Sleep With Me, Free Breakfast [Yaoi]

ตอนที่ 4 : Be kind to me [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,759 ครั้ง
    22 ก.พ. 62











-Be kind to me-

 

 


ราวๆสิบเอ็ดโมงของอีกวัน อินทร์กับเมฆนั่งรถไฟกลับมาถึงบ้านใหญ่พร้อมกัน   

เมื่อวานเป็นการไปที่ฉุกละหุก ซื้อตั๋ว ขึ้นรถไฟ แล้วก็วนเที่ยวในหัวหินกับเมฆ อินทร์ยอมรับว่าไม่เคยทำอะไรบุ่มบ่ามไม่วางแผนแบบนี้มาก่อน เขาสนุกจนลืมเวลารถไฟเที่ยวสุดท้ายที่จะออกตอนสี่โมงเย็นเลยด้วยซ้ำ

          เมฆโทรไปสารภาพความผิดกับคุณชิน แต่ฝ่ายนั้นไม่ถือสา ได้แต่หัวเราะแล้วบอกว่ากลับมาให้ทันบ่ายสาม จะได้ไปรับคุณชินที่สนามบิน พวกเขาเลยโล่งอกกันไป

          ยังดีที่อินทร์มีมือถือกับกระเป๋าเงินติดตัว ในนั้นมีทั้งเงินสดกับบัตรเอทีเอ็ม พอตกดึกก็เดินหาของกินในตลาด ค่าอาหารข้างทางไม่ได้ถูกเอาเสียเลย จากนั้นก็เช่าห้องพักรายวันที่ถูกที่สุดเท่าที่หาได้ใกล้สถานีรถไฟ จะได้ทันรอบออกตอนหกโมงเช้า

          ถึงจะกังวลอยู่บ้าง แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ประทับใจไปอีกแบบ ได้เห็นที่เที่ยวใหม่ๆ ได้ตัดสินใจทำอะไรโดยไม่มีตารางเวลา เหมือนมีอิสระที่จะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ ซ้ำยังได้ลุ้นระทึกอีกว่าจะมีที่ซุกหัวนอนไหมในคืนนั้น

นึกแล้วก็ขำ เมฆเป็นเด็กกลัวผี พอเห็นสภาพห้องเช่าแล้วก็ขนลุกซู่ ต้องขยับมานอนเบียดเขาทั้งคืน

          “เอาไว้ไปกันอีกนะพี่อิน” เมฆยิ้มตาปิด

          อินทร์ส่ายหัว “ไม่ไหวแล้ว ถ้าจะไปอีกรอบต้องขออนุญาตเจ้านายก่อน เดี๋ยวโดนด่า”

          “โอเคคร้าบ เดี๋ยวผมจะไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวไปรับคุณชิน” เมฆโบกมือบ๊ายบาย

          เขายิ้มรับ แบ่งข้าวของกับเมฆ รื้อกล่องโฟมมาใส่เนื้อกุ้งกับปูที่ตื่นตั้งแต่ตีสี่ไปลุยตลาดปลากัน รีบร้อนแทบแย่เพราะกลัวหลุดรอบรถไฟ

          อินทร์เรียกแท็กซี่กลับคอนโดในสภาพมอมแมมเล็กน้อย เขายังใส่ชุดเดิมของเมื่อวาน เพราะออกจะไร้สาระไปนิดถ้าต้องซื้อเสื้อผ้าตัวใหม่เพียงเพราะแอบหนีไปเที่ยวกันสองคน

          ประมาณเที่ยงกว่า อินทร์มาถึงคอนโด ค้นจดหมายในตู้แล้วกดลิฟท์ขึ้นไปด้านบน

          ใจเขาเต้นแรงเมื่อเปิดประตูเข้าไปข้างใน แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม รอบด้านเงียบกริบ ไฟปิดมืด มีแต่แดดตอนเที่ยงที่เล็ดลอดผ่านม่านเข้ามา อินทร์ถอดรองเท้า เดินไปวางของที่ครัว

          เขายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะหลุดหัวเราะแผ่วเบา

          ..เกิดมาป่านนี้เพิ่งจะเล่นอะไรเหมือนเด็กๆ..

          .

          .

          .

          สนุกมากไหม

          .

          .

          .

          อินทร์ตัวแข็งทื่อ หันขวับมามองด้านหลัง

          “คุณเชน..” เขาคราง สีหน้าไม่เข้าใจ “ทำ..ไม..”

          ชยนมีสีหน้าเรียบนิ่งตอนที่เดินเข้ามาหา

          “เพลินซะจนไม่เห็นเลยหรือไงว่ามีใครอยู่ในห้อง”

          อินทร์กลั้นหายใจ เขาไม่ทันสังเกตที่ห้องรับแขก เปิดประตูเข้ามาก็วางของตรงเคาน์เตอร์ครัวเลย

          “ไหนคุณเชนบอกว่ากลับเย็น..”

          “นั่นสินะ” ชยนหัวเราะหึ พิงผนังกอดอกมองคนตรงหน้า

          เขาบอกรุ่นพี่ว่าที่บ้านมีของสำคัญหาย ต้องรีบกลับไปเคลียร์ เลยขอให้พี่คนหนึ่งที่เอารถยนต์มาเองช่วยไปส่งที่ท่ารถโดยสาร จากนั้นก็ซื้อตั๋วมาลงที่กรุงเทพ เรียกแท็กซี่กลับมาถึงคอนโด

          และนั่งรอเงียบๆอยู่อย่างนั้นหลายชั่วโมง..กว่าอินทร์จะโผล่มา

          ดวงตาสีเข้มจ้องมองผู้ชายตรงหน้า เขาขบฟันแน่น

          ..เสื้อผ้าชุดเดิมกับเมื่อวาน..

          “ผม..” อินทร์หันซ้ายหันขวา รู้ความผิดของตัวเอง

คุณเชนไม่ชอบให้ทำอะไรลับหลังโดยไม่บอกกันก่อน และไม่ชอบอย่างยิ่งกับเรื่องโกหก

..แต่มันก็แค่การไปเที่ยวตอนที่อีกฝ่ายไม่อยู่..

..เขาน่าจะมีสิทธิ์..

..เขาไม่ได้บกพร่องต่อหน้าที่ตรงไหน..

“ผม..ขอโทษครับ” แต่ถึงจะคิดอย่างนั้น อินทร์ก็ออกปากยอมรับอยู่ดี “ผมไม่ได้บอกคุณเชนก่อน”

          ชยนไม่ตอบรับคำขอโทษนั้น เขาเพียงแต่ยืนมองด้วยสายตานิ่งลึก

          “ผม..พอดีผมไปบ้านใหญ่มา แล้วก็..ไปกับน้อง” อินทร์อธิบาย “เมื่อคืนตอนคุณเชนโทรหา ผมอยู่ที่ตลาดจั๊กจั่น กำลังหาข้าวกินครับ”

          ชยนยืนฟัง ไม่พูดอะไรเลย

          “ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจว่าจะค้างคืน แต่ว่ามัน..ลืม..” อินทร์พูดเสียงเบา

“เที่ยวสนุกจนลืมเวลากลับ..อย่างนั้นใช่ไหม” เสียงทุ้มต่ำถาม

“พวกเรามาไม่ทันรถไฟเที่ยวสุดท้าย..ก็เลยรีบซื้อตั๋วรถไฟรอบแรกแทนครับ” อินทร์รีบบอก เขาพูดไปแล้วว่าแก้ไขด้วยวิธีไหน ถึงจะกลับไม่ทันเมื่อวาน แต่ก็รีบกลับทันทีเมื่อเช้า

“อย่างนั้นหรือ” ชยนกดสายตาลงต่ำ กวาดมองทั่วร่างอีกคน

“ผมไม่ได้เอาเสื้อผ้าไป..เพราะไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“ค้างที่ไหน”

อินทร์บอกชื่อห้องพัก..ซึ่งมันก็ฟังคล้ายม่านรูดดีๆนี่เอง

“หึ” ชยนหัวเราะในลำคอ “ไปกับใคร”

อินทร์ชะงัก กลัวเมฆโดนคุณเชนดุด่า

ถามว่าไปกับใคร!

          เขาก้าวถอยหลัง ใจหนึ่งนึกหวั่น แต่อีกใจก็โต้ว่าเขาไม่ผิดสักหน่อย

          “ไปกับเมฆ..” อินทร์พูด “แต่ผมขอโทษคุณไปแล้ว..กลับก็กลับมาแล้ว ไม่ได้ทิ้งงานหรือทำอะไรเสียหายเลย”

          ชยนจ้องหน้า ดวงตาเป็นประกายวาบ

          “ไม่เสียหายหรือ?” เขาเดินเข้าหา

          อินทร์ขยับหนีจนหลังชนเคาน์เตอร์ครัว “คุณเชนอย่าทำแบบนี้!

          ชยนยกแขนขวาขึ้นกั้น กักตัวคนที่จะเดินออกเอาไว้

          “ทำอะไร?” ใบหน้าคมก้มลงต่ำ ปลายจมูกชิดแนวแก้ม “คิดว่าผมจะทำอะไรอิน?

          อินทร์ส่ายหัว กัดฟันแน่น คุณเชนทำให้เขากลัวขึ้นมาแล้ว

          ชยนสูดลมหายใจเข้าลึก สายตาแทรกซอน หลุบมองผิวเนื้อใต้ร่มผ้า

          “ไปอาบน้ำ” เขาถอยออกมา หันมองไปทางอื่น

          “คุณเชน..”

          “อย่าให้พูดซ้ำสอง”

          อินทร์รีบเดินเข้าห้อง คว้าเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเข้าห้องน้ำตามที่ถูกสั่งทันที เขาเปิดฝักบัว รีบร้อนล้างตัวที่มีแต่เหงื่อไคล สระผมจนสะอาดและถูสบู่ด้วยความรวดเร็ว

          ชยนยังยืนอยู่ที่เดิมตอนที่เขาออกมา

          อินทร์รู้สึกถึงความไม่น่าไว้วางใจ เด็กหนุ่มหันมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

          พออีกฝ่ายขยับเท้า เขาก็รีบหนีเข้าห้อง กระแทกประตูปิด หากยังไม่ทันได้ลงกลอน แรงปะทะจากข้างนอกก็พังบานไม้เข้ามาด้านในเสียงดังสนั่น

          “คุณเชน..อย่า!..

          ทั้งร่างถูกตวัดขึ้นอุ้มแล้วโยนลงบนเตียง อินทร์จุกหน่วงในท้อง หลับตาแน่น

          ชยนตวัดร่างของพี่เลี้ยงลงนอนหงาย ลากลงมาข้างใต้และกดข้อมือจนจมฟูก ดวงตาแข็งกร้าว

          “สะอาดดีแล้วใช่ไหม หือ..”

          “คุณ..คุณเชน..” อินทร์เบือนหน้าหนี

          เอากันที่หัวหินไปกี่รอบล่ะ!

          คำถามนั้นเหมือนหมัดที่กระทบเข้ากับเสี้ยวหน้า มันทำให้อินทร์เจ็บปวดใจจนชาไปทั้งตัว

          “คุณเชน!” เขาหันมองอย่างไม่เชื่อหู

          “ไปค้างคืนในม่านรูดกันสองคน จะให้คิดว่าไม่มีอะไรกันหรือไง” ชยนหัวเราะหึ บิดข้อมือที่ดิ้นรน “คนอย่างอิน..เวลาอยากขึ้นมาก็เอาไม่เลือกเหมือนกันนะ”

          อินทร์นิ่งค้าง หยุดการต่อต้านในทันที

          “ขนาดลูกจ้างโรงน้ำแข็ง..ยังยอมให้มันไปล่อถึงในบ้านร้างเลย”

          กระบอกตาเขาร้อนผ่าว กัดปากจนเป็นสีซีด โต้ตอบอะไรไม่ได้

          ..เพราะมันคือ..ความจริง..

          “มันนานมาแล้ว” อินทร์หลับตาลง “ทำไม..คุณต้องเอากลับมาพูดอีก”

          “เพราะมันติดตาไงล่ะ” ชยนแค่นเสียง “ติดตา..ว่าอินทำตัวง่ายแค่ไหน..ต่อหน้าเด็กประถมแท้ๆ”

          “คุณเชน!

          “เถียงสิว่าไม่จริง!” เขาตะโกนใส่ หน้ามืดไปหมด อุ้งมือใหญ่กระชากเอวคนข้างใต้ขึ้นมา ดึงทึ้งเสื้อยืดตัวเก่าที่อินทร์ใส่นอนออก เนื้อผ้าขาดวิ่นจนเห็นแผ่นอกขาว

          “คุณเชนปล่อยผม!

          “ใช้ปากให้กับลูกจ้างที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า ไปนอนค้างคืนกับไอ้เมฆ..คนขับรถ” ชยนจับต้นคอของอินทร์ไว้ “กอดกับพี่ชินตัวกลม..แล้วก็มานอนอ้าขาให้ผม!

          อินทร์กลั้นน้ำตาไม่อยู่

          ติดสัดขึ้นมาก็มั่วไม่เลือกเลยสินะ!

          ฝ่ามือข้างหนึ่งกระทบเข้ากับใบหน้าของคนอ่อนวัยกว่าสุดแรง ศีรษะสะบัดไปด้านข้าง เจ็บแสบคล้ายกับได้เลือด

ชยนนิ่งค้าง มุมปากเป็นรอยช้ำแดงก่ำ

          ทุกอย่างเงียบสนิท อินทร์ไม่ถอยหนี ยินยอมรับบทโต้ตอบโดยดี

          “ผมไม่เคยตีคุณเชนสักครั้งเวลาคุณทำผิด” เขาพูดเสียงสั่น “คุณถึงโตมาเป็นคนแบบนี้”

          ชยนค่อยๆหันกลับมามอง ดวงตาวาวโรจน์ โกรธขึ้งจนภาพด้านหน้าพร่าไปหมด

          “คุณมันเอาแต่ใจ ทำตัวแย่ ไม่เคยให้เกียรติคน ไม่เคยสนใจว่าพูดอะไรออกมาแล้วคนฟังจะรู้สึกยังไง” อินทร์ตะโกน “คุณเห็นแต่ตัวเอง สนแต่ความต้องการของตัวเอง โกรธขึ้นมาก็ไม่ฟังอะไร ใครห้ามก็ไม่ได้ คุณคิดว่าตัวคุณสำคัญแค่ไหนกัน!

          ชยนกระชากไหล่ของพี่เลี้ยงที่ดูแลกันมาตั้งแต่เด็ก

          ทำอะไรลงไป รู้ตัวใช่ไหม” เขากดเสียงต่ำ

          “รู้!” อินทร์มองหน้า “ตบผมคืนสิ..อยากชกหรือต่อยก็ตามใจ ถ้ามันจะเอาความรู้สึกของคุณคืนมาได้”

          ชยนกำหมัดแน่น ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องเขามาก่อน

          ..ไม่มี..

          “เอาเลยคุณเชน” อินทร์ย้ำ “อยากทำอะไรก็ทำ วันนี้ผมยังเป็นของคุณ..”

          ..แต่วันหน้า..ไม่ใช่..

          “อย่าท้า” ชยนขบกรามกรอด ระงับอารมณ์สุดความสามารถ

          “ผมอนุญาตให้คุณทำทุกอย่างได้ตามใจ แล้วคุณจะรู้..ว่าทั้งชีวิตนี้ ไม่มีใครลงให้คุณได้เท่าผมอีกแล้ว!” อินทร์ย้ำ “และถ้าหมดผมไป คุณจะไม่เหลือใครที่ยอมทนคุณเลยสักคน

ชยนนิ่งค้าง เจ็บเสียดเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเข้าหัวใจ

“จำไว้อย่างเดียว..ว่าหลังจากนี้ อย่ามาโทษผม”

          ..เพราะถ้าคุณลงมือบังคับฝืนใจแม้สักนิด..

          ..เราจบกันทันที..

          คุณเชนมีศักดิ์ศรีของตัวเอง เขาก็มีศักดิ์ศรีของเขาเหมือนกัน!

          ชยนมองหน้า รอบด้านเหมือนหยุดนิ่ง เวลาไหลผ่านคล้ายยาวนานเป็นปี

          อินทร์ขยับลุก แต่แล้วฝ่ามือกร้านก็ตะปบเข้าที่ต้นคอ กระชากตัวเขาเข้าหา

          แขนแกร่งบีบรัดทั้งร่างไว้แนบอก อุณหภูมิของอีกคนร้อนพล่าน เสียงในอกเต้นรัวแรง พวกเขาสองคนแนบชิดกัน สัมผัสได้ถึงไอร้อนจัดของผิวเนื้อ

          อินทร์ไม่ร้องสักนิดตอนที่เรียวปากนั้นบดขยี้ลงมา คุณเชนขบกัด ดูดคลึงริมฝีปากเขาเหมือนต้องการจะฉีกให้ขาด ลิ้นอุ่นสอดเข้ามาภายใน กวาดกวัดไปทั่วคล้ายจะสำรวจและตีตราเอาไว้ทุกพื้นที่

          เขาหลับตานิ่ง ถูกจับให้แหงนเงยขึ้น ปากร้อนจัดบดเบียด ปลายจมูกโด่งเป็นสันสูดดมแนวแก้มและราวคอ อินทร์ขมวดคิ้ว กลั้นเสียงร้องเมื่อโดนกัดเข้าที่ซอกคออย่างรุนแรง

          ชยนไล่จูบไม่เว้น และทุกที่..เขาทิ้งร่องรอยเอาไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ

          อินทร์ไม่ขัดขืน ไม่ต่อต้าน คล้ายหัวใจพังไปแล้วกับคำพูดก่อนหน้า

          ..เมื่อความสัมพันธ์ครั้งนี้สิ้นสุดลง..

..ถือว่าเราขาดกัน..

          เด็กหนุ่มวกกลับมาดูดดุนปากสีอ่อนอีกครั้งด้วยอารมณ์โกรธ เขาแลบเลียไรฟันขาว สอดมือเข้าใต้เสื้อที่ขาดวิ่น เคล้นขยำแผ่นอกเหมือนจะบีบให้แหลก

          ภาพจำในวัยเด็กแล่นเข้ามาในหัวเป็นฉาก

          ..และเขา..ก็หึงหวงจนหน้ามืดตามัว..

          บ่ายวันนั้น มีผู้ชายมาหาอินทร์ที่บ้าน ปีนประตูรั้วเข้ามาตอนคนอื่นเผลอ ชยนอยู่ชั้นประถมสาม กำลังนั่งเล่นคนเดียวในสวน รอพี่อินทร์เอาขนมจากในครัวมาให้

          ไอ้หมอนั่นไม่เห็นเขา พอเจออินทร์ มันก็ตรงเข้าไปกอดรัด ระดมจูบเหมือนคนกระหายอยากมานาน

          เขาแอบซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ ตกใจระคนตื่นเร้ากับสิ่งที่เห็น

          อินทร์บ่ายเบี่ยง ไม่ให้มันทำตามใจ ได้แต่นัดแนะให้ไปเจอกันตอนเย็น มีบ้านร้างอยู่หลังหนึ่งท้ายซอย มันดูพอใจและผละออกไปในที่สุด

          ชยนแสร้งทำไม่รู้ไม่เห็น แต่เมื่อได้เวลา เขาก็ลอบตามอินทร์ออกไป

          ได้เห็นทุกอย่าง..เห็นภาพพี่อินที่ใสซื่อของเขา คุกเข่าลง..ตรงหน้ามัน

          มือหนึ่งขยุ้มบั้นท้ายเปล่าเปลือย อีกมือ..ช่วยรูดรั้ง และก้มลงทำรักให้ด้วยปาก

          เขาแอบดู หยดเหงื่อผุดซึม ความรู้สึกตื่นตัวขึ้นมา ทั้งตกใจ ทั้งเสียขวัญ ไม่เข้าใจว่าคืออะไร

          เสียงครางแหบต่ำฟังแล้วชวนให้อาเจียน ใบหน้าที่มันวาวและเต็มไปด้วยเหงื่อแหงนเงย แสดงความพอใจถึงขีดสุดเมื่อมันหลั่งรินหยดน้ำขุ่นข้นออกมาใส่เสี้ยวหน้าของคนด้านล่าง

          ชยนแทบหยุดหายใจ ปวดร้าวกลางลำตัว

          ..และใจ..ก็เจ็บเสียด คล้ายถูกคนแย่งของรัก..

          เขากำหมัดแน่น มองภาพที่มันลากแขนอินทร์ขึ้นมา ผลักตัวให้หันหลังและกระชากกางเกงขาสั้นของอินทร์ลงไปกอง

          อินทร์ดูขัดขืน คล้ายไม่ยอม ออกปากว่าทำให้แล้ว พอแล้ว

          แต่เมื่อมันสอดปลายนิ้วเข้าไปภายใน เขากลับเห็นอินทร์ร้องคราง

          ..ทำไม..

          เสียงบอกว่าให้หยุดแผ่วลงทุกที ชยนในตอนนั้น มองไปด้านข้าง

          เขาคว้าขวดแก้วที่วางระเกะระกะขึ้นมา ขว้างไปตรงคนทั้งสอง

          มันสะดุ้ง อินทร์หันมามอง ประสานสายตาเข้ากับเขาในตอนนั้น

          สีหน้าแสดงความเสียใจอย่างสุดแสนฉายชัดขึ้น ชยนรู้สึกเพียงว่า..มันสายไป

          มันรีบร้อนแต่งตัว ดูหัวเสีย อยากหาว่าใครคือต้นตอ เขารีบหลบไปอีกด้าน ทันได้ยินอินทร์ตะโกนบอกว่ามีคนไปเรียกเถ้าแก่มา เขาซ่อนอยู่หลังต้นไทร เห็นแผ่นหลังของมันวิ่งไปอีกทาง

          อินทร์ค่อยๆออกมาจากบ้าน แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่แล้ว

          ไม่เคยมีใครพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอีก..เหมือนอยากให้มันจบลงในวันนั้น

          แต่ชยน..กลับจำทุกอย่างได้ติดตา

          ..ถ้าเขาไม่เข้าไปขัด..อินทร์ก็คงจะยอมอย่างไม่มีเงื่อนไข

          เด็กหนุ่มสบถในลำคอ กัดผิวเนื้ออ่อนที่คอของอินทร์ด้วยความเจ็บใจ

          อยากทำให้อินทร์รู้สึก..ว่าเขาเกลียดมากแค่ไหน

          ..กับการต้องแบ่งของรักให้ใครอื่น..

          ไออุ่นชื้นร่วงลงจากปลายหางตา ชยนรู้ดีว่ามันคืออะไร

          คำต่อว่าของอินทร์ดังขึ้นในหัว

“คุณมันเอาแต่ใจ ไม่เคยให้เกียรติคน”

“คุณเห็นแต่ตัวเอง คุณคิดว่าตัวคุณสำคัญแค่ไหนกัน!

ร่างสูงใหญ่ขบกรามเป็นสัน เจ็บวาบในอก

“แล้วคุณจะรู้..ว่าทั้งชีวิตนี้ ไม่มีใครลงให้คุณได้เท่าผมอีกแล้ว!

“ถ้าหมดผมไป คุณจะไม่เหลือใครที่ยอมทนคุณเลยสักคน”

เขาสบถในใจ บดจูบลงหนสุดท้ายแล้วผละออกทันที ช่วงขายาวก้าวลงจากเตียง กระแทกประตูห้องนอนของอินทร์เสียงดังลั่น

ทุกอย่างรอบตัวกลับคืนสภาพเดิม

          อินทร์เงยหน้าขึ้นมอง เขาอยู่ตามลำพัง ไม่มีวี่แววของใครอีกคน

          ดวงตาเขาพร่าเบลอ สติที่ลอยหายไปค่อยๆคืนมา

          ชยนไม่อยู่แล้ว..เขาออกไปจากห้อง ไม่มีกุญแจรถ ไม่มีกระเป๋าเงิน คงจะออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก อินทร์รู้สึกโล่งใจ แต่อีกด้านก็สับสน เขาไม่รู้..ว่าอยากให้ผลลัพธ์มันออกมาแบบไหนมากกว่า

          อินทร์ทรุดตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อนที่พื้น มองไปที่ประตูบานเก่า

          ..ทำไม..ไม่ทำให้มันจบๆลงไปเลย..

          ..ผมจะได้ไปจากคุณได้ง่ายขึ้น..

         

....................................................................................................

 


ชยนไม่กลับมาที่คอนโดหรือบ้านใหญ่ตลอดอาทิตย์นั้น

          อินทร์ทำทีเป็นใจแข็ง เขารู้ว่าคุณเชนอยู่หอพักของเพื่อนเพราะคุณชินโทรมาบอก เจ้านายทราบแค่ว่าเขากับคุณเชนมีเรื่องขัดใจกัน แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

          คุณชินไม่ต่อว่าอินทร์สักคำเพราะรู้จักนิสัยของน้องชายดี ซ้ำยังเป็นคนออกปากว่าให้คุณเชนกลับมาเอง ถ้าอยู่ได้ก็ปล่อยให้อยู่ตามลำพัง อยากกลับวันไหนคงกลับ ไม่ต้องไปตาม

          อินทร์ทำเป็นไม่สนใจได้อาทิตย์เดียว เท่านั้นก็มากพอแล้ว เขาเริ่มกระวนกระวายตั้งแต่วันที่สี่ด้วยซ้ำ และเมื่อหมดสัปดาห์ อินทร์ก็ไปหาคุณเชนถึงหอพักของเพื่อน

          ที่หอไม่ให้คนนอกเข้าไปยุ่มย่าม อินทร์เลยนั่งรออยู่ด้านล่าง โทรหาคุณเชนและบอกว่ามารับกลับ แต่คุณเชนอ่านข้อความแล้วไม่ตอบ อินทร์เลยพิมพ์ไปว่าจะรอตรงนี้จนกว่าคุณเชนจะลงมาเจอ

          อินทร์มาหาตั้งแต่บ่ายโมง นั่งจับเจ่าจนกระทั่งทุ่มเศษ ตบยุงแปะๆเสียแขนแดงเถือก

          “พี่..กลับไปเหอะ คนเขาไม่อยู่มั้ง” ยามหอพักมาบอก “มานั่งให้ยุงหามทำไม”

          อินทร์ยิ้มเจื่อน เกาหน้าเพราะถูกกัด “ขอรออีกหน่อยนะครับ ถ้ายังไงสักสามทุ่มแล้วจะไป”

          ยามพยักพเยิด กลับเข้าตู้ของตัวเองแล้วเปิดวิทยุฟัง อินทร์นั่งต่อ โชคดีมีลมพัดบ้างเลยไม่ร้อนเกินนัก

          ราวๆสองทุ่ม เพื่อนสนิทของคุณเชนลงมาจากด้านบน พอเห็นเขายังนั่งอยู่ก็ตาโต

          “ฉิบหาย..” ฝั่งนั้นอุทาน “พี่! นี่พี่รอตั้งแต่บ่ายเลยหรือ!

          อินทร์ลุกขึ้นยืน “คุณครับ..ช่วยบอกคุณเชนได้ไหมว่าที่บ้านเป็นห่วง”

          เจ้าตัวเกาหัวแกรก ทำท่าลำบากใจ

          “จริงๆผมก็อยากส่งมันกลับนะพี่ แม่งมาอยู่ด้วยเป็นอาทิตย์แล้ว ขี้บ่นเป็นบ้า ขี้โมโหก็ที่หนึ่ง แต่มันไม่ยอมกลับ” เขาอุบอิบ “ถ้าผมไปบอกมันอีกที สงสัยมันเตะผมออกนอกห้องแหงเลย”

          อินทร์ถอนหายใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

          “ถ้าอย่างนั้น..” เขาพึมพำ “รบกวนบอกคุณเชนให้หน่อยนะครับ ว่าผมจะรอถึงสามทุ่ม”

          “โธ่..พี่”

          “ถ้ายังไม่กลับวันนี้ ยังไงจะขอกวนใจคุณ ฝากคุณเชนต่ออีกสักหน่อย เพราะผมอาจจะกลับไปเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัดน่ะครับ อาจจะไปยาวร่วมเดือนเลย กลัวว่าจะไม่มีใครดูแลเขา”

          “ห๋า..เอาจริงหรือพี่” คนเป็นเพื่อนแทบจะทึ้งหัว “งั้นๆ พี่รอเดี๋ยวนะ ผมไปบอกมันให้ แป๊บเดียว”

          อินทร์ยิ้มรับ นั่งลงที่ม้าหินตามเดิม

          ไม่ถึงห้านาที เสียงฝีเท้าหนักๆก็ดังขึ้นตรงบันไดหอ อินทร์หันไปมอง

          ใบหน้าได้รูปบึ้งตึง ดวงตาดูฉุนเฉียว คล้ายกับว่ายังมีเรื่องหงุดหงิดค้างในใจ

          ..ได้ผลจริงๆ..

“มาทำไม” ชยนกอดอก คิ้วขมวดมุ่น

“คุณเชน..กลับเถอะครับ” อินทร์พูดเสียงอ่อน ลอบมองมุมปากที่เขาลงมือกับคุณเชนไป ถึงจะไม่มีรอยแล้วเพราะนานเป็นอาทิตย์ แต่ก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้

เลี้ยงมา..ไม่เคยตีสักนิด

..เขาเสียใจ..

“กลับไปแล้วได้อะไร” ชยนถามห้วน

“คุณเชน..ผมขอโทษ” อินทร์เป็นฝ่ายง้อ มันเป็นอย่างนี้มานานแล้วตั้งแต่วัยเด็ก เขาทำให้คุณเชนได้ใจ แต่มาแก้อะไรตอนนี้ก็คงไม่ทัน

“ขอโทษ?” ชยนหัวเราะหึ “ตบหน้าผมแล้วมาขอโทษน่ะหรือ”

“ผมโกรธคุณไปหน่อย ผมผิดที่ไม่จัดการอารมณ์ให้ดี” ถึงจะโมโหแค่ไหนก็ไม่ควรลงมือทำร้าย

..ถ้ากระทำลงไปแล้ว จะต่างอะไรกับพี่เลี้ยงคนแรกของคุณเชนล่ะ..

ชยนยืนนิ่ง ไม่ตอบออกมาสักคำจนอินทร์ถอดใจ

“งั้น..ผมกลับก่อนนะครับ” เขาพูดเสียงเบา “ดูแลตัวเองด้วย..”

ร่างสูงใหญ่คว้าข้อมือคนที่หันหลังกลับทันที อินทร์หันมามอง ดวงตามีแววดีใจ

“ยังไม่หายโกรธง่ายๆหรอกนะ แต่ที่กลับเพราะไม่อยากกวนเพื่อน” ชยนพูดเสียงนิ่ง

“ครับ..ไม่เป็นไรครับ” อินทร์ยิ้ม รอคุณเชนโทรบอกเพื่อนสนิท ทางนั้นเออออกลับมาอย่างเร็ว

“นี่มายังไง” เด็กหนุ่มไม่มองหน้า

“นั่งรถเมล์ครับ”

“ทำไมไม่ให้ไอ้เมฆมาส่งล่ะ สนิทกันขนาดนั้น”

“คุณเชน..” อินทร์อ่อนใจเหลือเกิน “ผมไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับน้องมันนะครับ เห็นเป็นคนในบ้านเหมือนกันก็เท่านั้น คุณเชนอยู่กับผมมานาน..คุณกลับพูดเหมือนไม่รู้ใจผม”

ชยนกดปลดล็อครถ มองหน้าอินทร์อยู่ชั่ววูบหนึ่งก็เข้าไปนั่งตรงคนขับ

..ก็เพราะว่าเคยเห็นสิ่งที่อินทำอย่างไรล่ะ..มันถึงได้ฝังใจจนทุกวันนี้..

อินทร์เป็นคนใจอ่อน ยอมตามคนไปหมด คิดว่าเขาไม่รู้หรือ

..ที่มีอะไรกับอินครั้งแรกตอนม.สี่ ก็เพราะเขาอ้อนขอ..

          ..แล้วถ้ามีคนอื่นมาขอบ้าง อินจะตอบตกลงไหม..

          จะต้องทำอย่างไรล่ะถึงจะวางใจได้ ต้องจับตัวไว้ให้แน่นแค่ไหน

          ..หรือต้องทำให้กลัว..จนไม่กล้าไปมีใครอื่นเลย..

          “รัดเข็มขัดด้วย” ชยนสั่งคนที่เข้ามาในรถ

          อินทร์พยักหน้ารับ พอเขาสตาร์ทเครื่อง เจ้าตัวก็ชะโงกหน้ามาหา จูบแผ่วเบาตรงจุดที่เคยกระทำไว้

          “หายโกรธนะครับคุณเชน..”

          ชยนนิ่งเงียบ ขับรถออกจากที่จอดของหอพัก

          อินทร์ไม่พูดอะไรนอกจากนั่งข้างๆคุณเชนไปตลอดทางกลับคอนโด

          ที่เขามาง้องอนในครั้งนี้ ก็เพราะรู้สึกผิดที่ลงไม้ลงมือกับคุณเชน และอีกอย่าง..ก็เพื่อจะไม่ให้มีเรื่องค้างคาใจในวันที่จะไป

          ..เวลาที่เหลือ ขอให้เป็นความทรงจำที่ดีระหว่างกันได้ไหม..

 



ชยนโยนกุญแจรถไปไว้ที่โต๊ะรับแขก เขาถอดเสื้อออก พาดกับพนักโซฟา

          อินทร์ตามมาเก็บเสื้อไปลงตะกร้า เอาน้ำเย็นมาให้และถามว่าทานอะไรมาหรือยัง

          “กินแล้ว” เขาตอบสั้นๆ

          “อาบน้ำไหมครับ..ผมจะถูหลังให้” อินทร์นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น เงยหน้ามองเจ้านายอายุน้อย

          ชยนหลุบตาลงมอง “อาบมาแล้ว”

          “อ่า..ครับ” เขาผงกหัวรับ ไม่รู้จะคุยอะไรต่อ “พรุ่งนี้..อยากทานอะไรครับ”

          อีกฝ่ายไม่ตอบ ได้แต่มองลึกเข้าไปในดวงตาของพี่เลี้ยง

          ..แปลก..

          คล้ายโหยหา..อาลัยอาวรณ์

          ชยนนั่งเงียบ อินทร์ไม่พูดอะไร พอเห็นเขาไม่สนใจก็ค่อยๆลุกขึ้น

          ร่างสูงขยับตัว คว้าต้นแขนของคนตรงข้ามไว้ “อิน..”

          เจ้าตัวหันมามอง “คุณเชน..”

          “ผม..” เขาขบฟันแน่น ลังเลใจ

“คุณมันเอาแต่ใจ ทำตัวแย่ ไม่เคยให้เกียรติคน”

..สิ่งที่อินทร์ตะโกนใส่ยังติดอยู่ในหัว..

“ไม่เคยสนใจว่าพูดอะไรออกมาแล้วคนฟังจะรู้สึกยังไง”

..เขาวนเวียนคิดอยู่ตลอดเวลา..

“คุณเห็นแต่ตัวเอง สนแต่ความต้องการของตัวเอง”

..และมันก็ทำให้เขานอนไม่หลับเลยสักคืน..

“คุณคิดว่าตัวคุณสำคัญแค่ไหนกัน!

..ถ้าอินไม่เห็นความสำคัญของเขา..

          ..ใครล่ะที่จะเห็น..

“ทั้งชีวิตนี้ ไม่มีใครลงให้คุณได้เท่าผมอีกแล้ว!

“ถ้าหมดผมไป คุณจะไม่เหลือใครที่ยอมทนคุณเลยสักคน”

          ..และถ้าไม่มีอินคอยโอนอ่อน ยอมตามใจเขา..

..เขาจะเหลือใครบ้างหรือ..

          “คุณเชน..อยากพูดอะไรครับ” อินทร์หยุดยืนตรงหน้า

          “วันนั้น..ที่ต่อว่าอินไป” ชยนเบือนหน้าหนี

“ครับ?

ผมขอถอนคำพูด

อินทร์ชะงัก จู่ๆ กระบอกตาก็ร้อนผ่าวกับคนที่เอ่ยปากยอมรับความผิดขึ้นมาเป็นครั้งแรก

“คุณเชน..” ถึงจะเต็มไปด้วยทิฐิและศักดิ์ศรีของคนวัยหนุ่ม แต่อินทร์ก็พอจะรับรู้ได้ “คุณเชน..มองหน้าผมหน่อยสิครับ”

ชยนไม่ยอมหันตามคำขอ ยังนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น

“คุณเชนครับ..ขอร้อง..”

สุดท้าย..เขาก็ทำตามอย่างเสียไม่ได้

ทั้งสองคนมองตากัน ก่อนที่แรงดึงดูดบางอย่างจะฉุดกระชากพวกเขาเข้าหา

ใครคนหนึ่งออกแรงรั้งตัวคนที่ยืนอยู่ และใครอีกหนึ่งก็ก้มลงโอบกอด สองแขนรัดรอบบ่ากว้าง คุกเข่าลงข้างลำตัว ใบหน้าแนบชิด บดเบียดปากเข้าหากันและจูบอย่างตะกรุมตะกราม

“คุณเชน..” อินทร์จูบตามแนวแก้มและร่องรอยเดิมที่เขาทำไว้ซ้ำๆ “ผมขอโทษนะ..”

“อืม” แขนแข็งแรงยกรั้งสะโพกอีกฝ่ายขึ้น มือหนึ่งคลายตะขอกางเกง รูดซิปลง

“คุณเชนครับ” อินทร์กระซิบ “คุณเชนพูดว่า ขอโทษกับผมด้วยได้ไหม”

ชยนขมวดคิ้ว แต่สติของเขากำลังกระเจิดกระเจิง เห็นแต่กลุ่มผมสีดำที่พลิ้วไหวแถวแผ่นอก

“ขอโทษ..พูดแบบนี้ครับ” อินทร์จูบปลายคาง

ชยนครางเสียงต่ำ

ขอโทษ..

อินทร์ยิ้ม “ผมดีใจมาก” 

ชยนยกมือขึ้นจับศีรษะของพี่เลี้ยง ใจเต้นรัวแรง เลือดในกายสูบฉีด ผิวสีแทนแดงเรื่อ

ปากอุ่นละมุนจูบไล้ลงมายังหน้าท้องที่หดเกร็ง

“ไถ่โทษหรืออิน” ชยนผงกหัวขึ้นมอง นั่งไม่ติดที่

“ผมไม่อยากให้เราโกรธหรือเกลียดกัน” อินทร์ยิ้ม เคลื่อนตัวขึ้นจูบแก้ม “อยากให้คุณจำผม..แต่เรื่องดีๆ”

..ก่อนจะไป..

ชยนหลับตานิ่ง ครางในลำคอ อินทร์กอดจูบเขาไม่หยุด ทำให้ประหลาดใจได้ตลอด

......



[ตัดฉาก]




“คุณ..เชน” อินทร์เรียก จูบปากอุ่นร้อน “อือ..อืม..”    

“ว่าไง..” เขาหอมแก้มคนด้านบน

“คุณ..เชน” อินทร์ขมวดคิ้ว 

..ผมรักคุณ..



[ตัดฉาก]



ชยนก้มลง เปิดปากจูบแทนที่

..ผู้ชายคนนี้..เป็นของเขา..

..ต่อให้ทั้งโลกไม่เหลือใคร..

..เขาขอแค่มีอินทร์..






อินทร์นอนซม หมดเรี่ยวแรงจะขยับ ได้แต่ปรือตามอง

..ผมรักคุณ..




[ตัดฉาก]





อินทร์หมดแรง ขยับพลิกไม่ได้เลยตอนที่ถูกประคองตัวขึ้นมา

พวกเขาทำรักกันที่พื้น จากนั้นก็ถูกอุ้มไปที่ผนัง ร่วมรักกันอย่างเร่งร้อน ก่อนจบลงบนเตียง

เมื่อต้องอาบน้ำ ชยนเริ่มบทรักของเขาเป็นครั้งที่สาม

หลังทุกอย่างจบลง อินทร์ก็ไม่เหลือสติจะประคองตนเอง ได้แต่นอนแนบชิด ปล่อยให้คุณเชนกอดก่ายและรวบตัวเขาไว้ ประสานร่างกายเป็นหนึ่งเดียวโดยไม่ยอมผละจาก

กักขังกันไม่ปล่อย บังคับให้อยู่ในอ้อมอกและสองแขน..จนกระทั่งหมดวัน

 

...........................................................................................









เนื้อหาที่หายไป ตามได้ที่

nigiri sushi blog fc2

รหัส sins จ้า


 แท็ก #คุณเชนเอาแต่ใจ จ้า 

อ่านทุกเม้นเลยยย เลิฟฟฟฟ 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.759K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,357 ความคิดเห็น

  1. #6345 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 06:17

    ไอ ้เด็กอวดดี อีคุณเชน!!

    #6,345
    0
  2. #6327 9nvwqluvXz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 23:57
    โอ้ยยย หมดแรงง -/////-
    #6,327
    0
  3. #6316 phapha087bw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 10:13
    หลากหลายอารมณ์เหลือเกิน
    #6,316
    0
  4. #6307 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 05:27
    ฮือออ bittersweet ที่แท้
    #6,307
    0
  5. #6306 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 05:27
    ฮือออ bittersweet ที่แท้
    #6,306
    0
  6. #6277 lin_minew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 11:44
    เด็กหวงของ ถ้ารู้ว่าพี่อินทร์จะไปนี่เป็นบ้าแน่ๆ
    #6,277
    0
  7. #6252 Spices_smile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 12:42
    เห้อออออออออ
    #6,252
    0
  8. #6240 aliskyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:16
    เด็กมันฝังใจนี่เองเลยระแวงอิน แต่ตอนนี้อ่อนลงแล้วนะ คงกลัวว่าอินจะหนีไป
    #6,240
    0
  9. #6204 - cherish 。 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 17:09

    เรื่องตอนเด็กที่คุณเขนเห็นมันก็แบบว่า T____T ทำใจยากจริงแหละนะ แต่คุณอินก็ไม่ได้เต็มใจใช่มั้ยคะ ถึงจะรู้สึกว่าคุณเชนโมโหร้อนไปบ้าง แต่ที่บอกว่าจะไม่สงสารตอนพี่อินไป ท่าจะยากแล้วแฮะ แค่คิดยังใจหายแทน ได้มีคนทำข้าวของพังเละกันบ้างแหละงานนี้

    #6,204
    0
  10. #6194 jj_jantakarn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 23:28

    แค่คิดถึงตอนที่อินทร์ต้องไปก็หวั่นใจแล้ว
    #6,194
    0
  11. #6184 Khaha62442 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 04:33
    แง้งงงงงหน่วงอ่ะอ่านเอ็นซีไปน้ำตาก็ซึมไปเข้าใจพี่อินน่ะแต่ก็สงสารเด็กน้อยอ่ะรักพี่เขามานานแต่ชอบทำอะไรที่ขัดใจพี่เขาเพื่อให้พี่เขาสนใจ
    #6,184
    0
  12. #6165 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 15:22
    ใจขาดแน่เชน
    #6,165
    0
  13. #6139 blueeyes111 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:50
    พี่อินง้อแรงมากแม่
    #6,139
    0
  14. #6125 baekbow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:40
    ฉันชอบเอ็นซีของไรท์มากอ่ะ คืออ่านเพลินมากเลย // เหตุผลที่อินอยากแยกออกไปเพราะไม่อยากทนมองเชนมีครอบครัวใช่ไหม แต่เราก็แอบสงสารเชนอ่ะ เขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก จริงอยู่ว่าเชนก็ไม่ได้น่ารักขนาดนั้น แต่อินก็น่าจะเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของเขาเหมือนกัน ถ้าวันนึงไม่มี เขาจะผ่านมันไปได้จริงๆใช่ไหม แถมเราก็แอบรู้สึกว่าบางทีเชนอาจจะรู้สึกกับอินมากกว่าที่คิดก็ได้ // แต่ที่ๆอินจะไปก็ไม่ใช่ว่าไกลอะไรขนาดนั้นอ่ะ แต่การแยกกันมันก็คือแยกอ่ะ
    #6,125
    0
  15. #6109 phapha087bw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:50
    เกือบจะเป็นลมแล้ว ดีนะคนแรกของยัยอินทร์คือตาเชน -บ้าคนนั้นมันลวนลามลูกชั้นได้ไง มันเปนใครนิ บ้าบอจริงๆ
    #6,109
    0
  16. #6090 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 10:07
    แงงง คุณอินทร์
    #6,090
    0
  17. #6085 pynsaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 18:26
    ฮืออออ
    #6,085
    0
  18. #6066 Rosemary is happy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 01:12
    พี่อินคือง้อแรงมาก ส่วนเชนคือรู้สึกตัวซักทีนะว่าที่เคยว่าเขามันแรงเกินไป หัดขอโทษบ้าง ฉากที่อินให้พูดว่าขอโทษคือน่ารักมากอะ เหมือนเป็นคนเดียวที่สอนได้ เป็นข้อยกเว้น
    #6,066
    0
  19. #6046 Petitcat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 17:56
    อิคนน้องคือต้องโตกว่านี้อ่ะ การแสดงออกคือไม่มีใครมาทนรองรับอารมณ์เธอได้ตลอดชีวิตนะพี่เค้าก็จะหมดความอดทนอยู่แล้วถ้ายังไม่รีบรู้ตัวพังยับแน่ๆ ใจคนอ่านเนี่ยพังแน่ๆ
    #6,046
    0
  20. #6035 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 23:47
    ได้โปรดคุยกันสักที อย่าจากทั้งๆที่ยังรักเลยคนอ่านใจจะขาดแล้วนะ555555555
    #6,035
    0
  21. #5999 MMBB37 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 08:27
    เขาต่างรักกัน
    #5,999
    0
  22. #5985 lopko083 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 01:12
    อุ้วว ตัดฉากบ่อยเหลือเกิน-//.,//-
    #5,985
    0
  23. #5981 noeyeol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 07:00
    เอาจริงเชนก็รักพี่อะ แต่แสดงออกผิดไปนิดนึง แงงง
    #5,981
    0
  24. #5958 รักนักเขียน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 22:32

    โอย ดึงอารมณ์สุดมากค่ะ รักเขากะบอกเขาไปซี่ โฮ อินกะน่ารักเหลือเกิน สงสารจัง

    #5,958
    0
  25. #5941 gunboomh23 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:52
    เชนแสดงออกไม่เป็น หวงเขาแทบตายแต่ก็ทำให้เสียใจตลอด ตอนที่ปรับความเข้าใจกันแบบดีมาก ถนอมอินให้มากก่อนที่อินจะไปนะเชน
    #5,941
    0