[Yuri] เรื่องนี้ไม่มีสีชมพู

ตอนที่ 6 : เลี้ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    1 พ.ย. 62



เลี้ยง

 

ไอรีนนั่งถอนหายใจ เบื่อหน่ายไปกับวันอาทิตย์ที่แสนเชื่องช้า หญิงสาวเหม่อมองโทรทัศน์เครื่องใหญ่ โดยไม่ได้สนใจกับเนื้อหาข้างในเลยสักนิด

 

เธอไม่ชอบวันหยุดแสนหอมหวาน แต่กลับชอบวันทำงานที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น บ่อยครั้งที่หญิงสาวแสยะยิ้ม ให้กับเหล่าแมลงเม่าที่โหยหาวันหยุด...

 

ซึ่งเธอไม่ต้องการ!

 

ไอรีนเหล่ตามองโทรศัพท์เครื่องสวย ที่นอนแน่นิ่งคล้ายคนหมดลมหายใจ เธอไม่มีเพื่อนสนิทให้โทรหา ส่วนพ่อแม่ก็หย่าร้าง และแยกย้ายกัน ไปมีครอบครัวใหม่ เธอจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้าย ที่พวกเราได้เจอกันมันตอนไหน แต่พ่อกับแม่ก็เพียรพยายามส่งข่าวมาให้รับรู้ว่าพวกเขามีความสุขดี

 

กับครอบครัวใหม่ของพวกเขา... โดยไม่มีเธอ

 

ช่วงแรกตอนอายุยังน้อย ฉันเคยรู้สึกน้อยใจ จนต้องแอบร้องไห้อยู่บ่อยครั้ง แต่พอนานวันเข้า หัวใจของฉันมันก็สร้างภูมิคุ้มกันขึ้นมาเอง และถ้าพูดกันตามตรง ฉันเลิกมีความรู้สึกต่อคนเหล่านั้นแล้ว


ไอรีนนั่งถอนหายใจ และมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ ท้องฟ้าสีสดตัดกับหมู่เมฆสีขาวชวนให้รู้สึกเหงา หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไล่อ่านเบอร์โทรที่เธอเคยบันทึกไว้

 

ชื่อแรกที่เธอกดข้ามไป คงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากชื่อของแฟนหนุ่ม      ที่ช่วงนี้ชักจะทำตัวน่ารำคาญขึ้นทุกขณะ ไอรีนนั่งถอนหายใจอีกครั้ง ละครั้งนี้มันช่างน่าท้อแท้เสียเหลือเกิน

 

“นี่เราไม่มีเพื่อนให้โทรหาเลยเหรอเนี่ย”

 

ในขณะที่กำลังขบขันให้กับโชคชะตาของตัวเอง โทรศัพท์ในมือกลับดังขึ้นจนหญิงสาวสะดุ้งโหยง ปลายสายเป็นนักการเมืองชั้นผู้ใหญ่ ที่ทำให้หญิงสาวยิ้มคว่ำได้เพียงแค่มองเห็นเบอร์

 

“ผมไม่อ้อมค้อมนะคุณไอรีน ผมอยากติดต่อสาวน้อยของผม”

 

ไอรีนขมวดคิ้วคิดตาม “สาวน้อยของผม”  เขาคงหมายถึงผู้หญิงคนนั้น ไอรีนแอบถอนหายใจให้ตาแก่ตัณหากลับ แต่คนอย่างเธอจะมีสิทธิ์ไปว่าอะไรเขาได้ ในเมื่อเธอก็ชื่นชอบในเรื่องใต้ผ้าห่มเช่นกัน

 

“อ๋อ...”


จู่ๆเสียงข้างในหัวใจของเธอ กลับปฏิเสธที่จะบอกเขา หญิงสาวนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกของเธอ ทำไมถึงหงุดหงิด และไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้น ทำไมเธอถึงหวงแหน ทั้งที่หล่อนก็เป็นเพียงแค่สาวขายบริการ

 

“ไอไม่มีเบอร์ค่ะ เพราะไอไม่ได้ติดต่อเลยหลังจากวันนั้น”

 

ฉันโกหกเขาทำไมกันนะ...

 

“อย่างงั้นเหรอ น่าเสียดายจัง”

 

น้ำเสียงของเขาช่างแตกต่างจากคำที่บอก ฉันได้ยินเสียงดนตรีและผู้คนดังแทรกเข้ามาในสาย งานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่และของมึนเมา ถึงฉันจะไม่พิสมัยมันเท่าไร แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าของเหล่านั้นเป็นเหยื่อล่อชั้นดี

 

“เฮ้อ...” ไอรีนถอนหายใจหลังจากวางสาย

 

หัวใจของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสับสน เพราะหล่อนไม่เคยรู้สึกอาทรต่อสิ่งใด แต่ทำไมถึงอยากปกป้องคู่นอนเกรดล่างคนนั้น

 

“นี่ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ”

.

 

.

 

แอปเปิลเดินออกมารอรถแท็กซี่ ที่หน้าคอนโดหรูใจกลางเมือง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองตำแหน่งของห้องที่เธอสุดคิดถึง เพียงได้อยู่ใต้ชายคาเดียวกันก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกเป็นสุข แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าเจ้าของห้องนั้นไม่เคยแยแสเธอเลยก็ตาม

 

“คนใจร้าย” แอปเปิลบ่นเสียงเบา

“หมายถึงฉันเหรอ”

 

เสียงที่ดังแทรกขึ้นทำเอาหญิงสาวสะดุ้งโหยง

 

แอปเปิลหันกลับไปมองเจ้าของเสียง ไอรีนกำลังยืนมองเธอ ด้วยสายตาที่ไม่บ่งบอกว่าหล่อนอยู่ในอารมณ์ไหน หล่อนอยู่ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น ที่ดูไม่ค่อยชินตา จนทำให้แอปเปิลรู้สึกประหม่า คนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้ และไล่สายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะขมวดคิ้วเรียวงามของหล่อน

 

“มาหาแขกเหรอ”

 

หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งจนน่ากลัว

 

“ค่ะ”

 

ฉันตอบเพียงสั้นๆ เพราะมันไม่มีเหตุผลให้ต้องอธิบายอะไรยืดยาว ในเมื่อก็รู้กันอยู่ ไอรีนจ้องหน้าฉันด้วยสายตาดุดัน และมันทำให้ฉันสับสนว่าหล่อนโกรธเคืองฉันเรื่องอะไรกัน

 

“แล้วมายืนทำอะไรตรงนี้”

“ฉันมารอแท็กซี่ค่ะ... นั่นไง มาพอดี”

 

ฉันโบกมือส่งสัญญาณให้รถรับจ้าง แต่พอมันเคลื่อนตัวมาเทียบฟุตบาตร กลับเป็นอีกคนที่เปิดประตูรถเข้าไป ไอรีนหยิบเงินในกระเป๋ากางเกง และยื่นมันให้กับคนขับแท็กซี่

 

“ขอบคุณที่มา แต่ช่วยกลับไปก่อน”

 

พูดจบหล่อนก็ปิดประตูใส่ ไม่ให้ลุงแท็กซี่ได้พูดอะไรต่อ

 

 

“ฉันจะไปส่งเธอเอง” ไอรีนบอก

 

มันก็ดีแหละที่มีคนไปส่ง แต่พอเป็นไอรีน เลยทำให้รู้สึกแปลก ภายในรถที่มีแต่เรา ไอรีนแทบไม่พูดอะไรกับฉัน หล่อนเพียงหันมาถามทางเป็นระยะ และทิ้งให้ฉันเข้าสู่ความเงียบที่แสนอึดอัด

 

ไม่รู้หล่อนไปฝึกทรมานคนมาจากไหน แต่ฉันแทบน้ำตาไหล เมื่อได้เห็นถนนทางเข้าห้องพักของตัวเอง ฉันแอบถอนหายใจตอนรถชะลอจอด และแอบโล่งใจตอนเอ่ยขอบคุณคนที่มาส่ง

 

“ขอบคุณนะคะ ที่มาส่ง”

“ห้องเธออยู่ไหน”

“คะ...” แอปเปิลเลิกคิ้วทำหน้าสงสัย

“ฉันจะเดินไปส่ง”

 

ใบหน้านิ่งสนิทไม่บ่งบอกอารมณ์ ทำให้ฉันสับสน เพราะเหมือนอีกคนจะกำลังโกรธฉัน แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ฉันพาไอรีนไปที่ห้องพัก ตามที่หล่อนต้องการ ซึ่งแน่นอนว่า คนแถวนั้นต้องหันมามองท่านที่ปรึกษา อย่างช่วยไม่ได้


ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจของอีกฝ่าย ไอรีนเดินเข้าไปในห้องของฉัน พร้อมกับมองสำรวจไปทั่วทุกมุม หล่อนดูจะสนใจรูปถ่ายที่ฉันตั้งเอาไว้ และแน่นอนว่ามันทำให้หล่อนหงุดหงิดใจไม่น้อย

 

“เธออยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ” ไอรีนถามพลางนั่งลงบนเตียงของแอปเปิล

 

ท่าทางไม่ชอบใจของไอรีน ถูกแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง สายตาของหล่อนบ่งบอกว่า ห้องพักของหญิงสาวน่าขยะแขยง

 

“เฮ้อ... คงลำบากมากสินะ” สายตาสมเพชถูกส่งไปให้แอปเปิล

 

เจ้าของห้องขมวดคิ้วไม่พอใจ แม้มันจะไม่ได้หรูหราวิเศษเท่าห้องราคาแพงของไอรีน แต่อีกคนมีสิทธิ์มาดูถูกคนอื่นแบบนี้เหรอ ถึงแม้จะชอบอีกฝ่ายมากแค่ไหน แต่ไอรีนก็ไม่ควรมาเหยียบย้ำหัวใจกันแบบนี้

 

“ก็ไม่นะคะ ก็อยู่สบายดี” แอปเปิลบอก

 

ไอรีนแสยะยิ้มมองแอปเปิลด้วยความเวทนา “เหรอ...”

 

ไอรีนดึงมือแอปเปิล ชวนให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาหา และบังคับให้นั่งลงบนตักของตัวเอง แขนยาวของหล่อนโอบเอวเจ้าของห้องเอาไว้ และเกยค้างขึ้นไปลงไหล่ของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน

 

แอปเปิลชำเลืองมองท่าทางของไอรีน ด้วยความสับสน เมื่อครู่ยังทำหน้าดูถูกใส่ แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาทำออดอ้อนแทน

 

“อะไรคะ ต้องการอะไร” แอปเปิลถาม

“ไปอยู่กับฉันไหม”

“คุณว่าอะไรนะ”

“ฉันถามว่า จะไปอยู่กับฉันไหม”

 

แอปเปิลดันตัวเองออก เพื่อจะได้มองหน้าคนพูดให้ถนัดตา หญิงสาวจ้องเข้าไปในดวงตาของไอรีน เพื่อดูให้แน่ใจว่า อีกคนไม่ได้เมาหรือกำลังละเมอ

 

“คุณพูดจริงเหรอ จะให้คนอย่างฉัน ไปอยู่ด้วยเนี่ยนะ แล้วแฟนคุณล่ะ”

 

ฉันถามออกไปอย่างร้อนรน หล่อนคงไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจมากแค่ไหน ในหนึ่งชีวิตของฉันมันไม่ได้มีเรื่องดีๆเข้ามาหาได้ทุกวัน และวันนี้ฉันถือว่ามันเป็นวันที่ดีมากสำหรับฉัน


“ใจเย็น... ฉันแค่บอกว่า จะให้ไปอยู่ด้วย แต่ไม่ได้หมายความว่า จะให้ไปอยู่ในห้องเดียวกันสักหน่อย” ไอรีนบอก

“ก็คุณชวนให้ไปอยู่ด้วยนี่นา”

“ฉันมีห้องว่างหลายห้องเลยนะ เธออยากไปช่วยใช้ไหมล่ะ”

 

แอปเปิลถอนหายใจเสียงเบา ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากออกจากที่นี่ แต่เธอไม่มั่นใจในตัวอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย สำหรับเธอ ไอรีนเป็นมากกว่าแขกชั่วคราว แต่สำหรับไอรีนล่ะ... เธอเป็นอะไร

 

“ฉันไม่ไปหรอกค่ะ สักพักพอคุณเบื่อฉัน คุณก็จะไล่ฉันออกมา”

“ก็อย่าทำให้เบื่อสิ”

“ใจคนไม่แน่ไม่นอนหรอกค่ะ” แอปเปิลบอกเสียงงอน

 

ไอรีนคลายวงแขนจากอีกฝ่าย ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายเป็นมือนุ่มน่าสัมผัส คนตัวสูงสอดนิ้วให้รับประสานกับคนช่างน้อยใจ

 

“เป็นอะไร... โกรธอะไรฉันเหรอ”

“ฉันมีสิทธิ์โกรธคุณด้วยเหรอคะ”

“งั้นทำไมไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะ” ไอรีนถาม

“ปากบอกว่าอยู่ด้วยกัน แต่ที่จริงคุณจะเอาฉันไปซ่อนไว้ใช่ไหมล่ะ”

 

เจ้าของห้องแสดงความน้อยใจออกมา จนไอรีนต้องขมวดคิ้วใส่ ท่านที่ปรึกษากำลังไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดอีกคนจึงไม่ยอมรับขอเสนอ ที่แสนจะได้เปรียบ

 

“ไม่ดีหรอกเหรอ เธอก็จะได้มีชีวิตส่วนตัว มีเงินใช้ มีบ้าน หรือว่าอยากได้อะไรเพิ่มล่ะ ฉันซื้อให้ได้นะ เสื้อผ้า รถ โทรศัพท์ บอกมาสิว่าอยากได้อะไร”

“คุณไม่เข้าใจ อะไรเลยสักนิด” แอปเปิลบอก

“หมายความว่าไง หรือเธออยากจะทำงานที่นี่ไปจนตายงั้นเหรอ ต้องการบริการผู้คนมากมาย เธอชอบแบบนั้นใช่ไหม”

“ไม่มีใครชอบทำแบบนั้นหรอกค่ะ”

“แล้วทำไมไม่รับข้อเสนอของฉันล่ะ ถ้าเธอไปอยู่กับฉัน เธอจะได้มีเวลาอ่านหนังสือด้วยไง ไว้ว่างๆฉันจะสอนให้เอง ไปอยู่ด้วยกันเถอะนะ”

 

ไอรีนอ้อนเก่งจนฉันประหลาดใจ

 

ความจริงฉันไม่ได้ติดขัด ที่จะไปอยู่ที่ไหนหรือกับใคร แต่ฉันปวดใจ ที่จะต้องอยู่ใกล้หล่อน ใกล้จนรู้ว่าหล่อนจะไปที่ไหน หรือไปทำอะไรกับใคร ความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวอีกอย่าง คือฉันอยากได้หล่อนไว้ครอบครองเพียงคนเดียว

 

ฉันไม่ต้องการที่จะเห็นหล่อนอยู่ในอ้อมแขนของคนอื่น...

 

ไม่ต้องการ!

 

“ถ้าฉันไปอยู่กับคุณ คุณสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทิ้งฉัน”

“ใครจะทิ้งดอกไม้แสนสวยได้” ไอรีนกดจูบลงบนหน้าผากของแอปเปิล “แต่มีข้อแม้... เธอจะต้องมีฉันแค่คนเดียว ทำได้หรือเปล่า”

 

แอปเปิลแสร้งทำท่าครุ่นคิด เพราะว่าอยากแกล้งอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนไอรีนจะเครียดหนัก จนแสดงออกมาทางสีหน้า ซึ่งมันทำให้แอปเปิลรู้สึกดีไม่น้อย

 

“คุณเก่งเรื่องการต่อรองมากนะคะ แต่ฉันเองก็เก่งเรื่องแบบนี้เหมือนกัน งั้นฉันขออะไรคุณบางอย่างได้ไหมคะ” แอปเปิลพูด

 

“ฉันคิดว่า ที่ฉันจะให้ มันมากเกินไปด้วยซ้ำ”

“ฉันไม่ได้ขอมันสักหน่อย คุณบอกว่าจะให้ฉันเอง”

 

แอปเปิลยักคิ้วกวนใส่ เมื่อตัวเองถือไผ่เหนือกว่า ไอรีนหลุดหัวเราะให้กับชัยชนะเล็กๆของคนในอ้อมแขน โดยไม่ได้รู้สึกเคืองขุ่นท่าทีของอีกฝ่าย

 

“งั้นเธออยากได้อะไร ถ้าฉันให้ได้ ฉันก็จะให้”

“ฉันขอแค่อย่างเดียวค่ะ คุณช่วยรักฉันได้ไหมคะ

 

ดวงตาของคนทั้งสองนิ่งสบประสานกัน แววตาคู่นั้นไม่อาจบอกความในใจทั้งหมดออกมาได้ สายตาวิงวอนของแอปเปิล ช่างแตกต่างจากสายตาแข็งกร้าวของอีกฝ่าย คำถามที่พูดออกไป อาจไม่ได้รับคำตอบ และมันอาจเป็นเพียงแค่ลมปากที่ผ่านพัด ไม่อาจสะท้อนเข้าไปภายในหัวใจของใครได้ แต่แค่ได้มีโอกาสพูดมันออกไป ก็เพียงพอแล้ว...



 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #36 Blue_Hydrangea (@noon_naruedee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 21:32

    รี๊ดกลับมาแล้วค่ะ ห่างจากDek-d ไปนาน รอติดตามตอนต่อไปนะคะ ตอนนี้ไรท์ลงท้ายได้ซึ้งมากค่ะ เรียกร้องขอความรัก

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

    #36
    1
    • #36-1 _ราเชนทร์_ (@nigjang) (จากตอนที่ 6)
      2 พฤศจิกายน 2562 / 12:21
      หายไปนานเลยนะคะ นึกว่าต้องเรียกรถมูลนิธิซะแล้ว^^
      #36-1
  2. #11 Blue_Hydrangea (@noon_naruedee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 19:06

    สงสารแอปเปิ้ล จังเลย เรื่องนี้มีดราม่า พอๆกับเรื่องเบญจา กับรินลดา เลยอ่ะค่ะ

    แต่ก็เนาะ ถ้าเนื้อเรื่องแนวหวานแหวว ก็ไม่ใช่ไรท์ราเชนทร์ สินะคะ (ตั้งแต่ติดตามไรท์มาจากเรื่องฉ้อวารี) ขอบคุณมากค่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 ตุลาคม 2561 / 19:08
    #11
    2
    • #11-1 _ราเชนทร์_ (@nigjang) (จากตอนที่ 6)
      17 ตุลาคม 2561 / 21:52
      ไรเตอร์ขุดหลุมไว้ลึกเลยนะ ตัวตกลงไปแล้วใช่ปะ?
      #11-1
    • #11-2 Blue_Hydrangea (@noon_naruedee) (จากตอนที่ 6)
      11 กรกฎาคม 2562 / 22:09
      ยอมตกหลุมเลยจ้า
      #11-2