[Yuri] ม่านดานา

ตอนที่ 5 : เพียงชั่วคราว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62





เพียงชั่วคราว

 

ท้องทะเลสีฟ้าคราม กับเสียงคลื่นลมที่พัดกระทบฝั่ง ยังทำให้รู้สึกดี ไม่ว่าจะได้สัมผัสมันมาแล้วสักกี่ครั้ง ดานาเดินเลียบหาดทรายขาว เพราะวันนี้ไม่มีแสงของแดดจ้า เลยปล่อยให้เวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่ง...


นายหญิ๋ง

                

เสียงเรียกจากชายคนเดิมดังเรียกให้ดานาหันกลับไปมอง หญิงสาวยกยิ้มให้เจ้าของต้นเสียง ที่กำลังวิ่งอย่างเต็มฝีเท้าเข้ามาหาเธอ


จะไปดู๋เรือมาย

นายอยากให้ฉันไปเหรอ

                

เขาพยักหน้ารับ

                

ดานาถอนหายใจเบา เธอไม่อาจทอดทิ้งกิจการของพ่อไปได้อีกแล้ว แม้ที่ผ่านมาจะพยายามปฏิเสธ แต่โชคชะตากลับขีดเส้นทาง ให้เธอต้องรักษามันเอาไว้ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลุกจนเต็มปอด ก่อนจะยกยิ้มให้ชายตรงหน้าอีกครั้ง


งั้นช่วยนำทางให้ฉันที

.

.

แกไปไหนมา

                

พยาบาลสาวทำเป็นไม่ได้ยิน และเดินเลี่ยง ไม่ตอบคำถามผู้เป็นแม่ แต่มารดานั้นกลับรู้ทัน รีบเดินมาขวางทางหล่อนเอาไว้ ไม่ให้หญิงสาวหนีไปไหนได้


ฉันถามว่าแกไปไหนมา หล่อนถามย้ำ

ขึ้นเวร

                

คำตอบแสนธรรมดา แต่กลับกลายเป็นเรื่องขบขันของผู้เป็นแม่ หล่อนหัวเราะเยาะลูกสาวตัวดี ก่อนจะเท้าสะเอว จ้องหน้าซีรีนด้วยความโมโห


โกหก! แกขึ้นเวรวันไหน ทำไมฉันจะไม่รู้

...


หนูเหนื่อย ขอตัวไปพักก่อน ซีรีนพยายามบ่ายเบี่ยง ก่อนจะถูกผู้เป็นแม่ดึงแขนรั้งเอาไว้ ใบหน้าดุดันของผู้เป็นแม่ ทำให้หญิงสาวต้องหลบสายตาหนี ความกลัวที่มีมาอย่างยาวนาน ยังคงสะสมไม่เคยจางหาย


คนในตลาดเขาพูดกัน ว่าดานากลับมา

...

แกคงไม่ได้ไปอยู่กับมันมาอีกใช่ไหม

จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะแม่ พยาบาลสาวดึงมือตัวเองกลับ ให้หลุดการพันธนาการของผู้เป็นแม่ หล่อนจ้องมองใบหน้าของมารดา ก่อนจะหลบสายตาคู่นั้นอีกครั้ง

วันนี้ห้ามออกไปไหน

...

ปลัดเขาจะมากินข้าวที่บ้าน

...

                

หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเดินขึ้นไปบนบ้าน เพราะไม่อยากสู้กับสายตาของคนเป็นแม่ เสียงบ่นของหล่อนยังดังลอดมาให้ได้ยิน เนื้อหาหลักคือเรื่องที่ดานานั้นกลับมาอยู่ที่บ้าน ซีรีนถอนหายใจเสียงเบา ก่อนจะถอดฮิญาบออก เผยให้เห็นรอยจ้ำสีแดงที่กระจายอยู่ทั่วลำคอ

                

และพอได้เห็นรอยรักที่อีกคนฝากเอาไว้ จู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมา    ซีรีนใช้มือป้องปิดปากตัวเอง เพราะไม่อยากให้เสียงของเธอนั้นเล็ดลอดออกไปให้ใครได้ยิน หญิงสาวนั่งกอดเข่าร้องไห้เพียงลำพัง ภายในห้องอันเงียบงัน โดยปล่อยให้น้ำตาแห่งความสิ้นหวัง ไหลลงมาอาบทั้งสองแก้ม อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด...

.

.

มีแค่นี้ใช่ไหม

ในทะเลอีก8ลำครับ

งั้นเหรอ... ขอบใจมากนะ ดานาพูดด้วยน้ำเสียงความเหนื่อยอ่อน

                

ไม่คิดเลยว่าพ่อจะมีเรือถึง22ลำ ไม่รู้ไปเอาเงินมาจากไหน ถึงได้ซื้อมาได้ตั้งเยอะแยะ ดานามองดูเหล่าลูกเรือ ที่ต้องฝากชีวิตไว้กับคนอย่างเธอ สายตาของพวกเขา ทำให้รู้สึกถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง ที่กำลังรอเธออยู่ เพียงแค่คิด ก็ทำให้อยากจะหนีกลับไปเสียแล้ว


เมื่อวานผมเห็นนายหญิงอยู่กับคุณซีรีน

...

ยังสนิทกันเหมือนเดิมเลยนะครับ

                

ดานาลอบมองชายหนุ่มด้วยความอึดอัด เพราะไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับซีรีน ตื้นลึกหนาบางแค่ไหน ก็เป็นเพื่อนกันนี่นา


งั้นคุณหนูน่าจะกลับมาให้เร็วกว่านี้ จะได้มาทันงานหมั้นคุณซีรีน

                

ดานาหันขวับมองหน้าคนพูด เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เขาเพิ่งบอกว่าซีรีนหมั้นแล้วอย่างงั้นเหรอ


ซีรีนหมั้นแล้วเหรอ หมั้นกับใคร แล้วหมั้นเมื่อไร

คุณซีรีนไม่ได้บอกนายหญิงเหรอครับ เธอหมั้นกับปลัดอำเภอที่ย้ายมาใหม่

                

หัวใจของฉันเหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความสับสนถาโถงเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ซีรีนหมั้นแล้วอย่างงั้นเหรอ แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงได้...


เรื่องจริงเหรอที่ซีรีนหมั้น

ผมจะโกหกนายหญิงทำไม

แล้วหมั้นกันเมื่อไร ดานาถาม

เมื่อเดือนที่แล้วเอง

                

ดานาพยักหน้ารับด้วยท่าทีนิ่งเฉย ใบหน้าอันว่างเปล่า สวนทางกับคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัว เธอไม่เข้าใจว่าซีรีนกำลังจะทำอะไร หรือที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ชิด เพียงเพราะอยากจะทำให้เธอเจ็บปวด เหมือนอย่างที่เธอเคยทำกับหล่อนในอดีตที่ผ่านมา...

 


จบบท



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

3 ความคิดเห็น