Sleep With Me, Free Breakfast [Yaoi]

ตอนที่ 12 : Jealous Guy [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,901 ครั้ง
    16 เม.ย. 62












-Jealous Guy-

 

 


ตีสามครึ่ง ได้ยินเสียงฝนตกปรอยๆ กระทบลงบนหลังคาสังกะสีเหนือหน้าต่างห้องด้านหลัง รอบด้านยังมืดสนิท เห็นแค่แสงไฟจากเสาบนถนนเพียงไม่กี่ต้น

          นาฬิกาปลุกในมือถือดัง ใครบางคนที่หูไวลืมตาตื่น แต่ยังไม่ขยับตัวไปไหน

          อึดใจต่อมา อีกฟากของชั้นวางของก็มีการขยับกุกกัก เสียงปลุกถูกปิด ได้ยินเสียงยวบลงของฟูกนอน เสียงปัดเบาะรองและเสียงผ้าห่มที่ถูกสะบัดก่อนจะพับเก็บเหมือนทุกวัน

          เด็กหนุ่มยังคงนอนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนสักครั้งตอนที่หรี่ตามองอดีตพี่เลี้ยงเดินเงียบเชียบผ่านเขา

          อินทร์หยุดยืนอยู่ครู่ คล้ายลังเลที่จะเข้ามาหา

          “คุณเชน..” เสียงนั้นดังแผ่ว

          ชยนไม่ตอบ ทำเหมือนยังหลับอยู่

          อินทร์มองสักพัก หันไปรื้อเสื้อผ้าที่จะใส่ออกมาแล้วหอบเข้าห้องน้ำเงียบๆ

          คล้อยหลังไม่นาน ชยนก็ลืมตาขึ้น ถอนหายใจระหว่างเงี่ยหูฟังเสียงน้ำจากขันหล่นลงพื้นกระเบื้อง

          ..ให้ตายเถอะวะ..จะปลุกกันทั้งที กล้ากว่านี้ไม่ได้หรือไง..

          ชยนถีบผ้าห่มของตัวเองออกด้วยความขัดเคือง

สองสามวันมานี้ เขาแสร้งทำเป็นหลับลึก ไม่ค่อยอยากจะตื่นตอนเช้า เลยขอให้อินทร์เป็นคนมาปลุกด้วยตัวเอง ซึ่งอินทร์ก็ยอมทำตามบอก แต่การปลุกที่ว่านั่นไม่ได้ตรงกับภาพในจินตนาการของเขาแม้แต่เสี้ยว

          ปลุกกันแบบข้าวใหม่ปลามัน ประเภทกอดนิดกอดหน่อย หรือจูบเบาๆรับเช้ามืด ทำไม่เป็นหรือ!

          “ยืนปลุกห่างกันเป็นวา” ชยนบ่น “นี่ผัวนะ..ไม่ใช่ตัวเชื้อโรค”

          ..นอนกันมาหลายปี แต่อินทร์ยังอ่อนหัดยิ่งกว่าเด็กมัธยม..

..คอยดูเถอะ..จะสอนให้ว่าระดับมหาลัยต้องทำอย่างไร..

          มีเสียงถอดกลอนห้องน้ำ ชยนรีบหลับตาลงอย่างเดิม

          อินทร์หอบชุดนอนที่เปียกเล็กน้อยออกมา แสงไฟด้านหลังส่องสว่าง เห็นเงาร่างสูงใหญ่ยังนอนเฉย เขาเดินไปตากเสื้อพร้อมกับชำเลืองมองอีกคนไปด้วย

ปกติคุณเชนไม่ได้เป็นคนปลุกยาก แต่คงเพราะทำงานเหนื่อยเลยหลับยาวทั้งคืน

          “คุณเชน..” อินทร์เข้ามาใกล้

เขาเอื้อมหยิบผ้าห่มที่โดนเหวี่ยงออกไปกองด้านข้างมาพับ ทำทีเป็นไม่สนใจร่างที่เปลือยท่อนบน กับบ็อกเซอร์ที่เกือบจะหลุดจากสะโพก จนเห็นแนววีลับหายเข้าไปใต้กางเกง

“จะตีสี่แล้วนะครับ..” เขาพึมพำ

          ชยนมุ่นหัวคิ้ว เบือนหน้าหันไปทางอื่นทั้งที่ยังไม่ลืมตา “ร้อน..”

          อินทร์ชะงัก เห็นหยดเหงื่อผุดซึมบนเสี้ยวหน้าได้รูป ในห้องนี้ใช้พัดลมตัวเดียวและวางไว้ตรงกลาง ช่วงที่ฝนตก อากาศสบายก็จริงแต่มันจะรู้สึกร้อนชื้นบ่อยๆ เขาเห็นคุณเชนนอนเหงื่อตกแล้วสงสาร

          “ตื่นเถอะครับ จะได้ไปอาบน้ำ” เขายื่นมือเข้าไป ตั้งใจจะเช็ดเหงื่อให้

          แค่ปลายนิ้วสัมผัส อุ้งมือแข็งแรงก็คว้าเข้าที่ข้อแขนแล้วออกแรงฉุด อินทร์เสียหลักล้มใส่คนตรงหน้า

          “คุณ!” เขารีบยันตัวขึ้น แต่ฝ่ามือกร้านกดเข้ามาที่ท้ายทอย

          แขนข้างหนึ่งกระหวัดตรงช่วงเอว จับล็อคร่างด้านบนแน่นหนา ผิวกายเย็นชื่นทาบเกี่ยวกับเนื้อตัวร้อนระอุ ลมหายใจอุ่นๆรินรดซอกคอ

          อินทร์ดิ้นขลุกขลัก หน้าร้อนวูบกับท่อนล่างที่ก่ายเกยกันแนบสนิท

          บางอย่างเริ่มมีปฏิกิริยา และดุนดันต้นขาอย่างมีความหมาย

“คุณเชน..” อินทร์ท้วงเสียงสั่น “ปล่อยผ...”

ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบทาบ ทั้งกดจูบและดูดคลึงไปมา ใครบางคนเครือครางในลำคอ เปิดโอกาสให้ปลายลิ้นชุ่มฉ่ำแทรกผ่านกลีบปากเข้าไปกระหวัด โลมเลียตามไรฟันขาวด้วยความย่ามใจ

อินทร์ตัวโอนเอน หัวใจเต้นรุนแรงจนรู้สึกได้

..รสชาติของจูบที่ห่างหายไปจากกัน..

“คุ..ณ..เชน..” เขาอ้าปากหายใจ บีบบ่ากว้างเป็นการประท้วง “พอ..”        

ชยนค่อยๆปรือตามอง ทำเหมือนเพิ่งตื่น

“พี่อิน..”

          “คุณ..” อินทร์ใจเต้นตึก มองรอยยิ้มบางเบาที่ระบายอยู่บนใบหน้า ใบหูกลายเป็นสีแดง

..ปากของเขาทั้งเปียกชื้นและเห่อร้อนไปหมด..

..แล้วยังจะคำเรียกแบบนั้นอีก..

“อืม..ขอนอนต่อสักห้านาทีได้ไหม” ชยนหาวหวอด “นะ..นอนด้วยกัน”

“ไม่..ผมตื่นแล้ว” อินทร์ส่ายหัวหวือ สองมือดันแผ่นอกเปลือยเปล่า แต่แขนคุณเชนรัดแน่นยิ่งกว่าอะไร ซ้ำร้าย..ปลายนิ้วใหญ่ยังเลื่อนลงต่ำ “อย่าครับ..”

          “หย่า?” ชยนเลิกคิ้ว “ยังไม่แต่งก็จะขอหย่าเลยหรือ”

          ..ภรรยาตัวดี ห้องหอยังไม่ทันได้เข้า จะ อย่าหรือ หย่า สามีก็ไม่ยอมทั้งนั้น..

          อินทร์อับอาย ได้แต่ดันมือของเด็กหนุ่มออก “ผมหมายถึง..อย่า..จับ”

          “จับอะไร?

          คนถูกถามหน้าแดงจัด ตะครุบฝ่ามือที่ขยุ้มสะโพกเขาเบาๆ

          “อ้อ..” ชยนมองตาม เห็นว่าแหย่จนเกินควรแล้วเลยยอมให้ “ขอโทษที..ไม่ได้ตั้งใจ มันเคยชินไปหน่อย” เขาปล่อยมือ “ก็แต่ก่อน..อินให้ผมจับบ่อยๆนี่นา”

          อินทร์พูดไม่ออก รู้สึกหูอื้อตาลายไปหมด เขารีบผละจากคุณเชน

          “อย่าถือสาผมเลย” ชยนยิ้มบาง ค่อยๆยันตัวขึ้นนั่ง

          อินทร์เผลอหลุบตามองบางส่วนที่ตื่นเร้าจนเห็นชัดทั้งที่อยู่ใต้กางเกง “คุณ..รีบไป..อาบน้ำได้แล้ว”

ร่างสูงมองตามสายตานั้น หัวเราะเบาๆระหว่างยกมือขึ้นเสยผมชื้นเหงื่อ

“ขอโทษที่ดูทะลึ่ง” ชยนบอก “มันเป็นเรื่องธรรมชาติของผู้ชายที่ไม่ได้ปลดปล่อยมานานน่ะ” เขาแสร้งถอนหายใจแล้วนับนิ้ว “ตั้งแต่คืนนั้นที่ทะเล..ก็ไม่ได้ทำเลย”

“ผม..จะลงไปข้างล่างก่อน” อินทร์ไม่กล้าสบตา พูดกุกกัก “คุณใช้ห้องน้ำ..ได้ตามสบาย”

ฝ่ายตรงข้ามจ้องด้วยดวงตาคมปลาบ ชันเข่าข้างหนึ่งอย่างจงใจพลางเท้าคางมอง

..ขากางเกงบ็อกเซอร์มันกว้าง เขาอยากให้อินทร์เห็น..

“ขอเวลาสักยี่สิบนาทีได้ไหม” ชยนพูด “ผมคงปล่อยค้างไว้แบบนี้ไม่ได้”

อินทร์รีบลุกขึ้นยืน “จะทำอะไรก็ทำเถอะครับ”

“โอเค..จะทำอะไรก็ทำสินะ” เด็กหนุ่มยักไหล่ ทวนคำพูดของคนตรงหน้า “ถ้างั้นขอเรียกชื่ออินตอนทำหน่อยแล้วกัน”

          คนฟังมองอย่างตื่นตะลึง ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอายุปูนนี้แล้วจะต้องมาได้ยินอะไรน่าอายอีก

          “มีอะไรข้องใจหรือเปล่า” ชยนเลิกคิ้ว ลุกจากที่นอน เตะเบาะให้พับก่อนจะจับขอบกางเกง และถอดทิ้ง

          “เจอกันข้างล่างครับ” อินทร์รีบก้มหน้าเดินออกไป

ตอนที่ปิดประตู ยังทันเห็นคุณเชนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เดินเปลือยชนิดไม่มีอะไรคลุมสักนิดไปทางห้องน้ำ

 



ท้องฟ้าดูมืดครึ้ม แต่ชยนกลับอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ลูกค้าเข้าร้านแต่เช้าเพื่อมาทานข้าวแกงและซื้อกลับ เขาเลยบริการอย่างดีด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

          “ข้าวราดสองอย่างสามสิบห้า แกงสองถุงเจ็ดสิบ เป็นร้อยห้าบาทครับ” ชยนรับเงินมาเก็บ

          พักนี้พวกเขาต้องตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อมาเตรียมร้าน เพราะอินทร์ทำกับข้าวแบบตักขายด้วย นอกจากนี้คนยังเข้าเยอะขึ้น ยิ่งช่วงพักกลางวันแทบจะไม่ได้หยุดมือ พอทำข้าวแกงใส่ถาดและคอยอุ่นร้อนไว้ตลอดเวลา เลยช่วยลดภาระหนักที่อินทร์คนเดียวได้บ้าง

          ที่ร้านได้ลูกจ้างมาเพิ่มอีกสองคน เป็นผู้หญิงทั้งคู่ คนหนึ่งจะเข้าร้านตอนตีห้าเพื่อมาช่วยทำกับข้าวง่ายๆ อย่างกุนเชียงทอด ไข่ดาว ไข่เจียวทรงเครื่อง หมูทอดน้ำปลา และพวกผัดผักกับแกงจืดที่เป็นเมนูประจำ ส่วนอีกคนจะเข้าช่วงสิบเอ็ดโมง เพื่อมาช่วยเป็นลูกมือของอินทร์ตอนเที่ยง

          นอกนั้นคนอื่นที่เหลือก็จะดูแลภายในร้าน ยกเสิร์ฟ เก็บโต๊ะ ล้างจาน ทำความสะอาดและเตรียมเครื่องทุกอย่างให้พร้อม การทำอาหารจริงๆใช้เวลาไม่นาน จะช้าก็ตรงเตรียมวัตถุดิบนี่เอง

          “คุณเชน..ใส่ห่อกับสามอย่างครับ” อินทร์บอกคนด้านข้าง บุ้ยใบ้ไปทางลูกค้า “ผัดเผ็ดหน่อไม้ไก่ ไข่ดาว ลาบเป็ด”

          ชยนพยักหน้ารับ ตักอาหารใส่ห่อกระดาษและพับปาก เอาหนังยางรัดด้วยความคล่องตัว

          อินทร์พยายามลดการใช้โฟมด้วยการใช้กระดาษห่ออาหาร ถ้าใครเอาปิ่นโตมาใส่ ก็จะเพิ่มปริมาณให้เป็นพิเศษ ถือว่าเป็นการแถมไป เพราะมันช่วยลดต้นทุนค่าภาชนะและลดขยะด้วย

          “มีอะไรดีๆหรือเปล่าไอ้เถ้าแก่” เต็มที่ยกจานตั้งใหญ่มาวางให้แอบกระซิบถาม

          อินทร์เดินออกไปด้านนอก ข้างๆเคาน์เตอร์กับข้าวใส่ถาดจะวางขาตั้งเตาแก๊สไว้สองหัว สำหรับอุ่นอาหารแบบหม้อใหญ่ เขาลงมือปรุงกะหล่ำปลีตุ๋นซี่โครงใส่เห็ดหอม หลังเคี่ยวจนเนื้อนุ่มมาได้สักพักแล้ว

          “ไม่มีอะไรนี่” ชยนเล็งแกงเขียวหวานเนื้อใส่ฟักเอาไว้เป็นมื้อเช้า เขาขอให้อินทร์ทำให้กิน เจ้าตัวก็ทำ

          ..มีภรรยาดีเป็นศรีแก่ปาก..

          “อย่างนั้นหรือวะ แต่หน้าตามึงเหมือนอิ่มทิพย์เลย” เต็มหัวเราะ ถือจานมารอกินข้าว “เอาไข่ดาวกับแกงเขียวหวาน ขอฟักเยอะๆ”

          “สัตว์ แดกเหมือนกู อย่ามาเลียนแบบ” ชยนมองเขม่น เขามันคนขี้หวง หวงกระทั่งคนที่ชอบอะไรเหมือนๆกับเขา

          ..โดยเฉพาะว่าถ้าเรื่องนั้นเกี่ยวกับอินทร์..

          “โอ๊ย~ น้อยๆหน่อยไอ้เวร” เต็มกระทุ้งด้วยข้อศอก เตะมันออกห่างแล้วตักอาหารกินเอง พี่อินทร์เลี้ยวข้าวพวกเขาทุกมื้อนั่นแหละ กินเท่าไรก็ได้ ไม่เคยอั้น “กูจะรู้ไหมว่ามึงอยากกินอะไร นอกจากกินพี่อิน!

          “ไก่ตื่น ไอ้โง่” ชยนด่า

          “อ้าว..กลัวไก่หลุดอีก นี่แปลว่ายังไม่ได้รับประทานเขา?” เต็มหัวเราะก๊าก “นอนห้องเดียวกันมาอาทิตย์กว่าแล้วนะมึง”

          ชยนมองตาขวาง

..ไอ้เพื่อนเหี้ย..มึงคิดว่ากูจับอินกินได้ง่ายๆเหมือนแต่ก่อนไหมล่ะ..

          “ใครจะรับประทานใครนะ” หมูแฮมเพิ่งตามมาสมทบ พอวางกระเป๋าได้ก็หูผีทันที “อ๊ะ! แกงเขียวหวานเนื้อ กูอยากกิน พี่อินทำโคตรอร่อย”

          เต็มหัวเราะลั่นเพราะไอ้เชนงู่งี่กว่าเก่า พวกเขารู้ว่าถ้ามันกักตัวพี่อินให้ทำอาหารให้มันกินคนเดียวได้ มันคงทำไปแล้ว

          ..ผัวเด็กขี้หึง น่าสงสารชะมัด..

          “ทานข้าวกันก่อนนะครับ เดี๋ยวผมดูแลตรงนี้เอง” อินทร์หันมาทักทายคุณหมูแฮม ก่อนผละไปดูต้มยำไข่ปลาในหม้อว่าได้ที่หรือยัง พวกอาหารรสจัด หรือที่เมนูยุ่งยากหน่อย เขาจะเป็นคนลงมือ

          ชยนวางมือจากงาน ตักกับข้าวและไปนั่งกินที่โต๊ะกับเพื่อนๆ

          ลูกค้าอีกรายเข้ามาสั่งข้าวผัดหมูสองห่อ อินทร์เลยทำให้

          “ไงมึง..สอยด้ายเข้าเข็มหรือยัง” หมูแฮมชวนคุยระหว่างกิน

เนื้อวัวที่พี่อินทร์เคี่ยวเอาไว้มีส่วนที่ติดมันเล็กน้อย ทำให้เวลาเคี้ยวจะนุ่มกว่าปกติ ส่วนฟักก็ต้มได้พอดี ไม่แข็งหรือเละเกิน ตัวน้ำแกงรสชาติเยี่ยม เค็มหวานกลมกล่อม เผ็ดกำลังดี กะทิไม่แตกมัน ไม่เลี่ยนและมันย่องเหมือนบางร้าน

          “มึงอย่าไปแซวมัน ตะกี้ยังอารมณ์ดีๆอยู่ กูแหย่ว่ายังไม่ได้กินพี่อินเท่านั้นแหละ ตางี้ขวางเป็นหมาบ้า”

          ชยนเตะเท้าไอ้เต็มไปตุบหนึ่ง “ของแบบนี้ต้องค่อยๆ มึงจะให้กูจับเขาโยนขึ้นเตียงแล้วรวบหัวรวบหางหรือไง..อินได้โกรธกูตาย” พอออกจากบ้านเขาได้ ใจอินทร์ก็โคตรแข็ง

          ..ง้อจะเป็นจะตาย ทำให้ขนาดนี้ยังไม่ยอมกันเลย..

          หมูแฮมอมยิ้ม “แต่ก่อนเหมือนมึงจะไม่ได้แคร์นี่ว่าเขาจะโกรธไหม”

          คนฟังเงียบกริบ กินข้าวเช้าต่อไป

          “อ่า..แววกลัวเมียมาล่ะเว้ย” เต็มขำคึ่กๆ

          “กูไม่ได้กลัว” ชยนแย้ง

          ..ก็แค่ไม่อยากให้โกรธ..

          ..อยากให้ยิ้มให้กันมากกว่า..

          “มึงก็ว่าไป..คนอย่างไอ้เชนเคยกลัวอะไรที่ไหน” หมูแฮมบอก ป้องปากกระซิบ “มันแค่เกรงใจเขา”

          เต็มหัวเราะชอบใจใหญ่

          “แต่อย่างว่าแหละ กูจะบอกอะไรให้” หมูแฮมเคี้ยวข้าวแก้มตุ่ย “มึงจะได้หรือไม่ได้เขาเนี่ยนะ ไม่ต้องไปคิดหาวิธีง้อให้มันมากมายหรอก แค่ปากมึง..” เขาเอาส้อมชี้ “หัดตรงกับใจ..ทุกอย่างเป็นอันจบ ได้คบชัวร์”

          เต็มปรบมือเสียงดัง “พูดได้เด็ด ฉลาดดีนี่หว่าไอ้แฮม”

          “กูไม่ได้ฉลาดหรอกว่ะ แค่ไอ้เชนมันโง่กว่าชาวบ้านเท่านั้นเอง”

          “สัตว์แฮม” ชยนหัวเราะ ชูนิ้วด่าเพื่อนไปสองหน

          เขาเหลือบมองอินทร์ เพียงแค่คิดว่าตัวเองจะต้องสารภาพความรู้สึก

..หัวใจก็เต้นแรง..จนแทบทะลุออกมาแล้ว..

 



“พี่อิน..โค้กเหลือไม่กี่ขวดเอง” หมูแฮมที่ช่วยเช็กสต็อกของเดินมาบอก

          อินทร์ที่กำลังผัดกับข้าวอยู่พยักหน้ารับ เขาลืมโทรบอกร้านของชำเสียสนิท

          “คุณแฮมช่วยบอกเจ้าเต็มทีครับ ว่าให้โทรไปหาร้านขายของ เบอร์ติดอยู่ข้างผนัง” เขาบุ้ยใบ้ “ฝากสั่งโค้กสักสองลัง เดี๋ยวลูกค้าจะกินแล้วไม่มี”

          หมูแฮมทำนิ้วโอเค ตะโกนบอกไอ้เต็ม มันก็วิ่งปร๋อมาจัดการให้

          “อินสั่งจากร้านแบบนี้ แล้วไม่แพงกว่าไปซื้อเองหรือไง” ชยนอยู่ใกล้เลยถามขึ้น

          “แพงกว่าไม่เท่าไรครับ เอาสะดวกเข้าว่า”

          “ทีหลังให้ผมไปซื้อให้ไหม ขับรถไปแมคโคร อยากได้อะไรก็ซื้อมันทีเดียว” เขาเสนอตัว ปากพูดไป มือก็เช็ดจานที่เพิ่งล้างเสร็จไป “น่าจะช่วยลดต้นทุนของอินได้บ้าง”

          อินทร์ชะงัก อดยิ้มไม่ได้ที่คุณเชนพร้อมจะช่วยเหลือ

          ..เป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ..

          “ผม..เกรงใจน่ะครับ”

          “จะเกรงใจอะไรนักหนา” ชยนบ่น เดินเบียดเข้ามาเช็ดเตา

          อินทร์ตักข้าวผัดใส่จาน ส่งต่อให้เจ้าเต็มเอาไปเสิร์ฟ ลูกค้ารายใหม่เข้ามา สั่งข้าวผัดต้มยำทะเล เขาจุดเตาแก๊สและใส่น้ำมันลงไป

          “ก็ผม..ใช้งานคุณฟรีตลอด”

          “อินเลี้ยงข้าวแล้วไง”

          “ไม่คุ้มค่าเหนื่อยคุณสักนิด” อินทร์พึมพำ

          “คุ้มหรือไม่คุ้มผมตัดสินใจเอง” ชยนหลุบตามองคนตัวเล็กกว่า ผ้ากันเปื้อนสีมิ้นท์นี่ เขาซื้อมาฝากอินทร์เมื่อสองวันก่อน ใส่แล้วน่าจับฟัดจริงๆ “แต่ถ้าอินจะใจดี..จ่ายค่าแรงเพิ่มให้ ผมก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ”

          อินทร์หันมามอง พอเห็นสายตาคมปลาบ ดูแวววาวอย่างมีความหมาย เขาก็หูแดงก่ำ

          ชยนแสร้งทำเป็นหยิบเครื่องปรุงและเอื้อมส่งให้ จงใจให้ปลายจมูกเฉียดโดนแก้ม

          “อิน..”

          เจ้าของชื่อหันหน้าหนี สนใจอยู่แต่การทำอาหาร

          “พี่อิน..ครับ”

          อินทร์รู้สึกร้อนผ่าวทั่วหน้า มือที่หยิบเห็ดฟางถึงกับสั่นกึก ทำร่วงระเนระนาด

ชยนหัวเราะเบาๆในลำคอ

“คุณเชนอย่าเรียกบ่อย..” อินทร์เก้อเขินจนจมูกเป็นสีแดง “ผมไม่มีสมาธิ”

          “แค่เรียก พี่อินถึงกับไปไม่เป็นเลยหรือ” ร่างสูงยิ้มอารมณ์ดี “พี่อิน..”

          ช้อนที่ตักน้ำพริกเผาหล่นเคร้ง

          “พี่อิน..พี่อิน..พี่อิน”

          “คุณเชน~” เขาจุดไฟทิ้งไว้ เครื่องจะไหม้ติดกระทะหมดแล้ว

          “ไม่แหย่แล้วก็ได้” ชยนหัวเราะ “ก็แค่อยากรู้ว่า..เมื่อไรจะใจอ่อน”

          อินทร์ไม่ตอบ ก้มหน้าผัดข้าวงุดๆ

          “นี่..จะปล่อยให้เรื่องของเรามันคาราคาซังอยู่แบบนี้หรือไง”

          คนฟังเงยหน้ามองอย่างตื่นๆ กับคำว่า เรื่องของเรา

          “ผม..” เขารีบหันไปใส่เครื่องปรุง “ผมลาออกมาแล้ว คงไม่ได้กลับไปเป็นพี่เลี้ยงให้คุณอีก แถมที่ผ่านมา ผมว่าคุณเชนเองก็ดูแลตัวเองได้ดี ไม่จำเป็นต้องมีคนคอยดูก็ได้”

          ชยนยืนพิงเคาน์เตอร์ กอดอกมองคนตรงหน้า

          “อย่ามาเบี่ยงประเด็น อินรู้ว่าผมไม่ได้หมายถึงเรื่องพี่เลี้ยง”

          อินทร์หน้าร้อนไม่หยุด รสจูบเมื่อเช้ายังติดอยู่ที่ปาก ถึงเขาจะทำตัววุ่นวาย และพูดคุยกับคุณเชนด้วยท่าทีปกติ แต่ในใจกลับไม่นิ่งเหมือนที่แสดงออกมา

          “ถ้าไม่ให้กลับไปในฐานะของพี่เลี้ยง..” เขาพูดเสียงค่อย “แล้วจะให้อยู่ในฐานะอะไร..”

          ชยนมองคนของเขาด้วยความเอ็นดู

          ..น่ารัก..

          “นั่นสิ..” เขายิ้ม “จะให้อินอยู่ในฐานะอะไรดี..”

          อินทร์เม้มปากแน่น แก้มสองข้างกลายเป็นสีเดียวกับน้ำพริกเผา ยังไม่ทันได้ตอบหรือพูดคุยอะไรอีก เจ้าเต็มก็ร้องบอกว่าร้านน้ำเอาของที่สั่งมาให้แล้ว

          “คือ..ผมรบกวนหน่อยครับ” อินทร์เบาไฟ หยิบช้อนสะอาดมาตักชิมรส เมื่อครู่นี้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่รู้ว่าใส่หรือไม่ใส่อะไรลงไปบ้าง “ช่วยเอาเงินไปจ่ายให้หน่อยได้ไหม

          ชยนยิ้มอยู่ในดวงตา ยื่นมือล้วงเงินจากกระเป๋าคาดเอวของอีกคนอย่างว่าง่าย

          เด็กหนุ่มเดินมาหน้าร้าน มองคนที่ก้มๆเงยๆ ยกลังมาวางที่พื้นเท่าไรพี่

นี่บิลฝ่ายนั้นหยิบผ้าขนหนูที่พาดบ่ามาเช็ดเหงื่อแล้วเงยหน้าขึ้น   

          เสี้ยวนาทีนั้น ใครบางคนนิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบ

..ไอ้หมอนี่..

เขาแทบกลั้นหายใจ หันขวับไปทางอินทร์อย่างเผลอตัว

“เงินพอไหมครับคุณเชน” อินทร์ร้องถาม ชะโงกดูคนที่ยืนเฉย

ผู้ชายที่ขวางทางเข้าออกอยู่หน้าร้านมองมาทางเขา อินทร์ชะงัก หลุดเรียกชื่อ

“ป้อง..”

“อิน?” อีกฝ่ายเองก็มีสีหน้าประหลาดใจ เดินเข้าหาด้วยความเผลอตัว อินใช่ไหม

ชยนขบกรามแน่น ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์เมื่อคนสองคนยังจำกันได้

อารมณ์หวั่นไหว หวาดระแวงปะทุพล่าน

..เขาไม่ยอม!..

ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าขวางทั้งคู่โดยไม่ต้องคิด เขาดึงบิลเงินสดแล้วยัดแบงค์ห้าร้อยใส่มืออีกฝ่าย

“ไม่ต้องทอน!” เงินเท่าไรก็ช่างหัว เขามีปัญญาคืนให้อินทร์

..แต่ไอ้เวรนี่ จะต้องออกไปจากร้านให้เร็วที่สุด!..

ชยนสาวเท้ายาวๆกลับเข้าด้านใน ตามด้วยการกระชากแขนของอินทร์ไปหลังร้านทันที

“คุณเชน!” อินทร์ตกใจ เหลียวดูคนเคยรู้จักที่ยังยืนค้าง

“อย่าหันไป!” ชยนสั่ง

คุณ! ลูกค้ามอง...” อินทร์รีบเดินตาม รับรู้ได้ว่าอารมณ์คุณเชนไม่ปกติ เขาเลยไม่อยากให้มีเรื่องเอะอะโวยวาย

พอเข้ามาข้างหลังได้ ชยนก็ดึงแขนอดีตพี่เลี้ยงไว้แน่น

“คุณเชน!..” อินทร์นิ่วหน้า ยื้อหนี “ใจเย็นก่อน...”

อย่ากลับไปยุ่งกับมัน!เขาไม่ฟังเสียง กำข้อมืออินทร์จนขึ้นรอย ดวงตาแดงก่ำ สัญญามา!

หมูแฮมกับเต็มรีบตามมาดูเพราะเห็นไอ้เชนฉุดกระชากพี่อินทร์ใหญ่ “มึง..เกิดอะไรขึ้น”

ชยนไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น กระบอกตาเขาร้อนผ่าว ความทรงจำเก่าๆในบ้านร้างผุดขึ้น

          ..มันเป็นอดีตผู้ชายของอินทร์..

          สัญญามา!!

“ไอ้เชน!” หมูแฮมดึงตัวเพื่อน “มีอะไรค่อยๆคุย อย่างี่เง่า”

“คุณ..” อินทร์ขมวดคิ้ว ผมเจ็บครับ..

          เสียงท้วงแผ่วทำให้อีกคนนิ่งค้าง ชยนมองแขนขาวที่ถูกขยุ้มจนแดงช้ำ เขายอมปล่อย

          “เป็นอะไรของคุณ” อินทร์กุมข้อมือไว้

          “ไอ้ผู้ชายคนนั้น” ชยนสบถ “ผมขอสั่งไม่ให้อินกลับไปวุ่นวายกับมันอีก เข้าใจไหม!

          หมูแฮมกับเต็มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เขายังไม่ทันสังเกตเห็นใครที่ทำให้ไอ้เชนบ้าเลือดขึ้นมาเลย จะมีก็แต่คนส่งของเท่านั้น

          “มึง..อย่าทะเลาะกันนะ” เต็มแทรก

          “พวกมึงออกไปก่อน! กูจะเคลียร์กับอิน”

          ทั้งสองลังเล หันไปถามความเห็นจากพี่อินทร์ ฝ่ายนั้นเงียบอยู่อึดใจก็พยักหน้า

          “ฝากดูหน้าร้านหน่อยครับ” อินทร์ยืนนิ่ง ดวงตาหม่นลง “ผมขอคุยกับคุณเชน..แล้วจะตามไป”

          หมูแฮมรับคำ เขาบอกเพื่อนทางสายตาว่าอย่าทำให้เรื่องมันใหญ่เกินเหตุ ไอ้เชนไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ทำแค่เพียงสงบสติอารมณ์ของตัวเองเท่านั้น

          เมื่ออยู่กันตามลำพัง ชยนก็ก้าวเข้าประชิดตัว

          “คุณเชน..” อินทร์ชะงัก

ทั้งร่างถูกคนตรงหน้าดึงไปกอด อ้อมแขนแข็งแรงโอบรัดแน่น กดตัวเขาจนแทบจมหายไปกับแผ่นอกกว้าง บีบเค้นกันเสียเจ็บร้าวไปทั่วตัว คล้ายกับจะป่นกระดูกให้หัก

          อย่าทำแบบนี้!” ชยนห้ามเสียงพร่าสั่น “อย่า..”

          “คุณ..” อินทร์ท้วงเสียงแผ่ว “ผมยังไม่ได้ทำอะไรสักนิดเลยนะครับ”

          ใบหน้าคมซบแนบลงกับบ่าลาด หัวใจเหมือนถูกบีบ

          ..อินเป็นของเขา..ของเขาเท่านั้น!..

          “ผมเกลียดมัน!

          อินทร์เงียบกริบ

          “ผมเกลียดที่อินยอมมัน..” ชยนขบฟันเป็นสันนูน “เกลียด..ที่ลืมภาพของอินกับมันไม่ได้!

          ภาพนั้น..ที่อินทร์ลอบออกจากบ้าน นัดเจอกับมันในที่ลับตา

          ภาพนั้น..ที่อินทร์คุกเข่าลง ถอดกางเกง และขยุ้มปลายนิ้วลงผิวเนื้อสีเข้ม

          ก้มหน้าลงต่ำ ทำรักให้ด้วยปาก ได้ยินเสียงครางแหบต่ำ ได้เห็นหยดเหงื่อ และสีหน้าพึงพอใจ

          ภาพที่นึกชัง..ภาพที่มันหลั่งรินความสุขสมลงบนใบหน้าใสซื่อของอินทร์

          ..เขาโกรธ และเกลียด ผิดหวังจนเต็มหัวใจ..

          ..ที่ถูกแย่งชิงของรัก..

          “คุณเชน..” สองแขนที่ตกอยู่ข้างลำตัวค่อยๆยกขึ้น อินทร์หลับตาลง โอบกอดร่างสูงตรงหน้าไว้

          ชยนไม่ตอบอะไรสักคำ

          “คุณเชนครับ..” อินทร์กระซิบ ลูบแผ่นหลังอีกฝ่าย “ผมไม่เคยคิดจะกลับไปยุ่งกับเขา”

          “สาบานสิ”

          “ผมสาบาน..” อินทร์ง้องอน รู้ดีว่าสร้างบาดแผลบนความทรงจำของเด็กชายคนเก่าไว้มากแค่ไหน

          คุณเชนยังเด็กมาก ไม่ควรจะต้องมารู้เห็นเรื่องทางเพศพรรค์นั้นเลย

          “ผมขอโทษ..” เขากอดปลอบ “ผมจะไม่กลับไปวุ่นวายกับคนคนนั้นอีก..อย่าโกรธเลยนะครับ”

          ชยนโอบกอดอินทร์ไว้แนบอก กดจูบบนหน้าผากด้วยความหวงแหน

          “จำไว้ว่าอินเป็นของผม..คนเดียว”

 



ห้าโมงเย็น ฝนตกหนักไม่ลืมหูลืมตา ช่วงนี้พายุเข้า อากาศเลยแปรปรวนไปหมด เอาแน่นอนอะไรไม่ได้ 

          อินทร์ปิดร้านเร็วกว่าปกติเพราะลูกค้าหาย คงจะรีบกลับบ้านก่อนที่จะต้องติดอยู่กลางฝน คุณหมูแฮมกลับไปตั้งแต่ตอนบ่ายสาม ส่วนลูกจ้างผู้หญิงอีกสองคน เขาให้กลับเมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่าน จะเหลือก็แต่เต็มกับคุณเชน

          เขาเปิดประตูหลัง ยกถุงใส่ขวดพลาสติกไปวางข้างร้านพลางเงยมองแนวหลังคาที่ยื่นออกมาจากกำแพง

          หยดน้ำไหลพรูลงมา เจิ่งนองไปทั่วซอยแคบ รถจักรยานของคุณเชนจอดตากฝนอยู่ เขาเลยกางร่มออกไปและจูงมันมาจอดไว้ใต้ชายคา

          “พี่อิน มีอะไรให้ช่วยไหม” เจ้าเต็มร้องถามมาจากข้างใน

          “ไม่มีแล้วเต็ม ถ้าตรงนั้นเสร็จก็กลับได้เลยนะ ฝนตก เป็นห่วงแม่” อินทร์ตอบ ใช้ขาดันที่ตั้งล้อ

          “โอเค..งั้นผมไปล่ะนะ อย่างอื่นฝากไอ้เชนแล้วกัน”

          อินทร์พึมพำรับ หมดงานเร็วแบบนี้ ไม่รู้ว่าเวลาที่เหลือจะทำอะไรดี

          ..มีแต่เขากับคุณเชนสองคน..บางครั้งก็เก้กัง ทำอะไรไม่ค่อยถูก..

          ที่ผ่านมา คุณเชนทำตัวน่ารักมาก..มากเสียจนเขาไม่อยากให้กลับไปเป็นคนขี้โมโหอย่างเก่า

          เขาถอนหายใจแผ่วเมื่อนึกถึงเรื่องตอนกลางวัน

          ..ไม่น่าเลย..

          อินทร์เดินกลับมาใต้หลังคา หุบร่มและสะบัดน้ำออก ตอนนั้นเองที่สายตาเหลือบเห็นใครคนหนึ่งมาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง เสียงหนึ่งเรียกชื่อเขา

          “อิน..”

          เจ้าตัวชะงัก

          ผู้ชายตัวสูงแต่ผอมเกร็งก้าวเข้ามาหา ใบหน้าที่เคยดูดีมีร่องรอยอ่อนล้าและอิดโรย สีผิวเหมือนจะเข้มขึ้นและหยาบกร้านกว่าแต่ก่อน คล้ายกับว่าผ่านการทำงานกลางแจ้งมามาก

          “ป้อง..” อินทร์ขมวดคิ้ว หันไปมองด้านหลังเพราะกลัวคุณเชนมาเจอ พอหันกลับมาอีกที ทั้งตัวก็ถูกดึงเข้าไปกอดแน่นแล้ว “ป้อง!

          “ไม่เจอกันนานเลยนะอิน” เสียงแหบพร่ากระซิบ อุ้งมือที่มีแต่เส้นเอ็นแข็งกอดกระชับคนตรงหน้า “สิบปีแล้วใช่ไหม..”

          อินทร์เบี่ยงตัวออก อีกฝ่ายเห็นท่าทีแบบนั้นเลยยอมปล่อย เขารีบถอยออกมาก้าวหนึ่ง

          “รังเกียจหรือ” ป้องแค่นหัวเราะ ทั้งตัวเปียกชุ่มไปด้วยฝนเพราะไม่ได้ใช้ร่ม เขาปัดหยดน้ำที่เกาะพราวบนเรือนผมสั้นเกรียนของตัวเองทิ้ง “ใจร้ายจริงนะ..ทั้งที่เคยเป็นอะไรๆกันแท้ๆ”

“มาทำอะไรที่นี่..กลับมาได้ยังไง” อินทร์ถามรัวเร็ว มองคนที่ล้วงมวนบุหรี่มาคาบ

“มีไฟแช็กไหม”

เขาส่ายหัว ป้องหรี่ตามองครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจ เดินเบียดเข้ามาใต้ชายคาเพื่อหลบฝน

“ป้องย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วไม่ใช่หรือ” อินทร์หยั่งเชิง “หลังจาก..ตอนนั้น..”

คนฟังหัวเราะในลำคอ เอนหลังพิงกำแพงพลางกระดกมวนบุหรี่ในปากเล่น

“อืม..ก็ใช่” ป้องยักไหล่ “หลังออกจากคุกก็กลับบ้าน รับจ้างทำไร่ทำนาไป..”

อินทร์มองมือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์เก่าๆมีรอยขาดอย่างไม่วางใจนัก

“ที่บอกว่าขายยาน่ะ..จริงใช่ไหม”

ป้องหัวเราะ มองคนตรงข้ามด้วยดวงตาคมปลาบ “ไม่ได้ขาย แค่เสพ มีแค่สองสามเม็ดเอง ดันโดนรวบซะได้ แค่นั้นก็ต้องไปกินข้าวแดงจนจะอ้วกแล้ว”

อินทร์รู้สึกแย่ที่สุด..เขามัน ไม่เลือกคนอย่างที่คุณเชนต่อว่าจริงนั่นแหละ

          “กลับมาที่นี่ทำไม” เขาถามเสียงนิ่ง

          “มาหางานทำ ตอนนี้ก็รับจ้างไปทั่ว” ป้องพูดเรื่อย “อินมีงานอะไรที่เงินดีๆไหม”

          “ไม่มี” เขาตอบโดยไม่ต้องคิด

          “ช่วยนึกหน่อยไม่ได้หรือไง”

          “ไม่มีจริงๆ ตอนนี้งานอะไรก็หายาก ป้องน่าจะรู้”

          “งั้นหรือ” ป้องขยับเข้ามาเล็กน้อย “ทั้งที่งานหายาก แต่อินก็มาเปิดร้านอาหารของตัวเองได้นี่นา ไม่คิดเลยนะว่าจะมีโอกาสดีขนาดนี้..ต่างกับผมเป็นคนละเรื่องเลย”  

          อินทร์ไม่ตอบ รู้สึกอึดอัดกับสายตาที่กวาดไปทั่วตัว 

เขาคอยเหลือบมองเข้าไปหลังร้านเป็นช่วง ใจจริงอยากตัดบทแล้วเดินหนี แต่ทางที่ดี อย่ามีปัญหากับคนแบบป้องเลยจะดีกว่า ถ้าแสดงท่าทีทางลบออกไป อาจจะไปยั่วโมโหอีกฝ่ายก็ได้ 

“มองหาใคร”

อินทร์หันกลับมา “เปล่า”

“ผู้ชายที่มารับของนั่น..หน้าคุ้นๆนะ” ป้องนึกถึงภาพเก่า “เหมือนไอ้เด็กเวรที่อินคอยดูแลมันเลย”

          “อย่าพูดถึงเขาแบบนั้น!” อินทร์ไม่พอใจ

          ป้องหัวเราะ “ทำไมต้องโกรธแทน”

          “ยังมีงานอีกเยอะ” เขาพูดห้วน “ยังไงก็ขอตัวก่อน...” ชะงักกึกเมื่อข้อมือถูกจับเอาไว้

          “จะรีบไปไหนล่ะ อยู่คุยหน่อยไม่ได้หรือไง”

          อินทร์รู้สึกคลื่นเหียนในช่องท้อง เขาขืนตัวที่ถูกดึงรั้ง

          “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ คนเคยๆกัน” ป้องเบียดตัวมาใกล้ ลมหายใจร้อนจัดพรูออกมา “กลับมาเจอทั้งที รำลึกความหลังหน่อยดีไหม” มือหนึ่งจับเข้าที่เนินสะโพกและบีบเค้น

          อินทร์ปัดมือกร้านออก แต่ท่อนแขนแข็งกระด้างกอดรัดไม่ปล่อย “ป้อง!

          “เถอะน่าอิน..โดนรสคนขี้คุกสักครั้งเดี๋ยวจะร้องไม่หยุ..”

          ลำตัวผอมโกร่งถูกกระชากสุดแรง เสี้ยววินาที สันหมัดหนาก็กระทบเข้ากับโหนกแก้มเต็มกำลัง

          ร่างของอีกฝ่ายหล่นกระแทกเข้ากับพื้นซอยเสียงดังสนั่น คอเสื้อกล้ามถูกรั้งขึ้น ก่อนที่กำปั้นหนักๆจะซัดเข้าที่มุมปากอีกหน

          “คุณเชน!” อินทร์ที่ยืนมองตื่นๆเพิ่งได้สติ รีบเข้าไปคว้าแขนอดีตเจ้านายเอาไว้

          ป้องสะบัดหัวด้วยความมึนงง กลิ่นคาวเลือดคลุ้งในปาก ดวงตาแข็งกระด้างมองอย่างหมายหัว

          ชยนขบกรามเป็นสัน ผลักอินทร์ออกห่าง “มองหน้า? มีปัญหาก็มา”

          “คุณเชนอย่าทำแบบนี้!

          “หุบปากไปอิน!” เขาโกรธจัดเพราะภาพที่เห็น ถ้าวันนี้ไม่ได้จัดการให้รู้กันไป ถือว่าเขาเป็นแค่ไอ้โง่ตัวหนึ่ง!

          ป้องทรงตัวลุกขึ้น มองไปที่คนสองคน เขาถ่มเลือดลงพื้น รู้ชัดเจนว่าสู้ไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยขนาดตัวหรือแรงกำลัง ขืนเข้าไปก็ถูกต่อยกลับมาอยู่ดี

          ..ใจเย็นไว้..

          “ป้องรีบกลับไป” อินทร์บอก “ไปสิ!

          ชยนจ้องพี่เลี้ยงเก่าเหมือนอยากจะบีบเค้นให้ขาดใจ ไอ้หมอนั่นมองแต่อินทร์ จากนั้นก็หันมายิ้มเยาะเขา มันพยุงตัวเองออกไปจากซอยเงียบเชียบ

          อินทร์ดูพะว้าพะวัง ยังเหลียวตามจนใครอีกหนึ่งเดือดดาลกว่าเก่า

          “มานี่!

ชยนลากตัวคนตรงหน้ากลับเข้าร้าน กระแทกประตูเหล็กด้านหลังเสียงดังโครม มันปิดไม่สนิทและยังไม่ได้ล็อกกุญแจ แต่เขาไม่สนใจเท่ากับการชำระความที่ค้างคาอยู่

“สนใจมันมากหรือไง ไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายตีนแบบนั้น!” เขาตะคอกใส่ “ที่รับปากผมไว้ เคยเห็นว่ามันสำคัญบ้างไหม!

อินทร์ขมวดคิ้ว หันมาเผชิญหน้า “คุณใจเย็นๆก่อนได้หรือเปล่า ผมไม่ได้อยากยุ่งกับเขาเลยนะ! เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายมาที่ร้านเอง”

“มันมาหาก็ไล่มันไปสิ ยืนคุยยืนรอให้มันกอดขนาดนั้นทำไม!

“ผมไม่อยากพูดเรื่องนี้” อินทร์ปวดหัวจี๊ด เขากำลังกังวลอีกเรื่องหนึ่งมากกว่า “คุณชกเขา ถ้าเขาแจ้งตำรวจจะว่ายังไง ทำไมต้องทำอะไรวู่วามด้วย!

“ช่างหัวมัน ผมไม่สน!

“คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ! ทำอะไรไม่รู้จักคิด!

“อิน!” ชยนโกรธที่สุด “ผมทำแค่นี้แล้วเดือดร้อนอะไร หรือว่านึกเห็นใจ สงสารผัวเก่าขึ้นมา!

อินทร์ชะงัก เขารู้ว่าเขาทำตัวไม่ดี แต่เขาแก้ไขอดีตไม่ได้

“ผมไม่เคยมีอะไรกับเขา”

ชยนแค่นหัวเราะ “จริงหรือ ไปถึงขั้นนั้นแล้วเนี่ยนะ”

อินทร์มองคุณเชนด้วยความผิดหวัง “คุณไม่เคยเชื่อใจผมเลย..”

“อ้อ! หมาที่ไหนมันจะยอมเชื่อใจคนอย่างอินล่ะ” ชยนรู้ว่าอินทร์จะพูดอะไร แต่เพราะความหงุดหงิด ทำให้โพล่งอีกอย่าง “กินอยู่กับปาก อยากขึ้นมาก็ไม่เลือกคน!

ความน้อยใจพุ่งพรวด อินทร์เดินหนีทันที

“ยังคุยกันไม่จบ! กลับมานี่นะอิน!

“ไปให้พ้น!” อินทร์ตะโกนใส่

ชยนกำหมัดแน่น ก้าวพรวดตามไปคว้าตัวอีกฝ่าย แรงที่เหนือกว่าผลักทั้งร่างนั่นจนชิดกับผนัง

“ออกไ...!

ริมฝีปากร้อนผ่าวเบียดเข้าหา ทั้งขบคลึงและบดขยี้ด้วยแรงอารมณ์ สองมือของคนอายุมากกว่าทั้งผลักทั้งดัน แต่ถูกจับตรึงเอาไว้ด้วยมือเดียวแล้วบีบเค้นปลายคาง บังคับให้เปิดปาก

อินทร์ดิ้นหนี กระบอกตาร้อนผ่าวด้วยความเสียใจ

ชยนนึกโมโห พยายามแทรกปลายลิ้น แต่อินทร์พยศที่สุด

ร่างสูงใหญ่โน้มลงขบกัดที่ต้นคอ จงใจฝังรอยความเป็นเจ้าของ คนตรงหน้าหลุดเสียงร้องด้วยความเจ็บ สบโอกาสให้เขาฉกจูบแล้วสอดเรียวลิ้นเข้าภายใน

อินทร์ทุบบ่ากว้าง เขาเองก็มีอารมณ์เสียใจ หงุดหงิด และโกรธเป็นเหมือนกัน

..เขาไม่ใช่ตุ๊กตาของใครต่อใคร ถึงจะได้มาพูดสาดเสียเทเสียใส่แล้วไม่รับผิดชอบ..

ชยนบดจูบรุนแรง กัดริมฝีปากอ่อนนุ่มเพราะแรงหึงหวง เขากวัดกวาดไปทั่วโพรงปาก ดูดกลืนลิ้นอุ่นอย่างเอาเป็นเอาตาย ภาพที่มันกอดรัดอินทร์วาบเข้ามาในหัว

..อินทร์เป็นของเขา!..

อึดใจ ฟันคมขบกัดลงมา ชยนไหวตัวทัน รีบผละออก ถึงอย่างนั้นก็ได้รสเลือดไปไม่น้อย

“อิน!” ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ เขารู้ว่าอินทร์ไม่ได้ตั้งใจทำรุนแรง แต่ก็คงเอาเรื่องพอตัว

อินทร์จ้องกลับ มีร่องรอยความเสียใจในแววตา 

“เวลาถูกทำกลับบ้าง คุณรู้สึกยังไง” เขายกหลังมือขึ้นเช็ดปาก “ผมไม่ชอบที่คุณทำกับผมเหมือนไม่มีความรู้สึก..ผมรู้ว่าผมผิดที่ทำตัวไม่ดีให้คุณเห็น แต่ผมแก้ไขอะไรไม่ได้”

ชยนบดกรามแน่น เอาลิ้นดุนรอยกัดที่ยังเจ็บแสบ

“ทำไมคุณไม่ลองมองมุมผมบ้าง คุณคิดว่าผมอยากให้คุณมาเห็นหรือไง คุณไม่คิดหรือว่าทุกอย่างที่ผมทำลงไป ที่จริงมันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม ไม่ใช่เรื่องของคุณเลย”

“อิน!” ชยนเสียงดัง แต่ไม่ได้ทำให้อินทร์ยอมหยุด

“คุณจะโทษผมอีกกี่ร้อยครั้งก็แล้วแต่คุณ และถ้าหลังจากนี้ เรื่องที่ผมทำแค่ครั้งเดียว จะทำให้คุณไม่เชื่อผมไปตลอดชีวิต..ก็ช่างคุณเถอะ” อินทร์พูด “ผมไม่สนอีกแล้ว”

 ชยนนิ่งค้าง คำพูดเย็นชา..บีบหัวใจเขาเหมือนจะเค้นให้แหลก

“กลับไปเถอะครับ..” อินทร์เบือนสายตาหนี “ผมขอร้อง..”

“อิน..”

ผม..ไม่อยากเห็นหน้าคุณ..

ชยนฟังอย่างตกตะลึง อินทร์เคยขอให้เขากลับบ้านมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนที่จะพูดด้วยประโยคนี้

..ไม่อยากเห็นหน้า..

เด็กหนุ่มขบฟันกรอด กระบอกตาร้อนผ่าว เอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำ เขาฟาดสันหมัดลงกับโต๊ะ หุนหันออกไปในนาทีนั้น

อินทร์ยืนนิ่งก่อนจะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาทรุดตัวลงนั่งตามลำพัง

..เขาไล่คุณเชนไปแล้ว..

ฝนด้านนอกยังเทลงมา ท้องฟ้าลั่นครืน

..เหมือนความรู้สึกของเรา..ที่ไม่เคยเข้าใจกัน..

..มันเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร..

อินทร์ก้มหน้าลงซุกเข่า ในร้านเหลือแต่เขาเพียงคนเดียว ทั้งที่คิดว่ามันควรจะสงบลง แต่ในใจกลับกังวลและปั่นป่วน

ช่องว่างของวัย ทิฐิ และการเอาความรู้สึกของตัวเองเป็นใหญ่ ทำให้พวกเขาต้องมาทะเลาะกัน

..ทั้งที่ทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้น..

..ทั้งที่..คุณเชนเองก็พยายามเปลี่ยนแปลงถึงขนาดนั้น..

อินทร์นั่งเงียบ หัวใจกระตุกวูบไหว

..จะมีสักกี่คนที่เปลี่ยนตัวเองเพื่อคนอื่น..

..โดยเฉพาะเพื่อคนอย่างเขา..ที่ไม่น่าจะสำคัญอะไรเลย..

หัวใจเจ็บแปลบ เมื่อนึกถึงสายตาและสีหน้าผิดหวังตอนที่เขาออกปากไล่

คุณเชนเองก็เป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่พยายามจะปรับปรุงตัวเองให้ดี จะไม่ทำก็ได้..แต่ก็ยังทำ

เขาเองเสียอีกที่เป็นผู้ใหญ่ แต่ปล่อยใจไปกับอารมณ์ เขาเองที่ควรจะผ่านโลกมามากกว่า แต่ทำไมยังมองอะไรด้วยจุดเดิมๆ

..เหมือนปล่อยให้เด็กคนนั้น..พยายามอยู่ฝ่ายเดียว..

เสียงฟ้ายังคำราม แสงขาววาบลง ทั้งลมก็พัดรุนแรงจนกระถางต้นไม้ด้านหน้าล้ม

อินทร์กระสับกระส่าย มองร่มคันใหญ่ที่แขวนเอาไว้

สุดท้าย..ก็ตัดสินใจคว้ามันมาถือและออกวิ่ง

 



ชยนเดินเรื่อย จากตลาดออกไปตามถนน ไม่ได้หาที่หลบ ไม่ได้หาชายคาเพื่อรอให้ฝนหยุด ได้แต่ปล่อยให้เนื้อตัวเปียกชุ่มอย่างไม่รู้สึกรู้สา

          เขายังนึกไม่ออกว่าจะไปไหนดี กลับคอนโด หรือว่าจะกลับบ้าน

          ..แต่ไม่ว่าที่ไหน..ก็ไม่อยากกลับไปทั้งนั้น..

          ..ถ้าไปแล้ว..ไม่มีอินทร์..

          สันหมัดที่ชกลงบนใบหน้าของหมอนั่นเจ็บวาบเล็กน้อย คงเพราะทุ่มกำลังสุดแรง เขายอมรับว่ามุทะลุ ทำอะไรไม่คิด ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น เพราะตัวเองเป็นพวกใช้อารมณ์เป็นใหญ่

          ..อินทร์คงระอาเต็มทีแล้ว..

          เด็กหนุ่มหัวเราะหึ ยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่ชุ่มน้ำ

          ..พยายามมาได้ตั้งนาน..มาพลาดเอาวันนี้นี่เอง..

          ชยนแค่นยิ้ม ลากเท้าผ่านแอ่งน้ำขัง ท่อบางส่วนตัน น้ำเลยล้นเอ่อขึ้นมาท่วมซอย

          ..ไอ้ฝนเฮงซวย..จะตกอะไรนักหนา..

          ร่างสูงก้มลงเก็บเศษถุงพลาสติกที่อุดท่อระบายน้ำออก เหวี่ยงมันไปทิ้งถังแล้วเดินต่อไป

          “คุณเชน!

          เจ้าของชื่อหยุดชะงัก เขาหันกลับไปมอง แต่ม่านน้ำที่ตกลงมาไม่หยุดทำให้เบื้องหน้าพร่ามัว

          “คุณเชน!

          ร่างคุ้นตารีบสาวเท้าตรงมาหา ร่มคันโตยื่นเข้ามาบังเม็ดฝน ใครบางคนตรงหน้าเปียกโชกไม่ต่าง

          “คุณ..” อินทร์เงยหน้ามอง ดวงตามีแววดีใจ “อยู่นี่เอง..”

          ชยนมองกลับ สีหน้าเรียบเฉย

          “ฝนตกหนัก กลับไปที่ร้านก่อนเถอะครับ” อินทร์คว้าข้อมือ แต่อีกฝ่ายดึงออกแผ่วเบา “คุณเชน..”

          “ไล่แล้วจะมาหาทำไม” ชยนเดินต่อ ไม่สนคนที่รีบก้าวตามติดๆ

          “ผมขอโทษ” อินทร์ยอมแพ้ก่อนเสมอ เป็นแบบนี้ทุกครั้ง..ไม่เคยเปลี่ยน

          ..นั่นเพราะความรู้สึกของเขา..มันมากมายเกินกว่าการจะมาทิฐิต่อกัน..

          “ขอโทษที่ไล่คุณ” เขาจับแขนไว้ “จะโกรธยังไงก็ได้ แต่กลับไปที่ร้านก่อนเถอะครับ..ขืนเดินตากฝนแบบนี้ คุณจะไม่สบายเอา”

          ชยนหัวเราะในลำคอ 

          “แคร์ด้วยหรือ” เขาปรายตามอง “จะเป็นจะตายมันก็เรื่องส่วนตัวของผม ไม่เกี่ยวกับอินสักหน่อย”

          อินทร์เงียบกริบ โดนย้อนกลับมาด้วยประโยคของตัวเอง ทำเอาเขาพูดไม่ออก

          “ผม..เป็นห่วงคุณ”

          หัวใจของอีกคนกระตุกไหว

          “ก็พูด..แบบนี้ทุกที” ชยนส่ายหัว “สุดท้ายก็เหมือนเดิม”

          อินทร์มองด้วยสายตาหม่นหมอง

          “ผมห่วงคุณจริงๆ..”

          “ในฐานะอะไร” ชยนถาม เอื้อมมือรับร่มคันใหญ่มาถือเอง เพราะแรงอันน้อยนิดของอินทร์ โดนลมพัดเข้าหน่อยก็แทบจะเอาไม่อยู่แล้ว “ถ้าในฐานะเด็กที่อินเลี้ยงมา ผมไม่ต้องการ..ไม่อยากได้สักนิด”

          อินทร์ไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้านิ่ง ตัวเขาเปียกปอน ลมแรงพัดกรรโชก หนาวจนต้องห่อไหล่

          ชยนมองคนที่เริ่มตัวสั่น เขาถอนหายใจ หลับตาลงอย่างจำยอม

          “มาเถอะ” อ้อมแขนอุ่นวาดเข้าโอบบ่าลาด ดึงตัวมากอดกระชับไว้แล้วก้าวกลับไปทางเก่า

          ..ให้ปากเก่งหรือแข็งกระด้างแค่ไหน..

          ..ยังไงก็ยอมลงให้อินทร์..

 



ประตูบานเหล็กในร้านถูกลากลงมาปิด ล็อคแม่กุญแจแน่นหนา

          อินทร์วางกุญแจไว้ที่เคาน์เตอร์ ไม่ได้เปิดพัดลมตัวใหญ่เพราะอากาศหนาวแล้ว

          “คุณเชน..ไปอาบน้ำก่อนครับ” เขาบอกคนที่นั่งรอ “โดนฝนมากขนาดนี้ เดี๋ยวป่วยไปจะแย่ ใกล้เปิดเทอมแล้วด้วย”

          “อินยังไม่ตอบผม” ชยนเงยหน้ามอง “ผมถาม..ว่าที่ห่วงกัน อินห่วงในฐานะอะไร”

          อินทร์นิ่งไป เขาเหลือบเห็นผ้าขนหนูที่พาดตากไว้ เลยเอามาถือ เอื้อมมือหวังจะเช็ดผมให้ แต่คุณเชนเบี่ยงหลบ

          “เลิกดูแลเหมือนผมเป็นเด็กสักที!” ชยนลุกขึ้นยืน “ที่ผมทำให้อินจนถึงตอนนี้ อินดูไม่ออกจริงๆหรือไง”

          อินทร์หลบสายตา

          “ที่มาคอยตาม คอยช่วย ทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน มาเป็นลูกจ้าง ทนร้อน ทนเหนื่อย ทนนอนในห้องแคบๆ มาเสนอหน้าทุกวันให้อินไล่..เคยคิดอะไรบ้างไหม” ชยนถาม “ที่มาวุ่นวาย ที่ตามหวงตามหึงเหมือนหมาบ้า..ไม่รู้จริงๆหรือ!

          “คุณเชน..”

          ชยนดึงตัวอินทร์เข้าหา จับหัวไหล่ทั้งสองข้างแน่น บังคับให้มองตากัน

          ..เขาสุดจะทนต่อไปแล้ว..

          ..ไม่ว่าจะเก็บเงียบมานานแค่ไหน..มันก็ควรจะถึงเวลาสักที..

          อินเคยรู้สึกอะไรกับผม..มากกว่าเด็กที่เลี้ยงมาไหม

          อินทร์เบิกตากว้าง ใบหน้าร้อนจัด

          “สี่ปีที่ผ่านมา..มันไม่มีอะไรระหว่างเราเลยหรือ” ชยนไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ “ความผูกพัน..ความรู้สึกทุกอย่าง”

          ดวงตาสีอ่อนดูสั่นไหว ทำท่าคล้ายลังเล เหมือนจะพูดออกมา แต่ก็ยังไม่กล้า

          ชยนเหยียดริมฝีปาก ไม่ทันให้ตั้งตัว เขากดต้นคออินทร์เข้าหา กดจูบแนบแน่น

          อินทร์ขยุ้มอกเสื้อคุณเชนเอาไว้ หัวใจเต้นรุนแรงเหมือนจะระเบิด

          “พูดสิ..ว่าไม่ชอบ” เสียงพร่าต่ำกระซิบ บดปากลงอีกครั้ง เขากลืนกิน นวดคลึงเรียวปากอุ่นไปมา “พูดสิ..ว่าเกลียดผม รังเกียจทุกอย่างที่ผมทำกับอิน”

          “คุณเชน..” อินทร์ครางแผ่ว ปล่อยให้อีกฝ่ายจูบไม่หยุด

          “พูดออกมาเลยว่าไม่เคยคิดอะไร พูดมาว่าไปให้พ้นๆ ออกไปจากชีวิตอินได้แล้ว” เขาสำทับข้างหู “ถ้าอินพูดมาคำเดียว..ผมจะไปเอง แล้วจะไม่กลับมาอีก”

          “ไม่..” เขาส่ายหัว

          ชยนปวดหัวใจ..ที่เต้นแรงด้วยความหวัง

“พูดสิ!

อินทร์เม้มปากแน่น ยึดรั้งตัวเสื้อไว้

“ถ้าอินไม่พูด..ไม่ปฏิเสธผม” ชยนขู่ จับใบหน้าได้รูปให้แหงนเงยขึ้นมอง “ผมจะถือว่าหลังจากนี้ ทุกเรื่องของอิน คือเรื่องของผมด้วย

อินทร์เงียบกริบ นับนาที กว่าจะยอมเปิดปาก

“ผม..พูดไม่ได้” เขาพึมพำเสียงสั่น เลื่อนปลายนิ้วขึ้นแตะต้องบริเวณอกซ้ายของเด็กหนุ่ม

“ทำไม..”

“เพราะผม..” อินทร์หลับตาลง “รัก..คุณ เกินหน้าที่มานานแล้ว

ชยนเจ็บวาบในอก..แต่ก็ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ดีใจ ไม่ใช่อย่างอื่น

ฝ่ามือใหญ่ยกร่างตรงหน้าขึ้นอุ้ม เบียดแนบริมฝีปากลงมาจูบหนักหน่วง เหมือนคนหิวกระหายที่เติมเท่าไรก็ไม่เคยเต็ม แขนแข็งแรงช้อนตัวของอินทร์ไว้ สองขารุกไล่ไปจนมุมที่ผนัง

“คุณเชน..”

“อย่าห้ามนะ” เสียงทุ้มแหบพร่า “ให้ผม..ขอผมได้ไหม”

อินทร์ประคองใบหน้าคมเข้มขึ้น ดวงตาทอแววรักใคร่ เขาก้มลงแตะปากจูบเหมือนกัน

“ผมยกให้คุณ..”

          ชยนกัดฟันแน่น มือหนึ่งเลิกเสื้อยืดที่ชุ่มฝนขึ้นตรงราวคอ ก้มลงเปิดปากขบคลึงยอดอกสีเรื่อ เขาประคองต้นขา ให้อินทร์โอบรัดบั้นเอวเอาไว้ นึกดีใจเหมือนคนบ้าที่อินทร์พยายามจะถอดเสื้อให้เขาเหมือนกัน

          ร่างสูงใหญ่วางอินทร์ลงบนโต๊ะอาหาร ยกต้นขาขาวขึ้นวางและดึงทึ้งกางเกงลงมา ร้อนใจเสียจนเผลอผลักเก้าอี้ล้มระเนระนาด

          “คุณเชน!” อินทร์ร้อง ถูกกัดเข้ามาที่แผ่นอก เขาขยุ้มเรือนผมเปียกชุ่ม “ไปข้างบนเถอะครับ”

          ชยนสบถแผ่วเบา มือที่กำลังปลดเปลื้องซิปกางเกงของตนหยุดชะงัก เขาจะรอไม่ได้อยู่แล้ว ความรู้สึกที่กักเก็บไว้แทบระเบิดออกมา มันอัดอั้นไปหมดด้วยความต้องการที่เก็บงำมาตลอด

          “ตรงนี้..”

          อินทร์ส่ายหัว “ขึ้นไปข้างบนนะครับ” เขาโอบรอบบ่ากว้าง “แล้วจะทำแค่ไหน..ก็ตามใจคุณ”




.....................................................................................




Talk :

จบตอนจ้า 5555+ (อย่าขว้างไข่ แง...) 

ใกล้จบแล้วๆ ตอนนี้ขอไปรวบรวมลมปราณก่อนเน้อ ไปฝึกแล้วเครียด 555 หมดอารมณ์วาบหวิว 

เหลืออีกแค่ 4 อาทิตย์จ้า พอจบหมดธุระทางนั้นแล้ว ก็เป็นอิสระ จะไล่ปิดจ็อบไปทีละเรื่อง 

สำหรับตอนนี้ ถ้าอ่านแล้วเมาๆหรือมีคำผิด เดี๋ยวค่อยกลับมาแก้ไขน้า :3 

ฝากด้วยคร้าบ #คุณเชนเอาแต่ใจ 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.901K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,357 ความคิดเห็น

  1. #6351 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 12:38

    เฮ้ออออ เราว่ามันยังไม่ค่อยเคลียร์เท่าไหร่นะ ยังไม่พูดไม่ชัดเลย พูดให้ชัดๆอ่ะคุณเชนพูดเป็นมั้ย?

    #6,351
    0
  2. #6336 9nvwqluvXz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 00:02
    โว้ยยยย ในที่สุดดด มันต้องมีตัวเร่งปฏิกิริยาสินะ ถึงจะดีกันได้
    #6,336
    0
  3. #6335 9nvwqluvXz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 00:01
    โว้ยยย ในที่สุดดดด มันต้องมีตัวเร่งปฏิกิริยาสินะ ถึงจะดี ตะเคลียร์กันได้
    #6,335
    0
  4. #6297 นวลฉวี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 20:40

    บอกรักพี่รึยังน้องเชน!!

    #6,297
    0
  5. #6285 lin_minew (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 23:15
    เชนหึงหวงรุนแรง นึกว่าจะแย่ซะแล้ว
    #6,285
    0
  6. #6260 Spices_smile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:37
    หลอกให้ร้องไห้
    #6,260
    0
  7. #6247 aliskyu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 12:04
    ผัวเมียทะเลาะกันเคลียร์กัน
    #6,247
    0
  8. #6218 - cherish 。 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 03:30

    ในที่สุดนะคะชาวเรา T______T //จุดพลุ กว่าจะเข้าใจตรงกันนะคะ ที่เปียกปอนไม่ใช่ทั้งพี่อิน หรือนานชยนอะไรทั้งนั้น พวกเรานี่แหละค่ะ! ที่เปียก ปอน

    #6,218
    0
  9. #6209 jj_jantakarn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 22:24

    ในที่สุดดดดดดด
    #6,209
    0
  10. #6160 อยากเกิดเป็นแมว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 08:11
    เชนน แกยังไม่บอกรักคนพี่เลย รีบจริงๆ
    #6,160
    0
  11. #6150 pynsaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:15
    ทะเลาะกันแรงมากกกก เอาจริงเชนเป็นครพูดไรแบบไมาชอบคืดอะ โดยเฉพาะโกรธ ทำไมไม่เชื่อใจพี่อิน แง ่อินก็บอกงั้นแล้ว แล้วมันก็กละบไปแก้ไรไมาได้แล้วด้วย ส่วนป้องคือ แย่มาก อะไร๊ จะกลับมาแก้แค้นอีกมั้ยเนี่ย
    #6,150
    0
  12. #6148 blueeyes111 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:24
    นึกว่าจะมาม่าแล้ว มาจบหวานซะได้
    #6,148
    0
  13. #6133 baekbow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:57
    เอ้า แกอย่าเพิ่งรีบสิเชนนนน อินยอมบอกแล้ว แกก็ควรจะบอกเขากลับสิโอ๊ยย มันน่าทุบนัก เดี๋ยวปล่อยเวลาผ่านไปก็ไม่ยอมพูดอีก น่าตีจริงเลย // ป้องอะไรนั่นก็ทำเกินไปนะ เราเชื่ออินนะที่บอกว่าไม่เคยมีอะไร แต่ก็ยังแอบสงสัยว่าทำไมอินถึงยอมเหมือนกัน แต่เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ช่างมันเถอะ ไม่รู้โดนต่อยไปแบบนั้นจะมาแก้แค้นหรือป่าว // เชนจำการกระทำครั้งนี้ไว้นะ ต่อให้มีสถานะแล้ว แต่ถ้ายังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แบบนี้ ก็ไม่มีใครอยากอยู่ด้วยหรอกนะ ไม่ว่าจะทำร้ายกันเอง หรือคนอื่นก็เถอะ
    #6,133
    0
  14. #6117 phapha087bw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:35
    โอ้ยยยยยยยยยคือเปนอะไรที่แบบเมื่อไหร่จะเข้าใจกันได้สักที รักกันแต่ไม่ปรับความเข้าใจกันเลย เชนฝังใจกับอันนั้นก้เข้าใจแต่มันยังไม่ลึกซึ้งไง อาจเพราะรักอินทร์มาก มันก้นอมไม่ได้หรอก ถึงจะใช้แค่ปาก แค่มองยังไม่ได้เลยเพราะถ้าเปนคนรักของเราอ่ะนะ แต่ปากเชนพล่อยมาก ที่พูดแบบนั้นกับอินทร์ออกมามันเป็นอดีตไปแล้ว แก้ไขไม่ได้แล้วนะ ปรับปรุงตัวเองมาตั้งนานทำไมมาตกม้าตายเพราะพิษรักแรงหึงเนี่ย เห้อ
    #6,117
    0
  15. #6099 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 12:38
    กลัวป้อง แง
    #6,099
    0
  16. #6083 นุสา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 14:45

    เหอะ!!!! หมั่นใส้เด็กปากดีหนึ่งอัตรา

    #6,083
    0
  17. #6073 Rosemary is happy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 01:53
    เชนเอ้ย เวลาหึงอินทีไรพูดแบบนี้กับอินทุกที คิดว่าเขาเสียใจบ้างมั้ย ทั้งๆที่รักและยอมนอนกับเชนแค่คนเดียว แต่เชนชอบด่าว่าเอาไม่เลือกอะ แล้วไงด่าเขาสุดท้ายก็แพ้เขาอยู่ดีจ้า วันหลังต้องใจเย็นๆกันมากกว่านี้นะ
    #6,073
    0
  18. #6010 MMBB37 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 15:59
    ได้แต่ร้อง หืมมมหืมมมหืมมมม
    #6,010
    0
  19. #5952 gunboomh23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 10:04
    สุดท้ายอินก็ต้องยอมเชนอยู่ดี รักเขาทำไมไม่พูดก่อนเล่า ปากหนักแบบนี้อินก็รู้ได้ไง แต่เรื่องปากไว้นี่ไม่เปลี่ยนเลย เข้าใจว่าลืมไม่ได้แต่ทำไมต้องเอามาพูดให้อินเสียใจตลอด เชนก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี
    #5,952
    0
  20. #5945 Thunyaluk Kanchanasumon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 11:21
    หลายอารมณ์มากตอนนี้ สุดท้ายก็อั้ยยยย
    #5,945
    0
  21. #5926 Mihr (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 00:17
    ร้องไห้ชิบหายตอนพี่อินไล่ลูกหมา หมามันบ้าก็จับฉีดยานะคะพี่ อย่าไล่กันนนนน
    #5,926
    0
  22. #5887 heykiki (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 20:54
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ทะเลาะกันแบบใจหายแต่จบด้วยเปิดใจกันจ้า ฮืออออออ ที่ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ป้องจะไม่มาทำไรใช่มั้ย น่ากลัวมาก
    #5,887
    0
  23. #5862 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 00:09
    ฉันก็คิดว่าจะผิดใจกันอีกแล้วหรือ กลัวป้องมากนึกภาพขี้ยาแถวบ้านแต่ชั้นเชื่อว่าเชนเอาอยู่ สาดคำพูดร้ายๆใส่กันไม่หยุดทั้งคู่เลยแล้วก็มารู้สึกผิดทีหลังเนี่ย ขอเลย แต่ไม่เป็นไรสุดท้ายสถานการณ์ก็คลี่คลาย
    #5,862
    0
  24. #5828 Copper (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 22:18
    ใจเย็นๆนะคะเชน😂
    #5,828
    0
  25. #5816 NN1307_ss (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 17:53
    จะเป็นลม เขินมาก
    #5,816
    0