It Had To Be You [Yaoi]

ตอนที่ 11 : Chapter 10 : 'ใคร' ที่เริ่มรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,491 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61










Chapter 10









รถบัสคันใหญ่จอดอยู่ข้างคณะวิทย์ฯ พวกเพื่อนต่างคณะทยอยกันขึ้นรถ จิณณ์กับเนรัญยัดกระเป๋าสัมภาระเข้าไปข้างใต้แล้วหันมาหาคนที่ยืนกระสับกระส่าย

          “ทำอะไรของมึงไอ้กลอย เอาเป้มานี่” เนรัญยื่นมือไปขอ

          กรกฎส่งของให้แล้วทำหน้าหงอยเหงา “มึง..ไอ้เอ๊ะไม่มาหรือวะ”

          “ทำไมจะไม่มาล่ะ มันบอกว่าเจอกันที่นี่เลยไม่ใช่หรือไง”

          “รถจะออกแล้วนะเว้ย อีกแค่สิบนาที”

          จิณณ์หัวเราะ “เดี๋ยวมันก็ซิ่งมา ไม่ต้องห่วงหรอก” เขาเหล่มองคนที่ทำหน้าเป็นกังวล “เดี๋ยวนี้พวกมึงตัวติดกันจังนะ ไปสนิทกันตอนไหน”

          คนฟังอ้ำอึ้ง ไม่ทันได้ตอบอะไร บุคคลที่สามก็ขับมอเตอร์ไซค์เข้ามา

          “นั่นไง..อายุยืนฉิบหายเพื่อนกู”

          กรกฎหันมองตามจนคอแทบเคล็ดเมื่อไอ้เอ๊ะเอารถเข้าไปจอดตรงลาน

          อคิราห์ถอดหมวกกันน็อค ยีผมที่ยุ่งไม่เป็นทรงให้เข้าที่แล้วคว้ากระเป๋าใบเล็กที่ข้าวของน้อยจนน่าใจหายขึ้นพาดไหล่ ดวงตาสีเข้มมองตรงมาที่รถ

          ใครอีกคนหลบสายตาวูบ เอาตัวหายวับไปอยู่หลังเนรัญอย่างรวดเร็ว

          “เป็นอะไรไอ้กลอย..ลมบ้าหมูตีท้องหรือไง”

          กรกฎส่ายหัวดิก แก้มเป็นสีจัดขึ้นมาเมื่อเห็นไอ้เอ๊ะเดินมาใกล้

          ..ใจเต้นแรงแบบน่าแปลก..

          อคิราห์เหลือบมองคนที่ผลุบๆโผล่ๆอยู่หลังไอ้รันแล้วไม่ได้ว่าอะไร เขาทักทายเพื่อนสองตัวตามประสา ทักเพื่อนผู้หญิงต่างคณะที่ยิ้มหวานให้ ชวนคุยสองสามคำแล้วก็เดินหาวไปขึ้นรถ ได้ที่นั่งปั๊บก็เอาหูฟังมาเสียบแล้วหลับทันที

          ทิ้งใครบางคนให้ยืนอ้าปากค้างด้วยความสับสนงุนงงอยู่คนเดียว

          ..ไอ้เลวเอ๊ะ!..นี่ตั้งใจเมินกันหรือไง ห๋า!..

          “นั่งที่ไหนกลอย” จิณณ์ถาม

          กรกฎบู้หน้าใส่ เลือกเบาะว่างสองตัวแล้วนั่งตุบตรงริมหน้าต่าง ใครจะนั่งกับเขาก็ช่าง แต่เขาจะไม่นั่งกับไอ้เอ๊ะ! ทำเป็นไม่สนอย่างนั้นสินะ ได้!

          จิณณ์นั่งลงด้านข้าง ส่วนเนรัญไปนั่งกับอคิราห์

          “พวกมึงงอนอะไรกันหรือเปล่า” จิณณ์ถามคนที่นั่งหน้ามุ่ยเมื่อรถออก

          “ใคร..ไม่มีสักหน่อย” กรกฎกอดอก หันออกด้านนอก

          แต่ถึงจะทำไม่สน แต่เขาก็อดเหลือบมองไปเบาะหลังบ่อยๆไม่ได้ ไอ้รันกำลังนอนอ้าปาก ในขณะที่ไอ้เอ๊ะเพียงแต่นั่งหลับตานิ่งๆ ฟังเพลงอยู่ตลอด

          ดวงตาคู่นั้นปิดสนิท แสงจากหน้าต่างทาบบนเสี้ยวหน้าได้รูป กรกฎไล่สายตาไปตามโครงหน้าของมันอย่างเผลอตัว..ไอ้หมอนี่น่ะ..ดูดีชะมัด

          หน้าตาของมันไม่ได้เป็นอาตี๋อย่างคำเรียก กลับเป็นจีนทรยศที่ตาสองชั้น เรียวยาวและคมกล้าเวลาใช้จ้องมอง จมูกของมันโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเป็นทรงสวย รับกันอย่างเหมาะเจาะลงตัว ผิวขาวสะอาด ทั้งรูปร่างก็สูงใหญ่

          เขาคิดถึงแนวบ่ากว้างที่บดบังกันจนมิด คิดถึงช่วงแขนแข็งแรงที่ยกตัวเขาขึ้นอย่างง่ายดาย แผ่นอกล่ำสันนั้นเบียดชิดมาในคืนที่มันจงใจนอนกอด และส่วนสูงที่ต่างกันมากก็ทำให้เขาแทบจะจมหายไปกับช่วงตัวของมัน

          กรกฎเหม่อมอง..แค่ดูอยู่ห่างๆ เขาก็นึกถึงกลิ่นน้ำหอมของมันแล้ว

          “เป็นอะไรกลอย ทำไมไม่นอน” จิณณ์โยกหัวเพื่อน

เจ้าตัวหันกลับ พอคล้อยหลังได้แค่อึดใจ ใครคนหนึ่งก็ลืมตา

รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนมุมปาก



 

“มึงจะนอนเตียงบนหรือเตียงล่าง” จิณณ์ถามเพื่อนตอนที่ขนของเข้าห้อง

          ที่พักของพวกเขาอยู่ติดกับเขื่อน เป็นบ้านพักสร้างง่ายๆ มีหลายห้องต่อกัน ห้องหนึ่งนอนได้สี่คน มีลานกิจกรรมในร่มและส่วนรับประทานอาหาร

          “กูขอเตียงล่างได้ไหม” กรกฎบอก “ดึกๆฉี่บ่อยว่ะ เดี๋ยวกลิ้งตก”

          จิณณ์หัวเราะ ทั้งที่ไอ้กลอยตัวเบากว่าควรจะนอนข้างบน มันดันกลัวงัวเงียจนตกเตียงเสียฉิบ “เออ..กูนอนข้างบนก็ได้” เขาโยนเป้ไปไว้ชั้นสอง

          “กูเอาข้างล่างนะ” อคิราห์พูดนิ่งๆ “กูนอนดิ้น เดี๋ยวมึงจะหลับไม่ได้”

“มึงน่ะหรือนอนดิ้น” เนรัญงุนงง เขาคิดว่าไอ้เอ๊ะจัดเป็นพวกนอนนิ่งเหมือนศพมากกว่า “ถ้าถามว่าใครนอนได้เหมือนคนตายที่สุด กูว่ามึงนะเอ๊ะ”

กรกฎเผลอพยักหน้าเห็นด้วย ไอ้เอ๊ะไม่ใช่คนนอนดิ้นเลย พิสูจน์ได้จากครั้งสองครั้งที่เขาไปนอนกับมันที่บ้าน ยิ่งคืนที่มันได้กอดเขานะ มันยิ่งนอน...

คิดได้แค่นี้ทั้งหน้าก็ร้อนวูบวาบไปหมดจนต้องหันหนี

“เออน่า..กูบอกว่าดิ้นก็ดิ้นสิ” อคิราห์ทำหน้าดุ “ไปๆ เขาเรียกรวมแล้ว”

วันนี้เป็นวันพักผ่อนตามอัธยาศัย อาจารย์ปล่อยให้ฟรีสไตล์เต็มที่ บางกลุ่มนั่งปรึกษากันเรื่องรูปเล่มรายงานและการพรีเซ้นท์ จะทำยังไงให้เก็บ A ในรายวิชานี้ได้ แต่บางกลุ่มก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากเดินสำรวจพื้นที่และเล่นน้ำกันเสียงดังโวยวาย..ซึ่งกลุ่มของพวกเขาก็เป็นเหมือนกัน

“หูย..น้ำเย็นเฉียบเลย” กรกฎตัวสั่นบรื๋อด้วยความขนลุก

พวกเขาต้องใส่เสื้อชูชีพระหว่างเล่น เพราะกระแสน้ำในเขื่อนไม่เหมือนในสระหรือทะเล มันหมุนวนอยู่ข้างใต้ ต่อให้ว่ายแข็งแค่ไหนก็ปลอดภัยไว้ก่อน  

“หนาวมากไหมมึง” จิณณ์ที่พายเรือคายัคมากับเนรัญถามขึ้น

“ตะคริวจะกินแล้ว~” กรกฎบ่น เขาไม่พายเรือเพราะพายไม่เป็น ขืนพายแล้ววนเป็นวงกลมจะถูกพวกมันหัวเราะเยาะเอาได้ ขอว่ายน้ำดีกว่า

เด็กหนุ่มนอนหงาย ลอยตัวในน้ำจนเสื้อป่อง เขาพุ้ยมือพยุงตัวเอาไว้ระหว่างเงยมองท้องฟ้าช่วงบ่าย แดดไม่แรงมาก ทั้งลมก็พัดเย็นสบาย

เสียงพวกผู้หญิงหัวเราะคิกคักดังอยู่ไม่ไกล เพื่อนผู้ชายคนอื่นก็จับกลุ่มกระโดดลงน้ำ เขาขี้เกียจถูกกระโดดทับเลยลอยตัวถอยออกมาอีกด้าน

กำลังเพลินๆ ช่วงหัวก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างจนต้องแหงนคอดู

..มันคือแผ่นอกกว้างของใครบางคนนั่นเอง..

“ไอ้..เอ๊ะ!” กรกฎรีบพลิกตัวกลับ ตีน้ำป๋อมแป๋มเพื่อพยุงร่างเอาไว้

ตอนนั้นเองที่ช่วงแขนแข็งแรงคว้าเข้าที่เอวอีกฝ่าย เรี่ยวแรงไม่น้อยนักลากคนตัวเล็กกว่าเข้ามาจนชิด ผิวเนื้อใต้เสื้อที่เปียกชื้นเกือบจะแนบกัน ถ้าไม่มีเสื้อชูชีพเป็นตัวขวาง ถึงอย่างนั้น สองมือของคนตรงหน้าก็ดันอกแกร่งไว้ทันที

“เอ๊ะ!” กรกฎหน้าร้อนเมื่อถูกรั้งตัวเข้าไปใกล้กว่าเก่า ที่เขาผลักๆดันๆมันไว้ถือว่าไม่ได้ผลเลยสักนิด “จ..จะทำอะไรของมึง”

อคิราห์หลุบตามองไอ้ตัวจ้อย “รู้ได้ยังไงว่าเป็นกู”

“ตากูไม่ได้บอด~”

“มึงไม่ได้ใส่แว่น” มันถอดเอาไว้ในห้องตอนลงว่ายน้ำ

“กูสายตาสั้นนะเว้ย ไม่ได้มองไม่เห็น” เจ้าตัวพึมพำ ใบหูร้อนวูบวาบ

“ปกติห่างขนาดนี้ มึงไม่เคยมองชัด” เขาบอก “ทำไมรู้ทันทีว่าเป็นกู”

กรกฎใจเต้นตึกตัก..อันที่จริงเขาไม่ได้เห็นภาพชัดแจ๋วจนรู้หรอก เห็นแค่เงาลางๆกับรูปร่างเลือนๆเท่านั้น แต่ไม่รู้ทำไม..ถึงตอบได้เลยว่าเป็นมัน

“หึ..” รอยยิ้มที่ไร้เหตุผลผุดขึ้นบนมุมปาก ดวงตาคมกล้าจ้องมองคนที่กักตัวเอาไว้ก่อนจะยอมปล่อย “เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน..” เขาพึมพำ

กรกฎเอียงคอมองคนที่ขึ้นจากน้ำ ไม่ได้ยินว่ามันพูดอะไร

“มึงจะได้ไม่ละเมอ เพ้อหาคนส่งข้าวต้มผิดคนอีก..”




“ฮัด..ชิ้ว” กรกฎจามฟึดใส่หลังเนรัญระหว่างเดินไปตักกับข้าวมากิน

          “ไอ้กลอย..มึงท่าจะเป็นไข้แล้วล่ะมั้ง” จิณณ์ทัก เขาละมือข้างหนึ่งมาจับหัวเพื่อน “กูบอกให้ขึ้นเร็วๆก็ไม่ฟัง เล่นน้ำจนตัวเปื่อย”

          “ชาติก่อนเป็นน้องนากหรือวะ” เนรัญหัวเราะ ตักข้าวใส่จาน

“ก็กูเพิ่งเคยมาเที่ยวเขื่อน” กรกฎสูดน้ำมูกฟืด เดินตามหลังเพื่อนพร้อมกับยื่นจานไปรอให้ไอ้รันตักไก่ทอดให้ “แต่ไม่เป็นอะไรมากหรอก นอนเร็วหน่อย”

อคิราห์ที่เดินตามหลังจิณณ์เหลือบมองเล็กน้อย ไม่ได้ทักอะไรเพราะเพื่อนผู้หญิงต่างคณะกำลังชวนคุย “อันนี้หรือครับ? แกงเผ็ดอะไรสักอย่าง” เขาใช้ช้อนกลางตักเนื้อขึ้นมาดู “ผมว่าไม่น่าจะเผ็ดนะ ลองชิมดูก่อนก็ได้”

“หวา..ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มแป้น “ถ้าเผ็ดมากเดี๋ยวปวดท้อง”

กรกฎเดินอยู่หน้าสุดแต่กลับหูดี เขาชะโงกมองไอ้เอ๊ะที่ตักกับข้าวใส่จานสาวคณะบัญชีให้เธอลองชิม ประมาณว่าถ้ารสจัดจะได้ไม่ตักไป

..หน้าระรื่นเชียวนะมึง ทีกับกูล่ะทำท่าเคร่งขรึม..

“โอเคใช่ไหม” อคิราห์ยิ้มให้ “สีดูจัด แต่แกงกะทิก็ประมาณนี้”

“ขอบคุณค่า..นี่คุณที่อยู่วิทย์กีฬาใช่ไหม เราชื่อ....”

กรกฎเบะปาก เคาะผัดฟักทองใส่จานดังเคร้งๆจนเพื่อนๆมอง

คนที่เพิ่งจะทำความรู้จักกับสาวต่างคณะหันไปด้านข้าง ดูก้อนฟักทองที่ติดขอบจานไอ้กลอยแบบไม่ค่อยสวยงามนัก ดูมัน..สะบัดดังแผละ

..ไม่ชอบใจอาหาร..หรือไม่ชอบใจสาวบัญชีล่ะครับคุณ..

อคิราห์ยกยิ้มตามลำพัง พูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นอีกสองสามประโยคก็ยกจานข้าวเดินตามเพื่อนๆกลับมาที่โต๊ะ ไอ้รันกำลังเทน้ำให้ ส่วนไอ้กลอยนั่งหน้ามุ่ย เอาส้อมจิ้มไก่ทอดขึ้นมาเคี้ยวกร้วมๆ คิ้วมันขมวดจนแทบจะพันกันแล้ว

“กินช้าๆกลอย” จิณณ์ปราม “จะรีบไปนอนหรือไง”

กรกฎพยักหน้าหงึก ก้มหน้าก้มตาไม่มองหน้าไอ้เอ๊ะ “อือ..ง่วง”

“นี่เขานัดกันเล่นไพ่” เนรัญกระซิบ “จะไปแจมกับพวกคณะนู้นหน่อย”

“กูเอาด้วย” จิณณ์ไม่พลาด “มึงล่ะไอ้เอ๊ะ ไปด้วยกันไหม”

อคิราห์เออออตามไปด้วย “ดีเหมือนกัน..ผู้หญิงฝั่งนั้นน่ารักดี”

“แค่ก..!” กรกฎสำลักฟักทองจนเปรอะปาก เดือดร้อนจิณณ์ต้องหยิบทิชชูให้ “อิ่มแล้ว” เขารวบช้อน รู้สึกฟึดฟัด ขัดหูขัดตาขัดใจและหมั่นไส้คน

“กินยาหน่อยไหมมึง” จิณณ์หันซ้ายหันขวา “เดี๋ยวกูไปขออาจารย์ให้”

“กูจะไปเอาขนม” เนรัญลุกบ้าง “น้ำมึงพอไหมกลอย กูเติมให้”

“แต๊งกิ้ว” กรกฎยิ้มรับ เขาเหมือนน้องเล็กที่เพื่อนๆมักจะคอยโอ๋

ไม่เหมือนไอ้ห่าบางตัวหรอก ดีแต่แกล้ง แถมเที่ยวมาจูบคนหลับแล้วยังไปเต๊าะสาวคณะอื่นอีก ไอ้เลวเอ๊ะ! มึงนี่มันชั่วได้สม่ำเสมอจริงๆ!

คล้อยหลังเพื่อนสองคน ฝ่ามือใหญ่ก็วางบางอย่างบนโต๊ะดังปึง

กรกฎมองตาม สะดุดไปเล็กน้อยที่เห็นว่ามันคือแผงยา

“แดกซะ” อคิราห์พูดเสียงเรียบ “ดักเอาไว้ก่อนไข้จะมา”

“ไม่เอา..กูไม่ชอบกินยา”

ดวงตาคมกริบตวัดมอง สายตาหรี่ลงเล็กน้อยเป็นเชิงถาม..ว่าแน่ใจนะ

“มึงเป็นคนกินยายากใช่ไหม”

“ก็เออน่ะสิ” กรกฎทำปากบึน

“แล้วรู้หรือเปล่าว่าทำไมครั้งนั้นมึงถึงหายเร็ว”

“กูนอนเยอะ”

“เปล่า” อคิราห์เฉลย “คืนนั้นกูให้มึงกินยา”

“ห๊ะ? ด้วยวิธีไหน” ละลายน้ำแล้วจับกรอกหรือวะ

ร่างสูงกระตุกยิ้ม “วิธีป้อนมีตั้งมาก..ป้อนด้วยมือ หรือจะป้อนด้วย..” เขายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม..น้ำหยดหนึ่งไหลลง ปลายลิ้นอุ่นร้อนแลบเลียมันเล็กน้อย

กรกฎไอค่อกแค่กด้วยหน้าที่ขึ้นสีแดงจัด อ..อย่าบอกนะว่า!

“ตอนนี้มึงจะกินด้วยวิธีไหนล่ะ”

เด็กหนุ่มรีบคว้าซองยามาแกะทันที ถึงเขาจะบ้าบอ อ่อนด๋อยเป็นพักๆ หัวช้าเป็นบางจังหวะเวลา แต่ก็ไม่โง่ขนาดจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย

..กี่ครั้งแล้วไอ้เอ๊ะ..มึงจูบกูกี่ครั้งแล้ว~..

กรกฎรีบกินยาแล้วกินน้ำตามเข้าไป ระหว่างนั้นก็เหลือบมองไอ้เอ๊ะอย่างระแวง มันมองด้วยสายตาพึงพอใจเป็นทำนองว่าทำตัวดีๆก็หมดเรื่อง

“ว..ว่าแต่..” เขายกหลังมือเช็ดปาก “มึงเป็นตู้ยาเคลื่อนที่หรือไงวะ”

อคิราห์ลุกขึ้นยืน ยกจานข้าวไปเก็บ

“มึงน่ะ..ปวดหัวตัวร้อนง่าย แล้วก็โดนรองเท้ากัดบ่อยๆใช่ไหมล่ะ”

“เห..” ไอ้ตัวดีพยายามประมวลผล

“กูไม่ได้มียาไว้สำหรับทุกคนหรอกนะ..ไอ้โง่”

กรกฎนิ่งอึ้ง ที่อึ้งเพราะคำด่าว่าไอ้โง่ดังมากระแทกจนหน้าชานี่แหละ คล้อยหลังไอ้เอ๊ะไปอีกพักหนึ่งถึงจะตีความหมายของมันออก

ไม่ได้มีไว้สำหรับทุกคน แต่มียาแก้ปวดแก้ไข้และพลาสเตอร์พกติดไว้

..สำหรับเขา..ใช่ไหม..

จิณณ์กับเนรัญเพิ่งจะกลับมาที่โต๊ะ ไอ้เอ๊ะไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว มันไปวุ่นวายกับโต๊ะอื่นตามประสาคนมนุษย์สัมพันธ์ดี ส่วนไอ้ตัวน้อยของกลุ่ม

..กำลังนั่งหน้าแดงก่ำแล้วกุมขมับหายใจเฮือกๆอยู่ตามลำพัง..

“ปวดหัวหรือว่าไข้ขึ้นวะกลอย” จิณณ์ถามอย่างเป็นห่วง

กรกฎเงยหน้ามอง แก้มเป็นสีแดงจัด จินน่ะน่ารักและคอยเอาใจใส่เขาเสมอ แต่ทุกการกระทำก็เป็นไปแบบเพื่อน ไม่เคยมีทีท่าพิเศษหรือมากกว่านี้เลย

“อ่า..มึนๆนิดหน่อย” เขาเขี่ยข้าวที่เหลือไปกองมุมจาน

“งั้นก็กินยาซะแล้วกูจะพาไปนอน”

“ไม่เป็นไรๆ” กรกฎรับยามาใส่กระเป๋าเสื้อ ไม่ได้บอกว่ากินไปแล้วด้วยความรวดเร็วเพราะกลัวไอ้เอ๊ะจะป้อนยาด้วย ปากและลิ้น“กูไปเองได้”

“ถ้าไม่ไหวก็บอกนะเว้ย” เนรัญกำชับ “พวกกูเล่นไพ่อยู่ห้องข้างๆ”

ไม่รู้จะซึ้งน้ำใจพวกมันหรือส่ายหัวให้ดี..กรกฎยกนิ้วทำเป็นวงกลมก่อนจะเดินลากขาไปแปรงฟันที่ห้องน้ำรวม ระหว่างนั้นเขาแอบระแวงเล็กๆ กลัวว่าไอ้เอ๊ะจะโผล่มาแล้วหาเรื่องให้ได้อายกันอีก แต่ว่ามันไม่เสนอหน้ามาหาเลย

ได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของพวกผู้หญิงดังแว่วมา สงสัยจะไปยิงมุกประสาทแดกใส่พวกเส้นตื้นอีกตามเคย มันก็เป็นแบบนี้นี่แหละ ทีกับคนอื่นน่ะเฮฮา ขยันคุย ขยันเล่น พอกับเขา ดันเอาแต่หาเรื่อง ตีหน้าบึ้ง ทำตาดุ

..แล้วใครจะไปทันคิดล่ะ..ว่ามันจะ....กับเขา..

กรกฎหน้าร้อนวูบๆ ต้องรีบเอาน้ำล้างแล้วเดินกลับเข้าห้อง

เจ้าตัวผึ่งผ้าเช็ดตัวไว้กับราวแล้วคลานเข้าไปที่เตียงชั้นล่าง หันมองไปทางเตียงสองชั้นอีกฟากหนึ่งเล็กน้อย ตรงนั้นเป็นเตียงของไอ้เอ๊ะ แต่มันแวะไปเล่นไพ่กับเต๊าะสาวอีกห้อง กว่าจะกลับเข้ามาเขาคงหลับไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

..จะสนใจทำไมเล่า~ นอนๆๆๆ..

กรกฎตบหมอนปุๆ ล้มตัวนอนตะแคง ดึงผ้าห่มมาคลุมจนชิดแผ่นอก แล้วใช้มือหนุนแก้ม กระสับกระส่ายไปมาสักพักก็เคลิ้มหลับด้วยความเพลีย

คราวนี้ไข้ไม่ขึ้นแล้ว แต่เปลือกตาเขาหนักอึ้ง ไม่ได้เพ้อขนาดฝันว่าต้องขนฟืนไปกองที่มุมห้องเหมือนเมื่อคราวไปบ้านไอ้เอ๊ะอีก ถ้าอาการไม่หนักมาก ก็คงจะไม่มีไอ้บ้าตัวไหนมาแอบป้อนยาด้วยปาก..และถ้าไข้ไม่ขึ้น ก็คงไม่ฝันว่าถูกใครบางคนมาเช็ดตัวให้ทั้งคืน และคงไม่มีใครมานอนกอดกันจนชิดแผ่นอกอีก

กรกฎนอนละเมอพึมพำ..ทุกคนในฝันของเขานั้น แท้จริงไม่ใช่จิน

เสียงนาฬิกาข้อมือดังปี๊บๆบอกเวลาเที่ยงคืน เขาหลับลึก ไม่รู้ตัว

          สักพักหนึ่ง แอร์ในห้องเหมือนจะเย็นน้อยลง อุณหภูมิรอบด้านสูงขึ้นกะทันหันพร้อมกับที่ฟูกนอนยวบลงเล็กน้อยตามแรงกดทับ ขาเตียงลั่นดังเอี๊ยด

          “อือ..” กรกฎเคี้ยวฟัน ขดตัวเป็นก้อนไปชิดผนังอีกฝั่งเมื่อรู้สึกว่าด้านหลังของเขาถูกเบียดจนอึดอัด ละมือมาเกาหน้าแล้วปัดช่วงเอวเบาๆ

          ที่หน้าน่ะ..รู้สึกว่ามีแมลงตอม แต่ที่เอวน่ะหรือ..เหมือนถูกงูพัน

          กรกฎลืมตาพรึ่บ หันขวับมามองด้านหลัง แต่กลับมีฝ่ามือกร้านตะครุบเข้ามาปิดปาก กั้นเสียงโวยวายได้ทันท่วงที ผ้าห่มถูกตวัดขึ้นคลุมหัวจนมิดในจังหวะที่ประตูห้องนอนถูกเปิดออกกว้าง จิณณ์กับเนรัญเดินเข้ามา ทั้งสองคนบ่นอุบเรื่องที่เสียแต้มตอนเล่นไพ่ ต้องเลี้ยงเป๊ปซี่กับขนมถุงรอบวง

          “ไอ้เอ๊ะกลับมานอนแล้วหรือวะ” จิณณ์หาวหวอด

          “น่าจะ” เนรัญหาวตาม ปีนขึ้นเตียงบน เขาเห็นแค่ว่าเตียงชั้นล่างมีคนคลุมโปงนอนอยู่ ไม่ได้คิดหรอกว่ามันคือกองผ้าที่จงใจจัดให้เป็นรูปร่างนั้น

          กรกฎนอนตัวแข็งทื่อ มีร่างสูงใหญ่เบียดจนตัวติดกัน เนื้อต่อเนื้อทาบเกี่ยว ผิวกายร้อนผ่าวชิดสนิท ในห้องไม่ได้เปิดไฟ มีแต่แสงตรงทางเดินเล็ดลอดเข้ามา ส่องทะลุโปงผ้าเลือนรางทำให้เห็นใบหน้าได้รูปที่โน้มเข้าหา

          ดวงตาสีเข้มจ้องมองเขาในระยะใกล้ ริมฝีปากนั้นขยับเป็นคำ

          “ถ้าไม่อยากให้พวกมันรู้..ก็นิ่งเอาไว้” อคิราห์กระซิบ

          กรกฎไม่กล้าดิ้น ช่วงแขนเบียดกับแผ่นอกแข็งแรงที่นอนตะแคงข้าง เอนตัวเข้ามาหา หันหลังออกด้านนอกเตียงโดยมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมพวกเขาไว้

          จิณณ์หายไปข้างนอกสักพักก็กลับเข้ามาและปิดประตูลง ทำท่าเหมือนจะมองเพื่อนสักพักก็ปีนขึ้นเตียงชั้นบนโดยไม่ได้ออกปากทักหรือเข้ามาตรวจดูอาการไข้ของกรกฎอย่างที่เจ้าตัวกังวลใจ..โคตรขอบคุณที่ไม่มาห่วงกันตอนนี้

          อคิราห์นอนเงียบ มองหน้าไอ้กลอยอยู่อย่างนั้นกระทั่งได้ยินเสียงกรนเบาๆจากเพื่อนอีกสองคนที่อยู่ร่วมห้อง เขาถึงได้ขยับออกเล็กน้อย

          กรกฎทำหน้าตาตื่น แก้มร้อนจัดตอนกระซิบถาม “มึง..ทำอะไร”

          อีกคนหัวเราะหึ เท้าหัวมองคนเป็นไข้ “มาดูว่ามึงแอบคายยาไหม”

          โอ้โห..ไอ้เอ๊ะ มึงดีเลย์ไปหรือเปล่า กูกินยาตั้งแต่สองทุ่ม ใครจะเพิ่งมาคายตอนเที่ยงคืนล่ะ ไอ้ประสาทแดก ไอ้เพื่อนเลว ไอ้พวกโกหกหน้าตาย!

          “กูบ้วนทิ้งไปตั้งแต่หัวค่ำ!” กรกฎตอบ

          “งั้นหรือ” เขาจับปลายคางของมัน บีบเบาๆ “งั้นก็อ้าปากให้กูสำรวจ”

          ตอนนี้คนป่วยกำลังรู้สึกว่าไข้จะขึ้นอีกรอบ การตรวจไข้ของมึงไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยไอ้เอ๊ะ กูนี่แหละ..กำลังจะเป็นลมแล้ว!

          “ก..กูไม่ได้บ้วน” กรกฎรีบบอกตอนที่มันก้มหน้าเข้าหา ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะสำรวจด้วยอะไร สายตา นิ้วมือ หรือว่าปลายลิ้น..

          ..โอ๊ย..ไอ้ห่า~ กูนี่ลามก!..

          เขาเบือนหน้าหนีคนที่เข้ามาชิด สองมือยันบ่ากว้างอัตโนมัติ “อย่า..”

          อคิราห์ยิ้มมุมปาก กดหัวมันลงกับหมอนแล้วพูดอย่างบังคับ “นอนซะ”

          “ล..แล้วมึงล่ะ”

          “กูจะคอยคุมให้มึงนอน ถ้าพักผ่อนน้อยเดี๋ยวก็ไข้ขึ้น”

          ..สาบานว่ากูนอนไปแล้วเหอะ จนกระทั่งมึงโผล่มาแย่งที่กูเนี่ย..

          กรกฎด่ามันในใจ ไม่กล้าด่าออกเสียง กลัวไอ้จินกับไอ้รันจะได้ยิน และกลัวว่าไอ้เอ๊ะจะหาเรื่องเขาขึ้นมาจนเพื่อนสองคนตื่น ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องยาว

          “รู้แล้ว..นอนแล้ว” เขาอุบอิบ พยายามข่มตาลง..ทั้งใจที่เต้นตึก..ตัก

          กลิ่นน้ำหอมที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวมันลอยอวลอยู่รอบตัว เขาชอบกลิ่นนี้..ถ้าฉีดใหม่ๆจะหอมแรง พอจางลงจะหอมเย็น และกลิ่นสุดท้ายที่ติดผิวคือความหอมเจือจางที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น..สัมผัสได้ถึงความดูดีแบบผู้ใหญ่

          เขาจำรูปร่างมันได้แม้จะมองไม่ชัด..จำกลิ่นของมันได้แม้ในความมืด

          ..คล้ายกับมันค่อยๆแทรกตัวตนเข้ามาในความคิดและความรู้สึก..

          “ดี” อคิราห์ดึงมันมาหนุนแขน ไอ้กลอยยังตัวแข็งอยู่บ้าง แต่พออดทนให้เวลาผ่านไป อีกฝ่ายก็ค่อยๆคลายความเกร็งลงและผล็อยหลับไปในที่สุด

          ในแสงสลัว เขานอนมองหน้าที่ไร้กรอบแว่นของมัน ในความเงียบ เขาได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ..และเสียงหัวใจของเขาเองที่เต้นรัวแรง

          “ฝันดีนะครับ..คุณกลอยใจ”

          ปากร้อนผ่าวจูบบางเบาที่หน้าผากนั้นก่อนจะกลับไปที่เตียงตัวเอง








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.491K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,093 ความคิดเห็น

  1. #2087 baekbow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 09:08
    เทคแคร์ดีอะไรขนาดนั้นล่ะพ่อ

    เป็นเมียก็ยังไม่ใช่ ...แต่ก็คงใกล้แล้วแหละ ><
    #2,087
    0
  2. #2064 aliskyu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 02:01
    บ้าบออออ เขิลลลล
    #2,064
    0
  3. #2043 PCB614 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 01:10
    คุณกลอยใจ~ แหงะ เขินอะ
    #2,043
    0
  4. #2025 blueeyes111 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 15:07
    เขิลลจุมมม จิณณ์ต้องรู้แล้วแน่ๆเลย
    #2,025
    0
  5. #1979 Hare-Akira (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 14:17
    ทำเป็นเมิน แต่ก็อดไม่ได้
    #1,979
    0
  6. #1963 Nuthathai Por (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:41

    คุยกับสาวเหรอเดี๋ยวเถอะ

    #1,963
    0
  7. #1941 MyJS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 19:21
    ยังไม่ทิ้งคาแรคเตอร์คนเถื่อน น่าเตะจริงๆ
    #1,941
    0
  8. #1913 🤘🏻🍑 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:54
    รุกขนาดนี้ สารภาพกับเขาได้แล้วพ่ออออ
    #1,913
    0
  9. #1909 feonixsh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:39
    เรามีเพื่อนชื่อกลอยใจ แต่เป็นผู้หญิงนะ อ่านแล้วคิดถึง555555
    #1,909
    0
  10. #1894 withfluffyp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:53
    ไม่บอกนะว่าคิดยังไงกับเขา แต่การแสดงออกแบบ รุกมากกก เอ๊ะโหมดนี้เขินมาก กลอยก็ควบคุมตัวเองไม่ได้5555
    #1,894
    0
  11. #1893 withfluffyp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:52
    ไม่บอกนะว่าคิดยังไงกับเขา แต่การแสดงออกแบบ รุกมากกก เอ๊ะโหมดนี้เขินมาก กลอยก็ควบคุมตัวเองไม่ได้5555
    #1,893
    0
  12. #1875 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 22:08
    เขินว่ะ งื้อออออออ
    #1,875
    0
  13. #1855 heykiki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 14:00
    อบอุ่นละมุนละไม ช้านว่าเพื่อนต้องมีแอบรู้บ้างแหละ แต่แค่ไม่พูด
    #1,855
    0
  14. #1828 Jekkju (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:04
    คนละมุน
    #1,828
    0
  15. #1799 yada_nara (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 07:49
    เอ๊ะอ่ะ ฮืออออ เขิน
    #1,799
    0
  16. #1790 xxiuminx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 21:03
    น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก
    #1,790
    0
  17. #1777 WinGz of Evil (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 20:05
    ฮืออออ เค้านอนเบียดกันบนเตียงอะค่ะคุณ จะตายกับการรุกจีบของคุณเอ๊ะแล้วค่าา
    #1,777
    0
  18. #1758 A-sujiGoZziii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 19:29

    ใจบาง* พิมผิด แง้

    #1,758
    0
  19. #1757 A-sujiGoZziii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 19:29

    เกินไปแล้วนะะะะ ในห้องไม่ได้มีแค่สองโค๊นนนน ใจพรี่ยางเหลือเกิน

    #1,757
    0
  20. #1748 PloypailinB. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 01:35
    โอ้ยยยยยยยเขินนนนเอ๊ะะะ -บ้าเอ๊ยยยยย
    #1,748
    0
  21. #1727 MManatsawan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 00:33
    ฮืออออออ อยากเป็นกลอยใจ
    #1,727
    0
  22. #1711 littlebitsmile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 17:57
    ไม่ไหวแล้วค่าาาา อยากเป็นไข้
    #1,711
    0
  23. #1704 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 00:21
    บอกรักแล้วขอเป็นแฟนไปเร้ยยยย
    #1,704
    0
  24. #1697 PAlINAP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 20:20
    ขนาดนี้แง้ววววว โหวววว บอกรักไปเลยนังเอ๊ะะะะ เจ้าเล่ห์เว่อออ
    #1,697
    0
  25. #1690 nun__nutty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 17:53
    โอ๊ยยยยยย สารภาพเถอะค่ะคุณเอ๊ะ ชั้นลุ้นมากแล้วค่ะ
    #1,690
    0