าคนไข้สบายดี ไม่เจ็บป่วยตรงไหน จะมีก็แค่ตกใจกันมากไปหน่อย หากสิงโตยืนยันว่าเด็กหนุ่มทั้งสองจะต้องแอดมิดเพื่อดูอาการ เนื่องจากสูดดมควันไฟเข้าไป


“ผมขอให้น้องสองคนพักที่โรงพยาบาลสักคืนครับ เผื่อเจ็บป่วยขึ้นมาทีหลัง จะได้รักษาทันท่วงที”


ในเมื่อเป็นความต้องการของลูกค้า โรงพยาบาลเอกชนค่ารักษาแพงลิบลิ่วย่อมไม่มีข้อขัดข้องอยู่แล้ว


สิงโตเลือกห้องพักที่ดีที่สุด เป็นห้องผู้ป่วยสองห้องเชื่อมถึงกัน มีห้องนั่งเล่นเล็กๆ คั่นตรงกลาง สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน


หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนมาสวมชุดผู้ป่วยหลวมสบาย พวกเขาก็มานั่งรวมกันที่โซฟาในห้องนั่งเล่น คริสเอนหลังพิงอกพ่อหมออย่างเกียจคร้าน ตาปรือด้วยฤทธิ์ชาคาโมมายล์กับกล้วยหอมราดน้ำผึ้งที่คนพี่สั่งมาให้กินเป็นมื้อค่ำ ส่วนเพื่อนสนิทที่ฝังตัวอยู่ในอกพี่ชายข้างบ้านก็สะลึมสะลือเจียนหลับไม่ต่างกัน


“คุณเวทบอกว่าบ้านไฟไหม้ ตอนนี้ดับเพลิงกำลังระดมฉีดน้ำอยู่” พ่อหมอที่โอบแขนรอบเอวเล็ก ตระกองกอดอย่างถนอม ขยับก้มหน้าลงพูดข้างหูคริส ถ่ายทอดคำพูดคุณผี “คริสโอ.เค.ไหม เสียดายบ้านหรือเปล่า”


 “บ้านเก่าของคุณตา ผมต้องเสียดายอยู่แล้ว แต่ก็นั่นแหละ...” เด็กหนุ่มถอนใจเบาๆ “เฮ้อ...แล้วแต่เวรแต่กรรมเถอะครับพี่สิง อะไรจะเกิดก็คงต้องปล่อยให้เป็นไป ผมกับไอ้กันรอดมาได้ก็บุญแล้ว”


พูดจบก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งตรง ถามพ่อหมอว่าคุณผีอยู่ตรงไหน พอได้คำตอบ มือป้อมก็ประนมไหว้ความว่างเปล่าอย่างอ่อนน้อมและสำนึกบุญคุณ


“ขอบคุณมากนะครับคุณลุงเวท ถ้าไม่ได้คุณลุงช่วย ผมกับเพื่อนคงแย่”


“คุณเวทบอกว่าไม่เป็นไร แต่คราวหน้าถ้าคริสยังคิดจะทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้อีก คุณเวทจะลงโทษ จะมาหลอกให้จับไข้หัวโกร๋นทีเดียว” พ่อหมอส่งต่อข้อความสุดโหด


“งือ ไม่เอา...” น้องผวากลับเข้ามาซุกอกสิงโตอีกครั้ง เกลือกไซ้ออดอ้อนราวกับแมวน้อย


“ว่าแต่ ไฟไหม้ได้ไงวะ” จอมพลคาใจ “ฟังจากสถานการณ์ ไอ้พวกนั้นมันน่าจะแค่จุดไฟสุมควัน บีบให้เด็กๆ ต้องเปิดประตูเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ  นี่เล่นใหญ่กันขนาดไหนถึงกับไฟไหม้บ้านได้”


“ลมแรงน่ะ พัดถังล้ม พวกกระดาษกับเศษไม้ที่เอามาเป็นเชื้อไฟเลยปลิวกระจายเต็มบ้าน เรือนไทยโบราณสร้างจากไม้ด้วย ติดไฟง่าย”


สายตาของคนพูดแฝงความนัยแบบที่มีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นจะจับได้ จอมพลเลยไม่ซักถามต่อ ต่างคนต่างห่วงว่าเด็กน้อยในอ้อมแขนจะพากันกลัวเสียเปล่าๆ


เอาไว้ค่อยไปคุยนอกรอบทีหลังแล้วกัน


“แล้วพวกพี่วิน เอ่อ...เป็นไงบ้างครับ” ถึงอย่างไรคริสก็อดถามไม่ได้


“คุณเวทบอกว่ากู้ภัยช่วยออกมาได้แล้ว ยังไม่มีใครตาย” น้ำเสียงพ่อหมอฟังเย็นชาขึ้นหลายส่วน ยังโกรธแค้นไม่หาย


“เสียดายกระเป๋า ไหนจะกระเป๋าตังค์อีก โอ๊ย มือถือกันด้วยอ้ะ ป่าปี๊ กันถ่ายรูปถ่ายคลิปตลกๆ ของป่าปี๊ไว้ตั้งเยอะ” เพื่อนสนิทคริสปรือตาขึ้น เปะปะโอบแขนรอบคอพี่ชายข้างบ้าน เงยหน้าอ้อนเสียงแหบแห้ง


“ดีเลย งั้นก็ให้มันไหม้ไปเหอะ” พี่ชายข้างบ้านดีดหน้าผากไอ้กันดังแปะ ก่อนจะก้มลงจูบซับเบาๆ ทะนุถนอมเป็นอันมาก ยี้ น่าหมั่นไส้อีกแล้ว


“พรุ่งนี้พอออกจากโรงพยาบาลแล้ว ให้ไอ้ออฟมันพาไปห้าง กันอยากได้อะไรก็ไปเลือกเอาเลย งบไม่อั้น ถือเป็นการขอบคุณที่วันนี้ไปเป็นเพื่อนคริส”


“พี่สิง” คริสขมวดคิ้วพลางถองศอกใส่หน้าท้องแข็ง “เกิดไอ้กันมันชี้นิ้วเลือกแต่ของแพงๆ จะว่ายังไง iPhone งี้ กระเป๋าหลุยส์งี้ มิเป็นแสนๆ เหรอ”


“เป็นไรไปล่ะ เทียบกับชีวิตคริส เงินแค่นี้น้อยมาก” เสี่ยไม่แคร์สักนิด


“โห ใจป๋ามาก ป่าปี๊ฟังไว้นะ ดูพี่สิงเป็นตัวอย่าง หัดเปย์น้องนุ่งให้ได้อย่างงี้บ้าง”


“พูดมากน่าไอ้ตัวเล็ก ไปๆ ไปนอน” กันโดนเคาะเหม่งอีกรอบ ครั้งนี้ไม่มีจูบปลอบตามด้วย


“กันเหนื่อยอะ ป่าปี๊ ทั้งเหนื่อยทั้งง่วง เดินไม่ไหว ป่าปี๊อุ้มกันที”


โยกโย้กันอยู่สักพัก สุดท้ายไอ้เพื่อนสนิทก็สมใจ โดนพี่ชายข้างบ้านหิ้วไปในท่าอุ้มเข้าเอวเหมือนอุ้มเด็ก ให้คริสย่นจมูกหมั่นไส้ตามหลัง


“เราก็ไปนอนกันบ้างดีไหม คริสเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”


พอพี่สิงเอ่ยคำว่านอน หนุ่มน้อยก็พลันหาวหวอดคล้ายต้องมนต์ แต่เขาเก่งกว่าไอ้กันมาก ไม่เห็นต้องให้ใครอุ้ม แค่ให้พี่สิงประคองเอวพาเดินมาส่งถึงเตียงก็เท่านั้นเอง


ครั้นหัวถึงหมอน มีผ้าห่มนุ่มๆ คลุมทับถึงอก เปลือกตาคริสก็หนักแทบลืมไม่ขึ้น


“โชคดีนะที่ในบ้านมีทางลับ...” คริสงึมงำกับคนที่นั่งเบียดชิดอยู่บนเตียง ฝ่ามืออบอุ่นของคนพี่กำลังลูบไล้ศีรษะเขาเบาๆ เป็นเชิงกล่อม ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย สบายใจเป็นที่สุด


“อืม...เรือนไทยโบราณช่างฝีมืออยุธยาน่ะ”


สิงโตฟังจากที่คุณเวทเล่า ช่างที่รับจ้างปรุงเรือนนี้ให้คุณตาของคริส สืบทอดวิธีการปรุงเรือนไทยเครื่องสับมาจากบรรพบุรุษ นับเนื่องยาวนานไปได้ถึงสมัยอยุธยา เรือนไทยโบราณสมัยก่อนย่อมต้องมีทางหนีทีไล่ ใช้หลบภัยจากข้าศึกสงครามและโจรขโมยต่างๆ


แต่ที่คริสไม่รู้ก็คือ ในขณะที่วุ่นวายหาทางหนี ทั้งไม้เท้าที่หล่นออกมาเอง ช่องไม้ที่ต้องออกแรงกด ตอนเลื่อนแผ่นกระดานแสนฝืด ก็ได้สมุนผีร่อนเร่ของคุณเวทเข้าช่วยทั้งนั้น ไหนจะไฟไหม้เรือนเพราะถังสังกะสีล้มคว่ำอีก จากปากคำของคุณผี สัมภเวสีสองแม่ลูกเนื้อตัวดำเกรียมคลั่งขึ้นมาทันทีที่เห็นเปลวไฟ วิญญาณเฮี้ยนสองตนบันดาลให้ลมพัดแรงโดยที่คุณเวทไม่ทันห้ามปราม


“ช่างมันเถอะ ของเก่าๆ อย่าไปเสียดมเสียดายเลย ยังไงน้องคริสก็ต้องขายบ้านขายที่อยู่แล้ว” คุณผียักไหล่ไม่แคร์


สิงโตอยากบ่น เรือนไทยเครื่องสับโบราณ ปรุงด้วยวิธีดั้งเดิม ยึดโยงเรือนด้วยเทคนิคเข้าเดือยไม้ ทั้งหลังไม่มีตะปูสักดอก รื้อขายให้คนเอาไปปลูกใหม่ที่อื่น ราคาต่ำๆ ก็เป็นแสน อยู่ๆ มาถูกไฟเผาเป็นจุณ เงินทั้งนั้น หากชายหนุ่มก็ไม่ได้เอ่ยปาก ด้วยเกรงว่าจะรบกวนน้องที่จวนหลับเต็มที


“พี่สิง...งืม...” น้องพึมพำเรียกหาด้วยเสียงคล้ายละเมอ


“ครับ...”


“โกรธคริสหรือเปล่า...” ศีรษะกลมเกลือกไปมานิดๆ บนหมอนนุ่ม เรือนผมสีเข้มกระจายยุ่งเหยิงล้อมกรอบดวงหน้าอ่อนใสชวนให้อยากก้มลงไปฟัดแก้มแรงๆ


“หืม...” คนพี่ออกงงนิดๆ


“ก็...คริสไม่บอกพี่สิง พาตัวเองไปเสี่ยง”


“โกรธครับ แต่เอาไว้พูดกันวันหลังนะ ตอนนี้คริสพักผ่อนก่อน...” สิงโตอดไม่ได้ ต้องโน้มหน้าลงแต้มจูบแผ่วๆ เหนือหน้าผากเนียนเกลี้ยง


“งือ...พี่จ๋าอย่าโกรธน้อง...” เด็กน้อยออเซาะด้วยน้ำเสียงไม่เกินกระซิบ


หัวใจคนฟังอ่อนยวบ หลอมละลายให้กับถ้อยคำออดอ้อนอ่อนหวาน ริมฝีปากอุ่นจัดค่อยๆ ลากไล้จากหน้าผากลงมาตามสันจมูกโด่งสวย แล้วจบลงที่กลีบปากอิ่มสีระเรื่อ จูบน้องด้วยกิริยาสนิทเสน่หา


น้องคริสไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ดูท่าจะหลับไปแล้ว


“หลับเสียนะครับ เด็กดีของพี่สิง...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 287 ครั้ง

625 ความคิดเห็น

  1. #559 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 13:33
    พี่จ๋าอย่าโกรธน้องงงงง
    #559
    0
  2. #457 in bee 🐝 (@Cemetery48) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:52
    เกือบแล้วขวัญเอ้ย ขวัญมานะคะ
    #457
    0
  3. #456 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 20:49
    เห้อ ขวัญเอ๋ยขวัญมา ปลอดภัยแล้วนะคะลูก ฮือ... น่าจะจัดการคนพวกนั้นขั้นเด็ดขาดไปเลยนะคะ เอาให้ไปทำอะไรใครไม่ได้อีกเลย!!!
    #456
    0
  4. #455 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:20
    ขวัญเอ๊ยขวัญมาลูกกกกกก
    #455
    0
  5. #454 ddreamkk (@ddreamkk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 16:31
    งื้ออออออ
    #454
    0
  6. #453 DuangjaiSmutkhun (@DuangjaiSmutkhun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 15:24
    บ้านเรือนไทยออกแบบมาแยบยลจริงๆ น้องหนีมาได้อย่างปลอดภัย
    #453
    0
  7. #452 Kray (@mamoru18) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 10:05
    เขินมากเลย ลุ้นมากตอนน้องหนี
    #452
    0
  8. #451 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 09:43

    ดีจังที่น้องปลอดภัย

    ขวัญเอ้ยขวัญมานะลูก

    ต่อไปอย่าไปทำอะไรเสี่ยงๆอีกนะ

    #451
    0
  9. #450 _peakpopp_ (@_peakpopp_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 08:19
    ละมุนตุ้นมากกกกก แง
    #450
    0
  10. #449 onc_nami (@oummy-nc) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 08:11
    ถือว่าพี่สิงแอบลักหลับน้องได้มั้ยเนี่ย 55555
    #449
    0
  11. #448 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 08:09
    งื้อออพี่สิงของน้อง ละมุนจังเลย ขอบคุณลุงเวทที่คอยปกปักรักษาให้น้องปลอดภัยนะคะ คนชั่วต้องโดนลงโทษ
    #448
    0
  12. #447 -Geran- (@-Geran-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 07:37

    เสียดายของ แต่น้องรอดก็ดีแล้ว

    #447
    0
  13. #446 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 07:05
    ลุ้นนนนตอนแรกสุดท้ายมาหวานได้งัย ตามไม่ทันเลย น้องก็อ้อนซะ
    #446
    0
  14. #445 benmin (@benmincub) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 06:41
    โอ้ยยยยยยยยรอมานาน~ ละมุนนน
    #445
    0
  15. วันที่ 22 มกราคม 2562 / 06:36
    คริสรอดแล้วววว พี่วินไม่น่ารอดเลยจริงๆ วิญญาณผีนี่ใช้ที่ลุงเวทเคยทำบุญให้ใช้มั้ยโห่ววววยังมาเฮี้ยนใส่เขาอีก
    #444
    0
  16. #443 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 10:37
    ลุงหลอกคริสทำไม พี่วินก็ร้ายมากอยากได้สมบัติจนทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ พี่สิงรีบมาช่วยน้องเร็วๆนะ คุณเวทด้วย
    #443
    0
  17. #442 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 05:51
    ในขณะที่คริสพยายามปกป้องลุงผาด... ลุงกลับหลอกล่อคริสมาแบบนี้หรอ? เหอะ! ช่วยจริงๆ อยากได้สมบัติจนหน้ามืดตามัวไปหมด พี่สิงมาจับพวกมันส่งตำรวจไปเลยค่ะ ลุงเวทช่วยหลานด้วย! ฮืออออออออ
    #442
    0
  18. #441 LKKrist (@LKKrist) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 01:31
    แงงง รอนะคะะ
    #441
    0
  19. #440 JaoJean (@Yeme_sama) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:30
    โคตรสารเลว ใครทำอะไรไว้ ก็ขอให้ได้แบบนั้น
    #440
    0
  20. #439 yourmind1999 (@yourmind1999) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 07:06
    โอ้ยยย ลุง!
    ไปช่วยพวกมันทำไม มัรจะทำร้ายน้องแล้วเนี่ย วุ้ย!
    #439
    0
  21. #438 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 19:29
    มาหลอกมันเลยยยยยชิชะ
    #438
    0
  22. #437 DuangjaiSmutkhun (@DuangjaiSmutkhun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:48
    เผาบ้านคุณตาทำไม -พวกใจร้าย
    #437
    0
  23. #436 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 12:38

    เสียความรู้สึกกะลุงผาดมากเลย

    พี่สิงรีบมาช่วยน้องเร็วๆนะ

    #436
    0
  24. วันที่ 10 มกราคม 2562 / 11:49
    พี่อย่าลืมแจ้งตำรวจด้วยยยยยยยย
    #435
    0
  25. #434 tik949 (@tik949) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 11:44
    ไรท์ค่ะมาต่อเร็วๆเถอะค่ะพลีส
    #434
    0