It Had To Be You [Yaoi]

ตอนที่ 12 : Chapter 11 : 'ใคร' ที่ทำให้ทุกอย่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,427 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61









Chapter 11

 


 

“กลอย..ตื่น” เสียงเรียกของเพื่อนดังอยู่เหนือหัว “ไอ้กลอย..ไหวไหม”

          เจ้าของชื่อปรือตามอง ยกมือลูบหน้าแล้วหาวหวอดด้วยความง่วงงุน

          หน้าที่ลอยเด่นอยู่ด้านข้างทำเอากรกฎสะดุ้ง เป็นเนรัญที่ชะโงกมาปลุก เขาตกใจ รีบหันดูรอบตัว ถ้าหากมันเห็นไอ้เอ๊ะเข้ามานอนกับเขา...

          ..ว่างเปล่า..ไม่มีใครเลยนอกจากเขาคนเดียว..

          กรกฎขยี้ตายิก เห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนเดินผ่าน ฝ่ายนั้นเปลือยท่อนบน มีเพียงกางเกงยีนส์สวมช่วงล่างตอนที่ก้มลงรื้อเสื้อมาใส่

          ..แค่เห็นเท่านั้น..หัวใจก็เต้นแรง..

          “เอ้า..ตื่นแล้วก็ลุก” เนรัญดึงผ้าห่มเพื่อนออก “หรือว่าไข้ขึ้น”

          กรกฎส่ายหัวดิก ยกมืออังหน้าผากตัวเอง จิณณ์ปีนลงมาจากเตียงชั้นบน โผล่มาดูเขาพลางถามว่ายาของอาจารย์ที่ให้ไปเมื่อคืนทำให้ดีขึ้นไหม

          “อ่า..ก็ดี” เขาหัวเราะแหะระหว่างที่เลื่อนมือไปคลำใต้หมอน ยาจากจิณณ์เขาซ่อนเอาไว้ ไอ้ที่ดีขึ้นน่ะ..เพราะยาจากไอ้เอ๊ะต่างหาก

          “งั้นก็รีบๆไปอาบน้ำ แปดโมงแล้ว เขาเรียกรวมเก้าโมง”

          “โอเคๆ” กรกฎยันตัวลุก ไม่ได้หันไปมองคนที่เดินไปเดินมาในห้อง

          “กูออกไปก่อนนะ” เนรัญบอก “เจอกันที่โต๊ะ”

          “ให้รอไหม” จิณณ์ถาม เขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เหลือแต่เจ้ากลอยนี่แหละที่นอนตื่นสายกว่าเพื่อน “หรือจะให้ไปตักข้าวไว้เผื่อ กลัวกับข้าวหมด”

          “ไม่ต้องรอก็ได้ เดี๋ยวตามไป” กรกฎคลานลงจากเตียง

          “มึงล่ะไอ้เอ๊ะ”

          เด็กหนุ่มใจกระตุกวาบ ไม่กล้ามองเพื่อนร่วมห้องอีกคนที่เงียบกว่าใครมาตั้งแต่เช้า หัวใจเขาเต้นรัวแรง ทั้งใบหูก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อนึกภาพเมื่อคืน

          มันกลับออกไปตอนไหน..แล้วทำอะไรเขาบ้างหรือเปล่า

          “มึงไปเลย กูยังเก็บของไม่เสร็จ” อคิราห์ตอบเรียบๆ

          ใจอีกคนหล่นไปกองกับพื้น พอจิณณ์กับเนรัญออกไปจากห้อง ข้างในก็เหลือแต่เขากับไอ้เอ๊ะ..มนุษย์ผู้ชายผู้อันตรายและไม่น่าไว้วางใจที่สุดในโลก!

          รอบด้านเกิดความเงียบกะทันหัน ได้ยินแต่เสียงพัดลมดังกึงๆ กรกฎรีบรื้อเสื้อผ้าออกจากเป้ แต่สบู่กับแปรงสีฟันดันเทกระจาดลงมาเพราะทำลวกๆ

          ปลายเท้าของใครอีกคนหยุดยืนอยู่ด้านข้าง เขาชะงักกึก หายใจไม่ทั่วท้องเมื่อเงยหน้ามองอีกฝ่าย ดวงตาสีเข้มหลุบต่ำระหว่างก้มลงนั่งยองๆ

“เป็นอะไร ทำไมมือสั่น” อคิราห์เก็บแปรงสีฟันให้ “น้ำตาลตก?

นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาแตะปอยผมตรงหน้าผาก กรกฎหลับตาปี๋

ฝ่ามืออุ่นทาบวัดไข้อย่างเบาแรงก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นวัดอุณหภูมิของตัวเองเป็นการเทียบ เห็นว่าปกติดีแล้วก็ไม่ว่าอะไร ได้แต่โยนของส่งคืน

“อาบน้ำเองไหวใช่ไหม” เขาขยับเข้าใกล้ ห่างไปแค่คืบ

“ไหว!” เจ้าตัวรีบถอย แทบจะตะโกนตอบ “ไหวสิ!

“ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืน กูจะช่วย”

“ไม่เอา~” กรกฎโวย “แค่คืนนั้นก็จะตายแล้...” พูดปั๊บก็แทบจะกัดลิ้นตัวเองขาด เขาก้มหน้างุด รีบคว้าข้าวของแล้วเผ่นไปห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

อคิราห์นิ่งไป..คืนที่มันพูด คงหมายถึงคืนที่มันเมาและเขาอาบน้ำให้

ร่างสูงหรี่ตาลงอย่างหมายมาด เขาว่าแล้วเชียว

“แค่คืนนั้นก็จะตายแล้...”

ที่แท้..มันก็มีสติรู้ตัวอยู่ตลอด ไม่อย่างนั้นคงไม่คอยหนีกัน

มิน่าล่ะ..ช่วงนี้ถึงหลบหน้าหลบตา ทำหูแดงใส่ เดี๋ยวก็ปิดปาก หันหน้าหนี ไม่กล้าให้เข้าใกล้ประชิดตัว คงเพราะว่ากลัวจะ ถูกจูบล่ะสินะ

เขายิ้มมุมปาก “แกล้งเมาหรือ เจ้าเล่ห์นักนะกลอย..” แต่คนที่แหย่นิดแหย่หน่อยก็หูแดงแก้มแดงเป็นมะเขือเทศสุก ยังไงก็เจ้าเล่ห์ไม่เท่ากูหรอก..ที่รัก

 



“เป็นอะไรไอ้กลอย เดินยุกยิก” จิณณ์ถามคนที่เลี่ยงไปทางซ้ายทีขวาที ไม่ก็คอยดึงเสื้อเขากับไอ้รันอยู่ตลอด “ทำไม? เจอผึ้ง ตัวต่อ หรือแมงหวี่”

          อคิราห์ที่เดินตามหลังเหยียดปากเล็กน้อย

          ..กูไม่ใช่ทั้งสามอย่างไอ้ห่าจิน!..

          กรกฎส่ายหัว เขาก็แค่หนีไอ้เอ๊ะเท่านั้น แต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่มีอะไรหรอก ไม่ได้จะทำอะไรต่อหน้าคนอย่างที่จินตนาการเป็นตุเป็นตะของเขาบอก แต่ไอ้ฝ่ายที่จะทำให้ความแตกจนเพื่อนๆสงสัยก็คือเขานี่แหละ

          “ดูนั่นๆ” เนรัญชี้ ยกกล้องขึ้นส่อง “นกกินปลี”

          “กินปลีพ่อมึงไอ้รัน นั่นกระเต็น” จิณณ์หัวเราะในลำคอ

          พวกเขาหยุดยืนดูนกขนาดเล็กตัวอวบอ้วนที่โผมาเกาะกิ่งไม้ริมน้ำ เจ้ากระเต็นน้อยมีรูปร่างน่ารัก หัวโต คอสั้น สีบริเวณหัวจนถึงปีกเป็นสีฟ้าสด ตัดกับช่วงอกสีส้มแดง จงอยปากยาวและแข็ง สร้างสีสันให้กับทีมนักศึกษา

          ครู่หนึ่ง กระเต็นโผปีกบิน สักพักก็โฉบลงน้ำ จับได้ปลาเล็กมาอย่างสง่างาม พฤติกรรมที่น่าทึ่งคือการจับปลาฟาดกับไม้ให้ตายแล้วค่อยกิน

          “สวยมาก” กรกฎยืนยิ้มแป้น เขาชอบกระเต็นเพราะสีสดใส

          จิณณ์เป็นฝ่ายจดเนื้อหาว่าวันนี้สำรวจเจอนกอะไรบ้าง

          นกสีดำขนมันวาวตัวหนึ่งบินโฉบในอากาศจิกแมลงแล้วไปเกาะอยู่บนกิ่งไม้ มันหันหัวไปมา ทิ้งหางยาวสองแฉกเป็นจุดเด่นให้คนส่องดู

          “เฮ้ย..อีกาๆ” เนรัญสะกิดเพื่อน

          “นั่นมันแซงแซวหางปลา” ขนาดอคิราห์เรียนไปหลับไปยังรู้มากกว่า

          “มึงเอากล้องมานี่มาไอ้รัน” จิณณ์กุมขมับ “ใครจะส่อง ไอ้กลอย?

          กรกฎส่ายหัวหวือ “กูจำได้แต่นกพิราบ นกเขา นกกระจอกเทศ นกอีมู”

          “กูส่องเอง” อคิราห์ยื่นมือไปรับ ยกกล้องแค่ครึ่งนาทีก็เจออีกตัว “นั่น”

          “อะไรวะ” เพื่อนๆถาม

          “งู..”

          เท่านั้นเอง วงแตกฮือ พวกผู้หญิงที่เดินตามร้องว้าย แม้ว่างูจะอยู่ไกลไปอีกหลายเมตร กรกฎมองสาวๆที่เข้าไปหลบหลังไอ้เอ๊ะแล้วเบะปาก

          “ไปทางอื่นดีกว่าครับ” อคิราห์หัวเราะในลำคอ “เดินล่วงหน้าไปก่อนได้เลย เดี๋ยวกลุ่มพวกผมอยู่ท้ายให้ จะได้ไม่ต้องกังวล”

          หนุ่มแว่นที่ถูกเหมารวมว่าจะอยู่รั้งท้ายให้ด้วยมุ่นหัวคิ้ว กลุ่มพวกเขาเป็นกลุ่มสุดท้ายที่เดินสำรวจ ถ้าให้ไปอยู่หลังสุด หลงป่าขึ้นมาทีก็คงหายไปเลย

          “แหม..ไอ้เอ๊ะโชว์แมน” เนรัญแซว “เอาใจสาวบัญชีหรือไง”

          อคิราห์หัวเราะเบาๆ “เปล่าเหอะ”

          “หรือว่าแอบไปปิ๊งกันเข้าแล้ว” จิณณ์ถาม

          กรกฎหูผึ่ง ไอ้เอ๊ะไม่เถียงใคร ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เป็นท่าทางที่เขาลงความเห็นได้ทันทีว่าชั่วร้ายที่สุด! “ใครปิ๊งใคร สาวที่ไหนจะเอามัน”

          “เออ..ไม่แน่นะเว้ย ตอนไปเล่นไพ่ เขาส่งสายตาให้กันอย่างกับอะไร”

          ร่างเล็กชะงักกึก จู่ๆก็ร้อนวูบวาบในอก เหมือนเวลาที่ตำพริกแล้วมันกระเด็นถูกมือ ทั้งแสบทั้งร้อน ระอุจนต้องเอายาสีฟันมาทา แต่ตอนนี้เขาไม่รู้จะหายาสีฟันจากที่ไหน และถึงมี..ก็ไม่รู้จะทาได้อย่างไร ในเมื่อมันแสบที่นี่..

          ..ในอกข้างซ้ายนี่แหละ..

          “มึงก็อย่าพูดไป” อคิราห์เดินส่องนกไปเรื่อย ยิ้มบางมุมปากได้อย่างน่าตบกะโหลก “ส่งสายตาอะไรกัน ผู้หญิงเขาเสียหาย”

          “คร้าบ..ไอ้สุภาพบุรุษ อย่าให้กูเจอนะว่านัดเดทกันแล้ว”

          กรกฎขยุ้มเป้ที่สะพายอยู่ เขาหันขวับไปมองคนด้านข้าง

          ..เพียงเพื่อจะเจอว่ามันจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว..

          ฉิบหายๆ หลุดสีหน้าอะไรออกไปบ้างวะกู! เด็กหนุ่มรีบหันกลับมา

          “หึๆ” ใครอีกคนหัวเราะเบาๆ เดินทอดน่องอย่างจงใจทิ้งระยะห่างออกจากกลุ่มผู้หญิง ไอ้จินกับไอ้รันเดินนำไปข้างหน้า เหลือแค่เขากับไอ้กลอย

          กรกฎยังหน้าตามู่ทู่อยู่บ้าง เขาเอาปลายเท้าเตะก้อนกรวดแถวนั้น

          ที่หงุดหงิดหัวใจ ไม่ใช่เพราะว่าหึงหวงอะไรหรอกนะ เขากับไอ้เอ๊ะไม่ได้คบกัน มันแค่รู้สึกไม่โอเค เล่นไพ่แล้วส่งสายตาให้ผู้หญิง พอเล่นเสร็จกลับเข้ามาในห้อง มากอดเขา มาแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใย ตกลงจะจับปลาสักกี่มือ

          ..แม่ง..ไอ้เลวเอ๊ะ..ขอให้มึงไปเกิดเป็นแมลงให้แซงแซวจับแดก!..

          “เป็นอะไร อากาศร้อนจนตกมันเลยหรือไง” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น

          “ตกมันบ้านมึง กูไม่ใช่ช้างเหอะ อย่างกูนี่คือนกเงือก” รู้จักไหมนกเงือก นกที่รักเดียวใจเดียว ครองคู่กันจนวันตายน่ะ! หรือมึงเป็นนกเขาไม่ขัน

          “กูว่ามึงเหมือนนกกระปูดตาแดงมากกว่านะ” อคิราห์หลุดยิ้ม

“ตรงไหน”  

“ตรงที่ไม่พอใจอะไรแล้วตาปูดออกมา แถมหน้าก็แดงก่ำไปหมดไง”

กรกฎอ้าปากค้าง รีบยกมือขึ้นนวดหน้าให้สีเลือดกระจายออกไปบ้าง

“ไม่พอใจที่กูคุยกับผู้หญิงคนอื่น?

          ..มั่นมากนะมึง~ ใครเขาไม่พอใจ ไอ้หลงตัวเอง!..

“มึงจะไปคุยกับใครก็ช่างดิ เกี่ยวไรกะกู” กรกฎยกมือถือขึ้นถ่ายรูปโพระดก จิณณ์กับเนรัญกำลังช่วยกันจดบันทึกพฤติกรรมของมันอยู่

“น่าเสียดายจังนะ..กูอุตส่าห์จะให้ความมั่นใจสักหน่อย”

“ม..มั่นใจอะไร” เขาหันมามอง

“ก็เรื่องที่ว่า..” อคิราห์ยกยิ้ม “ยังไงกูก็ชอบแต่ผู้ชาย..”

          คนฟังไอค่อกแค่ก รีบเดินจ้ำอ้าวไปสมทบกับไอ้จินไอ้รันที่อยู่ข้างหน้า

          ทีมนักศึกษาเดินสำรวจนกเลาะตามแนวป่าไปเรื่อย บริเวณพื้นที่ชุ่มน้ำมักจะเจอนกกินปลา บางครั้งก็เจอไก่ป่า นกเขาเปล้า นกจับแมลง นกแอ่นฟ้า

          กรกฎเดินช้าลงเมื่อล่วงเข้าเวลาบ่าย พวกเขาจะหยุดพักกินข้าวกล่องกันกลางทางเมื่อถึงจุดชมวิวริมเขื่อน ตอนนี้เขาแสบเท้าหน่อยๆ สงสัยจะโดนกัด

          “เป็นอะไรกลอย” จิณณ์หันมาถามเพื่อนที่ถอดผ้าใบออกดู

          “รองเท้ากัด” เขาบ่นอุบ ได้ฤกษ์ต้องซื้อคู่ใหม่แล้วจริงๆ

          “ไหวไหม จะถึงจุดพักแล้ว”

          “ไหวๆ” เด็กหนุ่มใส่รองเท้ากลับเข้าไปแล้วเหยียบด้านหลังของมัน

          อคิราห์ที่เดินตามถอนหายใจแผ่วเบา ไอ้กลอยขี้งกเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“ถอดรองเท้าออก” ร่างสูงพึมพำ จับตัวคนที่เดินกะย่องกะแย่งให้หยุด

          “ห๊ะ..ถอดแล้วให้เดินเท้าเปล่าหรือไง”

          “ใส่ของกูแทน” เขาพูดเรียบๆ

          กรกฎเบิกตากว้าง “เดี๋ยวๆ มึงเท้าใหญ่กว่ากูอีกนะ ให้มึงมาใส่รองเท้ากู มันก็กัดหนักกว่าเดิมน่ะสิ” เขาส่ายหัวดิก “แค่นี้เอง เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

          “แล้วขากลับจะทำไง อีกตั้งกี่กิโลกว่าจะถึงที่พัก”

          คนฟังเงียบกริบ “ไม่เป็นไรหรอก เดินลากๆไปก็โอเค”

          “จะยังไงก็เถอะ ตอนนี้ถอดออกมาก่อน” เขานั่งยองๆลง ยื่นมือไปหา

          กรกฎชะงัก “จะทำอะไรของมึง”

          อคิราห์เงยหน้ามอง ถอดเป้ด้านหลังวางกับพื้นดินแดง “ถอดมา” ย้ำไปอีกรอบ ไอ้กลอยก็ยังเอ๋อ เขาเลยยกขามันแล้วบังคับจับถอด

          “ไอ้เอ๊ะ~” เจ้าตัวรีบเกาะบ่ากว้างเอาไว้

          “มึงนี่มันขี้ระแวง” เขาคว้าขวดน้ำที่พกไว้ออกมาบิดฝา

          “มึง!” เขาจะชักเท้าหนี แต่ถ้าดิ้นมากกว่านี้คงล้มทั้งยืน

หัวใจของใครคนหนึ่งเต้นรุนแรงเมื่อมันยกขาเขาขึ้น ไอ้เอ๊ะเทน้ำลงบนปลายเท้าเป็นการทำความสะอาด แต่สิ่งที่ทำให้ตะลึงกว่า คือการที่มันเอาฝ่ามือถูให้โดยไม่คิดจะรังเกียจ ทุกท่าทาง ทุกการกระทำเป็นไปด้วยความนุ่มนวล

          “ล้างให้หมดเหงื่อซะก่อน” อคิราห์บอก จับให้ไอ้กลอยวางเท้าลงบนตักเขาที่นั่งคุกเข่าข้างหนึ่ง จากนั้นก็รื้อเอาพลาสเตอร์ยาออกมาปิดทับรอยถลอก

          ไม่ใช่น้อยๆเลยไอ้รั้น หนังเปิดขนาดนี้ เป็นรอยแดงขนาดนี้

          “เอ๊ะ..” กรกฎใจอ่อนยวบกับสิ่งที่มันทำให้

          “กูมีถุงเท้าอีกคู่” เขาหยิบออกมา ไอ้กลอยชอบใส่ผ้าใบแบบไม่ใส่ถุงเท้า “ใส่ๆไปก่อน น่าจะพอช่วยได้ แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆก็มาแลกรองเท้ากัน”

          “มึง..” เขาพูดได้แค่คำสองคนเพราะจุกในลำคอ “ทำไมต้อง..”

          อคิราห์ลุกขึ้นยืน หยิบเป้ที่เปื้อนดินขึ้นมาตบๆสองสามทีแล้วสะพาย

          “อย่ามองกูแบบนั้น กูไม่ใช่คนดีอะไรหรอก”

          ดวงตาคู่กลมใต้เลนส์แว่นจ้องอีกฝ่ายเหมือนคนเสียสติ

          “กูทำดีเพราะหวังผล” เขาตอบ

          “ผลอะไร..”

          อคิราห์หลุบตามองเรียวปากสีอ่อน แดดตอนบ่ายส่องทะลุคาคบไม้ลงมา ทางเดินตรงนี้เปิดโล่ง แต่เป็นช่วงหัวโค้งที่ลับสายตาผู้คน

          มีแค่พวกเขาที่เดินรั้งท้ายคนอื่น เป็นโอกาสที่เหมาะยิ่งกว่าครั้งไหน

          ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลง น่าแปลกที่คราวนี้ไอ้กลอยไม่หลบ มันยืนเหม่อมอง เหมือนคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และเมื่อเขาเข้าใกล้มากกว่าเก่า มันก็ทำตาโตคล้ายจะรู้ว่า ผลที่เขาหวังมันคืออะไร

          ตัวของมันสั่นน้อยๆ ทั้งใบหน้าและใบหูก็ขึ้นสีแดงจัด

          อคิราห์หยุดตัวเองไว้ในระยะที่ปากของเขากับมันห่างกันประมาณสองนิ้ว เด็กหนุ่มเพียงแต่ยิ้ม แล้วเคลื่อนใบหน้าไปกระซิบข้างแก้มที่แดงจัดนั้น

          “หว่อปู้จือเต้ากายเจิ่นเมอเกินหนี่ซัว..หว่ออ้ายหนี่”

          กรกฎหน้าแดงก่ำตอนที่มันผละออกแล้วยิ้มเท่ตรงมุมปาก

          ..ไอ้เชี่ยเอ๊ะ~ เสียงในฟิล์มอีกแล้วมึง~..

         



หกโมงเย็น ทุกคนรวมตัวกันที่ห้องอาหาร แต่ละทีมดูหิวโหยเพราะเดินสำรวจกันทั้งวัน นอกจากพวกนกแล้วยังมีสัตว์ป่ากับพืชพันธุ์หลายชนิดที่น่าสนใจ

          ประมาณสองทุ่มจะมีการพรีเซ้นท์ที่ลานกิจกรรม กลุ่มพวกเขามีอคิราห์เป็นคนอาสา พวกเพื่อนๆโดยเฉพาะสาวๆก็เห็นด้วยเพราะอคิราห์มีความมั่นใจ พูดเสียงดังฟังชัด มีลูกล่อลูกชน ลีลาอะไรหลายอย่างก็ดึงดูดคนฟังได้อยู่หมัด

          “ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะคะ” สาวบัญชีคนเดิมส่งยิ้ม

          กรกฎที่กำลังนั่งลอกพลาสเตอร์ยาหันมอง ทำปากยื่นอย่างเผลอตัว

          อคิราห์ยิ้มรับ ส่งชีทไปให้ฝั่งผู้หญิงที่เป็นคนเขียนสคริปต์ดูให้ อยากขอเพิ่มรายละเอียดบางจุดกับแก้ไฟล์พรีเซ้นท์ เอาตัวหนังสือออก ใส่รูปเยอะๆแทน

          “แล้วเอ๊ะจะจำได้หรือคะ” เธอถาม

          “ผมความจำดี” เขาบอก ก่อนจะรู้สึกเหมือนถูกใครขว้างอะไรใส่

          ร่างสูงก้มลงมอง..แล้วก็เจอว่ามันคือพลาสเตอร์ยาแบบผ้านี่เอง

          อคิราห์เลิกคิ้ว หันไปด้านหลังแต่ไม่เห็นว่ามีใคร นอกจากเพื่อนในกลุ่มของเขา ไอ้จินกำลังนั่งนวดขาด้วยเคาน์เตอร์เพน ไอ้รันคุยโทรศัพท์กับแฟน ส่วนคุณกลอยใจ..กำลังยกเท้าขึ้นส่องไฟ หารอยถลอกจากรองเท้าได้อย่างน่าดูชม

          ซกมกเป็นอาชีพ ทุเรศทุรังเป็นงานอดิเรก..ม้าอาจจะอกแตกตาย

          ..แต่เขาเลือกไว้แล้ว ม้าคงต้องทำใจเอาเอง..    

          เพราะหัวเด็ดตีนขาดอย่างไร ก็จะต้องเป็นคุณกลอยใจคนเดียวเท่านั้น

          “รองเท้ากัดเยอะหรือมึง” จิณณ์ส่งยาหม่องให้

          “อือ..พอควรเลย”

          “ทีหลังมึงน่าจะพกรองเท้าแตะไปด้วย” เนรัญบอก

          “แล้วนี่ได้พลาสเตอร์มาจากใคร”

          กรกฎหน้าแดงก่ำ วางเท้าตัวเองลงแล้วพึมพำ “ไอ้เอ๊ะให้มา..”

          “กระเป๋ามันนี่เหมือนโดราเอมอนเลยนะ มีทุกอย่างที่อยากได้”

          “จริงหรือวะ” เนรัญสงสัย “กูขออะไรไม่เคยได้”

          “เออ..พอๆกัน แต่เคยได้พลาสเตอร์มาหนตอนไอ้กลอยไปขอให้”

          กรกฎเขี่ยปีกแมลงเม่าที่หลุดร่วงอยู่ตรงหน้า

          ทีมของเขาอาสาพรีเซ้นท์ก่อนกลุ่มอื่น อคิราห์ให้เพื่อนผู้หญิงเป็นคนฉายพาวเวอร์พอยท์ ส่วนตัวมันก็เริ่มทักทายและแนะนำชื่อกลุ่ม

          เจ้าตัวเงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดกางเกงเลขายาวแบบง่ายๆ ผมยาวสีเข้มไม่ได้ถูกเซ็ทให้เรียบร้อยนัก เป็นอีกมาดหนึ่งที่ดูสบายๆ ไม่เป็นทางการแต่ก็ยังดูดีอยู่ทุกมุมจนพวกสาวๆหลายคนพากันจับกลุ่มพูดคุยและยิ้มเอียงอาย

          เสียงทุ้มต่ำรายงานอย่างคล่องแคล่ว หยอกมุกขำขันและชักชวนให้คนฟังมีส่วนร่วม เขาเดินไปทั่วฟลอร์ ใช้น้ำเสียงที่ดึงดูด ใช้ท่าทีที่เต็มไปด้วยเสน่ห์

          จุดดึงดูดของอคิราห์คือมักจะเจิดจ้าท่ามกลางผู้คน ทั้งอัธยาศัยดี ทั้งเป็นที่ชื่นชม คุยกับใครได้หมดซ้ำยังเลือกแสดงออกตามกาลเทศะได้เยี่ยม

          แต่ในมุมมองของกรกฎ มักจะเห็นภาพไอ้เอ๊ะเป็นตัวร้ายเสมอ เขาเคยสงสัยว่าทำไมมันปฏิบัติกับเขาอย่างแตกต่าง เพิ่งจะมารู้ช่วงหลังนี่เอง

          ..มันวางเขาไว้ในตำแหน่งที่ไม่เหมือนใครมานานแล้ว..

          “นกตัวแรกที่พวกเราเจอในวันนี้ก็คือกระเต็น น่ารัก ตัวอ้วนเลยล่ะครับ โชคดีได้เห็นตอนเขาโฉบไปจับปลาด้วย แต่ตัวนี้ไม่ได้น่ารักที่สุดนะ” อคิราห์บอก “น่ารักที่สุดสำหรับผมต้องนี่เลย..นกตัวนี้” เขาผายมือมาทางคนฟัง

          กรกฎใจหายวาบ รู้สึกหูอื้อตาลายคล้ายจะเป็นลมเมื่อมันชี้มาตรงหน้า

          “น้องแต้วแร้วคนสวยคณะบัญชีนี่เอง~”

          พวกเพื่อนๆโห่ฮาและพวกผู้หญิงก็วี้ดว้าย สาวชื่อแต้วถึงกับอายหน้าแดง แต่ก็เป็นที่รู้กันอยู่ว่าเป็นมุกแหย่ให้คนฟังสนุกสนาน จิณณ์กับเนรัญพยักหน้าให้กันเป็นเชิงว่าไอ้เอ๊ะมันแสบ ในขณะที่ใครอีกคนนั่งนิ่ง ตาแดงขึ้นมา

          “ล้อเล่นครับ” อคิราห์ยิ้ม “ที่จริงผมชอบนกกระปูดมากที่สุด โดยเฉพาะเวลามันทำตาแดงๆพองๆเหมือนไม่สบอารมณ์กับอะไรสักอย่าง”

          “นกกระปูดนี่คนหรือสัตว์จ๊ะพ่อคุณ” อาจารย์แหย่อย่างนึกขำ

          กรกฎเปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน แก้มเขากลายเป็นริ้วๆเพราะสีเลือด

          ..ไอ้เชี่ยเอ๊ะ~..

          “เป็นอะไรมึง..หูแดงแก้มแดงเลยนะ” จิณณ์ขยี้หัวเพื่อนตัวเล็กเบาๆ

          “ป..เปล่า” เขายิ้มแหะ ที่จริงจิณณ์ก็เป็นคนใส่ใจ แต่ถ้าเทียบกันไอ้เอ๊ะมันทำมากกว่าก็เท่านั้นเอง จะว่าไป..เขายังมีเรื่องติดใจอยู่อย่าง “เออ..จิน”

          “อะไรครับ”

          “จำ..เอ่อ..วันที่มึงกับไอ้เอ๊ะไปห้องกูได้ไหมอ่า..วันที่แว่นกูแตกอ่ะ”

          “อือ..ทำไมหรือ” จิณณ์นั่งนวดขาไปมา

          “ข้าว..ข้าวต้ม..” เขาหน้าร้อนวูบวาบ 

          “ทำไมล่ะ..ข้าวต้มบูดหรือว่าไม่ได้กิน” เขาเลิกคิ้ว

          “เปล่า..จะถามว่าซื้อเจ้าไหน” กรกฎยิ้มแหย ที่จริงอยากจะถามตรงๆ ว่าทำไมคืนนั้น ไอ้คนที่ควรจะกลับไปแล้วถึงโผล่มาที่ห้องของเขารอบที่สอง

          “ก็แถวหอมึงแหละ” จิณณ์หัวเราะ “นึกว่าไอ้เอ๊ะแกล้งมึง โยนข้าวทิ้ง”

          “มันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น~” ไม่ทันรู้เลยว่าเผลอแก้ตัวแทนอีกฝ่ายไปเรียบร้อย “เอ่อ..เห็นตอนแรกมึงบอกว่าจะเอาข้าวมาให้นี่นา กลับไปก่อนหรือ” พอมาคิดๆดู จิณณ์ก็เคยบอกเขาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เขามึนๆงงๆเลยไม่ทันใส่ใจ

          “พอดีแม่โทรตาม แล้วเห็นไอ้เอ๊ะนั่งรออยู่ใต้หอให้ยุงกัด เลยฝากมัน”

          “นั่งรอ?” ไหนบอกว่าจะกลับเลย กว่าข้าวต้มจะมาก็เกือบครึ่งชั่วโมง

“อืม..มันบอกว่าเห็นมึงดูเพลียๆเลยให้พัก แต่ก็ยังไม่กล้ากลับ กลัวมึงล้มหัวฟาดตายห่าไป ไอ้ครั้นจะรอในห้องก็กลัวทะเลาะกับมึงจนเส้นเลือดในสมองแตกตายไปก่อน มันบอกอย่างนี้ล่ะนะ” จิณณ์ทบทวนความจำ

กรกฎนั่งฟัง แก้มเป็นสีแดงขึ้นมาอีกครั้ง “อย่างนี้นี่เอง”

          ไอ้เอ๊ะออกไปจากห้องเขา แต่ไม่ยอมกลับบ้านอย่างที่ปากอ้าง กลับไปนั่งตบยุงใต้หอ รอจนจิณณ์กลับมาจากซื้อข้าวต้ม แล้วก็อาสาเอาข้าวมาให้แทนจิณณ์ที่ขอกลับก่อน จากนั้น..ก็มีไอ้ผีเปรตปล้นจูบเขาตอนหลับนี่เอง

          ..มึงนะมึง..ให้กูหัวหมุนเข้าใจผิดไปตั้งนาน..

          กรกฎเงยมองเพื่อนด้วยแก้มแดงๆ จิณณ์เลยแตะหัวดูว่ามีไข้ไหม

          ดวงตาสีอ่อนเหลือบมองไปทางอคิราห์ที่กำลังพรีเซ้นท์อยู่ เขาสะดุ้งไปหน่อยเพราะไอ้เอ๊ะที่กำลังรายงานไม่หยุดปาก กำลังใช้สายตาดุดันมองเขา

          ..เดี๋ยวๆ..หน้าตาโหดๆของมึงตอนนี้ไม่เข้ากับภาพนกโพระดกเลย!..

          “อ่า..ขอไปฉี่หน่อยนะ ปวดฉี่” กรกฎลุกขึ้น เดินกะย่องกะแย่งออกไป

          “กูจะไปล้างมือด้วย เหม็นเคาน์เตอร์เพน” จิณณ์ลุกตาม

          ไม่ได้ทันสังเกตกันเลยว่าถูกใครบางคนมองตามด้วยความไม่ชอบใจ

          “ไอ้กลอย..เดินระวังๆ” จิณณ์บอกคนที่ลากรองเท้าแตะผ่านน้ำขัง

          ไม่ทันขาดคำ กรกฎก็ลื่นวืด ดีแต่ที่เพื่อนคว้าไว้ทัน

          “มึงนี่..” เขาส่ายหัว ถึงไอ้ตัวเล็กจะไม่วัดพื้น แต่หูรองเท้าก็หลุดไปข้าง “เวร..ยังไงพรุ่งนี้มึงยืมรองเท้าแตะของกูก่อนก็ได้นะ ผ้าใบมันกัดไม่ใช่หรือ”

          กรกฎยิ้มแหย ยกมือประกบแปะ จิณณ์เป็นคนใส่ใจเพื่อน แต่มันก็ยังอยู่ในขอบเขตของเพื่อน ไม่ได้พิเศษขนาดไอ้เอ๊ะ ถึงอย่างนั้นเขาก็ขอบคุณ

          “จินใจดีแบบนี้ ต้องดูแลแฟนดีมากแน่ๆ” เขาหลุดปากเพราะเคยคิดว่าถ้าคบกับจิน เขาก็โอเคอยู่แล้ว ออกจะเป็นคนดีและน่ารักขนาดนี้

          ..แต่ถ้าเป็นไอ้ผีเปรตเอ๊ะ..อาจจะเถื่อนไปหน่อยแต่ก็คงไม่..เลวร้าย..

          “แฟนน่ะหรือ ไม่คิดจะมีหรอก” จิณณ์ยิ้ม ตักน้ำมาให้

          “ทำไมล่ะ” เขายึดแขนเพื่อนไว้ตอนที่เอาเท้าอีกข้างถูโคลนตรงส้น

          “กูมันคนรักอิสระ อยากท่องเที่ยว อยากวาดภาพ อยากใช้ชีวิตตัวคนเดียวมากกว่า” เขาตอบ “แล้วก็คิดเรื่องการเรียนต่อเอาไว้ด้วย วางแผนเรื่องชีวิตทำงานดีกว่า เรื่องแฟนยังไม่สนหรอก มีไปคงวุ่นวาย”

          “ฮ่ะๆ” กรกฎหัวเราะเบาๆ ดีนะที่กลับลำทัน ถ้าขืนตกหลุมรักไอ้จินไปมากกว่านั้นขึ้นมาวันไหน ได้ยินคำตอบจากปากมันขึ้นมา เขาคงนอนน้ำตาตก

          “แล้วมึงล่ะไอ้ตัวเล็ก” จิณณ์ยิ้ม “ชอบใครบ้างหรือยัง”

          “อ๊ะ..ไม่ๆ” เขายกมือโบกปัดๆ “ไม่มีหรอก~”

          “ดูร้อนตัวนะ” เขากลั้นขำ ขยี้หัวมันยิกๆ “วันไหนมีก็พามาเปิดตัวด้วย”

          กรกฎก้มหน้างุดๆตอนที่อีกฝ่ายขอกลับไปที่ลานกิจกรรมก่อน เขาถอนหายใจด้วยแก้มที่ร้อนผ่าว เข้าไปทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ออกมาถูสบู่อย่างอ้อยอิ่ง

          ..แฟนหรือ..นึกภาพเขาเป็นแฟนกับไอ้เอ๊ะไม่ออกเลย..

          แค่คิด..หัวใจก็เต้นตึกตักเหมือนตีกลอง

          “พอๆ” เขาเอาน้ำแปะหน้า เงยมองกระจกก่อนจะต้องตกใจ

          ร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านหลังอย่างเงียบกริบ

          “เอ๊ะ!..

          อคิราห์มองด้วยสีหน้าหงุดหงิด ไม่รอให้ไอ้กลอยโวยวาย เขาก็ลากมันออกจากห้องน้ำไปยังด้านหลังบ้านพักอย่างไม่รอให้ตั้งตัว

         





...........................................................................................................



หว่อปู้จือเต้ากายเจิ่นเมอเกินหนี่ซัวหว่ออ้ายหนี่ – ฉันไม่รู้จะบอกเธออย่างไรว่าฉันรักเธอ

www.jeenmix.com

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.427K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,093 ความคิดเห็น

  1. #2088 baekbow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 09:58
    หึงอีกแล้ววววววววววว 5555 ใจเย็นนะเอ๊ะ เพื่อนกันทั้งนั้น ไม่มีอะไรหรอก
    #2,088
    0
  2. #2065 aliskyu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 02:10
    หึงแล้ววววววว
    #2,065
    0
  3. #2044 PCB614 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 02:14
    หึงอะไรขนาดนั้นพ่อคุณ~
    #2,044
    0
  4. #2026 blueeyes111 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 15:37
    เอ๊ะใจเย็นนน
    #2,026
    0
  5. #2010 Haruma_Hunsei (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:13

    โหยหึงแรงชัดเจนมากพ่อเอ๊ะ

    #2,010
    0
  6. #1980 Hare-Akira (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 14:36
    หึงจริงจังเลยเอ๊ะ
    #1,980
    0
  7. #1964 Nuthathai Por (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 23:02

    เกรี้ยวกราดทำไมคะคุณเอ๊ะ

    #1,964
    0
  8. #1942 MyJS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 19:45
    ทำไมมันเถื่อนขนาดนี้ เบาๆ ก็ได้ น้องกลอยออกจะน่าทนุถนอม
    #1,942
    0
  9. #1914 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:52
    หึงโหดจังพอคุณ5555
    #1,914
    0
  10. #1895 withfluffyp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:13
    หึงกันไปกันมาแล้วนะคะคุณ555555
    #1,895
    0
  11. #1876 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 23:44
    หึ หึงล่ะสิเอ๊ะ
    #1,876
    0
  12. #1856 heykiki (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 14:27
    เอ๊ะก็คือเอ๊ะ 555555555
    #1,856
    0
  13. #1829 Jekkju (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 04:42
    แน่ะ ทำไร
    #1,829
    0
  14. #1817 Jaeyongie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 21:25
    พี่เอ๊ะนี่ อบอุ่น แสนดี จีๆๆ
    #1,817
    0
  15. #1791 xxiuminx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 21:12
    เจ้าเอ๊ะหึงใหญ่แล้ววๆๆ
    #1,791
    0
  16. #1773 Arisplai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 16:00
    ทำอะไรกันหน่ะ! เอ๊ะ? ที่ไม่ใช่ชื่อคน
    #1,773
    0
  17. #1759 A-sujiGoZziii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 08:45

    ระดับเอ๊ะ ไม่น่าหึงเลือดขึ้นหน้า แต่ต้องหึงเป็นผีบ้าแน่นอน 5555

    #1,759
    0
  18. #1705 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 00:31
    หึงซะแล้ววอุ้ๆๆๆๆๆ
    #1,705
    0
  19. #1699 nun__nutty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 20:38
    ว้ายยยยยย หึงหรอเอ๊ะะะะะ
    #1,699
    0
  20. #1698 PAlINAP (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 20:28
    พบคนขี้หึง1อัตราค่าาาา
    #1,698
    0
  21. #1623 Yesmyboy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 02:10
    เอ๊ะมันแกล้งอ่ะ แกล้งกลอยตลอดกลอยเอาคืนบ้าง นี่ก็หึงแรงตลอดดด ที่เล่นมุกกับสาวนะ
    #1,623
    0
  22. #1620 19981010 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 01:29
    น้องกลอยอย่านอมรูกๆๆๆๆๆ อิแม่หมั่นไส้มากๆๆๆ
    #1,620
    0
  23. #1580 ❥You're mine. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 22:45
    มีคนหึงคับบบบบบ แน่ะๆๆๆๆๆ
    #1,580
    0
  24. #1560 liarguy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 17:57
    ลมหึงงงงงงงงง
    #1,560
    0
  25. #1543 lufian (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 10:30

    พาน้องไปไหนคะคุ๊นนนนนนนนนนน

    #1,543
    0