It Had To Be You [Yaoi]

ตอนที่ 7 : Chapter 6 : 'ใคร' ที่หวงตลอดเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,400 ครั้ง
    20 พ.ค. 61












Chapter 6




 


เสียงเคาะประตูหน้าห้องปลุกให้คนด้านในตื่นขึ้น กรกฎงัวเงียเดินขยี้ตาออกมา

          “จะเจ็ดโมงแล้วนะ ทำไมยังไม่ไปอาบน้ำ”

          เขาหาวหวอด ลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมองก่อนจะชะงักไป จมูกขึ้นสีเข้มเมื่อเห็นร่างใหญ่โตที่เปลือยท่อนบนยืนอยู่ด้านหน้า หยดน้ำเกาะพราวบนแผ่นอกแข็งแรง ช่วงแขนที่มีมัดกล้ามสมส่วนวางพาดกับขอบประตู ทำเอาไม่กล้าเงยหน้ามอง ต้องหลุบตาต่ำอยู่แค่ปมผ้าเช็ดตัวที่พันท่อนล่างไว้หมิ่นๆเท่านั้น

          “มึง..อาบเสร็จแล้วหรือไง” เขาเกาท้ายทอยอย่างเก้กัง

          “เออ..” อคิราห์ตอบ “จะบอกว่าวันนี้อย่าลืมเอาหมวกไปด้วย”

          “ขอบ..ใจ” เขาผงกหัวหงึกๆ เห็นฝ่าเท้าเปลือยเดินวกกลับไปที่ห้องของตัวเอง ตามด้วยการปิดประตูเสียงดังปึงก็ถอนใจแผ่วเบา

          ตั้งแต่ครั้งนั้น..คืนที่ฝันอะไรแปลกๆ เขาก็มองหน้าไอ้เอ๊ะได้ไม่เต็มตาเท่าไร แต่จะว่าไป มันก็ไม่ได้มีท่าทางเข้ามาสุงสิงอะไรกันมากมาย ยังคงกวนส้นตีนตามประสา ด่าแดกบ้างแล้วแต่อารมณ์ ชวนให้เขาคิดสับสนไปหมด

          ..ว่าสรุปแล้วคนที่วนอยู่ในหัวของเขา..คือจิน..หรือไอ้เอ๊ะกันแน่..

          กรกฎพรูลมหายใจออก เดินไปดูมือถือที่ตั้งปลุกไว้แต่เสือกไม่ปลุก

          โชคดีที่ไอ้เอ๊ะมาเรียก ไม่อย่างนั้นวันนี้อาจจะตกรถเอาได้

          พวกเขาทั้งสี่คนลงเรียนวิชา Gened เอาไว้ตัวหนึ่ง คือ bird watching and conservation เรียนเกี่ยวกับพวกนกทั้งหลาย ฤดูอพยพ ผสมพันธุ์ วางไข่ แล้วก็มีการออกภาคสนามไปส่องนกตามที่ต่างๆ ทั้งเช้าไปเย็นกลับและค้างคืน

          วันนี้เป็นการเรียนนอกสถานที่ อาจารย์กับ TA จัดทริปส่องนกที่สถานพักตากอากาศบางปู รถบัสจะออกตอนแปดโมงเลยต้องรีบหน่อย

          กรกฎวิ่งผ่านน้ำอย่างรวดเร็วแล้วรีบมาแต่งตัว เขาคว้าเป้คู่ใจมายัดของจำเป็นก่อนลงไปหาเพื่อนๆที่รออยู่หน้าบ้าน พวกมันโห่ใหญ่ที่เขาชักช้า

          “เอาหมวกมาหรือยัง” อคิราห์ทักตอนที่เนรัญกำลังจะล็อคกุญแจ

          “เอามาแล้วๆ” เขาตบเป้ปุๆ “เอาขนมมาด้วย”

          “ไอ้ตะกละ” จิณณ์หัวเราะ เป็นคนเรียกแท็กซี่ไปส่งที่คณะวิทย์ฯ

          แปดโมงตรง รถออกตามเวลา กรกฎได้นั่งกับจิณณ์ตรงฝั่งขวา ส่วนเนรัญนั่งกับอคิราห์ตรงฝั่งซ้าย เบาะอื่นเป็นพวกเพื่อนต่างคณะ

          “เป็นอะไรกลอย เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไง” จิณณ์ถามเพื่อน

          “อ่า..อ่านการ์ตูนดึกไปหน่อย”

          คนฟังหัวเราะเบาๆ โยกหัวมันด้วยความเอ็นดู “นอนมาทางนี้ก็ได้นะ”

          กรกฎเงยหน้ามอง อุ่นซ่านในใจไปกับสายตาอ่อนโยน จิณณ์ขยี้ผมเขาแล้วดึงให้ซบลงบนบ่า เขานั่งตัวแข็งสักพักก็โอนอ่อนตาม

          รถวิ่งต่อไป เขาผล็อยหลับโดยไม่รู้ตัวว่าถูกใครจ้องมองอยู่

          “ไอ้จิน”

          เจ้าของชื่อหันมอง เพื่อนอีกคนลุกจากที่นั่งแล้วพยักเพยิด

          “กูขอเปลี่ยนที่กับมึงหน่อย”

          “ทำไมล่ะ” จิณณ์ชะโงกมองเนรัญที่กรนคร่อก เอาหมวกปิดหน้า

          “หนวกหูไอ้รัน” เป็นคำตอบสั้นๆที่โบ้ยให้เพื่อนในกลุ่ม

          “โอเคๆ” จิณณ์ขำ ค่อยๆประคองหัวไอ้กลอยออกแล้วสลับที่กัน

          อคิราห์เข้ามาแทน ตอนแรกกรกฎก็งัวเงียบ่นขิงบ่นข่าไปเรื่อย พอเขาจับหัวมันให้เอนมาซบตามเดิม มันก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วหลับต่อ

          ร่างสูงเอนตัวพิงเบาะ ชะงักไปเล็กน้อยตอนที่ไอ้กลอยเอาแขนมาพาดเอวเขาแล้วเกาะแน่นเป็นลูกลิง เขาส่ายหัว หยิบหูฟังออกมาสวมก่อนจะหลับตา

          ช่วงสาย รถบัสเลี้ยวเข้าบางปู คนอื่นๆที่หลับระหว่างทางทยอยตื่น

          “เดี๋ยวเราจะแยกเป็นสองกลุ่มนะคะ มีทางเดินสองด้าน เลาะริมป่าไปเรื่อยๆแล้วกลับมาเจอกันที่จุดจอดรถ อย่าลืมหมวกกับร่มนะ” อาจารย์แจ้ง

          กรกฎหาวหวอด บิดขี้เกียจแก้ความเมื่อย “อื้ออ..”

          “ตื่นได้แล้วไอ้สล็อธ” เสียงทุ้มต่ำบอกเมื่อรถหยุดสนิท

          เจ้าตัวมุ่นหัวคิ้วด้วยความประหลาดใจ พอปรือตาข้างหนึ่งขึ้นก็อ้าปาก

          “ไอ้เอ๊ะ!” จู่ๆ จมูกก็ขึ้นสีแดงอย่างไม่ทันตั้งตัว

          “เสียงดังทำไม” อคิราห์ดูหงุดหงิด “ตื่นมาเจอกู ไปไม่เป็นเลยหรือไง” 

          กรกฎอ้ำอึ้ง “ก..กูนึกว่า..” เขาชะโงกมองเพื่อน “ก็จินนั่งตรงนี้”

          “เปลี่ยนไอ้จินเป็นกูแล้วมีปัญหา?” เขาหยิบเป้มาสะพาย

          “เปล่า..ไม่มี” เขาเสมองไปทางอื่น พวกเพื่อนๆลุกจากที่นั่งแล้วลงไปรวมตัวกันข้างรถ ไอ้เอ๊ะเลยกระตุ้นด้วยการด่าเขาทีหนึ่งให้รีบตามลงมา

          อาจารย์แบ่งกลุ่มตามฝั่งที่นั่งบนรถ ดังนั้นเนรัญกับจิณณ์ที่ย้ายไปนั่งฝั่งซ้ายเลยได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ส่วนอคิราห์กับกรกฎอยู่อีกกลุ่มหนึ่ง

          “กลับมาเจอกันตรงนี้นะคะ ใครจะเข้าห้องน้ำก็เข้าได้เลย”

          อคิราห์หาวไปครั้งหนึ่ง ไม่ได้มีใจรักธรรมชาติเหมือนไอ้จินกับไอ้กลอย ที่มาลงเรียนก็เพราะไม่รู้จะเลือก Gened ตัวไหนดี แถมวิชานี้โดดบ่อยด้วย

          “เอ..หมวกไปไหนว้า” กรกฎรื้อเป้กุกกัก

          “หาดีๆ บอกว่าเอามาแล้วไม่ใช่หรือไง” อคิราห์ถอนใจ

          “เอาใส่มาแล้วจริงๆ” เขาเกาหัว “หรือว่า..ลืมเอาไว้ข้างเตียงวะ”

          แดดตอนสายเริ่มร้อนมากขึ้นทุกขณะ คนอื่นมีหมวกไม่ก็ร่มกันหมด

          “ไม่เป็นไร ช่างมัน แดดแค่นี้จิ๊บๆ” กรกฎรูดซิปเป้แล้วออกเดิน แต่ยังไม่ทันก้าว คอเสื้อของเขาก็ถูกลากอย่างแรงจนตัวเซถลา “เดี๋ยวๆๆ..ไอ้เอ๊ะ~”

          หมวกแก๊บสีดำมีโลโก้ทหารเรือถูกวางโปะลงบนหัว มันหลวมนิดหน่อยเลยตกลงมาปิดหน้าผาก กรกฎยืนอึ้ง แหงนคอมองคนที่สูงกว่าทางด้านหลัง

          “มึงใส่ซะ” อคิราห์หาวอีกครั้ง “แดดจัด เดี๋ยวก็ไข้ขึ้น”

          “แต่ว่า..นี่มันของมึง..”

          “ใส่ไป” เสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

กรกฎซ่อนจมูกสีเรื่อเอาไว้ใต้ปีกหมวก “ขอบ..ใจนะมึง” เขาพึมพำ สองมือเกี่ยวสายสะพายเป้อย่างไม่รู้จะทำอะไรดี “ให้แล้วห้ามคิดค่าเช่านะเว้ย”

อคิราห์หัวเราะในลำคอ “ถ้ากูคิดขึ้นมาจริง..มึงคงไม่อยากจ่าย”

          เขามองมันอย่างสงสัย แต่พอสบเข้ากับดวงตาคมปลาบก็ต้องหันหนี

          พวกเพื่อนๆออกเดินตามทางเล็กๆที่ลัดเลาะริมป่าชายเลน ฝั่งขวามือเป็นต้นโกงกางที่ปลูกไว้เป็นทิวแถวเพื่อกันกระแสคลื่นซัดเข้าฝั่ง ด้านซ้ายคือแนวต้นไม้ที่สูงลดหลั่นกันไป ไม่ได้เป็นป่ารกทึบมากนัก ดังนั้นแดดเลยส่องลงตรงๆ

          กรกฎถือสมุดบันทึก จดข้อมูลที่เจ้าหน้าที่คนพาทัวร์เล่า ระหว่างทางได้ยินเสียงนกร้องเป็นระยะ นกที่เห็นชุกชุมคือนางนวล แต่ยังมีนกชายเลนรวมทั้งนกที่หากินในแถบนี้อีกหลายพันธุ์ บางครั้งพวกเขาก็หยุดส่องหาตามทาง

          “มึงๆ” กรกฎสะกิดคนด้านข้างที่เดินหน้าเมื่อยให้ก้มลงมองดินเลนชุ่มน้ำ มันมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ “ปลาตีนใช่ไหม! ปลาตีนนี่หว่า”

          อคิราห์มองสีหน้าตื่นเต้นแบบเด็กๆของมันแล้วยิ้มบาง “เออ..ปลาตีน”

          “มีปูด้วย! โห..เพียบเลยอ่ะ สีสวยมากเลยเอ๊ะ!

          เขายิ้มขัน ไม่รู้ว่าตอนเห็นรากโกงกาง มันจะตื่นตกใจอีกหรือเปล่า

          ระหว่างที่กำลังสนอกสนใจปูกับปลาตีน เพื่อนร่วมคลาสที่อยู่คณะวิทย์ก็แทรกเข้ามา หมอนั่นก้าวผ่านอคิราห์ที่ยืนนวดหลังคอตัวเองไล่ความเมื่อยขบ

          “อันนั้นเรียกว่าปูก้ามดาบ รู้จักไหม”

          กรกฎหันมอง ตาโตด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ทำไมเรียกงั้นอ่ะ”

          “ที่เห็นเป็นตัวผู้น่ะ” เด็กหนุ่มยิ้มให้ นั่งยองๆลงแล้วชี้ให้ดูปูหลายสีสัน “ก้ามข้างหนึ่งของมันจะใหญ่กว่าอีกด้าน ใช้ขู่ศัตรูกับยั่วพวกตัวเมีย”

          “แบบพวกนกยูงตัวผู้อะไรงี้น่ะเหรอ ทำตัวสวยๆไว้ดึงดูดความสนใจ”

          “แนวๆนั้น” เขาเล่าต่อ “ปูก้ามดาบเป็นตัววัดความอุดมสมบูรณ์ของป่าชายเลนด้วย ปกติเขาก็ไม่กินกันหรอก แต่เดี๋ยวนี้ชอบจับไปเลี้ยงเยอะ”

          กรกฎพยักหน้าหงึกหงัก เขาไม่เคยรู้มาก่อน นับว่าเป็นข้อมูลที่ดี

          “ขอบใจมากนะ..คุณชื่ออะไรน่ะ ผม..กลอย อยู่วิทย์..” ยังไม่ทันพูดจบ ร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนก็ก้าวเข้ามาแทรก เล่นเอาเขาถูกเบียดไปยืนด้านหลัง

          อคิราห์ขยับมาเสียบแทน “เราชื่อเอ๊ะ..อยู่วิทย์กีฬา”

          ฝ่ายตรงข้ามนิ่งไปครู่ “เอ่อ..โอเค..เอ๊ะกับกลอยใช่ไหม ผมชื่อ...”

          “เออ! ไอ้กลอย..มึงหยิบขวดน้ำในรถมาด้วยหรือเปล่าวะ”

          กรกฎมึนงงไปอึดใจก็รีบก้มหาในกระเป๋า “เอามาๆ..”

          “อากาศร้อนเป็นบ้าเลยว่ะ แล้วนี่มึงใส่หมวกประสาอะไร” อคิราห์คว้าคอเพื่อนเข้ามาใกล้แล้วพาออกเดิน ปากก็พูดไม่หยุด “ส่งมานี่สิ..กูปรับให้”

          ระหว่างเดินค้นขวดน้ำ ไอ้เอ๊ะก็หยิบหมวกไปปรับสายแล้วสวมกลับให้  

          “ขอบใจๆ นี่ไง เจอน้ำแล้ว” กรกฎยื่นส่ง “ร้อนหรือวะ เอาหมวกคืนไหม”  

          อคิราห์เพียงแต่จิบพอเป็นพิธีแล้วให้ไอ้กลอยดื่มต่อ “ไม่ต้องหรอก” เขาวางมือลงบนหัวเล็ก โยกเบาๆ “แดดร้อนเผาหัว มึงจะแย่เอานะกลอยใจ”

          คนที่ดื่มน้ำต่อจากเพื่อนถึงกับสำลัก เดือดร้อนไอ้เอ๊ะต้องหยิบทิชชูส่ง

          “ม..ไม่ต้องเช็ดให้ก็ได้”

          “ดื้อนักนะมึงเนี่ย” เขาหยิกแก้มมันจนยืด “หืม..นี่มันพิซซ่า”

          “อ๋อย~ แก้มกูไม่ใช่ชีส~”

          อคิราห์หัวเราะเสียงต่ำ พาดแขนกับบ่ามันแล้วด่าดินฟ้าอากาศไปเรื่อย เรียกความสนใจจากไอ้กลอยได้อยู่หมัดจนมันหลงลืมเด็กคณะวิทย์ไปสนิท

          ไอ้หนุ่มนั่นเลยเซ่อแดก ยืนมองเพื่อนใหม่ถูกสอยไปแบบไม่รู้ตัว

          อย่างไรก็ตาม ความพยายามของฝ่ายนั้นยังไม่ลดละ หลังลงมาจากหอดูนกและวกกลับมาทางเก่าเพื่อไปขึ้นรถ เขาก็เข้ามาชวนคุยอีก

          “ทริปนี้สนุกไหม” เขาทักกรกฎที่นั่งโบกพัดไปมา

          เจ้าตัวเงยหน้ามอง “อ้าว..เพื่อนวิดยา”

          “เรียกว่า....ก็ได้” เขาแนะนำตัว

          กรกฎเป็นพวกความจำสั้น ยิ่งไม่ได้เป็นพวกที่ชอบสร้างสัมพันธภาพกับคนแปลกหน้าด้วยแล้ว ชื่อที่ได้ยินมาก็ยิ่งไม่ซึมเข้าไปในหัวเลย

          “ผมว่าสนุกดีนะ” เขายิ้มรับ “ออกมาไกลๆมันสนุกกว่าเดินดูนกในสวนหรือในม.ใหญ่อยู่แล้ว ได้ยินว่าทริปสุดท้ายต้องไปค้างคืนด้วยหรือครับ”

          “อืม..ใช่แล้วล่ะ ยังไงเราสองคนมาจับกลุ่มกันไว้ก่อนดีไหม เผื่อว่าต้องทำรายงานหรือพรีเซ้นท์อะไร ผมโอเคนะ..เรื่องนกนี่สบายมาก”

          กรกฎพยักหน้ารับอย่างซื่อๆ “ต้องทำไงอ่ะครับ..แลกไลน์หรือ”

          “ได้เลย ขอไอดีของคุณหน่อย” เด็กวิทยาควักมือถือออกมา

          “อ่า..ผมไม่มีไอดี” เขาเกาหัวแกรกๆ “คือมันคิดไม่ออกเลยไม่ได้ตั้ง”

          “อ้าว..อย่างนั้นหรือครับ” อีกฝ่ายหัวเราะเอ็นดู “งั้นใช้ QR Code

          ถ้าลำบากขนาดนั้นก็ให้เบอร์ไปเลยสิ

          เสียงห้วนๆที่พูดขึ้นทำเอาทั้งสองคนหันไปมอง อคิราห์เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำ เขาไปล้างหน้าให้หายง่วง ผ้าผืนเล็กยังพาดอยู่ที่บ่า

          “เอ่อ..” หนุ่มคนใหม่ลังเลเล็กน้อย เสียงที่ได้ยินก็ดูไม่พอใจอยู่หรอกนะ แต่สีหน้าที่เห็นยังยิ้มตามปกติ มองไม่ออกเท่าไรว่าเพื่อน..หรือแฟน

          “เอ๊ะ..” กรกฎเหลือบดูคนตัวใหญ่ที่ขยับมายืนด้านข้าง

          “เอาไหม..เบอร์น่ะ” อคิราห์ว่ายิ้มๆ “จดไปสิ..089-636-xxxx

          “เอ๊ะ..” คนด้านหลังอ้าปากจะท้วง แต่ถูกฝ่ามือกร้านยึดหัวไหล่

          “ได้ครับ..ขอบคุณมากเลย เมมไว้แล้ว..กลอยนะ” เขายิ้ม

          “อืม..กลอย เมมไว้เลย ดีมาก” อคิราห์ยิ้มบาง

“เดี๋ยวผมยิงเข้าเครื่องไปนะครับ” ว่าแล้วก็กดโทรออก

กรกฎเหลือกลูกตามองคนที่ให้เบอร์ไป ไอ้ตัวร้ายมันเพียงแต่ยืนนิ่ง

“น่าจะได้แล้ว” อคิราห์ตอบแทน “กลอยมันชอบปิดเสียงน่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ยังไงก็เมมชื่อผมได้เลยนะ”

“โอเค ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” ร่างสูงยิ้มน้อยๆ จากนั้นก็หันมาทางคนที่ยืนมึน “จะเข้าห้องน้ำไหมไอ้กลอย เดี๋ยวอีกสิบนาทีรถจะออกแล้วนะ”

          “ไม่เข้าหรอก” กรกฎส่ายหัว

          “รถไม่แวะปั๊มนะ” เขาวางมือบนไหล่ บีบเบาๆ “ไปสิ”

          เจ้าตัวงุนงง “ไม่เข้าอ่ะ..กูไม่ปวดฉี่”

          “แว่นมึงเป็นฝ้า” อคิราห์พูดห้วน “ไปล้างแว่น”

          กรกฎกะพริบตาปริบๆ สุดท้ายก็ได้แต่จำยอม “ไปแล้วครับ..ล้างแว่นๆ”

          คล้อยหลังเพื่อน อคิราห์ยิ้มให้หนุ่มคณะวิทย์อีกครั้งแบบคนอัธยาศัยดี ทางนั้นก็ยิ้มตอบ ถามว่าอยู่ปีอะไรกันแล้ว ส่วนตัวเขาเพิ่งเข้าปีหนึ่ง

          “ปีสอง” รุ่นพี่มึงไง..จะบอกให้เอาบุญ “น้องจะจีบเพื่อนพี่หรือ”

          “คือ..เปล่านะครับ” เขาโบกไม้โบกมือ แต่หูแดงแปร๊ด

          “ดีแล้ว” อคิราห์หัวเราะเบาๆ “เพราะว่าพี่กำลังจีบมันอยู่

          “ห๊ะ!” อีกคนเอ๋อสนิท “แล้วพี่ให้เบอร์เขามาทำไม”

          “เบอร์ขายตรง” ตอบหน้าตาย “จะเอาอีกเบอร์ไหมครับ..ขายประกัน”

          “ไม่แล้วพี่..ขอโทษครับที่เข้าไปยุ่ง” เท่านั้นเอง หนุ่มต่างคณะก็เลี่ยงหนี

          อคิราห์ทำเสียงหึ ย้อนกลับไปที่ห้องน้ำ ไอ้กลอยกำลังล้างแว่นอยู่

          “แกล้งคนอีกแล้วไอ้เอ๊ะ” กรกฎบ่นพึมพำ “เอาเบอร์อะไรให้เขาไปล่ะ”

          “คนรู้จักที่กำลังหาเครือข่าย” อคิราห์ตอบ “แล้วไง..มีปัญหา?

          “เปล่าเหอะ” เขาบู้หน้า “มึงนี่มันแสบจริงๆ”

          “ไปขึ้นรถ” เด็กหนุ่มสั่ง “แล้วอย่าเที่ยวให้เบอร์คนอื่นอีก”

          กรกฎรู้สึกร้อนวูบแถวแนวแก้ม ประโยคของไอ้เอ๊ะ..มันทำให้เขาเผลอคิดอะไรบางอย่าง..จนในอกข้างซ้ายมันเต้น..ตึกตัก “ทำไมล่ะ”

          “อยากรู้เหตุผลหรือไง” ดวงตาคมปลาบคู่นั้นจ้องมอง “แน่ใจใช่ไหม”

          “ม..ไม่รู้ก็ได้” ใครอีกคนเลยรีบหันหลบ เดินลิ่วไปขึ้นรถบัสแบบไม่รอ

          อคิราห์ได้แต่ยกยิ้มมุมปาก เดินเอื่อยๆตามหลัง

          ..ในช่วงที่กูยังปรามตัวเองได้อยู่..รีบๆใช้เวลานอกซะกลอย..

          ..เพราะถ้าถึงขีดสุดเมื่อไร..จะไม่ยอมให้ได้หายใจหายคอเลย..

 


…………………………………………………..

         


ผ่านสอบกลางภาค ทุกคนทำตัวตามสบายมากขึ้น เพราะว่ามีวันหยุดอันน้อยนิด พวกเขาเลยไม่ได้วางแผนไปเที่ยวที่ไหน ได้แต่นอนอย่างเกียจคร้านอยู่บ้าน

          “หนังเรื่องนี้น่าดูว่ะพวกมึง” จิณณ์ออกปากระหว่างที่นั่งเหยียดยาวอยู่บนโซฟากลางบ้าน กินขนมกรุบกรอบแกล้มโคโรน่าเป็นขวด “อาทิตย์นี้ไปไหม”

          อคิราห์วางมือถือลง เขาเพิ่งจะตอบกลับในไลน์กลุ่มของครอบครัว

          “ไม่ว่างว่ะ วันอาทิตย์วันเกิดพี่ชายกู”

          “อ๋อ..ฝากอวยพรด้วย” จิณณ์บอก “แล้วมึงล่ะไอ้รัน”

          “ช้าไปแล้วเพื่อน” เนรัญส่ายหัว “พี่สาวกูนัดกินข้าว”

          “ไอ้พวกคนธุระเยอะ” จิณณ์หัวเราะ ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ “งั้นก็เหลือคนสุดท้ายแล้ว กูไปถามไอ้กลอยดีกว่าว่าว่างไหม ควงไอ้ตัวเล็กไปเดทก็ได้เว้ย”

          อคิราห์ขยับไปขวางในทันทีนั้น เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติที่เกิดขึ้นตอนจินพูด “กูถามให้” เขาโพล่ง “จะไปเอาเบียร์ด้วย ใครเอาไหม”

          “เอาๆๆ” จิณณ์กับเนรัญประสานเสียง

          ร่างสูงเดินวกเข้าครัว ดูเหมือนว่ากรกฎกำลังปอกมะม่วงอยู่ ไอ้นี่มันเป็นแผนกเสบียงของบ้าน สมแล้วที่เป็นลูกชายร้านอาหารใหญ่ที่ภูเก็ต

          “จินหรือ” กรกฎพึมพำ ทำเม็ดมะม่วงหล่นลงในซิ้งค์

          ฝ่ามือใหญ่แทรกผ่าน เก็บขึ้นมาแล้วโยนทิ้งถังให้

          “แต๊งกิ้ว” เขาหันมาหา “ลองกินมะม่วงที่ไอ้รันเอามาสิ หวานดีนะ”

          อคิราห์กอดอกมองนิ่งๆ ร่างสูงใหญ่ยืนซ้อนหลัง ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนจากร่างกายของกันและกัน “งั้นหรือ”

          “เอ๊ะ..” กรกฎหน้าร้อนผ่าว กระแอมแก้เก้อ “เข้ามาตอนไหน”

          “เมื่อกี้” เขาหลุบตามองคนตัวเล็กกว่าที่รีบกลับไปสาละวนปอกเปลือก ไม่รู้ปอกอะไรของมัน เข้าเนื้อเข้าหนังหมดแล้ว “พอๆ..ไม่เหลือที่ให้กินแล้วมึง”

          “ไปนั่งรอข้างนอกก่อนก็ได้ เดี๋ยวยกไปให้”

          อคิราห์ไม่ตอบ เขายืนเงียบๆมองไอ้กลอยอยู่อย่างนั้น และอีกฝ่ายก็ขยับตัวด้วยความเก้กังตอนที่เขาก้าวเข้าใกล้อีกคืบ..จนลมหายใจรินรดหลังคอ

          “เอ๊ะ..กู..เอ่อ..ร้อน” กรกฎเหงื่อแตกพลั่ก “ถอยไปหน่อย..”

          “กูแค่อยากดูว่ามึงปอกมะม่วงยังไง” เขาพูด “เพราะกูปอกไม่เป็น”

          “ก็..ก็ปอกธรรมดา เอาเปลือกออก”

          “แบบนี้หรือ” ร่างสูงอ้อมแขนไปแตะมือซ้ายของเพื่อน

          กรกฎชะงัก หายใจติดขัด พอก้าวถอยตามสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเขาก็ชนเข้ากับแผงอกกว้างทันที “เอ๊ะ..” ร้องเมื่อแขนขวามันวาดเข้ามา

          ..แล้วหยิบมะม่วงไปกิน..

          อคิราห์ผละออก พยักหน้ากับรสชาติหวานอมเปรี้ยว “อร่อยดี”

          กรกฎยืนค้าง นัยน์ตาแสดงความสับสนอย่างโจ่งแจ้ง

          “มึงปอกมะม่วงได้อร่อย” เขาพูดยิ้มๆก่อนจะเดินออกจากครัวไป

          ทิ้งคนด้านหลังให้ยืนอยู่ตามลำพังกับเสียงหัวใจที่เต้นแรง

          อคิราห์หยิบเบียร์ในตู้มาให้ไอ้จินกับไอ้รันคนละขวด “กูถามไอ้กลอยให้แล้ว” เขาหยิบถุงถั่วมาเปิดกิน “มันบอกว่าไม่ว่างว่ะ มึงคงต้องไปคนเดียวนะจิน”

          จิณณ์บ่นพึมพำ “เออ~ งั้นเสาร์อาทิตย์นี้กูกลับบ้านก็ได้ พวกมึงเนี่ย”

          กรกฎเพิ่งออกมาจากในครัว ทันได้ยินจินบ่นอะไรสักอย่าง

          “ใครจะไปไหนกันหรือวะ” เขาวางจานมะม่วงให้เพื่อนๆ

          อคิราห์เลยแทรกขึ้นมากลางคัน “ไอ้จินจะกลับบ้าน ไอ้รันจะไปกินข้าวกับพี่สาวน่ะ ส่วนกูว่าจะกลับไปฉลองวันเกิดให้ไอ้พี่อั้มมัน”

          “อ๋อ..งั้นก็เหลือกูอยู่บ้...”

          อคิราห์ปัดถุงถั่วในมือหล่นพื้นจนกระจาย “โอ๊ะ..ซุ่มซ่ามจังกู”

          กรกฎเหลือบมองอยู่ครู่หนึ่ง เขาว่ามันไม่ได้ปัดตกด้วยความโก๊ะกังนะ แต่เหมือนจะจงใจโยนทิ้งเลยต่างหาก..แต่ก็เอาเถอะ “เดี๋ยวกูเก็บให้”

          “ไอ้เชี่ยเอ๊ะ ชอบหาเรื่องให้ไอ้กลอยทำงาน” จิณณ์หัวเราะ

          อคิราห์ไม่ได้ว่าอะไร เขาลุกตามอีกคนเข้าไปหยิบไม้กวาดกับที่โกยในห้องเก็บของใต้บันได ไอ้กลอยกำลังก้มๆเงยๆเก็บเศษขยะแถวนั้นพอดี

          “อ่า..ไอ้เอ๊ะ” กรกฎไม่กล้ามองสบตาคนที่ตามเขามา “จะเอาอะไร”

          “ไม้กวาด” เขายกแขนขึ้นขวาง “เอามาสิ..กูกวาดเอง”

          “กูกวาดให้ก็ได้ ของนิดเดียว”

          อคิราห์เลยขยับตัวมาบังทางเดินแคบๆเสียเอง ไอ้กลอยดูจะสะดุ้งไป

          “เป็นอะไร พักนี้ดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนะ”

          “เปล๊า~” กรกฎตั้งคอแข็ง “ถ..ถอยๆ เดี๋ยวมดขึ้น”

          ร่างสูงหัวเราะหึ ยอมหลีกให้มันเดิน แต่วินาทีที่อีกคนก้าวผ่านหน้า อุ้งมือกร้านก็คว้าเข้าที่แขนอีกฝ่าย ไอ้กลอยหันขวับ มองเขาตาโต

          “พรุ่งนี้ว่างหรือเปล่า” เขามองใบหน้าได้รูปที่ดูตื่นเล็กน้อย

          “คิด..คิดว่าว่าง” กรกฎยกมือขึ้นดันแว่นอย่างเก้กัง

          “ถ้างั้นไปกับกูได้ไหม” อคิราห์ชวนเสียงอ่อน “จะซื้อของขวัญให้พี่อั้มมันน่ะ กูเลือกของไม่เก่งด้วย วันอาทิตย์จะได้เอาไปให้มันที่บ้าน”

          ใครอีกคนฟังอย่างเหม่อลอย พอเห็นดวงตาอ้อนๆมองสบมา

..ไม่ทันได้คิดอะไรก็ตอบตกลงไปเสียแล้ว..








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.4K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,093 ความคิดเห็น

  1. #2083 baekbow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2564 / 10:22
    กลอยนี่ก็ดูเป็นคนชอบคนง่ายเหมือนกันนะ ใครทำอะไรให้หน่อยก็หวั่นไหวไปหมด กับจินก็ทีละ แค่คิดว่าเขาจูบก็สนใจเขาละ มากับเอ๊ะ พอดูแลดีหน่อยก็เลิ่กลั่กไปหมด....เหมือนเราเลย 5555 เป็นโรคชอบคิดไปเอง // ประโยคที่เอ๊ะพูดว่า "ถ้าถึงขีดสุดเมื่อไหร่จะไม่ให้หายใจหายคอเลย" แงงงง อยากเห็นแล้วอ่าาา 5555
    #2,083
    0
  2. #2060 aliskyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:28
    ค่อยยังชั่วที่พระเอกเริ่มจีบเป็นละ
    #2,060
    0
  3. #2039 PCB614 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 00:06
    ง่ะ!

    มาแล้วค่ะ มาแล้ว ไปให้สุดค่ะคุณเอ๊ะ
    #2,039
    0
  4. #2021 blueeyes111 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 22:57
    เริ่มรุกแรงแล้วนะเนี่ย แล้วหวงออกนอกหน้ามากพ่อ
    #2,021
    0
  5. #2006 Haruma_Hunsei (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:54

    แหมะๆๆ อาคิราห์มันร้ายยยย

    #2,006
    0
  6. #1999 thanporntxd (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 18:06
    รุกแบบรว้ายยๆๆอะ555
    #1,999
    0
  7. #1975 Hare-Akira (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:23
    เริ่มรุกละ ร้ายด้วย
    #1,975
    0
  8. #1959 Nuthathai Por (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 17:03

    กล้า ๆ หน่อยเอ๊ะอย่ามัวแต่ป๊อดอยู่ ระวังโดนคาบไปแล้วจะเสียใจนะ

    #1,959
    0
  9. #1950 Nninkk2130 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 02:33
    แงงอิจฉากลอยใจจจจ
    #1,950
    0
  10. #1937 MyJS (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:55
    เอ้อ จีบแบบเป็นผู้เป็นคนหน่อยพ่อคนเถื่อน เริ่มมีหวังแล้ว
    #1,937
    0
  11. #1905 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:27
    แหมนังเอ๊ะ จัดฉากเก่งงงง
    #1,905
    0
  12. #1889 withfluffyp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:59
    แหม หวงออกนอกหน้ามาก
    #1,889
    0
  13. #1871 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 18:27
    นังเอ๊ะจะรุกแล้วใช่มั้ย
    #1,871
    0
  14. #1851 heykiki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 10:47
    คือถ้ามีคนอื่นมายุ่งกับกลอยเมื่อไหร่ เอ๊ะจะอ่อนโยนใส่กลอย ตอนนี้คือกลอยสับสนมาก ๆ
    #1,851
    0
  15. #1840 YisTheBEST (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 14:58
    ทีตอนหึงละพูดตรงเชียวนะเอ๊ะ
    #1,840
    0
  16. #1824 Jekkju (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 20:19
    รุกๆๆๆๆๆๆ
    #1,824
    0
  17. #1803 LuckyJune (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 16:08
    คุณเอ๊ะรุกหนักแล้วอ่าา เขินนนน
    #1,803
    0
  18. #1802 Quinzel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 23:27
    เหมือนสโณน้อยเรือนงาม หรือว่าจะสังฆ์ทองตอนอยู่ในหอยดี แหม เก่งจังนะทำดีลับหลังตอนเค้าไม่รู้ตัวเนี่ยพ่อพระจริงน้า คุณเอ๊ะ เอ้ย
    #1,802
    0
  19. #1796 yada_nara (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 05:06
    เอ๊ะกร๊าวใจพี่มากครับ เขินจุง
    #1,796
    0
  20. #1787 SPDDP Dayn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 20:44
    น้องโดนล่อไปละจ้าาาาา
    #1,787
    0
  21. #1785 xxiuminx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 20:28
    เจ้าเอ๊ะร้ายยย
    #1,785
    0
  22. #1752 A-sujiGoZziii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 14:01

    โง้ยยยย เอ้ะขี้โกงนี่นา 555555

    #1,752
    0
  23. #1733 junhongzzz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 15:20
    คนร้ายๆ
    #1,733
    0
  24. #1723 MManatsawan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 17:35
    ร้ายจริงๆ เอ๊ะ 55555
    #1,723
    0
  25. #1693 PAlINAP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 19:10
    ชอบความเป็นไม้กันหมานี้จังค่ะ แง้งงงงงง น่ารักกกก
    #1,693
    0