[Yuri] ม่านดานา

ตอนที่ 2 : บ้านที่จากมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 มิ.ย. 62



บ้านที่จากมา

 

ป้าเอาของใช้ที่จำเป็นมาให้แล้วนะ หนูกลับมาอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน บ้านหลังนี้มันกว้างมากเลย ตั้งแต่ตอนที่หนูไม่อยู่

                

รอยยิ้มของป้ายังคงอบอุ่นอยู่เสมอ...

                

จะว่าไปบ้านหลังนี้มันเคยเงียบแบบนี้ด้วยเหรอ ฉันเดินสำรวจรอบบ้านที่เคยอาศัย บางจุดของบ้านไม้พุพังตามกาลเวลา สวนหลังบ้านเต็มไปด้วยเครือไม้รกรุงรัง ปกติพ่อของฉันจะหมั่นดูแลพวกมัน แต่เพราะเขาป่วยเลยทำให้ต้องปล่อยปะละเลย

                

ฉันยังจำภาพของวันเก่าๆเหมือนมันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวาน ภาพของพ่อผู้เคร่งขรึมกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ในยามเช้า โดยมีแม่ค่อยวิ่งวุ่นทำงานบ้านอยู่ไม่ห่าง


นายหญิ๋ง!”

                

เสียงที่เรียกทำเอาฉันถึงกับสะดุ้ง ชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับฉันวิ่งเข้ามาหาพร้อมใบหน้าปริติ รูปร่างเตี้ยล้ำกับผิวสีน้ำตาลเข้ม บ่งบอกว่าเขาคงจะชอบทำงานกลางที่แจ้ง


กรับมาต๋อนไห๊นครับ ท่ำไมไม่บอกผ๋ม

                

สำเนียงอันเป็นเอกลักษณ์ชวนให้อมยิ้มเมื่อได้ฟัง ฉันแทบจำเขาไม่ได้เพราะรูปร่างหน้าตาของเขาเปลี่ยนไปมาก แต่เขากลับจำฉันได้ในทันทีแม้จะเห็นเพียงแค่แผ่นหลัง


เพิ่งมาถึง

ผ๋มคิดแล้วว่านายหญิ๋งต้องกลับมา    

                

ท่าทางดีใจจนออกนอกหน้าของเขา ทำให้ฉันนึกถึงวันแรกที่เราได้เจอกัน เพราะพ่อของฉันเป็นเจ้าของเรือหาปลาหลายสิบลำ ทำให้มีลูกเรือมากมายที่ต้องฝากชีวิตไว้กับเขา และหนึ่งในนั้นคือครอบครัวของคนตรงหน้า เขามักจะดูแลฉันเสมอ เหมือนเป็นพี่ชายแท้ๆเลยก็ว่าได้


นายหญิ๋งจะไปที่ท่าเลยมาย

วันนี้ไม่ล่ะ ฉันอยากพักก่อน

ถ้างั๊น! พรุ๊งนี้ผ๋มมาหา

อือ...

                

ชายหนุ่มวิ่งออกไปด้วยความกระตือรือร้น เขาคงจะเอาเรื่องของฉันไปบอกกับทุกคนให้รับทราบ ความจริงแล้วฉันอาจจะเป็นคนไม่สำคัญมากนัก หากฉันไม่ใช่ลูกคนเดียวของนายหัวผู้เป็นเจ้าของเรือหาปลานับสิบลำ ไม่รู้ว่าพ่อปล่อยให้ใครมาทำงานแทน แต่เขาคนนั้นคงจะทำให้ทุกคนวุ่นวายเป็นแน่ 

                

ฉันเดินมาหยิบนิตยสารเล่มเก่าขึ้นมาเปิดอ่าน ข้อความที่อยู่ข้างในถูกตีพิมพ์เมื่อยี่สิบปีก่อน ฉันน่าจะเริ่มต้นจากการเก็บของพวกนี้ออกไป แล้วหาคนมาซ่อมแซมบ้านดีไหมนะ

                

ในระหว่างที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก็ได้ยินเสียงของมอเตอร์ไซน์ที่ขับเคลื่อนเข้ามาใกล้ เพื่อนสมัยเด็กที่ยังอยู่ในชุดทำงาน กำลังมุ่งหน้ามาหาพร้อมกับตะกร้าใบใหญ่ หล่อนจอดรถเทียบหน้าบ้านของฉัน ก่อนจะดับเครื่องและเดินลงมาพร้อมกับของที่อยู่ในมือ


อะ ซีรีนยื่นตะกร้าใบโตให้ดานา ข้าวเย็น

ขอบคุณนะ

อือ

                

ซีรีนเดินหายเข้าไปในครัว ก่อนจะเดินกลับออกมาด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ หล่อนปัดฝุ่นที่ติดบนเสื้อทำงานสีขาว มือบางของหล่อนเอื้อมไปดึงกระดาษทิชชูออกจากม้วนมาหลายแผ่น ก่อนจะใช้มันเช็ดมือพร้อมกับทำหน้าคล้ายจะจามทุกขณะ 

 

ยังแพ้ฝุ่นอยู่อีกเหรอ ดานาถาม

มันหายกันง่ายๆซะที่ไหน

                

เพื่อนสาวถอนหายใจ และเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้าม ซีรีนดึงฮิญาบที่ใส่มาทั้งวันออก เผยให้เห็นเส้นผมสีดำเงาที่ยาวไปจนถึงกลางหลัง


เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นหรอก

ที่นี่มีแต่เธอนี่นา ซีรีนพูด

                

ชุมชนของพวกเราค่อนข้างเคร่งศาสนา ซึ่งฉันก็ไม่คิดว่ามันผิดอะไรหรอกนะ แต่ฉันแค่ไม่ชอบพวกพิธีกรรมอะไรเทือกนั้น


ผมยาวแล้วดูแปลกตาจัง

ก็เธอหนีไปตอนที่เรายังผมสั้นนี่น่า

ทำไมน้ำเสียงฟังดูเคืองจังเลยล่ะ

ก็เธอหายไปดื้อๆ บอกกันสักคำก็ไม่ได้ ซีรีนพูดเสียงงอน

                

ฉันยกยิ้มให้กับใบหน้าเง้างอนของเพื่อนสนิท ทั้งดวงตากลมโตกับแพขนตาหนาดกดำที่รับกับจมูกโด่ง ถึงเมื่อก่อนจะคิดว่าใบหน้าของหล่อนนั้นสวยเกินมาตรฐาน แต่มาตอนนี้มันกลับงดงามสมบูรณ์แบบจนฉันยังแอบอิจฉา

                

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนในยามเมื่อต้องแสง กับริมฝีปากสีแดงด้วยเครื่องสำอาง ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ไม่ทำให้รู้สึกเบื่อได้เลย


เลิกจ้องเราได้แล้ว ไม่งั้นจะคิดเงินนะ

งกไปได้

                

ฉันคงเผลอมองหล่อนนานจนเกินไป เจ้าตัวเขาถึงจับได้ น่าอายจริงๆ


แล้วจะกลับมาอยู่ที่นี่นานไหม ซีรีนถาม

ไม่มั่นใจ คงต้องดูก่อนว่าพ่ออาการเป็นยังไงบ้าง

                

ส่วนหนึ่งที่ฉันกลับมานอกจากเรื่องงานศพของแม่แล้ว ฉันเพิ่งจะรู้ว่าพ่อของตัวเองป่วยนอนอยู่ที่โรงพยาบาล ฟังดูเหมือนฉันจะเป็นลูกที่แย่เลยนะ แต่ก็นั่นล่ะ... ฉันเป็นลูกที่แย่จริงๆ


เราอยากให้เธออยู่ที่นี่นะ

                

มือของซีรีนที่จับกุมมือของฉันช่างอบอุ่น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนหล่อนก็ยังใจดีกับฉันอยู่เสมอ ฉันยกยิ้มให้เพราะรู้สึกขอบคุณและอยากขอโทษที่จากไปโดยไม่บอกกล่าว


ขอบคุณนะที่ยังคิดถึงเรา

               

จบบท



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

3 ความคิดเห็น