ครั้งหนึ่งวันนั้นของเจ้าหญิงทรอยแมร์

ตอนที่ 4 : ครั้งหนึ่งวันนั้น...ที่ฉันเหนื่อยมาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 พ.ค. 62



เราสองคน?ค่อยๆเดินออกมาจากป่า

เอาจริงๆนะ ถึงในเกมจะใช้ฉากในป่าเป็นฉากเดียวกันหมด แต่ความจริงแล้ว ต้นไม้แต่ละต้นก็ไม่เหมือนกันหรอก ฉันลองลูบๆเปลือกไม้ไปบางต้น....อืม...เหมือนกันต้นไม้ที่โลกเดิมเลยแหะ

 

นาวิ โลกแห่งความฝันนี้ กับโลกที่ฉันอยู่นี่ ห่างกันกี่ปีแสงล่ะ?”

ไม่รู้นึกอะไร จึงถามนาวิออกไปแบบนั้น เจ้าปุกปุยขาวจะแอบด่าว่าฉันกวนไหมนะ

 

"เออ ถ้านาวิตอบว่า ไม่ว่าองค์หญิงจะใช้เวลาสักกี่ปีแสง ก็ไม่มีทางเดินทางมาถึงได้ องค์หญิงจะว่านาวิกวน-ีนไหมขอรับ"

เจ้าขนปุยตัวขาวหันกลับมาตอบอย่างน่ารักน่าเอ็นดู แต่น้ำเสียงนี่กวนสองเท้าของฉันเอามากๆ

 

"ฮ่าๆ คำตอบหนะ ไม่กวนหรอก แต่น้ำเสียงนาย กวนมากๆนาวิ ถ้าเดินข้างๆก็ว่าจะเตะให้สักทีสองทีล่ะ"

ฉันยกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้ นาวิตอนตาแบ้วๆน่ารักอ่ะ

 

"นาวิบอกแล้วไงขอรับ ว่าต้องใช้สื่อกลางในการเดินทางมาที่นี่"

 

"แถมมาแค่วิญญาณอีกด้วย เพราะร่างนี้ก็ไม่ใช่ร่างของฉัน นี่ถ้าร่างของเจ้าหญิงทรอย์แมร์มาอยู่ในป่าที่อัสโตรเรียนี่เป็นสิบๆปี คงตลกน่าดูเลย นาวิ นายไม่ใช่คนรักษาร่างกายของเจ้าหญิงคนนี้ไว้ใช่ไหม?"

ฉันถามเอาฮา แต่นาวิเริ่มหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อ

 

เราสองคนมองหน้ากัน เขาไม่ได้ตอบคำถาม ฉันก็ไม่ได้ซักอะไรต่อ เราสองคนเดินออกจากป่าไปเงียบๆ

 

 

"นี่... อากิ เธอไม่ได้อ่านใจผมได้ใช่ไหม?"

นาวิที่เงียบมาได้สักพักก็ถามออกมา...อย่างเป็นกันเองมาก มากจนฉันรู้สึกแปลกใจ

เจ้าหญิง องค์หญิงอะไรนั่นโยนทิ้งไปหมด เขาไม่หันกลับมามองฉัน และยังคงเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆด้วยความเร็วตามปกติ

 

"ไม่ได้ ฉันอ่านใจใครไม่ได้หรอก อย่าลืมสิ ที่โลกฉันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเวทมนต์หรอกนะ"

ฉันยกไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ถึงนาวิจะมองไม่เห็นก็เถอะ

"เพียงแต่ฉันมีจินตนาการแปลกๆแบบสุดขั้ว ...ใครๆก็บอกอย่างนั้น"

 

"งั้น....ช่างมันเถอะขอรับ"

 

เอาอย่างนี้เลยหรอจบบทสนทนาง่ายๆอย่างงี้เลยหรอฉันเลยเร่งฝีเท้าเข้าไปหานาวิ และจับอุ้มขึ้นมา อ่า...ตัวเล็กน่าฟัดอีกรอบจัง

 

"อืม....ช่างเหอะ ขี้เกียจถามล่ะ เรารีบเดินทางกันดีว่า นาวิได้สัญญาณจากแหวนของเจ้าชายอาร์วีไหม?"

นาวิตกใจที่โดนอุ้ม แต่ก็ยอมให้ฉันกอดเอาไว้โดยดี

"ต้องออกจากป่านี้ไปเจอทุ่งหญ้าก่อนขอรับ และเจ้าชายอาร์วีก็อยู่แถวๆนั้น"

 

นั่นสินะ วนมา753รอบแล้ว นาวิคงเบื่อที่จะจำแล้วล่ะ 

งั้นเรามาทำ ทริป นี้ให้สนุกกันดีกว่า

 

"นาวิ บอกทางมา ฉันจะวิ่งล่ะ ในเกมเจ้าหญิงบรรยายแค่สองสามบรรทัดก็เจออาร์วีแล้ว คงไม่ไกล เราก็รีบไปกัน"

 

"เออ....องค์หญิงอากิ แต่จะออกจากป่านี้ได้ ต้องเดินอีกสักสองสามชั่วโมงนะขอรับ"

 

นาวิ ฉันเกลียดนาย

 

----------0-----------

 

หลังจากวิ่งได้หนึ่งชั่วโมง ร่างกายของเจ้าหญิงทรอย์แมร์คนนี้ก็เริ่มหายใจไม่ทัน ฉันเลยปล่อยนาวิลง และเราก็กลับมาเดินออกจากป่าต่อไปด้วยความเร็วปกติแทน 

ร่างกายนี้ช่างอึดและทึกดีแท้ ไม่แปลกใจเลยที่ต้อง ตัดไม้ ไปลงสิ่งก่อสร้างในคอมมูนิตี้---แค๊กๆ

 

"นาวิ ถ้าเทียบกับคนในโลกนี้แล้ว ร่างกายของเจ้าหญิงทรอย์แมร์นี่แข็งแรงมากหรือเปล่า?"

ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กหญิงจำไมมาก ถามอยู่นั่นแหละ แต่มันก็อยากรู้จริงๆ และดูถ้านาวิจะไม่ค่อยอยากจะเล่าเองสักเท่าไรด้วย

 

"ก็ปกตินะขอรับ ออกจากค่อนไปทางอ่อนแอมากกว่าด้วย"

 

"ชิ-หายละ"

 วิ่งเป็นชั่วโมง ถึงจะเหนื่อยเรียกอ่อนแอ...แล้วถ้าแข็งแกร่งล่ะ...

 

"หืม?"

นาวิเอียงคอสงสัย

 

"อย่างงี้พวกเจ้าชายที่กล้ามหนาๆนี่ ฟาดต้นไม้ทีคงหักไปเลยสินะ"

 นาวิถอนหายใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"เออ...องค์หญิง โลกนี้มีเวทมนต์ ถ้าจะล้มต้นไม้ แค่ร่ายบทเวทย์สักบทก็พอแล้วขอรับ"

 

นั้นสินะ ฉันยิ้มแห้งๆ และเราสองคนก็เดินออกจากป่ามาได้ในที่สุด

ภาพตรงหน้าของฉันคือทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา มองไม่เห็นเลยว่ายอดปราสาทอยู่ตรงไหน

คือ...มันจะเดินเยอะไปนะ เริ่มจะเหนื่อย

 

ฉันนั่งลงบนหญ้านิ่มๆ มองไปรอบๆนาวิปิดตาลง หูตั้งๆทั้งสองข้างของนาวิกระดิกเล็กน้อย เขาค่อยๆหมุนตัวตามเข็มนาฬิกาไปช้าๆ ราวกับรับฟังเสียงของสายลมรอบๆ

 

สักพัก นาวิก็เปิดตาขึ้น และหันมาพยักหน้าให้ฉัน ฉันลุกขึ้นและเดินตามนาวิไป

เมื่อถึงบริเวณที่มีดอกไม้สีเหลืองเล็กๆขึ้นประปราย ฉันเองก็เริ่มรู้สึกถึงคลื่นพลังบางอย่าง จะว่าไงดีล่ะ ฉันมองไม่เห็นด้วยสายตา แต่ฉันรู้ว่าจะต้องเดินไปทางไหน จึงจะเจอกับต้นตอของพลัง 

 

ฉันคุกเข่าลง และแหวกหญ้าหาแหวนที่ตกอยู่

อ๊ะ เจอล่ะ แหวนราคาเก้าพันเยน...ไม่ใช่ๆ แหวนแบบที่เห็นในโปรโมตวีดีโอหรือ PV ตอนเริ่มเกม แหวนสีเงินประดับเพชรสีน้ำเงิน มันมีรูปร่างราวกับแหวนหมั้นที่โลกเดิมของฉัน 

โอ้ววววว ท่านผู้ชม มันส่องประกายสีฟ้าด้วยล่ะค่ะ 

 

ดาว

 

ดาว ชัดๆ

 

อาร์วี ถึงนายจะเก่งดาบมากว่ายูริอุสห้าดาวแค่ไหน แต่ยังไงนายก็สามดาว อาร์วี แถมใช้แค่ร้อยเสี้ยวแหวนแลกมาด้วย สามดาว สามดาว

 

ฉันหยิบแหวนขึ้นมาและหันไปถามนาวิ 

"แล้วทำไงถึงปล่อยเจ้าชายออกมาจากแหวนได้ล่ะ นาวิ"

 

"องค์หญิง! ตอนเล่นเกมองค์หญิงกดข้ามเนื้อเรื่องไปใช่ไหมขอรับ ทำไมจำไม่ได้ล่ะ?"

ถ้านาวิตัวเท่าฉัน เขาคงเข้ามาจับไหล่และเขย่าตัวไปล่ะ 

 

"จำได้ๆ ว่าแค่อธิษฐาน ก็ออกมาได้แล้ว

ก็ทำสิขอรับ รอใครมาตัดริบบิ้นหรือไง

นาวิ!

ขอรับ จะส่งเสียงดังเพื่อ?

โอเคๆ ฉันยอมแพ้

 

เจอนาวิกวนใส่แล้ว ฉันจะเป็นลม ฉันรู้สึกเหมือนคุยกับเด็กผู้ชายมากกว่าพ่อบ้านนะเนี่ย...ไม่น่าบอกว่าให้พูดแบบสนิทๆได้เลย

ถ้าโดนเรียกว่าอากิเข้าสักวันจะไม่แปลกใจล่ะ ไม่สิ โดนไปแล้วนี่หว่า ฮ่าๆๆๆ

 

ฉันหายใจเข้าลึกๆ ปิดตาลง ทำสมาธิ นำแหวนมากุมไว้กลางอก นึกภาพที่แหวนส่งประกายแสงออกมาแบบเดียวกับตอนที่เคยกดกาชาที่โลกเก่า แล้วพูดในใจว่า

อาร์วี ออกมาจากแหวนเถอะ

เพียงเท่านั้น ราวกับพลังในร่างของฉันโดนดึงออกไปอย่างรวดเร็วจนฉันรู้สึกได้ ถ้าเป็นหลอดHPในเกม คงเสียHPไปสักหนึ่งส่วนสามของหลอด

ฉันลืมตาขึ้น แหวนที่กุมเอาไว้ลอยออกไปจากมือของฉัน มันประกายสีฟ้าระยิบระยับอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง และชายหนุ่มผมแดงตาสีม่วงใส่เสื้อคลุมสีแดงขาว ถือดาบใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแสงสีขาวที่ส่องออกมาและจางหายไปอย่างรวดเร็ว


เขากระพริบตาสองสามที มองฉัน ฉันถอนหายใจอย่างหมดแรงและนั่งลงไปขัดสมาธิที่พื้นหญ้าอย่างเรียบร้อย

 

โอ๊ะ...ออกมาได้แล้ว

อืม ได้แล้ว นั่งลงมาคุยกันก่อนสิ เจ้าชาย อาร์วีแห่งอัสโตรเรีย

ฉันพูดอย่างเป็นกันเอง จนนาวิเอามือตบหน้าผาตัวเองไปที ก่อนจะรีบเข้ามาแนะนำตัวฉันให้อาร์วีฟัง

นี่ ถ้ายังไม่เดินออกไป ก็ไม่เจอปีศาจกินฝันหรอกน่า นาวิ อย่าได้กังวลไป...

 

เจ้าชายอาร์วีขอรับ นี่คือเจ้าหญิง อากิ จากทรอยแมร์ เธอเป็นผู้ปลุกเจ้าชายขึ้นมาจากการหลับใหลในแหวนขอรับ ส่วนกระผม นาวิ เป็นพ่อบ้านของเธอขอรับ

 

เจ้าชายอาร์วีเรียบเรียงข้อมูลอยู่ในใจครู่หนึ่ง

ขอบคุณนะ ที่ปลุกฉันขึ้นมา

 

ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว

อาร์วีไม่เข้าใจ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรต่อ

 

ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไร ถ้าเธอไม่ว่าอะไร ไปที่ปราสาทของฉันก่อนไหม ให้เราได้ต้อนรับเจ้าหญิงกันก่อน...เดินทางมาตั้งไกล อีกอย่าง แถวนี้ไม่ค่อยปลอดภัยด้วย สาเหตุที่ฉันหลับไปก็เพราะปะทะกับพวกปีศาจกินฝันแถวนี้นี่แหละ

 

ได้สิ ขอบคุณนะ

 

อาร์วีเดินนำทางพวกเราไป ฉันเอานาวิขึ้นมาอุ้ม และกระซิบถามนาวิ

นี่ นาวิ อาร์วีจำเจ้าหญิงทั้ง 753 คน ก่อนหน้านี้ได้หรือเปล่า?”

ไม่ได้หรอกขอรับ แต่ก็มีเดจาวูบ้างในบางครั้ง แต่โดยรวมแล้ว ไม่มีใครจำได้หรอกขอรับ

โอเค งั้นฉันจะ(พยายาม)ไม่พูดนอกบทในเกมล่ะกันนะ นายเองก็ค่อยช่วยฉันด้วยล่ะ เพราะฉัน จำอะไรที่โลกนี้ไม่ได้เลย โอเคนะ?”

ขอรับ องค์หญิงอากิ

นาวิรับคำ และดิ้นเบาๆให้ฉันปล่อยเขาลง ฉันทำตามโดยดี

 

 

ไม่ถึงสามนาที ปีศาจกินฝันก็โผล่ขึ้นมา....หนึ่งตัว

อาร์วียกดาบขึ้นมา บอกให้ฉันอยู่หลังเขาไว้...โอ้วววว โค-ตะ-ระ พระเอก อ่ะ หล่อโคตร...

ฉันรีบกุมแหวนตรงสร้อยคอ และนึกถึงตารางลูกแก้วทันที

 

ในขณะที่อาร์วีกำลังยกดาบสู้กับปีศาจกินฝัน ฉันก็ลากลูกแก้ว (ที่มีแค่ฉันกับนาวิที่มองเห็น) ส่งพลังไปให้อาร์วีเป็นระยะ ฮิวให้บ้างเมื่อมีโอกาส (เมื่อมีลูกแก้วหัวใจตกลงมา)

อ่า...ฉันเห็นอาร์วีในช่องเจ้าชายด้านล่างด้วย

แถม...พอมองดีๆแล้ว ช่องเจ้าชายที่ยังว่างอยู่ ทำไม...มันเยอะกว่าในเกมกันนะ

หนึ่ง ...สอง...สาม..สี่..ห้า...หก...เก้า..สิบ

(ยกยิ้มอย่างผู้ร้ายในเรื่องโ-นัน)

เสร็จโจร

 

 

 

 

เมื่อสู้กับปีศาจกินฝันจนชนะ มันก็สลายไป และแหวนสองวงก็ตกลงมาตรงหน้าของพวกเรา แหวนสองวงประกายสีเขียวอ่อนๆ ย้ำอ่อนๆ

ฉันยกมือปิดตาตัวเองทั้งสองข้าง หายใจเข้าลึกๆ

ลูคกับเมดี้สินะ

 

และฉันก็หยิบแหวนทั้งสองวงขึ้นมากุมและอธิษฐานในใจ

เจ้าชายทั้งสองคน ลูค เมดี้ ตื่นขึ้นมาจากการหลับไหลด้วยเถอะ

 

เช่นเดียวกับคราวอาร์วี แหวนสองวงลอยออกไป แสงจ้าๆสว่างอยู่ครู่หนึ่งก็หายไป และชายสองคนก็เข้ามาแทนที

 

แต่....ฉันทนไม่ไหวแล้วล่ะ เหมือนพลังอะไรสักอย่างที่เหลืออยู่สองส่วนสามของหลอดเมื่อกี้นี้ มันโดนดึงออกไปหมดในทันที

 

ขอโทษนะ หนุ่มๆ ฉันขอนอนแป๊บหนึ่งนะ

 คร๊อกกก.....

 

 

 To be continue...




 

 

 

                

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #5 ploy70422 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:22
    อัพต่อๆไปเรื่อยๆนะค่ะรออยู่
    #5
    1
    • #5-1 nightya(จากตอนที่ 4)
      23 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:40
      ขอบคุณที่รอค่ะ จะรีบๆมาอัพหลังจบงานนะคะ ><
      #5-1