[Yuri] ม่านดานา

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    25 พ.ค. 62




บทนำ

เปลวไฟแดงชานโพยพุ่งผ่านกระทะสีดำใบใหญ่ กลิ่นของกระชายอบอวนชวนให้น้ำลายสอ ชุดฟอร์มสีขาวแสนคุ้นตา กับใบหน้าจริงจังของเหล่ากุ๊กฝีมือดีช่างหน้าหลงใหล แต่สิ่งที่ทำให้มัดใจหาใช้รูปร่างหน้าตาอันสะสวย หากแต่เป็นฝีมือการทำอาหารต่างหาก 

                

ดานา เชฟสาวอายุงาน5ปี กำลังขะมักเขม้นกับเครื่องเทศสีแดงที่ตั้งอยู่ตรงหน้า พร้อมกันกับที่กระทะกลมใบใหญ่ถูกเหวี่ยงไปมา เชฟสาวเขย่ามันจนไฟลุกท่วม ก่อนจะเทอาการหน้าตาดีลงไปบนจานสีขาว ที่ถูกนำมาวางเตรียมเอาไว้  


ผัดเผ็ดหมูป่า

                

สะอาด อร่อย และรวดเร็ว คือคติการทำอาหารของเธอ ดานาระบายลมหายใจแรงเพื่อไล่ความเหมื่อยล้า ก่อนจะตั้งท่าเตรียมทำอาหารจานต่อไป


ดานา! มีโทรศัพท์มาแนะ

                

เสียงจากรองเชฟใหญ่ทำให้หญิงสาวถึงกับขมวดคิ้ว เพราะไม่เคยมีใครโทรหาเธอในเวลางาน แถมยังโทรมาที่ร้าน แทนที่จะเป็นโทรศัพท์ส่วนตัว ดานาวางมือจากกระทะ ก่อนจะเดินไปรับสายปริศนา ดานาพูดค่ะ

.

.

ดานายืนมองบ้านไม้หลังเก่า ที่ถูกดัดแปลงจากเคร่าโครงเดิมจนแทบจำไม่ได้ หญิงสาวระบายลมหายใจอีกครั้ง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในบ้านที่เคยอาศัย ทั้งข่าวของเครื่องใช้ ทั้งตำแหน่งการจัดวาง เธอจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าพวกมันเคยมีหรือไม่เคยมีกันแน่  


ดานา... ดานาใช่หรือเปล่า

คุณป้า

หลานจริงๆด้วย

                

หญิงสูงอายุเดินเข้ามากอดฉันด้วยใบหน้ายินดี หล่อนยังคงเหมือนเดิมเสมอ แม้รอยยับย่นบนใบหน้าจะมากขึ้นกว่าแต่ก่อน


แม่ของเธอ หล่อนผู้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หนูรู้แล้วค่ะ

                

ฉันโอบกอดหล่อนอีกครั้ง เพราะใบหน้าของหล่อนช่างโศกเศร้าเหลือเกิน หนูมาเพราะมีคนโทรไปบอก คุณป้าอย่าร้องไห้อีกเลยนะคะ


เขาบอกเสมอว่าหลานจะกลับมา


ยังไงก็ต้องกลับมาอยู่แล้ว... ก็ที่นี่มันบ้านหนูนี่นา ฉันยกยิ้มให้โดยหวังให้ป้าหายเศร้า หล่อนมองมาที่ใบหน้าของฉัน และยกยิ้มอย่างอบอุ่นกลับมาให้


ป้าจะเอาของไปเก็บให้นะ

หนูคงไม่รบกวน หนูว่าจะไปเช่าโรงแรมแถวนี้อยู่สักพัก

อยู่กับเราเถอะ

                

สายตาของป้าทำให้ฉันปฏิเสธไม่ลงเลยสักครั้ง สงสัยฉันคงต้องยอมแพ้สายตาคู่นั้นไปตลอดชีวิต ไอลมทะเลพักเข้ามาปะทะใบหน้า พอมองออกไปนอกหน้าต่างก็จะเห็นพื้นน้ำกว้างอันไร้ขอบ

                

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองได้เห็นทะเลครั้งสุดท้ายเมื่อไร แต่ที่รู้คือมันต้องนานมากแน่ๆ


ดานาเหรอ

                

เสียงอุทานจากใครบางคนทำให้ฉันถึงกับยกยิ้ม เพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมาแสนนาน กำลังยืนมองฉันด้วยใบหน้าประหลาดใจ ในมือของหล่อนถือกล่องประถมพยาบาลขนาดเล็ก แต่ที่ทำให้ฉันสนใจ คงจะเป็นชุดยูนิฟอร์มสีขาว ที่หล่อนสวมใส่อยู่มากกว่า  


อือ... จำเราไม่ได้เหรอ

ก็เธอหายไปตั้งนาน

ใช่... แต่ตอนนี้เรากลับมาแล้ว


จบบทนำ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

3 ความคิดเห็น