It Had To Be You [Yaoi]

ตอนที่ 15 : Chapter 13 : 'ใคร' ที่หลงใหลแต่คุณ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,782 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61







 


Chapter 13

 

 


ช่วงบ่าย ทุกคนกลับมาถึงบ้าน เนรัญกับจินวางแผนจะไปต่อกับพวกเพื่อนๆ มันว่ามีร้านเปิดใหม่แถวเกษตร-นวมินทร์ เลยตั้งใจจะไปดื่มกันสักหน่อย

          “พวกมึงว่าไง” จิณณ์วางเป้บนโซฟา ถามไอ้เอ๊ะกับไอ้กลอย

          กรกฎเงยหน้ามองคนตัวโตด้านข้างด้วยแก้มที่แดงๆ

          “อะไรกันไอ้กลอย..เดี๋ยวนี้ต้องขออนุญาตไอ้เอ๊ะหรือวะ” เนรัญแหย่

          “เปล่า~” เขาส่ายหัวหวือ หน้าร้อนกว่าเก่า

          “กูไม่ไปว่ะ ขี้เกียจ” อคิราห์ตอบ “ไอ้กลอยก็คงไม่ไหวมั้ง ตอนนั่งรถมามันเมารถ ตัวรุมๆหน้าก็แดงๆ” เขาบอกเสร็จสรรพโดยไม่ต้องถามความเห็น

          กรกฎกะพริบตาอยู่สองสามที เขาเนี่ยน่ะเรอะ? เมารถ?

          ..เห็นชืดๆแบบนี้ กูนี่แชมป์โรลเลอร์โคสเตอร์นะเว้ย..

          เพื่อนๆลงมาอ้วกแตกหมด ไอ้กลอยนี่แหละ..อยู่ยงคงกระพัน

          “อ้าว..หรือพวกกูไม่ไปดีวะ อยู่เป็นเพื่อนไหม” จิณณ์ถามอย่างเป็นห่วง

          อคิราห์ก้าวเข้ามาขวางคนที่เดินเข้าหาทันที แต่ยังสงวนท่าทาง ไม่ค่อยกระด้างและไม่ชวนให้ผิดสังเกตจนเกินไป “เฮ้ย..ไม่เป็นไรเว้ย” เขาแตะบ่าไอ้จิน “พวกมึงนัดเอาไว้แล้วก็ไปเถอะ..มีกูอยู่คนเดียว หายห่วง”

          กรกฎได้แต่หัวเราะแหะ..อยู่กับมึงนี่แหละ โคตรน่าห่วง

“เอางั้นหรือวะ” เนรัญเองก็ลังเล แต่นัดแฟนไว้แล้วว่าจะไปรับและจะพาเธอไปกินข้าวด้วย “ยังไงถ้าไม่ไหวก็ไปหาหมอนะมึง ไอ้เอ๊ะมันมีรถ”

คนป่วยจำเป็นเลยพยักพเยิดตามแบบสมยอม “ไปกันเหอะ กูโอเค”

คล้อยหลังเพื่อนๆ พวกเขาสองคนถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพัง เกิดความเงียบขึ้นชั่วอึดใจ แต่ว่าบรรยากาศไม่ได้อึดอัด กลับเป็นความอุ่นอวลที่ลอยฟุ้ง

กรกฎเหล่มองคนที่ลอบจ้องเขาอยู่นานแล้ว “เอ่อ..”

“ว่า?” อีกคนเลิกคิ้ว

“หิวไหม..” เขายกเท้าขึ้นเกาหน้าขาแกรกๆแบบเก้กัง “กินอะไรกันดี”

“กูว่าจะเตือนอะไรสักอย่าง” อคิราห์พูดแทรกขึ้นมา “หลังจากนี้ มึงไม่ควรมองหน้ากูด้วยลูกตาใสๆ แล้วถามว่า..หิวไหม หรือ กินอะไรดี”

คนฟังทำคิ้วผูกโบว์ “อ้าว..ทำไมอ่ะ”

“เพราะกูจะตอบว่า..หิว..หิวจนตาลาย หิวมาก..จนกูกินได้ทั้งวันทั้งคืน”

“มึง..” กรกฎหลบสายตาวูบ “อะไรที่ทำให้หิวได้ขนาดนั้น”

“หิวมึงไง” เด็กหนุ่มก้มลงกระซิบ “กู กินมึงได้ทุกคืนเลย..กลอยใจ”

“ไอ้เอ๊ะ~” คนตัวเล็กกว่าร้อนวาบไปทั้งตัว หวามไหวกับสายตาที่จ้องมอง มันไม่ได้พูดขู่ เพราะดวงตาและอารมณ์ที่ถ่ายทอดออกมา..เป็นเรื่องจริง

กรกฎแดงก่ำตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาหันหนี วิ่งตึงๆขึ้นบันไดโดยไม่หันมามอง หากชั่วขณะที่กำลังจะเปิดประตูห้อง ช่วงเอวก็ถูกคว้าแล้วลากเข้าประชิด

“เอ๊ะ!” หลุดเสียงร้องตอนที่ถูกฝ่ามือใหญ่กอบกุมต้นคอ แรงไม่น้อยนักดึงตัวเขาเข้าหา ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงฉกจูบอย่างไม่คิดจะห้ามใจตน

อคิราห์จูบหนักหน่วง เบียดแทรกกลีบปากกลืนกินอีกฝ่าย ไอ้กลอยร้องครางในลำคอ เขาย่ามใจ จูบรุกไล่ สาวเท้าเข้าหาคนที่ก้าวถอยกระทั่งจนมุมที่กำแพง เขายกแขนขึ้นกั้นทางหนีไว้ อีกมือบีบปลายคางให้เปิดรับ ฉวยโอกาสสอดปลายลิ้นเข้ากวัดกวาด ตวัดไล้ความอุ่นนุ่มแล้วดูดคลึงอย่างหิวโหย

“อ..ย่า..” กรกฎประท้วง มันรัดตัวเขาเหมือนงูพันเหยื่อ ส่วนสูงที่ห่างชั้นกันทำให้ทั้งร่างถูกยกลอย ปลายเท้าแทบไม่ติดพื้น อ้อมแขนแข็งแรงกระหวัดรอบ ผิวเนื้อแนบสนิท เบียดเสียดจนแผ่นอกสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของพวกเขา

..มันเต้นรัวแรงยิ่งกว่าครั้งไหน..

อคิราห์ถอยห่างให้มันหายใจอยู่ชั่วครู่ เขากดจมูกเข้ากับแก้มกลม สูดกลิ่นหอมตามธรรมชาติของมันเข้าเต็มปอดแล้วจงใจลากจมูกลงคลอเคลียแถวต้นคอ อ้าปากขบกัดพอให้รู้สึกหวามซ่านในอก เด็กน้อยกลอยใจถึงกับร้องแผ่ว

ร่างสูงวกกลับมาจูบอีกครั้ง พร้อมกันนั้น เขาก็เอื้อมจับลูกบิดประตู

ปลายทางถูกเปลี่ยนเป็นห้องนอนของเขา..โดยที่ใครบางคนไม่รู้ตัวเลย

กรกฎถูกจูบจนตาลอย รู้สึกแค่ว่าถูกนวดคลึงที่ต้นคออย่างเอาอกเอาใจ อุ้งมืออุ่นร้อนค่อยๆลูบช่วงบ่า หัวไหล่ เลยมายังแผ่นหลังคล้ายจะปลอบโยน

“อื้อ..” เขาหลับตานิ่ง เสียวปลาบในท้องน้อยเมื่อมันกดจมูกลงซุกไซ้ที่ราวคอ เขาเผลอขยุ้มอกเสื้อที่มันสวม เกร็งตัวขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังถูกวางลงกับพื้นเตียง ทุกอย่างนุ่มนวล แต่ก็หนักแน่นจนรู้สึกได้

“แม่งเอ๊ย” เสียงพร่าต่ำสบถ ร่างหนักๆยันตัวขึ้นมองคนข้างใต้ สองแขนคร่อมทับไว้ ยั้งตัวเองสุดความสามารถ “ตอนแรกกูแค่อยากฟัดนิดๆหน่อยๆ”

“หือ..” เจ้าตัวปรือตามอง “อะไร..”

อคิราห์กัดปากตัวเอง ดูเซ็กซี่อย่างคาดไม่ถึง

“กูให้เวลามึงห้าวิ..ตอบกูมาว่าจะยอมเป็นเมียกูวันนี้หรือจะเป็นวันอื่น”

กรกฎลืมตาโพลง ผงกหัวก้มลงมองตัวเสื้อที่หลุดลุ่ย กางเกงถูกปลดลงครึ่งหนึ่ง และเหนือร่าง..มีใครอีกคนกำลังหอบหายใจหนัก มองเขาด้วยอารมณ์ปรารถนาที่รุนแรง ดวงตาคมกล้าทอประกายวูบไหวคล้ายจะหมดความอดทน

“ไอ้เอ๊ะ~” เขาลุกพรวดพราด ถอยหลังกรูดไปชนขอบเตียง “มึง~”

โอ้โห..ไอ้โซ้ยตี๋ส้นตีน..สกิลมึงนี่ระดับเทพ

หว่อจื่อโหยวหนี่..กูคนนี้มีแต่มึง ประโยคนี้เนี่ย เรื่องจริงหรือโกหกวะ!

“ตอบกูเร็วๆกลอย” อคิราห์ควบคุมลมหายใจ

“ต..ตอบอะไร”

“จะยอมเป็นเมียกูวันนี้หรือจะเป็นวันอื่น”

“เดี๋ยวๆๆ” เขาร้อง “กูยังไม่ได้คบกับมึงเลยนะ~” โหย..ไอ้ห่า~ กูแค่ให้มึงลองจีบ วันแรกมึงก็ล่อกูกระดุมหลุดแล้ว ไอ้เอ๊ะ~ ไอ้เลว~

คิ้วเข้มขมวดมุ่น “เออ! แล้วพรุ่งนี้จะได้คบไหม”

“เร็วไปไหมมึง~” กรกฎกระโดดลงมาอยู่ข้างเตียง หน้าแดงก่ำที่ตัวเองหลวมตัวหลวมใจไปกับลีลาของมัน “ห..ให้เวลากูบ้างสิวะ”

อคิราห์หรี่ตามองนิ่งอยู่อึดใจ สีหน้าที่ติดจะทรมานเมื่อครู่ก็คลายลง

“อยากได้เวลาขนาดไหน”

กรกฎชะงักกึก เขาไม่ได้คิดคำตอบไว้ “ก..ก็...”

“มะรืนนี้พอไหม”

“ไอ้เอ๊ะ~” คุยกับแม่งนี่เหนื่อยจริงๆว่ะพับผ่า!

“หึๆ” อีกคนหัวเราะ เอ็นดูกับท่าทางเหมือนวัวตื่น เขาทิ้งตัวลงนั่ง ชันขาข้างหนึ่งกับฟูก อีกข้างวางเหยียดยาวด้วยท่าทีผ่อนคลายขึ้น

กรกฎเพิ่งเห็นว่าไอ้เอ๊ะมันปลดกระดุมยีนส์และรูดซิปลงมาแล้ว เขาเห็นชั้นในสีดำของมันได้วับแวม..นี่สาบานว่ามึงตั้งใจแค่จับๆฟัดๆจริงดิ....

“ก็ได้..” อคิราห์พรูลมหายใจ ยีหัวตัวเองจนยุ่งเหยิง “กูให้เวลา”

คนฟังหน้าร้อนผ่าวเมื่อเผลอเลื่อนสายตาไปมองแผงอกใต้เชิ้ต

“แต่มึงรู้ใช่ไหม..ว่าถ้าคนเราอดทนรออะไรนานๆแล้ว..” เขามองด้วยดวงตาคมปลาบ “เวลาได้ปลดปล่อยขึ้นมา..มันมักจะต้องคูณสอง..คูณสาม”

กรกฎเหงื่อตก หยดเหงื่อผุดซึมบนจมูกแดงก่ำ ครางแผ่วตอบรับ

“ทราบแล้วครับ..คุณเอ๊ะ”

 


...........................................................................



“มึงรู้ใช่ไหม..ว่าถ้าคนเราอดทนรออะไรนานๆ..”

“เวลาได้ปลดปล่อยขึ้นมา..มันมักจะต้องคูณสอง..คูณสาม”

          หมดคาบเรียน แต่กรกฎยังนั่งเหม่อลอย มือหมุนปากกาเล่นไปเรื่อยกระทั่งเพื่อนคนอื่นลุกจากเก้าอี้ เตรียมตัวไปพักเที่ยง

          ตั้งแต่วันที่มันบอกจะให้เวลา มันก็ยอมทิ้งช่วงให้เขาได้คิด แต่ก็แค่วันสองวันเท่านั้นแหละ หลังจากนั้นมันก็กลับมาใหม่ มาปฏิบัติการ จีบอย่างที่บอกเอาไว้ ซึ่งเขาลงความเห็นว่า..หนักกว่าการจีบแบบเงียบๆสมัยก่อนอีกว่ะ

          ..ที่ว่าหนักกว่า ก็เพราะมันจีบแบบถึงเนื้อถึงตัวโคตรๆ..

          “ไอ้กลอย..ไม่กินข้าวหรือไง” จิณณ์ชะโงกหน้ามามอง

          “อ..อ๋อ..กินสิกิน” กรกฎพยักหน้า แต่สายตามองเลยไปด้านหลัง

          อคิราห์ยืนล้วงกระเป๋า จ้องมาด้วยรอยยิ้มหล่อร้ายแบบเจ้าเล่ห์

          “เที่ยงนี้กูไม่ไปกินด้วยนะ กูจะไปหาแฟน” เนรัญบอก “แต่จะซื้อน้ำปั่นครุฯมาฝาก แฟนกูบอกว่าโกโก้อร่อยมาก ใครจะเอาบ้าง”

          “กินๆ” ทุกคนยกมือ

          “มึงล่ะไอ้เอ๊ะ” เนรัญหันมาถาม

          “ไม่ล่ะ” อคิราห์ส่ายหัว “กินน้ำตาลมากๆ เบาหวานขึ้นหมด”

          “มึงก็เว่อร์” อินทัชหัวเราะ “นานๆที กลัวห่าอะไร ปกติมึงกินหวาน?

“อืม..” ร่างสูงยิ้มบาง หลุบตามองคนที่ก้มหน้าก้มตาเก็บของลงเป้ “พักนี้กูกินเยลลี่..กินแม่งทุกคืน กินทุกเช้า แล้วก็ว่าจะกินทุกเที่ยงด้วย”

คนอื่นๆมองหน้ากัน ยกเว้นแต่กรกฎที่สำลักน้ำลายตัวเองแค่กๆ

“ก..กูไปห้องน้ำก่อนนะ” ว่าแล้วก็เดินดุ่มๆออกไป

“ซื้อเยลลี่ให้กูด้วยนะกลอย” อคิราห์ตะโกนตาม “ไม่มีล่ะ..น่าดู”

จิณณ์ อินทัช และเนรัญยังมึนไม่หาย แต่พักนี้ไอ้เชี่ยเอ๊ะชอบทำตัวลับลมคมใน ถามก็ไม่ค่อยตอบ พวกเขาเลยคร้านจะเซ้าซี้

“กูไปจองที่ในโรงอาหารให้นะ” จิณณ์บอก

“เดี๋ยวกูตามไป ไม่นาน” อคิราห์โบกมือ แยกกับเพื่อนคนอื่น จุดหมายคือห้องน้ำในอาคารที่ใครบางคนเข้ามาล้างหน้าล้างตาอยู่สักพักแล้ว

กรกฎกำลังเอามือนวดแก้ม ไล่สีเลือดที่คั่งอยู่บนหน้าออก จะได้ไม่ผิดสังเกต แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าแล้วหันมอง หน้าเขาก็ยิ่งเป็นสีจัดกว่าเก่า

อคิราห์เหลือบดูด้านหลัง ไม่เห็นว่าใครตามมาก็งับประตูห้องน้ำเบาๆ

“เยลลี่” เขาพึมพำ ยิ้มมุมปากเมื่อไอ้กลอยหน้าแดงก่ำ “จะกิน”

“มึงมัน..” กรกฎหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตาคนที่เข้ามาใกล้

ช่วงแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวแล้วรั้งตัวให้เขย่งปลายเท้าขึ้น เขาทำเสียงฟึดขึ้นจมูก ขยุ้มเสื้อของมันตอนที่ฝ่ายนั้นก้มลงมา ปากร้อนผ่าวประกบลงเบาๆ

หัวใจเต้นแรงจนกลบเสียงจอแจของผู้คนด้านนอก

อคิราห์กดจูบ งับปากล่างมันแล้วไล้ปลายลิ้นเลียแผ่ว หวานๆอุ่นๆ นุ่มหยุ่น งับแล้วรู้สึกหนุบหนับจนอยากฟัดนานๆ “อร่อยฉิบหาย..เยลลี่เจ้านี้”

“เชี่ยเอ๊ะ” กรกฎไม่รู้จะมุดลงท่ออันไหนดี “มึงมันตะกละเหอะ”

“ตอนแอบกินก็ว่าอร่อยแล้ว ตอนเจ้าของยอมให้กินดีๆ อร่อยลืมตาย”

“ไอ้เอ๊ะ~ ถ้าไม่หยุดพูด ไม่ต้องกิน~”

เขาเลิกคิ้ว “เหมือนเป็นคำขู่นะ แต่ฟังคล้ายคำอนุญาตยังไงชอบกล”

..โว้ย~ อยู่กับมันแล้วใจเต้นแรงยิ่งกว่าวิ่งรอบสนามสิบกิโลอีก!..



“กูอยากกินสุกี้” เนรัญเป็นคนเสนอระหว่างนั่งรถกลับบ้านกันสี่คน “ทำกินกัน”

          “ทำไมมึงไม่พูดให้เร็วกว่านี้วะ” จิณณ์บอกพี่คนขับให้เลี้ยวรถไปห้างแล้วปล่อยพวกเขาลงที่ท็อปส์ “ไอ้รันไปเลือกผัก เดี๋ยวกูไปเอาเนื้อ ส่วนกลอย..มึงเป็นคนเดียวที่ทำอาหารแล้วกินได้อร่อยมากที่สุด เพราะงั้น..หน้าที่เตรียมเครื่องกูยกให้” เขาแบ่งกำลังพล “ไอ้เอ๊ะ..มึงหน่วยใช้แรง ตามแบกของ”

“เชี่ยอะไรวะ” อคิราห์หน้าเบ้ “หาว่ากูมีดีแค่กล้าม?

เพื่อนๆหัวเราะมัน กรกฎเองก็แอบขำปู๊ดจนโดนมองดุๆคาดโทษ

“เออๆ..ให้กูยกอะไร ว่ามา ฟักแฟงแตงไทย”

“ของสดอยู่ทางนี้ เดี๋ยวกูไปกับไอ้จินเองแล้วกัน” เนรัญบอก “มึงไปช่วยไอ้น้องน้อยกลอยเถอะ น่ากลัวจะเอื้อมไม่ถึงชั้นวางด้านบน”

“ปากกูมีว้อย เรียกน้าๆพนักงานหยิบให้ก็ได้!” โหย..ไม่เตี้ยบ้างแล้วไป

อคิราห์ยกยิ้ม ไล่ไอ้จินไอ้รันไปให้พ้นสายตาแล้วลากรถเข็นมาเดินตามอีกคน ทันเห็นอยู่หรอกว่ามันมองเขาด้วยแก้มกลมๆแดงๆอีกแล้ว

“จะเอาอะไรบ้าง..น้องเยลลี่”

กรกฎหันขวับคอเกือบลั่นกร๊อบเพราะคำแหย่ของมัน “มึง!

อคิราห์หัวเราะในลำคอ เท้าแขนสองข้างกับแฮนด์รถ “หยอกๆน่า” ต้องกระเซ้าพอเป็นพิธี ทะเลาะกับพ่อครัวประจำบ้านเดี๋ยวอดแดกข้าว

..แล้วจะพาลมาอดแดก พ่อครัวด้วย..

คนฟังทำเสียงฟึดใส่ “ห้ามจีบในที่สาธารณะ”

“อ้อ..แปลว่าถ้าอยู่สองต่อสองก็ใส่เกียร์เดินหน้าได้ไม่ยั้ง?

“มิริน ซอสคิคโคแมน!” กรกฎเดินลิ่ว ปล่อยไอ้เอ๊ะเข็นรถตามหลัง

โซนเครื่องปรุงรสอยู่แถบเดียวกัน เขาหยิบของที่ต้องใช้ใส่รถตามที่เปิดดูส่วนผสมในอินเทอร์เน็ต “มิริน..มิริน” เจ้าตัวเอียงคอมอง “อยู่ไหนหว่า”

“มิรินนี่คืออะไร” อคิราห์พลิกขวดน้ำส้มสายชูมาอ่านเล่น

“ประมาณเหล้าหวานน่ะ ใช้ใส่น้ำซุป”

“อืม..” เขายิ้ม “จะว่าไป..กูเห็นมึงกินแต่เบียร์ แล้วเหล้าเนี่ย กินได้ไหม”

กรกฎกำลังเพ่งสมาธิกับเครื่องปรุง “กินได้ดิ แต่ได้ไม่เยอะหรอก”

“แค่ไหนถึงจะเมา”

“ถ้าแรงๆหน่อย ไม่กี่ช็อตก็ล้ม กูเลยไม่ค่อยชอบไง”

อคิราห์หัวเราะหึๆ “พวกค็อกเทลล่ะ”

“เคยแต่ลองพวกเบาๆ ประมาณแก้วสองแก้วมั้ง เริ่มมึนก็หยุด”

“ขอบคุณ..สำหรับข้อมูล” ร่างสูงพึมพำ ยิ้มมุมปาก

กรกฎหันมามอง “ถามทำไมวะ”

“นั่นใช่มิรินของมึงหรือเปล่า” เขาเปลี่ยนเรื่องทันที

“เออ..ใช่ๆ” เขาเงยหน้าตามที่มันชี้บอก อยู่ชั้นบนเลย “ตาดีจังไอ้เอ๊ะ”

“มานี่มา” อคิราห์ขยับมาหาคนที่ทั้งเขย่ง ทั้งเอื้อมสุดแขน  

กรกฎหน้าร้อนเล็กน้อยเมื่อใครบางคนขยับมายืนซ้อนหลัง ส่วนสูงที่ห่างกันมากทำให้เขาโผล่พ้นแค่ระดับหัวไหล่ ร่างใหญ่โตเบียดบังแทบมิด สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนที่แผ่ออกมาจากแผ่นอกแข็งแกร่งใต้ชุดนักศึกษา

“เอ้า..” อคิราห์หยิบลงมาให้อย่างง่ายดาย “เอาไม่ถึงก็บอกกูสิ”

“ข..ขอบคุณ” เขาอุบอิบ ใบหูเปลี่ยนสี

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นจูบสักจ๊วบจะดีกว่า”

..ไอ้ตี๋เอ๊ะ! อารมณ์หวานๆที่หายไปเนี่ย มึงทำลายคนเดียวเลยนะ!..

“ฮ่ะๆๆ” อคิราห์นึกชอบใจเวลาเห็นสีหน้าทำอะไรไม่ถูกแต่ก็เหมือนจะด่าเขาอยู่ในใจของไอ้กลอย “กูแหย่เล่น วันนี้กินอิ่มแล้ว ไว้วันอื่นค่อยกินใหม่”

กรกฎเตะส้นเท้ามันไปหนหนึ่ง วางขวดมิรินลงรถเข็นแล้วดันหนี

“มานี่มา..กูเข็นเอง” เด็กหนุ่มเดินตาม ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“เออ..มึง สบู่หมด ขอไปเอาก่อนนะ” นึกขึ้นได้ก็ชี้ไปอีกแผนก

“มึงใช้กับกูก็ได้” อคิราห์เสนอ “ผัวเมียกัน..เขาไม่ถือหรอก”

กรกฎเลยเตะเท้ามันเข้าให้อีกรอบ หน้าร้อนจัดเหมือนนาบไฟ

“มึงอย่ามาหน้ามึนไอ้เอ๊ะ~ กูไปตกลงเป็นอะไรกับมึงตอนไหน”

“อ้อๆ..ยังไม่ตกลงงั้นหรือ” เขาพูดยิ้มๆ อารมณ์ดีจัด เข็นรถตามอีกคนด้วยท่าทางสบายๆ “เออ..มึงว่ากูควรซื้อถุงยางอนามัยไปตุนไว้กี่กล่องดี”

กรกฎมองด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “ซื้อไปทำพ่อง~”

“ห๊ะ?!” เขาทำท่าตกใจ “มึงจะให้กูเอาสด?

“ไอ้เชี่ยเอ๊ะ~” เขาทึ้งหัว “ไม่ต้องแดกนะมึง..เยลลงเยลลี่น่ะ”

“ฮ่าๆๆ ล้อเล่นครับคุณกลอย ไอ้เอ๊ะผิดไปแล้ว คุณกลอยตีมันเลย”

..ตอนเกิดป๊ากับม้ายัดอะไรให้มึงแดกวะ..โตมาถึงได้กะล่อนขนาดนี้..

พวกเพื่อนๆตามมาเจอที่แคชเชียร์ อคิราห์เป็นคนออกเงินไปก่อนแล้วค่อยไปไล่บี้เก็บลูกหนี้ทีละคน ส่วนใหญ่อะไรที่กินหรือใช้ร่วมกันก็จะช่วยกันแชร์

สุกี้ญี่ปุ่นทำเองตามสูตรในเว็บเริ่มตั้งวงตอนทุ่มเศษ ซุปน้ำดำใส่มิรินที่แลกมาด้วยการถูกเต๊าะกลางท็อปส์ก็รสชาติดีจนเพื่อนๆชมเปาะ

“กุ้งตัวสุดท้าย..ใครไม่เอา กูเอา” กรกฎฉกกุ้งสดมาจากจาน

อคิราห์ที่กำลังจะยื่นตะเกียบไปคีบเลยชะงักค้าง “คนละครึ่งดิวะ”

“โหย..ไอ้งก” ทีมึงกินปากกูจนเปื่อย กูยังไม่เคยขอปันคนละครึ่งเล้ย~

จิณณ์กับเนรัญหัวเราะ พวกเขาชอบกินไก่กับปลาหมึกเลยไม่แย่งกับใคร ได้แต่ปล่อยไอ้เอ๊ะกับไอ้กลอยทะเลาะกันระหว่างนั่งเชียร์บอล

“เชี่ย~ ยิงเข้าแล้ว” เนรัญร้องตะโกน ชูกำปั้นดีอกดีใจกับไอ้จิน

กรกฎคีบกุ้งที่เพิ่งขึ้นจากหม้อเข้าปาก “ฮ่าา..ฮ้อนๆ”

ระหว่างที่เพื่อนสองคนใจจดจ่อกับภาพสโลว์โมชั่นของจังหวะเตะบอลเข้าโกลล์ ใครอีกคนที่หมายตากุ้งตัวสุดท้ายก็ก้มลงไปหาคนที่กำลังเป่าปากฟู่ๆ

เงานั้นทาบทับเพียงครู่เดียว เสี้ยววินาที..ปลายลิ้นว่องไวก็ฉกเข้ามาในโพรงปาก แล้วตวัดกุ้งเจ้ากรรมจากปากเข้าปากไปอย่างไม่ยากเย็น

“แม่ง..มึงเห็นหรือเปล่าไอ้เอ๊ะ ลูกเตะนั่นสวยโคตรๆ” จิณณ์หันกลับมา คีบลูกชิ้นปิงปองไปลวก “อ้าว..มึงดูทันหรือเปล่าวะ” เขามองคนที่นั่งเคี้ยวยิ้มๆ

อคิราห์ยักไหล่ ละเมียดละไมกินกุ้งทีละหยุบสองหยุบ ในขณะที่กรกฎนั่งค้าง ดวงตาเลื่อนลอยเหมือนสติหายไปไกล ต้องรอร่วมนาทีถึงจะฟื้นตัว

..ไอ้เลวเอ๊ะ~ เชื่อแม่งเลย!!..

 


“พวกนี้เดี๋ยวกูเก็บล้างเอง ไอ้กลอยอุตส่าห์ทำให้กิน” เนรัญเสนอ

          “ให้ช่วยไหมมึง” จิณณ์ถลกแขนเสื้อขึ้น

          “ควรเว้ย เพราะมึงแดกเยอะสุดไอ้จิน”

          กรกฎหัวเราะเบาๆ หนังท้องตึง หนังตาหย่อน ในเมื่อเพื่อนอาสาช่วย เขาก็ไม่คัดค้าน “งั้นกูขอไปอาบน้ำก่อนนะ ง่วงโคตรๆ”

          “เออ..ไปเถอะ” เนรัญโบกมือ พอไอ้กลอยขึ้นบ้าน เขาก็หันซ้ายหันขวาหาไอ้เอ๊ะที่ออกไปทิ้งขยะ “มันหายหัวไปไหนอีกแล้ววะ”

          กรกฎหาวหวอด รีบอาบน้ำรีบเช็ดหัว ระหว่างที่จะเข้าห้องนอน เขาก็เหลือบมองประตูห้องไอ้เอ๊ะที่ปิดเงียบ เพียงแค่นั้น หน้าก็ร้อนขึ้นมาแล้ว

          มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เขาลนลาน รีบเปิดแน่บเข้าห้องนอนแล้วปิดประตู ใจเต้นตึกตัก กลัวไอ้เอ๊ะแม่งทำอะไรห่ามๆ เพราะไอ้จินกับไอ้รันยังไม่ขึ้นมา

          ไม่ทันไรก็มีเสียงเคาะเรียกอยู่สองสามครั้ง

          “อะไรมึง” กรกฎโผล่หน้าออกมาไปมอง เห็นมันยืนเท้าแขนกับวงกบ มีผ้าเช็ดตัวพาดไหล่ ชุดนอนที่สวมดูจะชื้นไปด้วยเหงื่อ “มีอะไรหรือเปล่า”

          “แอร์ห้องกูเสีย” อคิราห์พูดเสียงเรียบ “พัดลมก็เสีย ร้อนฉิบหาย”

          กรกฎอ้าปากค้าง “มึงจะมาขอพัดลมห้องกูหรือวะ”

          “เปล่า” รอยยิ้มนั้นค่อยๆผุดขึ้นบนมุมปาก “กูแค่จะขอ..มานอนด้วย”

          “ฝันดี ราตรีสวัสดิ์” เด็กหนุ่มดันประตูปิดทันที แต่ช้ากว่าคนตรงหน้าที่แทรกมือมาขวางไว้ “มึงอย่ามาโกหกไอ้หมาเอ๊ะ กูไม่เชื่อ~”

          อคิราห์มุ่นหัวคิ้ว “แอร์กูเสียจริงๆ พัดลมก็เสีย ไม่เชื่อไปดูเลย”

          กรกฎหรี่ตามอง เข้าห้องมันไปหยิบรีโมตแอร์มาเปิดก็เห็นว่าไม่ติดจริงๆ เปิดดูถ่านด้านหลังก็อยู่ครบ ใส่ไม่สลับ เผื่อกรณีมันเล่นลูกไม้อะไร “พัดลมล่ะ”

          เจ้าของห้องยักไหล่ เสียบปลั๊กและกดเปิดให้ดูต่อหน้าต่อตา

          พัดลมส่งเสียงวี้ๆ..แล้วนิ่งไป เหมือนมีอะไรสักอย่างพัง

          กรกฎเงยหน้ามอง “เสียจริงว่ะ..แล้วจะทำไงล่ะเนี่ย”

          “ก็บอกแล้วว่าขอนอนห้องมึงไปก่อน..จนกว่าจะซ่อมได้”

          คนฟังมองหน้ามันเหมือนไม่ไว้วางใจ

          “กูไม่ลงทุนพังแอร์กับพัดลมเพื่อเข้าไปนอนกับมึงหรอกน่า เป็นแบบนั้นจริง ขอดีๆก็หมดเรื่อง ไม่เสียเงินด้วย กูออกจะหน้าด้าน” อคิราห์ยิ้มบาง

          แล้วกรกฎจะทำอะไรได้นอกจากย่นจมูกใส่และชวนมันเข้าห้อง

          ร่างสูงหัวเราะในลำคอ เดินตามกลอยใจของเขา พออีกฝ่ายออกจากห้องนอน เขาก็เขี่ยไขควงกับคีมที่ใช้พังมอเตอร์พัดลมเข้าไปใต้เตียง และดันแก้วน้ำที่ใช้จุ่มรีโมตแอร์จนเจ๊งเข้าไปด้านในของโต๊ะ ส่วนทิชชูที่ใช้ซับน้ำจนแห้งสนิท เขาทำลายหลักฐานด้วยการซ่อนไว้ใต้กองขยะเรียบร้อยแล้ว

          ..ขอดีๆแล้วมึงจะให้หรือกลอย..มันก็ต้องเล่นกันแบบนี้แหละ..

          “เอาหมอนกับผ้าห่มมึงมาด้วยนะเอ๊ะ”

          อคิราห์หยิบไปแต่หมอน เพราะผ้าห่ม..เขาบอกว่ามันโดนน้ำหกใส่

          “แล้วมึงจะห่มอะไร” กรกฎมองด้วยแก้มสีแดงก่ำ

          อีกคนโยนหมอนไปกองกับเตียง ก้าวขึ้นฟูกแล้วตบเบาะปุๆ กางแขนรอไอ้กลอยมานอนในอ้อมกอดเหมือนเป็นเจ้าของห้องเสียเอง

          ห่มมึงไงกลอย..ได้แต่คิด เดี๋ยวไก่ตื่น “กูขี้ร้อน ไม่เป็นไรหรอก”

          กรกฎมองเตียงที่มีไอ้เอ๊ะนอนรออยู่อย่างลังเล ร้อนแปลกๆในท้องน้อย

          “กูไม่ทำอะไรหรอก” อคิราห์ยิ้ม “ถ้ามึงไม่พร้อม กูก็ไม่ดันทุรัง”

          “ให้แน่นะมึง” เขามองเหล่

          “เออ..” เขาหัวเราะเบาๆ “ไม่ทำอะไรแน่นอน รับรองได้”

          กรกฎเลยยอมปีนขึ้นเตียง มุดเข้าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันทั้งหน้าที่ร้อนจัด

          คืนนั้นคนที่บอกว่าไม่ทำอะไรแน่ๆก็ไม่ได้ผิดคำพูดที่บอกไว้

          ..แต่ดูเหมือนว่า เยลลี่ที่กินลงไปตลอดคืน..

..น่าจะมีปริมาณเทียบเท่าหนึ่งตันเห็นจะได้..

          





น่าจะอีกไม่เยอะ เรื่องนี้ใสๆ ไร้ดราม่าจ้า 555

เรื่องนี้ใช้แท็ก #เอ๊ะกลอย เน้อ ^^ 

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.782K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,093 ความคิดเห็น

  1. #2090 baekbow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 10:59
    เอ๊ะจะร้ายเกินไปแล้วนะ ลงทุนพังพัดลม พังแอร์เพื่อได้ไปนอนห้องเดียวกับเขาเนี่ย ร้ายมากจริงๆ กลอยเอ๋ยกลอย ตามเขาไม่ทันหรอกแบบนี้
    #2,090
    0
  2. #2070 aliskyu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 02:43
    เม้นท์แบ้วแต่หายเฉย แอพเด็กดีไม่ดีเอาซะเลย
    #2,070
    0
  3. #2046 PCB614 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 09:37
    ลงทุนมากกกก! อะไร ไหน ใครทำ ไม่มี๊!?
    #2,046
    0
  4. #2028 blueeyes111 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:36
    เอ๊ะนายมันร้าย!!
    #2,028
    0
  5. #1982 Hare-Akira (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 15:16
    บทจะรุกก็หนักเลยพ่อ ร้ายยยยยยย
    #1,982
    0
  6. #1966 Nuthathai Por (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 09:15

    ปากแตกแล้วมั้งนั่นถ้าจะกินกันขนาดนี้

    #1,966
    0
  7. #1944 MyJS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 20:35
    เสียเปรียบตลอดๆ น้องกลอยของพี่จะต้องถูกเอาเปรียบอีกแค่ไหนเนี่ย
    #1,944
    0
  8. #1924 psirikwan43 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:05
    ร้ายกาจ55555
    #1,924
    0
  9. #1917 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:31
    ไอเอ๊ะะะ กินเก่งจริงๆพ่อ
    #1,917
    0
  10. #1878 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 00:03
    อห ร้ายมาก55555
    #1,878
    0
  11. #1860 heykiki (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:12
    ลงทุนแบบแยบยล 55555555555
    #1,860
    0
  12. #1831 Jekkju (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 05:38
    สงสารพัดลม55555
    #1,831
    0
  13. #1761 A-sujiGoZziii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 11:05

    ทีนี้ก็มาลุ้นมาเมื่อไหร่เพื่อนๆจะรู้ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #1,761
    0
  14. #1730 MManatsawan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 09:59
    ร้ายยยยยยยยยยจ้าพ่อคุณ
    #1,730
    0
  15. #1629 19981010 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 02:59
    แหม ร้ายเฟร่อ
    #1,629
    0
  16. #1626 Yesmyboy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 02:33
    ดูดปากกลอยบ่อยขนาดนี้จะหลุดออกแแล้วมั้ยละเอ๊ะ ชอบเวลาเรียกกลอยใจคุณกลอยใจ ฝันดีครับ คุณกลอยใจ น่ารักกกกก
    #1,626
    0
  17. #1592 mercymink (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 11:07
    ร้ายมาก ปากน้องกลอยช้ำหมดแล้วมั้งคุณพระเอก
    #1,592
    0
  18. #1582 ❥You're mine. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:25
    โค่ดร้าย555555555555555555 แสนลงทุนอะ เชื่อเค้าเลย555555555555 น้องช้ำหมดแล้ววววว
    #1,582
    0
  19. #1572 gygstyle (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 20:17
    พระเอกแม่งโคตรเจ้าเล่ห์อะ โคตรๆมากๆเลยด้วย
    #1,572
    0
  20. #1562 liarguy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 18:51
    มีความลงทุนนนนน 555
    #1,562
    0
  21. #1545 lufian (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 11:13

    ลงทุนมากพ่อคุณ

    #1,545
    0
  22. #1525 gift_tyr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 18:08
    ปากเปื่อยหมดแล้วมั้งนั่น
    #1,525
    0
  23. #1511 byun_Uracha (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 22:57
    ชำนาญมากพูดเลย เอ๊ะม่างงงง โคตรจะเจ้าเล่ห์ ฉกกุ้งจากปากเขาอ่ะ ไหนจะพังพัดบมกับแอร์อีก ไหนจะคำพูดที่ยอกว่าชอบของหวายอีก ฮื้ออออตาย ตายไปเลยจ้าาาาา
    #1,511
    0
  24. #1480 sunmarine (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:17
    โหยยยย พอเปิดตัวว่าจีบนี่ มาแรงมากนะเอ๊ะ
    #1,480
    0
  25. #1465 nongice1408 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 05:27
    โอ้ยแกมันดีมากกก 555555
    #1,465
    0