It Had To Be You [Yaoi]

ตอนที่ 5 : Chapter 4 : 'ใคร' ที่ยอมเป็นตัวแทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,326 ครั้ง
    20 พ.ค. 61














Chapter 4

 

 

 


อคิราห์พากรกฎแวะไปคลินิกแถวบ้าน หมอดูอาการแล้วก็ให้ยาตามคาด

“ได้มาก็แดกๆเข้าไปซะ อย่าทำเป็นคุณหนูแดกยาไม่ได้ มันน่ารำคาญ” เขาบอกคนที่นั่งซ้อนท้าย “โตเป็นควายแล้วทำไมต้องมาคอยบอกวะ”

“ฮื่อ..มึงนี่ขี้บ่น” กรกฎมุ่นหัวคิ้ว “แล้วนี่จะพากูไปไหน”

เด็กหนุ่มไม่ตอบ ได้แต่เลี้ยวรถเข้าไปในซอย ขับซ่อกแซ่กจนออกถนนใหญ่ก่อนจะเข้าไปจอดในตรอกเล็กๆด้านข้างตึกพาณิชย์

“เอ้า..ลงมา” อคิราห์ถอดหมวกกันน็อค

เขาเงยหน้ามอง เห็นป้ายชื่อภาษาจีนกับภาษาอังกฤษคู่กัน

“นี่บ้านมึงหรือวะ” ได้ยินว่าเป็นร้านขายยา แต่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“เออ..มันจะเหม็นยาจีนหน่อยนะ แต่เดี๋ยวก็ชิน” เขาพาเข้าไปด้านใน

บ้านของอคิราห์เป็นอาคารพาณิชย์สองคูหา มีทั้งหมดห้าชั้น ด้านล่างเปิดเป็นร้านขายยาสามัญกับยาจีน พ่อแม่พี่น้องอาศัยอยู่ร่วมกันทั้งหมด

พี่สาวคนโตของเขาเป็นเภสัชกรจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน พี่ชายคนรองเป็นสัตวแพทย์ เปิดคลินิกของตัวเองอยู่ไม่ไกลนัก ส่วนพี่สะใภ้ทำร้านเบเกอรี่ถัดไปอีกสองซอย เรียกว่าควบกิจการสามอย่างเบ็ดเสร็จ

          หลังเลิกเรียน ถ้าเขาไม่ไปออกกำลังก็จะมานั่งแกร่วอยู่ที่ร้านขายยา รอปิดประตูตอนสามทุ่มถึงค่อยขึ้นห้องที่อยู่บนชั้นสาม ส่วนใหญ่ถ้าพ่อแม่ไม่ได้ขายของอยู่ข้างล่างก็จะไปนั่งพักผ่อนดูทีวีกันที่ห้องรับแขกตรงชั้นสอง

“เดี๋ยวๆ แล้วมึงพากูมาทำไม” กรกฎท้วง ยกมือไหว้ตี่จู้เอี๊ยะในบ้าน

“พามาหาพ่อผัวแม่ผัวมั้งสัตว์” อคิราห์พึมพำ

“อะไรนะไอ้เอ๊ะ..โอ๊ย..” ไอ้คนข้างหน้าหยุดกะทันหัน เขาเลยชนเข้าให้

“อ้าว..อาตี๋” เจ๊ใหญ่โผล่หน้ามาจากในครัว พอเห็นว่ามีแขกมาด้วยก็ร้องว้าว “เพื่อนที่คณะหรือตี๋ ชื่ออะไร..หน้าตาน่ารัก~” เธอทำเสียงเล็กเสียงน้อย

“หยุดเลยเจ๊อิง ทำเนียนนะ” อคิราห์ดึงไอ้กลอยมาหลบด้านหลังก่อนที่พี่สาวเขาจะปู้ยี่ปู้ยำมัน “นี่ไอ้แว่นกลอย..ที่ให้ดูรูปไง”

กรกฎยกมือไหว้เจ๊อิงแล้วเงยหน้ามองไอ้เอ๊ะ..รูปอะไรของมันวะ

“รู้แล้วๆ” เธอหัวเราะคิก “เล่นมุกนิดเดียว คืนนี้กลอยจะมาค้าง?

“ป..เปล่าครับ ไม่ได้จะค้าง” เขางงไปหมด ปุบปับจับทางไม่ถูก

“ใช่..มันจะมาค้าง” อคิราห์ตอบ “ผมเพิ่งพามันไปหาหมอมา ได้ยามากินแล้ว แต่ว่าไอ้กลอยมันอยู่คนเดียว ถ้าคืนนี้ไข้ขึ้นจะแย่ เลยลากมาบ้านด้วย”

กรกฎอ้าปากแล้วหุบ อ้าแล้วหุบแบบคนเถียงไม่ทัน “ค..คือว่า..”

“อยู่คนเดียวหรือกลอย” เจ๊ทำท่าตกใจจนน้องชายมองเหล่ “ไม่ได้นะ พี่ว่าช่วงที่ไม่สบาย มาค้างกับไอ้เอ๊ะก่อนดีกว่า มีอะไรจะได้ช่วยกันดูแล”

..ผมว่าอยู่กับไอ้เอ๊ะนี่ น่าจะโดนมันกัดตายก่อนได้ดูแลนะครับ..

“แล้วนี่กินข้าวกันมาหรือยัง”

กรกฎส่ายหัว ยิ้มแหยๆ “ผมเห็นร้านข้าวตรงหัวมุม เดี๋ยวค่อยไปครับ”

“ร้านนั้นไม่ค่อยอร่อยนะ ยังไงถ้าเรากินข้าวต้มได้ เดี๋ยวค่ำๆก็ลงมากินด้วยกัน ไม่ต้องเกรงใจ มีแค่ป๊าม้า เจ๊ ไอ้อั้มกับแฟนมัน แล้วก็ไอ้เอ๊ะแค่นี้แหละ”

..ที่ว่าแค่นี้นี่เยอะกว่าที่บ้านของเขาอีกนะเนี่ย..

“ตอนนี้ขึ้นไปนอนเล่นก่อน” เจ๊เข้ามาจับไหล่ “เปิดแอร์ได้เลย สบายๆ”

กรกฎตามเหตุการณ์ไม่ทันสุดๆ รู้ตัวอีกทีก็โดนไอ้เอ๊ะลากขึ้นชั้นสามไปที่ห้องมันเรียบร้อย มันเปิดแอร์แล้วโยนกระเป๋าเป้ไปกองบนพื้น..โคตรถ่อย

“เอ้า..นอนสิ” อคิราห์บอก บุ้ยใบ้ไปที่เตียง

“ห๊ะ..อะไร ยังไม่มืดเลย นอนทำไม”

“นอนพักไง” เขาดันตัวไอ้กลอยไปที่ฟูก ตบปุๆ “มึงไม่สบาย หัดนอนให้มันเยอะๆหน่อย แล้วเดี๋ยวเจ๊ให้แม่ครัวทำกับข้าวเสร็จแล้วจะมาปลุก”

กรกฎเอนหลังตามอย่างมึนงง เวลานี้เขาน่าจะอยู่ที่ห้องไม่ใช่หรือ

“เอ่อ..กูว่ากูกลับหอดีกว่าเอ๊ะ เกรงใจที่บ้านมึงว่ะ..”

“หุบปากแล้วนอน” อคิราห์ชี้หน้า “อย่าให้กูต้องบังคับ”

“แต่ว่า..”

“นี่..มึงคิดสภาพนะ กูไม่ได้อยากมาตอแยหรือตามตื๊อห่าเหวอะไรกับมึงหรอก แต่ความเป็นจริงก็คือตอนนี้มึงเป็นไข้ แล้วก็ต้องอยู่คนเดียว คิดบ้างสิวะ ถ้าเกิดหัวใจวายหรือหน้ามืดจนตกตึกขึ้นมา มันจะเดือดร้อนคนอื่นแค่ไหน”

..โอ้โห..กูไข้ขึ้นแค่นิดเดียว มึงคาดการณ์ให้กูตายโหงเรียบร้อยแล้ว..

“โอเค..” แต่เขาก็ไม่รู้จะเถียงไปทำไม “แต่ว่าถ้ากูตัวร้อนมากๆเข้า จะทำยังไงอ่ะ ไม่เดือดร้อนมึงแย่หรือวะ” อยู่บ้านคนอื่นก็เกรงใจนะเว้ย

“ไม่หรอก..พี่ชายกูเป็นสัตวะ..ให้เขาช่วยดูได้”

“ไอ้เชี่ยเอ๊ะ~” เขาหัวเราะตัวโยน ขำจนปวดกระบอกตาเลย

“นอนซะ” เสียงนั่น..ฟังแล้วก็นุ่มนวลดีเวลาไม่ได้กวนประสาท

“โอเคๆ” เขาทำตัวว่าง่าย สักพักก็ขยับตัวยุกยิก มันนอนไม่ค่อยถนัดเอาเสียเลย “เอ่อ..ขอปลดกระดุมเสื้อได้ไหม อึดอัด”

          ร่างสูงนิ่งไปครู่หนึ่ง “เปลี่ยนเสื้อไหมล่ะ เอาเสื้อกูไปใส่ก่อน”

          “ถ้ากูอ้วกใส่เสื้อมึงจะทำไง”

          “สัตว์..” เขาหัวเราะ “มึงอย่าอ้วกเชียวนะ กลืนลงไปให้หมด”

          “ไอ้เลวเอ๊ะ” กรกฎกลั้นขำ

          “อ้วกก็อ้วก” อีกฝ่ายรื้อเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นมาให้แล้วโยนไปตรงหน้าไอ้กลอย “อ้วกมึง..กูทำความสะอาดให้ได้” เขาพูดเสียงเบา

กรกฎรีบรับชุดมาเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย สบายตัวขึ้นเยอะ “ว่าแต่..ป๊าม้ามึงไปไหนอ่ะ ยังไม่ได้ไหว้เลย” เขาหันมาถามเพื่อน

“ออกไปช็อปปิ้งอตก.มั้ง เห็นบอกไว้เมื่อเช้า” อคิราห์ลากผ้าห่มขึ้นมาจากปลายเตียง คลี่ออกแล้วโยนให้ “นอนไป อย่าพูดมาก”

          “ถ้ามาแล้วช่วยปลุกหน่อยนะ จะได้ลงไปสวัสดี”

          “เออ..” ใครอีกคนยิ้มบาง ไอ้กลอยพึมพำอะไรออกมาอีกประโยคสองประโยคก็พลิกตัวนอนตะแคงข้างแล้วหลับไป “ไม่ต้องห่วงหรอก กูพาไปไหว้แน่”

          ..จะได้หัดฝากเนื้อฝากตัวไว้ซะบ้าง..ไอ้กลอยใจ..

 



กรกฎผล็อยหลับรวดเดียว มาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนมีอะไรเย็นๆมาวางแปะแก้ม

          “เอ๊ะ..” เขาปรือตามอง เห็นเพื่อนยืนอยู่ด้านข้างพร้อมกับโค้กกระป๋อง แต่มันไม่ได้เอามาให้เขาหรอก เสือกยกกินเองเสียฉิบ “กี่โมงแล้ว”

          “ทุ่มครึ่ง” อคิราห์บอกเสียงเรียบ “ไปกินข้าวกัน”

          “ป๊าม้ามึงมาแล้วหรือ” เด็กหนุ่มงัวเงีย ลุกขึ้นพับผ้าห่ม

          “มานานแล้ว”

          “เอ้า! บอกให้ปลุก กูยังไม่ได้เจอ มานอนบ้านเขาเฉย น่าเกลียดตาย”

          “คิดมาก กูบอกป๊ากับม้าแล้วว่าคืนนี้มึงจะมาค้างด้วย”

          กรกฎรีบลุกจากเตียง แต่หน้ามืดไปหน่อยเลยเซถอย ตอนนั้นเองที่ช่วงแขนแข็งแรงของคนตรงหน้าคว้าเอาไว้ “ขอบคุณๆ..นี่กูความดันต่ำหรือเปล่าวะ”

          อคิราห์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยืนนิ่งๆ จับตัวไอ้กลอยไว้..แนบอก

          “ไอ้เอ๊ะ..” เขาเงยหน้า พอสบดวงตาสีเข้มที่มองมา ใจก็เผลอกระตุกวูบ

          ..เหมือนมีเสียง ตึก! ดังขึ้นในอกแบบไม่ทันรู้ตัว..

          “เอ่อ..ปล่อยกูหน่อย” กรกฎหลุบตาต่ำ ใบหูร้อนผ่าว

..เมื่อกี้มันอะไรวะ..ไอ้เสียง ตึกที่แว้บเข้ามา..

“ไปกินข้าว” อคิราห์พูดย้ำ จากนั้นก็เดินนำลงไปที่ชั้นสอง

ตรงนั้นเป็นโซนห้องนั่งเล่นกับห้องทานอาหาร พวกเขายกครัวมาไว้ข้างบนเพราะด้านล่างทำเป็นร้านยา หลังร้านใช้เป็นที่สต็อกสินค้า เวลาไม่ได้ขายของ ทุกคนจะมารวมตัวกัน ทำนั่นทำนี่ตามประสาครอบครัวใหญ่

          “ห้องกูกับเจ๊อิงอยู่ชั้นสาม ชั้นสี่เป็นของเฮียอั้มกับเมียเขา แต่บางทีเขาก็นอนกันที่คลินิกชั้นบนนั่นแหละ เดี๋ยวถ้ามีลูกก็คงย้ายออก” อคิราห์บอก “ชั้นห้าเป็นของป๊าม้ากับห้องพระ ถ้าขี้เกียจขึ้นบันไดก็ใช้ลิฟท์ได้”

          “อ่าฮะ..” กรกฎพยักหน้ารับ “ว่าแต่..เล่าให้กูฟังทำไมเนี่ย”

          “สร้างความคุ้นเคย” และนั่นก็เป็นคำตอบที่ชวนให้งงไม่น้อย

          ในห้องกินข้าว ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา กรกฎเกร็งบ้างเพราะไม่เคยเจอพ่อแม่ของไอ้เอ๊ะ ปกติก็ด่าทอ สาปแช่งลูกชายเขาไว้เยอะ ได้มาเจอกันแบบนี้แล้วก็เลยรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่นิดหน่อย แต่พอคุ้นเคยกันก็หายเกร็งแล้ว

          “โซ้ยตี๋ ตักปลาให้เพื่อนหน่อย น้องกลอยกินแต่ข้าวแล้วนั่น” อาม้าบอก

          “ก็ขอแล้วว่าอย่าเรียกโซ้ยตี๋ๆ” อคิราห์ถอนหายใจ “เดี๋ยวแม่งเอาไปล้อ”

          เจ๊อิงหัวเราะคิก “ต้องภูมิใจนะอาตี๋ที่มีเชื้อจีน ไม่งั้นมึงไม่หล่องี้หรอก”

          “ตลก..คนจะหล่อมันก็หล่ออยู่แล้ว”

          “ไอ้หลงตัวเอง” เฮียอั้มสัพยอก เล่นเอาเมียหัวเราะตาม

          กรกฎกลั้นขำเมื่ออาป๊าบอกว่าความหล่อของลูกทุกคนได้มาจากพ่อ

          แต่บ้านนี้ก็หน้าตาดีทุกคนจริงๆนั่นแหละ ถึงจะมีเชื้อสายฝั่งจีนแต่ว่าตาสองชั้นทุกคน แถมยังทำให้ผิวขาวเนียนอีกต่างหาก เรียกว่าพิมพ์นิยมเลย

          “จริงไหมจ๊ะน้องกลอย” เจ๊อิงหันมาถาม

          กรกฎเอ๋อไปครู่ ไม่ทันฟังว่าเขาคุยอะไรกัน “ครับ?

          “เจ๊ว่าไอ้เอ๊ะมันหล่อดี ที่ม.น่าจะป๊อป กลอยว่าจริงไหม”

          เขากะพริบตาปริบๆ เหลือบมองคนที่ยกน้ำขึ้นดื่ม

อคิราห์ไม่ได้สนใจ แต่สายตาคู่นั้นก็หันมาทางเขา มันมองนิ่งๆตามวิสัย

..อีกแล้ว! เสียง ตึกน่ารำคาญนั่น..มาจากไหน มาได้ยังไงกันวะ..

“ก็..ก็ป๊อปนะครับ” กรกฎอ้ำอึ้ง ไอ้ที่ร้อนๆตรงหน้านี่เพราะเก๊กฮวยร้อนหรือเปล่าหว่า หรือซุปไก่ดำตุ๋นยาจีนมันยังเดือดอยู่ “คนมาจีบเยอะ”

“โอ้โห..แล้วเคยมีคนชมว่ามันหล่อบ้างไหม” เจ๊อิงถาม

“อ่า..มีนะครับ” เขาพยักหน้า “ไอ้เอ๊ะก็เป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้วด้วย”

อคิราห์ไม่ได้ตอบอะไร เขากินข้าวเงียบๆ..แต่มีรอยยิ้มตรงมุมปาก

          เฮียอั้มหันไปมองสบตากับภรรยาแล้วต่างฝ่ายต่างยิ้มด้วยกันทั้งคู่ ป๊าม้าไม่ได้ออกความเห็น แกหัวเราะเบาๆ ชวนให้แขกของบ้านกินข้าวต่อ

          กรกฎรู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกอยู่บ้างเหมือนกัน..แต่ก็เป็นกันเองดี

          หลังกินข้าว เขาอาสาช่วยล้างจาน แต่แม่บ้านแกบอกว่าไม่เป็นไร

          “ครับ..ขอบคุณครับ” เขายกจานชามใช้แล้วมาวางที่ซิงค์ พอหันกลับ ทั้งตัวก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่มายืนไม่ให้สุ้มให้เสียงอยู่ข้างหลัง

          “กินสตรอว์เบอร์รี่ไหม” อคิราห์ถาม ยื่นสตรอว์เบอร์รี่เกาหลีมาให้

          “โห..ลูกใหญ่ว่ะ” กรกฎตาโต “กินได้หรือวะ ถ้ากินได้ก็กิน”

          “มาสิ” เขาเดินขึ้นชั้นสาม เหมือนเอาของกินมาล่อไอ้ตัวเล็ก

          อคิราห์เปิดแอร์ทิ้งเอาไว้ ในห้องเลยเย็นไปหมด กรกฎห่อไหล่เล็กน้อย ตอนเป็นไข้มันจะหนาวง่ายกว่าปกติ เจ้าของห้องเห็นก็เดินไปปิดแอร์ให้

          “มึงจะอาบน้ำก่อนไหม” เขาถาม วางจานผลไม้ไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง

          “มึงอาบก่อนก็ได้ ไม่อยากแย่งห้องน้ำ”

          “มึงนั่นแหละไปก่อน” อคิราห์เลือกชุดนอนตัวใหม่ให้มัน “ถ้าจะสระผมก็ต้องเป่าให้แห้งด้วย เดี๋ยวเสือกไข้กลับจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่”

          กรกฎมองนิ่งๆอยู่ครู่ “วันนี้มึงใจดีกับกูเป็นพิเศษนะเนี่ย ป่วยบ่อยๆก็น่าจะดี” มึงจะได้ไม่แกล้งกู เขาคิดในใจก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ

          คนฟังยืนค้างไปอึดใจหนึ่ง “ไอ้เชี่ยกลอย..” เขาสบถ หลุดยิ้มออกมา

          ..อยากให้กูดีด้วย ไม่ต้องลงทุนไม่สบายหรอก..

          ..แค่เป็น คนของกูเรื่องมันก็จบแล้ว..

 



คืนนั้น..กรกฎไข้ขึ้นตามที่คาดเอาไว้ ถึงแม้ว่าตอนหัวค่ำจะดีขึ้น แต่ประมาณเที่ยงคืนก็ดูเหมือนจะตัวร้อนขึ้นมาอีก เขานอนบ่นพึมพำจนคนด้านข้างตื่น

          “กลอย..ไอ้กลอย” เสียงทุ้มต่ำเรียกข้างหู

          คนหลับนอนไม่รู้เนื้อรู้ตัว ถึงจะถูกเขย่าปลุกแต่ก็ได้สติพอแค่ลืมตาขึ้นมามอง บ่นสองสามประโยคแล้วหลับต่อ รู้สึกปวดกระบอกตา ลมหายใจก็ร้อนผ่าว ฝันเป็นตุเป็นตะว่ากำลังเรียงกองฟืนในห้องขนาดมหึมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

          “กลอย..ตื่นมากินยาก่อน เร็วเข้า”

          กรกฎเพิกเฉยกับเสียงกระซิบ เขายกมือบอกปัด “อย่า..งานไม่เสร็จ”

          ใครอีกคนถอนหายใจ “งานเหี้ยอะไรของมึง ควายเอ๊ย..”

          “ต้องยก..ไม้ไปตรงนี้”

          ..ไอ้กลอยเพ้อเข้าแล้ว..เพ้อจริงๆ..

          ร่างสูงหันซ้ายหันขวา หยิบเม็ดยาที่หมอให้มาอ่าน เห็นว่ากินได้เมื่อมีอาการไข้ เลยค่อยๆช้อนตัวไอ้กลอยขึ้นมานั่ง มันสะลึมสะลือ ลืมตามอง

          “จิน?” ขนาดป่วยยังไม่วายทำตัวน่าโมโห

          “จินพ่อมึงสิ” เขาหงุดหงิด “ถ้าไม่ใช่ว่าป่วยนะ จะตบให้หัวคว่ำ”

          “จิน? เอาข้าวต้มมาหรือ” กรกฎยิ้มแหะ “กินๆ น้ำเต้าหู้ด้วยเนาะ”

          “ไอ้โง่” ถูกลูกบาสอัดใส่อกยังไม่จุกขนาดนี้ “แดกยาซะมึงอ่ะ”

          “ไม่เอา ไม่ชอบ” เขาเบือนหน้าหนี

          “ไอ้สัตว์กลอย อย่าให้กูด่า”

          “ไม่กิน”

          อีกคนไม่รู้จะทำอย่างไร ต้องเขย่าตัวมัน กรกฎลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาเลยบีบคางให้มันเปิดปาก ไอ้กลอยลุกมานั่งด้วยตัวโอนเอน งับยาอย่างเผลอตัว

          “กินน้ำด้วย เร็วๆ เดี๋ยวติดคอ” เขาสั่ง

          กรกฎก้มลงดื่มน้ำ แต่แทนที่จะกลืน กลับบ้วนเม็ดยาออกมาใส่แก้ว

          “เวรเอ๊ย..นี่ขนาดยังไม่เป็นเมียนะ”

          ร่างสูงด่าแล้วด่าอีก สุดท้ายก็ตัดสินใจแกะยาออกมาอีกเม็ด เขาจับตัวมันให้เอนลงพิงเบาะหนังตรงหัวเตียง ไอ้กลอยยังกึ่งกลับกึ่งตื่นอยู่บ้าง

          “กลอย..” เด็กหนุ่มเรียกเสียงอ่อน

          “หือ?” กรกฎเงยหน้ามอง

          “กู..จินเองนะ” ไอ้เหี้ยเอ๊ย..พูดเอง พังเอง

          ..หัวใจกูนี่แหละ..ไม่ใช่อะไร..

          “กินยาซะ เดี๋ยวจะป้อน”

          “ได้ๆ” กรกฎผงกหัวหงึกหงัก ก้มลงกินยาที่อีกฝ่ายจ่อตรงปาก แต่พอทำท่าจะบ้วนรอบสอง ไออุ่นร้อนจากบางอย่างก็ประกบลง “อื้อ..”

          สัมผัสร้อนผ่าวที่ร้อนเสียยิ่งกว่าเนื้อตัวเวลาเป็นไข้ทาบทับเข้าหา ส่วนเปียกชื้นที่ค่อยๆสอดมาในโพรงปาก ดุนดันเม็ดยาเข้าไปที่โคนลิ้น

          “อึก..” เขานิ่วหน้า ทำเหมือนจะล้วงคอ แต่ข้อมือกลับถูกดึงเอาไว้

          น้ำอุ่นๆถูกป้อนเข้ามา ปฏิกิริยาตอบรับคือการรีบกลืนมันลงไป แต่สิ่งที่รุกไล่กลับไม่ถอยออกง่ายๆ ยังวนเวียน เลาะเล็ม โลมเลียตลอดไรฟันขาว

          กรกฎร้องคราง ปลายนิ้วดึงผ้าปูที่นอนแน่น หวามไหวอยู่ในใจ

          ใบหน้าคมโน้มต่ำ เอียงจูบให้ถนัด ริมฝีปากอุ่นวาบเติมเต็มเข้ามา เขาดูดกลืน กัดแผ่วเบาเพื่อลดความกดดันเบื้องลึก แขนข้างหนึ่งโอบรัดแผ่นหลังที่เปียกชื้นด้วยหยดเหงื่อ มือข้างที่เหลือจับต้นคอเอาไว้ตอนที่แทรกจูบลึกซึ้ง

          เสียงหอบหายใจดังขึ้นเมื่อจูบนั้นถูกถอนออก กรกฎมองตาม

          “จิน..” เขาคราง เห็นภาพตรงหน้าเป็นเงาตะคุ่ม ใช่แล้วล่ะ..รูปร่างแบบนี้ ส่วนสูงแบบนี้ ผิวสีแทน..ในความมืดแบบนี้ แต่ว่ากลิ่นกาย..ทำไมต่างกัน

          ..กลิ่นน้ำหอม..เหมือนตอนที่ได้ข้าวต้มกับน้ำเต้าหู้เลยนะ..

          “จูบกูทำไม” เขาถามเสียงพร่า ปวดหัวจนต้องหลับตาอีกครั้ง

          “ถามโง่ๆ” ฝ่ายนั้นตอบ

          “ชอบกูหรือ”

          “เปล่า” เจ้าตัวพึมพำ ผลักคนไม่สบายลงนอน “กูแค่..ร....มึง”

          กรกฎนอนยิ้ม ฝันว่าแบกฟืนไปวางสุมไว้ตรงมุมห้องต่อ แต่คราวนี้เขาไม่ได้ยกคนเดียว มีคนใจดีอย่าง จินมาช่วยยกด้วยจนเสร็จ

          เนื้อตัวเขามอมแมม แต่ จินหัวเราะเอ็นดู ลูบหัวเบาๆ บอกว่ามาสิ..จะเช็ดตัวให้ จากนั้นก็ค่อยๆถอดเสื้อเขาออก ไม่สนใจที่เขาท้วงว่าทำเองได้  

          การกระทำนั่นอ่อนโยนมาก นุ่มนวลเหมือนอยู่ในความฝัน เขารู้ว่าไอร้อนในตัวค่อยๆลดลง พอเปรยออกมาว่า ชอบที่จินช่วยเช็ดตัว หมอนั่นก็เฝ้าพากเพียร เช็ดตัวให้เขาอยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืน

          “พอแล้ว..ถ้าไม่ใส่เสื้อจะไม่สบายอีก” เสียงทุ้มต่ำกระซิบ

          “อื้อๆ” กรกฎนอนละเมอ ขดตัวลงนอนเหมือนเม่น

          ในความฝันเลือนราง อ้อมกอดอบอุ่นของใครสักคนโอบรัดลงมา ลากตัวเขาไปนอนซบอก ใช้แขนแทนหมอน ถึงจะบอกว่าหัวเขาหนัก ระวังแขนชา เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจ กำชับว่าให้นอนพัก..เขาคนนั้นจะอยู่ข้างๆจนถึงเช้า

          “ขอบคุณนะจิน..ขอบคุณมาก” กรกฎพึมพำ นอนหลับฝันดี

          คนด้านหลังนิ่งเงียบ ถอนหายใจแผ่วตอนที่กดปลายจมูกลงบนแก้ม

          “รู้แล้วครับ..”

 


......................................................................


 

“ตื่นๆๆ ไอ้ห่ากลอย มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน!” เสียงด่าดังแว่วเข้าหู ตามด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่เบานัก ผลักเข้ามาที่หัวจนคนนอนสะดุ้งเฮือก

          กรกฎปรือตาขึ้น ไข้ลดลงจนเป็นปกติ เขางัวเงีย มองเจ้าของห้องที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย มันยืนค้ำหัวอยู่ข้างเตียง “กี่โมงแล้วเอ๊ะ..”

          “แปดโมงแล้วมึง จะไปเรียนหรือเปล่า” อคิราห์ลากผ้าห่มออก

          “ฉิบหาย!” เขารีบลุก เซไปก้าว แต่ไอ้เอ๊ะเพียงแต่ยืนมองเฉย “โหย..ไอ้คนไม่มีน้ำใจ นี่ถ้ากูล้มฟาดลงไป มึงต้องมานั่งเช็ดเลือดจากหัวเตียงเองนะ”

          อคิราห์หัวเราะหึ โยนชุดใส่หน้า เขาให้แม่บ้านเอาไปซักแล้วก็รีดให้ตั้งแต่เมื่อเย็นวานแล้ว “มึงไม่เป็นอะไรหรอก อย่ามาทำสำออย”

          “เออ..ไอ้ห่าเอ๊ย ไอ้แล้งน้ำใจ” กรกฎบ่นอุบ ยังปวดหัวเล็กน้อย

          “รีบๆไปอาบน้ำ เดี๋ยวมึงจะทำกูเข้าสายไปด้วย”

          “รู้แล้วคร้าบ..พ่อ” เขาโอดครวญ เดินลากขาไปทำตามคำสั่ง

          เมื่อคืนไม่รู้ว่าไข้ขึ้นขนาดไหน จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่านอนหนาวตลอด เหมือนตัวจะร้อนๆเย็นๆ คิดว่าน่าจะถูกปลุกมากินยาด้วย อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณไอ้เอ๊ะ ไม่แน่ใจว่ามันช่วยเช็ดตัวให้หรือเปล่า ที่แน่ๆคือไข้ลดจริง

          “เมื่อคืนมึงเช็ดตัวให้กูหรือเอ๊ะ” เขาถามตอนที่ออกมาแต่งตัว

          “ห๋า? น้ำหน้าอย่างกูเนี่ยนะ” อคิราห์เหยียดปาก “อย่างมากก็แค่เอาเจลมาวางบนหัวกบาลมึงเท่านั้นแหละ นี่เพื่อน..ไม่ใช่ผัว จะได้ดูแลขนาดนั้น”

          “คร้าบๆ” กรกฎถอนใจ มันด่าแบบปากหมาเหมือนเดิม “แต่ก็ขอบคุณนะเว้ย ถ้าไม่ได้มึงคงแย่แน่ๆ กูว่ากูไม่รู้สึกตัวเลย ฝันเป็นตุเป็นตะอีก”

          คิดแล้วก็รู้สึกร้อนไปทั้งหน้าแบบบอกไม่ถูก..ฝันว่าถูกจินจูบอีกแล้ว

          “ฝันดีสินะ” อคิราห์หัวเราะหึในลำคอ

          กรกฎเลิกคิ้ว เหมือนเสียงของมันจะฟังดูประชดประชันชอบกล

          “คืนนี้มึงก็กลับไปนอนที่ห้องได้แล้วนะ แม่งละเมอจนกูหลับไม่ลงเลย”

          “จริงดิ!” เขายกมือประกบ ทำท่าขอโทษ “โทษๆ ไม่ได้ตั้งใจ”

          “เออ..ไอ้สัตว์ กูว่าปล่อยให้มึงกรนเป็นโรงสียังดีกว่านอนละเมอ”

          กรกฎหัวเราะ เดินตามหลังเพื่อนลงมาด้านล่าง “กูละเมอว่าอะไรวะ”

อคิราห์แค่นยิ้ม “อย่าไปรู้เลย”

ชอบจินคือคำที่มึงพร่ำพูดอยู่ทั้งคืน

“อ่า..ยังไงก็ขอโทษด้วย เดี๋ยวกูก็กลับห้องแล้ว ไม่รบกวนมึงแล้ว”

กรกฎเกาหัวแกรกๆ แวะไปไหว้ป๊ากับม้าที่ห้องรับแขก ไหว้เจ๊อิงที่ยืนขายของอยู่แล้วเดินไปขึ้นมอเตอร์ไซค์ของไอ้เอ๊ะที่จอดไว้ข้างบ้าน

อคิราห์สวมหมวกกันน็อค คราวนี้เขามีหมวกอีกใบให้ไอ้กลอยด้วย

“โห..เตรียมพร้อมมากมึง”

“ของพี่ชายกูเอง ใส่ๆไป รถล้มขึ้นมาจะได้ไม่ตายห่ากันหมด”  

“มึงนี่ปากร้าย” กรกฎบ่น สวมหมวกได้พอดิบพอดีเหมือนเลือกไซส์มา      ก่อนมาถึงมหาวิทยาลัย ดูเหมือนว่าอคิราห์จะจามอยู่หลายครั้ง

“มึงติดไข้กูหรือเปล่า” พอลงจากรถ เขาก็ถามขึ้น

“ที่ถามนี่ห่วง หรือว่ารู้สึกผิด”

“มันต่างกันยังไงวะ” กรกฎงุนงง เดินเข้าห้องมากับไอ้เอ๊ะที่ชอบทำหน้าบอกบุญไม่รับ “คือกูไปรบกวนมึงแล้วดันปล่อยหวัดใส่ มันก็ไม่ดีใช่ไหมล่ะ”

“อ้อ..รู้สึกผิด” อคิราห์สรุปให้ “ไม่ต้องคิดมากหรอก กูสบายดี”

แต่คนสบายดีที่ทำปากเก่งก็เป็นไข้จนได้ เพื่อนๆบอกให้มันไปหาหมอ มันก็ไม่ยอม ตอนคนอื่นไม่สบายมันดันมากำกับ พอถึงคราวตัวเองเสือกรั้น

“ช่างกูเหอะ..หวัดนี้กูเลือกเอง” อคิราห์ยักไหล่ไม่แคร์

ทุกคนส่ายหัว ไอ้เอ๊ะมันแข็งแรง เป็นไม่นานเดี๋ยวก็หาย แต่ไอ้กลอยนี่แหละที่น่าเป็นห่วงมากกว่า มันไม่สบายแล้วอาการไม่ดีเรื่อย

“ย้ายไปหอที่กว้างกว่านี้แล้วหารูมเมทไหม กูจะไปอยู่ด้วย” จิณณ์บอก

กรกฎเงยหน้ามอง ใบหูแดงก่ำ จากนั้นก็ตอบตกลง “ดีเหมือนกัน”

อคิราห์คิ้วกระตุก ก่อนที่ใครจะพูดอะไร เขาก็เสนอขึ้นมา

“กูรู้จักเจ้าของบ้านเช่า อยู่ไม่ไกลจากม. พวกมึงสนใจไหม”

เมื่อทุกคนเห็นดีเห็นงาม ทุกอย่างก็ลงตัว







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.326K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,093 ความคิดเห็น

  1. #2081 baekbow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 21:14
    จะโทษกลอยอย่างเดียวก็ไม่ได้นะแบบนี้ กลอยก็มโนไปเรื่อยแหละ เพราะเข้าใจผิดอยู่ ส่วนเอ๊ะถึงจะทำเหมือนชอบเขา หวงเขา แต่ก็ไม่เคยพูดดีๆกับเขาเลย ทั้งแกล้งทั้งกวนประสาท เป็นเราก็ไม่ชอบนะคนแบบนี้ เอ๊ะทำตัวเหมือนคนแอบรักที่ยินดีจะแอบรักต่อไปเรื่อยๆอ่ะ แบบไม่ได้คิดว่าอยากจะคบ
    #2,081
    0
  2. #2058 aliskyu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 00:29
    ละเมอเป็นเรื่องเป็นราว
    #2,058
    0
  3. #2037 PCB614 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:35
    โธ่ เอ๊ะ เจ็บที่ใจจี๊ด ๆ แต่ก็ยังบอกว่าสบายดี แกนะแก
    #2,037
    0
  4. #2033 Call.me.NK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 08:26
    เบื่อเอ๊ะ! ในชีวิตจริงเจอ ผช แบบนี้ปล่อยผ่านเลยน้า ลีล่าสุด ชอบก็ทำให้เค้ารู้สิ ปากร้ายอยู่นั่น! มันไม่มีใครชอบคนที่เอาแต่พูดจาแย่ๆใส่กันป่าวเทอออ เป็นชั้น ชั้นก็ชอบจินอ่ะ
    #2,033
    1
    • #2033-1 ~*!Ev@Chan!*~(จากตอนที่ 5)
      15 มีนาคม 2564 / 15:05
      จริงค่ะ ถูกผลักหัวบ่อยๆ ไม่ตายก็พิการ แต่อย่างว่า นิยายถูกเขียนในช่วงที่คนมองว่าการแกล้งกันแรงๆเป็นเรื่องปกติ
      #2033-1
  5. #2019 blueeyes111 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 15:03
    เป็นเพื่อนกันนี่เนอะ บอกยากเเหละ เอ๊ะถึงปากเเข็งไง
    #2,019
    0
  6. #1998 thanporntxd (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 16:53
    เอ๊ะ! ทำไมไม่พูดชื่อตัวเองวะ วุ๊! อิน้องก้เนอะ
    #1,998
    0
  7. #1994 MY SWEET HAERT (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 21:43
    เอ๊ะอย่าทำเป็นโง่ดิ๊ ตูจะไม่ไหวแล้วนะ
    #1,994
    0
  8. #1992 KO_linlin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 09:28
    เจ็บแทนนน
    #1,992
    0
  9. #1973 Hare-Akira (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:58
    ดูแลดีมากกกกก ทำไมปากแข็ง
    #1,973
    0
  10. #1957 Nuthathai Por (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 16:10

    เอ๊ะเมื่อไหร่จะเลิกปากร้าย ไม่เจ็บรึไงเป็นตัวแทนใครเค้าเนี่ย

    #1,957
    0
  11. #1936 MyJS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:13
    ต้องเจ็บปวดไปนานแค่ไหน ปากแข็งเกินไปแล้ว
    #1,936
    0
  12. #1930 salammy2546 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 22:41
    เจ็บอีกแล้วว
    #1,930
    0
  13. #1922 psirikwan43 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:40
    เอ๊ะพูดไรสักอย่างเถอะ
    #1,922
    0
  14. #1903 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:02
    เอ๊ะเอ้ย เจ็บแทนไปหมดแล้ว
    #1,903
    0
  15. #1888 withfluffyp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:39
    ปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆจะดีเหรอเอ๊ะ ;-; กลอยเริ่มเอนไปหาจินแล้วอ่ะ ฮือ
    #1,888
    0
  16. #1885 ปาร์ค สติ๋น (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 11:05
    คนแอบชอบมันเจ่บหัวใจ ฮื้อ
    #1,885
    0
  17. #1869 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 11:53
    ขัดใจเอ๊ะว่ะ ขัดใจกลอยด้วย ฮือ เจ็บว่ะ เอ๊ะมาชอบฉันมา ปล่อยอิน้องกลอยไปปปป
    #1,869
    0
  18. #1849 heykiki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:25
    เอ๊ะไม่บอกก็ไม่ว่า แต่ปฏิเสธว่าไม่ใช่ตัวเองเวลากลอยถามเนี่ย อนาคตมีเจ็บหนักแน่
    #1,849
    0
  19. #1835 Mookateam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 11:05
    เอ๊ม่างงงงซึนตัวพ่อออ
    #1,835
    0
  20. #1834 yu-na (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 13:00
    แต่เอาจริงๆ เอ๊ะปากแข็งเอง ชอบเค้าเอง ไม่กล้าบอกเอง ก็ต้องยอมเจ็บเองแบบนี้แหล่ะ
    #1,834
    0
  21. #1823 Jekkju (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 15:44
    สงสารเลยอะ

    เจ็บจุกๆ
    #1,823
    0
  22. #1794 yada_nara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 04:26
    ตอนเอ๊ะบอกใจพัง เรานี่พังตามเลยอ่ะ ฮืออออ
    #1,794
    0
  23. #1783 xxiuminx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 20:12
    เจ้าเอ๊ะ เจ็บเองเลยยยย
    #1,783
    0
  24. #1768 Arisplai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 14:04
    ก็ปากแข็งอยู่อย่างนี้แหละ เป็นไง นักเลงพอไหม รักเองเจ็บเอง เข้าใจความรู้สึกจุกยิ่งกว่าโดนลูกบาสอัดเลย555555 แต่ก็นะ ใจดีขนาดนี้ ถ้าไม่-กับปากแข็งคนที่กลอยชอบก็เป็นนายไปแล้วเอ๊ะ
    #1,768
    0
  25. #1749 A-sujiGoZziii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 08:23

    เอ๊ะเอ้ยยย เอ๊ะ น่าสงสารรรรร ทำไมพ่อพระขนาดนี้ ยอมเป็นตัวแทนจิน แงงง

    #1,749
    0