[Yuri] เรื่องนี้ไม่มีสีชมพู

ตอนที่ 5 : เขาคือตัวจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    31 ต.ค. 62


เขาคือตัวจริง

 

แชมเปญสีสวยถูกรินลงในแก้วเพรียวทรงสูง แสงแดดอ่อนที่สาดส่องดูขัดกับการดื่มแอลกอฮอล์ในยามเช้าตรู่ เสียงที่ดังก้องมาจากโทรทัศน์เครื่องใหญ่ ไม่ได้รับความสนใจจากเจ้าของ เพราะหล่อนกำลังยืนคุยโทรศัพท์อย่างดุเดือด

 

ดิฉันบอกแล้วไงคะ ว่าให้รอไปก่อน คุณเร่งรีบแบบนี้ มีแต่จะทำให้เสีย”

 

แอปเปิลลอบมองต้นเสียงด้วยความสงสัย

 

ฉันไม่รู้หรอกว่าอีกคนกำลังพูดเรื่องอะไร เพราะแต่ละประโยคที่หลุดออกมาคล้ายกับว่ามันเป็นคำศัพท์ใหม่ ฉันมองคนตัวสูงที่กำลังมีท่าทีที่หงุดหงิด แต่น้ำเสียงของหล่อนกลับนุ่มนวลชวนให้สับสน

 

เพียงไม่นานคนตัวสูงก็วางสาย ก่อนจะหันหลังกลับมาทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่อย่างเดือดดาล หล่อนถอนหายใจแรงและหยิบรีโมทขึ้นมาปิดโทรทัศน์ ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเปิดเผยอเมื่อขายาวยกขึ้นไขว่ห้าง

 

อารมณ์เสียแต่เช้าเลยนะคะ”

 

แอปเปิลพูดขึ้นพร้อมกับยื่นแก้วแชมเปญสีสวยให้ ไอรีนยังคงมีท่าทีหงุดหงิดแต่ก็ยอมรับแก้วสีสวยเอาไว้

 

ช่วยทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย”

 

ไอรีนกระซิบบอกพร้อมกับดึงตัวอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ กลิ่นหอมของแชมพูเป็นสิ่งแรกที่ได้สัมผัส จมูกโด่งซุกซนสูดดมไปทั่วลำคอของหญิงสาว ร่างกายนุ่มนิ่มบอบบางทำให้ท่านที่ปรึกษาพึงพอใจ ไอรีนกดจูบลงบนเนินอกอวบและหมายจะจุมพิตที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายแต่กลับถูกห้ามเอาไว้

 

อาบน้ำก่อนไหมคะ เดี๋ยวฉันช่วย” แอปเปิลบอก

 

ไอรีนย่นจมูกทำเป็นงอน แต่ก็ยอมลุกขึ้นจากตัวของอีกฝ่าย หญิงสาวเดินหายเข้าไปในห้อง ก่อนจะได้ยินเสียงน้ำที่ไหลจากฝักบัว

 

แอปเปิลแอบอมยิ้ม เพราะเธอชอบเหลือเกิน ในยามที่อีกคนทำตัวเป็นลูกแมวน้อยแสนเชื่อง หญิงสาวหยิบรีโมทและกดเปิดทีวีที่ไอรีนเพิ่งจะปิด เธออยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน และคงจะลากยาวไปจนถึงวันพรุ่งนี้ พวกเราเจอกันแค่ในห้องสีเหลี่ยม แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ฉันน้อยใจแต่อย่างใด

 

อืด... อืด...


ฉันเหล่ตามองเครื่องมือสื่อสาร ที่เจ้าของห้องเผลอวางเอาไว้ หน้าจอของมันสว่างใสและมีชื่อของใครบางคนโผล่ขึ้นมา

 

เมฆ

 

ใครบางจะไม่รู้จักเจ้าของชื่อนั้น หากคุณมีตามีหู และได้เข้ามาอยู่ในห้องของไอรีนเหมือนกับฉัน คุณก็จะได้เห็นรูปของเขา ที่ถูกแขวนไว้แทบจะทุกมุมของห้อง และบ่อยครั้งที่ฉันได้ยินหล่อนสนทนาทางโทรศัพท์กับเขา ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานอย่างที่ฉันไม่เคยได้สัมผัส

 

ฉันนั่งมองเจ้าเครื่องมือสื่อสารนิ่งๆ ก่อนจะตัดสินใจคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง โชคดีที่ไอรีนไม่ชอบเปิดเสียงเอาไว้ ฉันเลยไม่ต้องทนฟังมันกรีดร้องให้เสียอารมณ์

 

ไม่นานเครื่องมือสื่อสารนั้นก็เงียบไป ฉันถอนหายใจและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไอรีนเดินออกมาจากห้องของหล่อน หลังเสียงโทรศัพท์เงียบไปเพียงไม่นาน หล่อนยังคงใส่ชุดคลุมอาบน้ำ แต่เพิ่มออฟชั่นเป็นผ้าคลุมผมอีกหนึ่งผืน

 

ให้ฉันช่วยนะคะ” แอปเปิลบอก

 

หญิงสาวบรรจงเช็ดเส้นผมสีดำสนิท ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ใบหน้าไร้เครื่องสำอ้างของไอรีน อยู่ใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่ม แอปเปิลสัมผัสได้ถึงแรงโอบจากวงแขนของอีกฝ่าย ดวงตาเป็นประกายของไอรีนจ้องมองมาที่เธอ ท่านที่ปรึกษากระชับแขนให้คนตัวเล็กกว่าขยับเข้าใกล้

 

ไม่มีที่ว่างเมื่อคนทั้งสองแนบชิด ปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสกันเหมือนทักทาย ไอรีนโอบกอดแอปเปิลให้เข้ามาใกล้ขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่ริมฝีปากบางจะทาบลงไปบนตำแหน่งเดียวกัน

 

มือที่เคยจับผ้าขนหนู แปลเปลี่ยนเป็นคล้อยไปที่คอของท่านที่ปรึกษา สายตาที่เคยจ้องมองกัน กลับปิดสนิทเพื่อรับสัมผัส แรงเกาะเกี่ยวของคนตรงหน้าทำให้แอปเปิลเซถลาล้มลงบนโซฟา ท่านที่ปรึกษาขึ้นคร่อมร่างบางทั้งที่ริมฝีปากยังทำงานอยู่

 

ดิ่งด่อง... ดิ่งด่อง...

 

เสียงกริ่งหน้าประตูทำเอาหมดสนุก ไอรีนดันตัวขึ้นจากอีกฝ่ายพร้อมกับหันไปมองที่ต้นทางของเสียง คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน ก่อนขายาวของหล่อนจะพาตัวเองเดินออกไปดู

 

หญิงสาวหยุดชะงัก เมื่อจอมอนิเตอร์แสดงใบหน้าของแฟนหนุ่ม เขายืนอยู่ที่อีกฝั่งของบานประตู พร้อมช่อดอกไม้ในมือ ด้วยใบหน้าสดใส ไอรีนถอยหลังตกใจก่อนจะวิ่งเข้าไปฉุดหญิงสาวอีกคนให้ลุกขึ้นยืน


แฟนฉันมา”

 

คำพูดเพียงสั้นๆ แต่กลับสร้างรอยแผลได้อย่างน่าใจหาย ใบหน้าของแอปเปิลเศร้าลง แต่อีกฝ่ายคงไม่ได้ใส่ใจมันสักเท่าไร เสียงกริ่งที่หน้าประตู ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เหมือนเครื่องจับเวลา ไอรีนรีบวิ่งเข้าไปในห้อง และหยิบหนังสือสองสามเล่มออกมาให้แอปเปิลถือ

 

ถือไว้ แล้วไม่ต้องพูดอะไร แค่เอออ๋อตามที่ฉันบอกก็พอ”

 

หล่อนหันมาสั่งด้วยท่าทีร้อนรน จนฉันไม่อาจแย้งได้ เพียงไม่นานประตูห้องก็เปิดออก และปรากฏร่างของชายหนุ่มตัวสูงคนหนึ่ง ในมือของเขามีดอกไม้ช่อใหญ่ และเขาไม่รีรอที่จะสวมกอดเจ้าของห้อง แม้ว่าไอรีนจะสวมใส่เพียงเสื้อคลุมอาบน้ำ

 

ทำไมเปิดประตูช้าจัง”

อาบน้ำค่ะ”

 

ฉันไม่เคยได้ยินหล่อนพูดโดยมีหางเสียงเลยสักครั้ง ไอรีนเดินนำชายหนุ่มเข้ามาในห้อง และในที่สุดเราสองคนก็ได้เจอกัน

 

 

นี่แอปเปิล รุ่นน้องที่มหาลัย พอดีแอปเปิลมาขอยืมหนังสือน่ะ”

สวัสดีค่ะ”

 

ฉันจำใจต้องยกขึ้นไหว้เขา ทั้งที่อยากจะเปลี่ยนเป็นปาหนังสือในมือใส่แทน เขารับไหว้ฉันและส่งยิ้มมาให้ ยอมรับเลยว่าเขาหล่อมาก จนน่าอิจฉาคนที่ได้ไป แต่ฉันไม่พิสมัย เพราะเขาดันเป็นแฟนของคนที่ฉันชอบ

 

มีแขกก็ไม่บอก ทำไมไม่รับสายผมล่ะ”

 

ไอรีนตวัดปลายหางตามามองหน้าฉัน ก่อนจะยกยิ้มบอกกับชายหนุ่มว่าเธอไม่ได้ยินเพราะกำลังหาของ ฉันสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนจากผู้ชายตรงหน้า แต่มันทำให้ฉันอึดอัดที่ต้องยืนอยู่ระหว่างพวกเขาสองคน

 

เปิลอยากได้เล่มไหนอีกไหม”

 

ไอรีนหันมาถามฉัน ด้วยท่าทีสนิทสนม แบบที่หล่อนไม่เคยหยิบยื่นให้ คำพูดที่ใช้แทนตัวแสนน่าฟัง ที่มันไม่อาจหลุดมาจากของหล่อนได้ในยามปกติ ทำให้ฉันจำต้องส่ายหน้า เพราะสายตาของหล่อนบีบให้ต้องทำอย่างนั้น

 

ไม่ค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว”


หล่อนขมวดคิ้วมองหน้าฉัน ซึ่งแฟนของหล่อนคงจะไม่เห็นเพราะเขาดันยืนอยู่ข้างหลังหล่อน

 

ไอรีนจ้องหน้าฉันตาเขม็ง คล้ายพยายามจะสื่อสารอะไร แต่คนอย่างฉันคงโง่เกินไป จนไม่อาจเข้าใจว่าหล่อนต้องการจะบอกอะไรกันแน่

 

ไม่รีบไปเดี๋ยวจะไม่ทันนะ นัดกับเพื่อนเอาไว้ไม่ใช่เหรอ”

 

หล่อนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่วเป็นปกติ แต่สายตากลับดุดันแกมบังคับ ซึ่งตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าหล่อนพยายามจะบอกอะไรฉันกันแน่

 

อ๋อ ใช่... งั้นขอตัวเลยนะคะ”

 

ฉันรีบหยิบกระเป๋าและเดินออกจากห้อง หัวใจของฉันมันเต้นช้าลง จนแอบกลัวว่ามันจะหยุดไปเสียดื้อๆหรือเปล่า ทำไมฉันถึงได้รู้สึกเจ็บปวดนัก ทั้งที่เรื่องมันก็ควรจะเป็นแบบนี้ ฉันพยายามจะเข้าใจสถานะของตัวเองที่มีต่ออีกฝ่าย แต่ร่างกายของฉันกลับรู้สึกเจ็บเสียเหลือเกิน

 

ฉันหยุดยืนที่ฟุตบาตรไม่ไกลจากคอนโดของไอรีน ในมือของฉันยังมีหนังสือที่อีกคนให้เอาไว้ แม้จะพยายามอดทนและเข้าใจมากเพียงใด แต่น้ำตาของฉันกลับไหลออกมาอาบทั้งสองแก้ม


ฉันเจ็บปวดและทรมาน เพราะรู้ว่าเขามีคนที่สำคัญกว่า...

 

ฉันรู้ว่าตัวเองไม่คู่ควร แต่ฉันก็มีหัวใจเช่นเดียวกับคนอื่น...

 

ความผิดของฉันคือการหลงรักคนที่ไม่ควรรัก แต่ใครสักคนช่วยบอกฉันที่จะได้ไหว ว่าฉันควรทำอย่างไร ช่วยตบหน้าฉันและบอกให้หัวใจของฉันเลิกรักหล่อนสักที

.

.

เดี๋ยวนี้ใช่ชุดคลุมอาบน้ำรับแขกเหรอ” เมฆถาม

จะใช่ได้ยังไง น้องเขามาตอนที่ไอกำลังอาบน้ำพอดี”

 

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ

 

ไหนว่างานยุ่ง... โกหกตกนรกนะ”

งานยุ่งจริงๆ แต่คิดถึงเลยมาหา”

ปากหวานแต่เช้าเลย... ไอขอไปแต่งตัวก่อนนะคะ” ไอรีนบอก

 

ผมยกยิ้มให้แฟนสาวที่กำลังเดินเลี่ยงเข้าไปภายในห้อง การนั่งรอไอรีนแต่งตัว ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผม เสียงที่ดังมาจากทีวีเครื่องใหญ่ชวนให้ผมสนใจ แต่ที่ทำให้ผมสะดุดตา คงจะเป็นแชมเปญที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้ามากกว่า

 

ผมเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา และพบว่ามันยังคงเย็นอยู่ ไอรีนบอกผมว่าที่เปิดประตูช้า เพราะหาหนังสือให้รุ่นน้อง แต่ทำไมหล่อนถึงยังมีเวลามานั่งจิบแชมเปญ ถ้าจะบอกว่ารินไว้ก่อนไปอาบน้ำ แชมเปญสีสวยก็ไม่ควรจะเย็นแบบนี้

 

ไอรีนเดินออกมาจากห้อง โดยสวมใส่เสื้อผ้าชุดสบาย หล่อนนั่งลงข้างผมพร้อมกับหยิบแก้วแชมเปญขึ้นจิบ ท่าทางปกติของหล่อน ทำให้ผมนึกเสียใจ ที่เผลอไปสงสัยอะไรไม่เข้าท่า

 

เป็นเมรีหรือไง”

ถ้าเป็นแล้วรักเปล่า” ไอรีนถาม

 

ผมอมยิ้มให้กับคำตอบของแฟนสาว หล่อนแปลงร่างเป็นแมวชอบคลอเคลียมาซบลงที่แขนของผม ในบางครั้งการนั่งเงียบๆกับคนที่เรารัก ก็ดูจะดีกว่าทุกอย่าง

 

คุณแม่ผมถามถึงคุณ” เมฆพูดขึ้นมา

 

ไอรีนเด้งตัวขึ้นจากต้นแขนของชายหนุ่ม ก่อนจะขมวดคิ้วและจ้องมองเขาด้วยความสงสัย

 

แม่คุณเนี่ยนะ” ไอรีนถาม

อือ... แม่ผมบอกว่าอยากเจอคุณ”

 

ไอรีนนิ่งเงียบเหมือนกำลังตั้งสติ หญิงสาวเบนสายตาไปทางอื่น คล้ายจะบอกเป็นนัยว่า หล่อนไม่อยากไปเจอหน้าบุพการีของเขา

 

ช่วงนี้ไอไม่ค่อยว่าง” ไอรีนบอกเสียงแผ่ว

 

แต่ผมอยากให้คุณไป คุณแม่ท่านเปลี่ยนไปมากตั้งแต่ตอนที่ผมบอกว่าเราจะแต่งงานกัน ผมคิดว่าท่านคงจะยอมรับเรื่องของเราสองคนแล้ว”

อ่าฮะ...” ไอรีนตอบน้ำเสียงประชด

 

ผมรู้ว่าอีกคนอึดอัดมากแค่ไหน ที่ต้องไปเจอครอบครัวของผม เพราะเหตุการณ์บางอย่าง ทำให้ทางบ้านของผมไม่ชอบไอรีน และเหมือนหล่อนจะรู้ตัว เพราะหล่อนเองก็ไม่ยี่หระกับคนทางบ้านผมเหมือนกัน

 

 

ไปแค่แป๊บเดียวก็ได้ นะ...”

 

ผมใช้ลูกอ้อนที่ไอรีนไม่เคยปฏิเสธได้มาขอร้อง หล่อนถอนหายใจแรงอย่างไม่ปิดบัง แต่สุดท้ายใบหน้างามก็ยอมพยักตอบตกลง

 

ไอไปเพราะคุณอยากให้ไปนะคะ และจำเอาไว้ด้วย ถ้ามีเรื่องผิดพลาดอะไรเกิดขึ้น ทั้งหมดเป็นเพราะ... คุณ!”

 

สายตาของแฟนสาวช่างไม่เป็นมิตร ในบางครั้งผมเองก็สงสัย ว่าหล่อนรักผมจริงไหม เพราะทุกการกระทำ มันเหมือนจะมีแต่ผมที่พยายาม จะรักษาความสัมพันธ์ของเรา โดยที่หล่อนไม่ได้ช่วยอะไรเลย

 

อย่างเช่นในครั้งนี้...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

55 ความคิดเห็น