[Yuri] เรื่องนี้ไม่มีสีชมพู

ตอนที่ 4 : ชุดนักศึกษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    31 ต.ค. 62



ชุดนักศึกษา

 

“มึงเป็นบ้าอะไรของมึงอีเปิล จู่ๆลุกขึ้นมาอ่านหนังสือ ผีเข้าหรือไง”

 

เสียงของเพื่อนร่วมอาชีพ ทำให้อารมณ์รักการอ่านของฉันมอดดับ หนังสือที่เพิ่งเปิดได้เพียงไม่กี่บรรทัด ถูกแทนที่ด้วยขวดน้ำสีอัมพันและถุงยางราคาถูก

 

“ว่าไง... เกิดอะไรขึ้นกับมึง”

“แค่อยากเรียนให้จบม.6” แอปเปิลตอบพร้อมเก็บหนังสือลงในกระเป๋า

 

หญิงสาวจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ว่าทำไมตัวเองถึงได้ทิ้งโอกาสทางการศึกษา แล้วเลือกเดินทางต้องคำถูกสาปแบบนี้ เธอไม่อาจจดจำภาพของตัวเองในชุดนักเรียนและที่ร้ายไปกว่านั้น... คือเธอไม่อาจจำได้เลย ว่าทำไมถึงได้เกลียดการเรียนนัก

 

“เรื่องบนเตียงเขาไม่เกี่ยงความรู้หรอกนะ”

 

ฉันหลุดหัวเราะให้กับคำพูดของเพื่อนร่วมงาน เพราะถ้ามันมีวิชาขายบริการสอบวัดระดับกัน ฉันคงได้เกรดAและจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เสียดายที่มันได้แค่เงินกับสายตาดูแคลนเพียงเท่านั้น

 

“กูแค่คิดว่า... เราอาจจะไปทำงานอื่นได้” แอปเปิลบอก

“ฮะ!?”

 

ท่าทางของเพื่อนร่วมอาชีพทำฉันรู้สึกเขิน คำตอบของฉันคงจะฟังดูไม่เข้าท่าสักเท่าไร ผิดอะไรหากฉันคิดเลือกเดินในเส้นทางใหม่ เส้นทางที่ไม่มีใครคอยมาดูถูก และไม่ต้องใช้ร่างกายในการบริการคนอื่น

 

“กูว่าง! เลยอยากหาอะไรทำ”

 

ฉันตอบตัดบทไม่อยากร่ำไรให้เสียเวลา บ่อยครั้งที่ฉันไม่อยากสนทนากับคนในร้าน อาจเป็นเพราะฉันเบื่อหน่ายกับชีวิต หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะฉันมัวแต่คิดถึงใครบางคน คนที่ไม่โทรหาฉันมาร่วมเดือนกว่า

 

หล่อนกำลังทำอะไรอยู่นะ...

.

 

.

นิ้วเรียวแตะลงบนปีกแข็งของแมลงสีสวย พื้นลายส้มสลับกับจุดสีดำทำให้มันโดดเด่นชวนให้สัมผัส แต่มันกลับทำหยิ่งด้วยการกางปีกแล้วบินหนีไป ไอรีนถอนหายใจให้กับสัตว์ตัวเล็กที่ไม่เชื่อง ก่อนจะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง

 

 

 

สวนดอกไฮเดรนเยอร์สีฟ้าสดใส ไม่ได้ทำให้หัวใจของหญิงสาวสดใสตาม มือบางกระชับหมวกสานให้เข้าที่ หล่อนตบกระโปรงสีหวานสองสามทีเพื่อปัดไล่ฝุ่น

 

“ร้อนไหม... ถ้าร้อนไปรอในบ้านก่อนก็ได้”

 

เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ไอรีนต้องยกยิ้ม หญิงสาวฝืนส่ายหน้าไปมา แม้ว่าข้างในใจจะรู้สึกร้อน จนแทบจะกรีดร้องออกมาก็ตาม

 

“ไอไม่เป็นไร” ไอรีนบอก

 

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับพัดหนึ่งใบ ชายเสื้อยืดสีขาวของเขาถูกซ่อนไว้ในกางเกงเอี๊ยมสีน้ำตาล ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกับเม็ดเหงื่อ ชวนให้ไอรีนเผลอหยุดมอง แฟนหนุ่มของเธอช่างหล่อเหลา เสียดายที่เขาทำอาชีพชาวสวน

 

“ชอบเหรอ” เขาถาม

“นี่น่ะเหรอ” ไอรีนชี้ไปที่ดอกไม้สีฟ้าสดใส “ไม่ได้ชอบเป็นพิเศษ”

 

“แล้วดร.ไอรีนชอบอะไรเป็นพิเศษล่ะ”

“ไม่รู้สิ... อาจจะคนแถวๆ นี้”

 

เมฆอมยิ้มให้กับคำพูดของแฟนสาว ที่กำลังเดินหนีเขาไป ท่าทางหยิ่งยโสที่ใครหลายคนเห็น มันไม่ใช่ตัวตนแท้จริงของหล่อนเลย บ่อยครั้งที่เขาอารมณ์เสีย เพราะคนเหล่านั้นมักว่าร้ายแฟนสาวของเขา ทั้งที่คนเหล่านั้นไม่ได้รู้จักไอรีนเลยสักนิด

 

“คุณรู้จักไฮเดรนเยอร์ไหม” เมฆถามในระหว่างทางที่พวกเขาเดินกลับ

 

ไอรีนเลิกคิ้วมองชายหนุ่ม “รู้... เคยดูการ์ตูนเรื่องหนึ่ง ที่นางเอกเป็นซอมบี้แล้วต้องกินไฮเดรนเยอร์เพื่อให้ยังคงสภาพเป็นคน”

 

“การ์ตูนเหรอ?”

“ใช่... ทำไม! มีปัญหาอะไร” ไอรีนถามเสียงเคือง

“แค่คิดว่าคนอย่างดร.ไอรีน ไม่น่ามีเวลาดูการ์ตูน”

“คิดว่าไอต้องยุ่งตลอดเวลาหรือไง”

 

ชายหนุ่มยกยิ้มให้กับท่าทางเง้างอนของแฟนสาว ใครกันนะที่กล้าให้ฉายาเธอว่านางปีศาจ พวกเขาจะรู้ไหมว่าไอรีนเป็นผู้หญิงที่น่ารักแค่ไหน

“เรื่องแต่งงาน”

 

หญิงสาวพูดขึ้นมาพร้อมกับหยุดเดิน ไอรีนหันหน้าไปสบตากับชายหนุ่ม ใบหน้าที่อยู่ภายใต้หมวกสานใบใหญ่ ทำให้เขาไม่อาจมองเห็นแววตาของหล่อนได้ถนัดนัก

 

“ไออยากให้เลื่อนออกไปก่อน”

“ทำไมล่ะ” เมฆถาม

“จะมีการเปลี่ยนมือน่ะ ไอว่าไม่เหมาะที่เราจะแต่งงานกันตอนนี้”

 

หญิงสาวหันหลังกลับเมื่อพูดธุระจบ ทิ้งไว้เพียงความเศร้าใจของชายหนุ่ม เขารู้ดีว่าแฟนสาวทำงานอะไร และเขาเข้าใจความหมายที่หล่อนบอก แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นเรื่องที่ควบคุมไม่ได้ แต่สุดท้ายเขาก็ยังรู้สึกเสียใจอยู่ดี...

.

.

แอปเปิลมองดูตัวเองผ่านกระจกเงา ซึ่งสะท้อนชุดนักศึกษาสีขาว ที่หญิงสาวไม่ค่อยได้สวมใส่ เสื้อเชิ้ตตัวบางรัดรูปกับกระโปรงทรงเอ เผยให้เห็นสัดส่วนที่ชวนให้น่าใจหาย

 


“แค่นี้น่าจะได้” หญิงสาวพึมพำก่อนจะพาตัวเองออกจากห้องพัก

 

ทันทีที่เท้าของหล่อนก้าวออกมา สายตาของผู้คนต่างพุ่งตรง จนทำให้เธอรู้สึกประหม่า แอปเปิลสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวเท้าและมุ่งไปข้างหน้าด้วยความกล้าที่มี

 

แก๊งวินมอเตอร์ไซน์ที่เต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ ต่างต้อนรับด้วยการผิวปากแซวตั้งแต่ต้นซอย แอปเปิลถอนหายใจเบา เพราะไม่ได้รู้สึกเขินแต่รำคาญเสียมากกว่า

 

“จะไปไหนจ๊ะ น้องเปิลคนสวย”

 

หนึ่งในแก๊งวินพูดทักทาย พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว และส่งสายตามองชุดที่เธอใส่ เขาเม้มปากและทำตาหวาน ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้น่าพิสมัย หญิงสาวทำหน้าเบื่อหน่าย ให้เขารู้ว่าเธอรำคาญในสิ่งที่เขาทำ

 

“ไปทำธุระ”

“ตอบเสียงห้วนจัง ธุระอะไรจ๊ะ ให้พี่ไปส่งไหม”

“ไม่ล่ะ เปิลจะให้ป้าแมวไปส่ง” แอปเปิลบอกปัด ก่อนจะพยายามเบี่ยงตัวหลบ

“เดี๋ยวก่อนสิจ๊ะ” หนึ่งในแก๊งวินรีบกางแขนขวางทาง “ให้พี่ไปส่งดีกว่า... ฟรี”

 

แอปเปิลขมวดคิ้วมองแรง เพราะรู้สึกขยะแขยงสายตาของเขา หญิงสาวถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะปฏิเสธเสียงแข็งว่าเธอไม่ไป

 

“เล่นตัวจังเลยนะ ทั้งที่ตัวเองก็ขายตัวแท้ๆ ”

 

คำพูดที่ออกมาจากปากของเขา ทำให้หญิงสาวรู้สึกโกรธ แอปเปิลหยุดยืนและจ้องหน้าวินห่ามด้วยสายตาก้าวร้าว

 

“ฉันขายให้เฉพาะคนรวย พวกรายได้ต่ำ แถวปากหมาอย่างพี่ อย่าหวังว่าจะได้เห็นขาอ่อนฉันเลย กลับไปดมกาว แล้วxที่ห้องอย่างเดิมเหอะ”

 

ฤกษ์ดีแต่เช้าเลย...

 

ฉันรู้ว่าตัวเองทำอาชีพที่น่ารังเกียจ และรู้ตัวว่าไม่ควรไปต่อปากต่อคำกับใครแต่หัวใจของฉันมันยังเต้นอยู่ ฉันยังเป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึก ฉันเจ็บปวดที่เขาดูถูกฉัน แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม

 

แอปเปิลทำข้อสอบวัดระดับความรู้อย่างยากลำบาก เพราะเธอมีเพียงพื้นฐานเล็กน้อยกับอารมณ์เดือดที่ยังคุกรุ่น ท้ายที่สุดมันจบลงด้วยการส่งกระดาษคำตอบ พร้อมคำขอพรที่ดังก้องอยู่ภายในใจ รู้สึกเหนื่อยเหมือนเพิ่งผ่านการใช้แรงงาน ทั้งที่ความเป็นจริงทำเพียงแค่นั่งอยู่กับที่เท่านั้น

หญิงสาวเดินโซเซออกจากห้องสอบ เพื่อไปยืนไว้อาลัยให้กับตัวเองในห้องน้ำหญิง เงาสะท้อนตัวตนของเธอผ่านกระจก ทำให้ต้องหัวเราะออกมา

 

นี่เรากำลังพยายามทำอะไรอยู่...

 

แอปเปิลหัวเราะให้กับโชคชะตาของตัวเอง เธอเพียงแค่อยากเปลี่ยนแปลงแต่เหตุใดเส้นทางที่จะเดินจึงยากลำบากนัก หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้ามองตัวเองในกระจก ภาพที่สะท้อนกลับมา เต็มไปด้วยแววตาที่เศร้าหมอง

 

“ท้อแท้จัง”

“แค่เจอคณิตศาสตร์พื้นฐาน ก็ถอดใจซะแล้ว”

 

เสียงที่ดังก้องหาใช่เสียงภายในหัวใจ แอปเปิลเบิกตากว้างมองผู้มาใหม่ด้วยความตื่นตระหนก หญิงสาวขมวดคิ้วจ้องมองคนที่เธอคิดถึงด้วยความสงสัย เพราะเหตุใดหล่อนถึงมายืนอยู่ตรงนี้...

 

“คุณ! คุณมาที่นี่ได้ยังไง” แอปเปิลถาม

“ฉันต่างหากที่ต้องเป็นคนถาม เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

 

 

ไอรีนยืนกอดอกมองแอปเปิลด้วยท่าทางสงสัย หล่อนไล่สายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก คนตัวสูงเดินเข้าประชิดคนตัวเล็กกว่า ก่อนจะเป็นแอปเปิลที่ต้องถอยหนี

 

“หรือว่าตั้งใจมาหาฉัน” ไอรีนกระซิบถาม

 

แอปเปิลเงยหน้าจ้องมองไอรีน เพราะคำพูดของหล่อนนั้น สุดแสนจะมั่นหน้าเสียเหลือเกิน หญิงสาวลอบถอนหายใจเสียงอ่อน โดยหลงลืมไปว่าอีกคนเป็นลูกค้า

 

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณจะมาที่นี่”

“นึกว่าคิดถึงฉันซะอีก”

“หลงตัวเองเกินไปหรือเปล่าคะ” แอปเปิลพูด

 

เธอควรจะพูดจาออดอ้อนคนตรงหน้า แต่ความน้อยใจมันตีตื่น จนลืมไปแล้วว่าควรทำอย่างไร แอปเปิลไม่สามารถใช้อุบายที่เคยทำมา เพราะเธออยากให้ผู้หญิงตรงหน้ารู้ว่าเธอน้อยใจแค่ไหน

 

ทำไมถึงไม่มาหากันบ้างเลย...

 

ไอรีนดันตัวอีกฝ่ายให้เดินไปจนชิดกำแพง แอปเปิลมองหน้าท่านที่ปรึกษาคล้ายจะถามว่าหล่อนต้องการอะไร ไอรีนยกยิ้มไม่ตอบ แต่กลับจับที่เอวของหญิงสาว นิ้วเรียวสอดลงไปใต้ขอบกระโปรงเล็กน้อย ก่อนที่หล่อนจะกระชากตัวของแอปเปิลให้เซถลาเข้ามาหา

 

“ก็รู้อยู่หรอกว่าทำแบบนี้มันไม่ดี แต่พอเห็นเธอใส่ชุดนี้แล้วมันอดไม่ไหว”

 

ไอรีนขบเม้มใบหูหลังกระซิบบอก

 

เพียงไออุ่นจากริมฝีปากบาง กลับทำให้แขนขาไร้เรี่ยวแรง แอปเปิลโน้มตัวเข้าซบลงตรงอกของอีกฝ่าย ก่อนจะปล่อยให้อีกคน ทำอะไรตามใจปรารถนา

 

มือบางของหญิงสาวกำแน่นที่ชายของเสื้อผ้า ในเมื่อยามที่ลิ้นร้อนแวะเข้ามาทักทายให้คลายโหยหา สองหน่วยตาหลับพริ้มไปกับสัมผัส แอปเปิลไม่รู้เลยว่ากระดุมเสื้อของตัวเองหลุดไปตั้งแต่เมื่อไร เพราะเธอมัวแต่หลงใหลไปกับจูบรสหวานจากอีกคน

 

ไอรีนถอนริมฝีปาก สายตาของคนทั้งสองสบประสาน มือบางของท่านที่ปรึกษายังคงทำงาน มันนวดคลึงอกอวบ ให้อีกฝ่ายหายใจขัด กระโปรงตัวเล็กของแอปเปิลถูกถลกขึ้นจนสูง คนตัวสูงสอดขาเข้าไปให้อีกฝ่ายสะดุ้งโหยง เพราะกางเกงยีนสีเข้มของหล่อนเข้าไปเสียดสีกับจุดอ่อนไหว ใบหน้าแดงระเรื่อกับเสียงครางเบาๆ ทำให้ไอรีนอยากที่จะได้สัมผัสแอปเปิลให้กว่ามากนี้

 

ลมหายใจดังผ่านผนังกระเบื้องสีขาวเงา ภายในห้องน้ำที่เงียบสงัด ร่างของหญิงสาวกอดก่ายแนบชิดไร้ช่องว่าง มือบางของคนตัวเล็กกว่าถูกตรึงเอาไว้ด้วยมือของอีกฝ่าย สัมผัสวาบหวาม ผลักดันให้กลายเป็นไฟแห่งความปรารถนา แต่ทว่ามันกลับมอดดับด้วยฝีมือของคนเริ่มก่อน

 

“ทำไมหยุดล่ะ” แอปเปิลถามด้วยความสงสัย

 

ไอรีนมีท่าทีไม่สบายใจ ก่อนจะผละออกไปจากตัวหญิงสาว หล่อนขมวดคิ้วเหมือนเสียอารมณ์ แต่กลับไม่ยอมที่จะกระทำการต่อ

 

“ฉันไม่ได้เอากระเป๋าตังค์มาน่ะ” ไอรีนพูด

 

อยากจะเอาค้อนทุบหัว...

 

เลยกลายเป็นว่าต้องมายืนมองหน้ากันแบบเขินๆ ให้ทำตัวไม่ถูก ซึ่งฉันอยากจะบอกหล่อนเหลือเกินว่าทำๆไปเหอะ แต่ฉันเป็นหญิงขายบริการนี่น่า จะมาให้ฟรีก็ดูไม่มีราคา เดี๋ยวคราวน่าจะได้ใจ

“แต่เมื่อกี้คุณจูบฉันไปแล้วนะ” แอปเปิลพูด

 

หล่อนมองหน้าฉันก่อนจะแกล้งหันไปมองทางอื่น ฉันเม้มปากพยายามส่งสายตาว่ามันไม่เป็นไร แต่หล่อนกลับถอนหายใจแล้วหันหลังเดินหนีไปซะอย่างนั้น

 

โดยปล่อยให้ฉันอารมณ์ค้างอยู่เพียงลำพัง...



 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

60 ความคิดเห็น